Wat van mijn belevenisen met een man die ADHD heeft.
Een soort dagboek van evenementen en momenten. Ik nodig u uit bij mij thuis! Van harte welkom.
Vrijdag 1 september 2006
Rondjes draaien
Soms word ik helemaal niet goed van al dat rondjes draaien om mij heen. Mannie zegt dan: "ik ga een douche nemen" of "ik ga zo de auto binnen zetten" of "ik ga even rusten".... maar onder tussen blíjft hij het zeggen en doet niets dan rond mij heen dralen. "Schiet toch op dan" zou ik willen zeggen................ dónder op!
Ik heb een kennis,
ik weet dat hij zijn dochter en mij graag ziet.
Steeds ontkent hij dat hij deze mensen ook lntens mist in zijn leven. Ook bij een conversatie springt hij van het ene onderwerp naar het andere,... Hij zendt regelmatig rare sms'en, waarin hij dan zegt wat hij dan gedaan heeft en met steeds een vraag. 2 uren later weet hij niet meer dat er op die vraag een antwoord moest komen. Ook steeds de vraag ben ik wel normaal, want ik zie wel graag die bepaalde personene maar ik mis hun nooit. Dat zie ik (hij). Hij is ook steeds druk, druk, ... dit in een job die zeker ruimte laat voor meerdere contacten, de hij dan niet kan benutten.
Ik omschrijf hem een beetje als introvert, behalve als het contact eruit bestaat van laten we zeggen intiem (vrienden, familie,;...) en oogcontact , dan is hij zeer open en wordt hij rustig, op zijn gemak en is hij normaal. Ik vraag mij steeds af hoe dat komt, en wat is dat?
Bedankt voor je bezoekje aan mijn blog.
Ik herken veel van wat je hebt geschreven en beschreven.
Na 15 jaar vond ik het welletjes, en ben alleen verder gegaan. Ik kreeg voor het eerst een eigen leven en kon me ontwikkelen. Een psychiater werkt een aantal uren p/d met patienten.....maar een gehuwde vrouw zit als het ware met klitteband eraan vast, dag en nacht.. De keuze is er voor ons allemaal. Ik heb respect voor je dat je dit allemaal accepteert.
Er wordt vaak gezegd: wat ben je dapper en sterk....maar je kunt wel kapot. Dat ziet een ander vaak niet, omdat alleen de sterke kant zichtbaar is voor anderen. Eigenlijk spelen we allemaal toneel.
Ik wens je een goede beslissing waar je zelf achter staat.
Dan is het altijd goed, wat de keuze ook zal zijn.
Groeten van Elizabeth.
E
Els De Wilde22 september 2007 om 11:55
Herkenbaar
Heb uw ervaringen met uw echtgenoot gelezen en voor mij is dit zeer herkenbaar. Ben 42 jaar en heb ook 2 kinderen die de diagnose ADHD kregen. In België zijn slechts een zeer geringe groep mensen vertrouwd met het probleem en bestaat er geen doeltreffende therapie, zeker niet voor volwassenen. Uw gezondheid lijdt onder zijn probleem, maar heeft hij zijn diagnose aanvaard? Heeft hij medicatie genomen of gedragstherapie gevolgd? In ieder geval blijkt uit uw verhaal dat u een eindeloos gevecht voert, maar ervaart u verandering en hoe houdt U het vol? Lotgenoten (partners van ADHD) zullen U zeker en vast begrijpen maar hoe zit het met de buitenwereld? Heb je het gevoel dat je leeft of overleeft? Hoop in ieder geval voor U dat de balans positief blijft want anders heeft niet uw partner maar U levenslang (hij is misschien slachtoffer maar ook dader, en gebruikt zijn aandoening als alibi of vervalt bij de minste problemen in negatief gedrag). Veel moed toegewenst aan een kranige, sterke vrouw
Weer alles nat, weer alles onder zaagsel, slijpsel en plak. Wat hij mooi maakte 'breekt hij af' door er opnieuw een zooitje van te maken! gggrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Sinds 1 maand bewonen wij een nieuwe woning. Alles wat te herstellen of verbeteren viel, hebben wij samen en in goede harmonie onder handen genomen. Geld voldoende, dus we konden kiezen wat nodig was. Mannie gedraagt zich vóórbeeldig, houdt zelfs rekening met mijn wensen en overlegt! 's Avonds is hij moe (maar voldaan), hij drinkt 3/4 liter wijn, slaapt goed en is gewoon te genieten in mijn nabijheid. 't Voelt voor mij aan als geluk!
Psychiatrisch patiënt is een veelomvattende benaming voor mensen welke in mindere of meerdere mate een psychische stoornis hebben. Sommige mensen hebben door een ongeval hersenletsel opgelopen, anderen door een ziekte. Mensen met ADHD zijn vanaf de geboorte behept met anders werkende hersenen dan psychisch gezonde mensen.
Ik klaag wel eens, als partner van Mannie, maar meestal ben ik optimist, kan ik mij verplaatsen in anderen en kan ik goed relativeren. Daarna is het óver, voor mij althans. Een mens met de diagnose ADHD, heeft (vaak) levenslang!
Nu moet u niet denken, dat het met Mannie enkel en alleen kommer, kwel en anderszins negatief is hoor. Hij heeft zeer vele positieve kanten, welke hij -jammer genoeg- misschien wat weinig laat zien, maar hij staat voor anderen ALTIJD klaar!
Hij heeft een zeer ruim vermogen om oplossingen aan te dragen, heeft vele ideeén om problemen (pech met de auto, panne aan de fiets, reparaties in huis enzenz) de kop te bieden, hij verzint ter plekke inventieve oplossingen en repareert waar hij kan! Zéér slim!;-)
Daag, groetjes weer, bedankt voor het luisteren, Minima
Met grote regelmaat zit mijn balletje te overdrijven. Dit kan gaan van inkomsten of uitgaven, maar ook over bepaalde aantallen. Zo weet hij dat een voetbalteam uit 11 deelnemers bestaat (10+1), maar bijv. de grootte van een groep schatten die in de rij bij de super staat.... oeps.
Ik vermoed, dat hij naast dyslexi ook last van dyscalculie heeft.
Dyscalculie is een rekenstoornis die dikwijls samengaat met nog een aantal andere beperkingen, zoals ruimtelijk inzicht, klokkijken, slechter geheugen, spellingsproblemen, gebrek aan inzicht. Kijk voor nadere info op: http://www.dyscalculie.org/
Heel veel praten, aan 1 stuk door, maar NIETS zeggen..............
Hij had weer zo'n dag, gisteren. Ik kan er maar NIET DE VINGER OP LEGGEN hoe het komt, dat hij plots zo'n praatbui heeft. Alles wat hij benoemt en zegt, is even negatief. Dit deugt niet, dát deugt nog minder. Het is niet alleen iets van de dag zelf waar hij het over heeft hoor, oh neen, het kan van een week geleden zijn, maar ook van een maand, een jaar of vele jaren.
We stonden op omstreeks half 9, maakten 'samen' ontbijt met brood en koffie. Daarna lazen we allebei even in de krant (ik wat langer en intenser dan hij) en dan plots, komt die (negatieve) waterval en is hij niet meer te stuiten. Álles wordt er bij gehaald, ooms, tantes. Neven en nichten, buurmannen of buurvrouwen, politici, (ex-)collega's, kennissen dichtbij of verder weg.
Als de waterval eenmaal loopt, laat ik hem maar lopen, er is immers geen stoppen aan. Niets van wat ik doe of zeg helpt (tenzij ik uit de kleren ga...), dus doe ik er -weer maar- het zwijgen toe....;-(
zucht... Groetjes Minima en denk erom, blíjven lachen!!
Bovenal veel sterkte aan alle partners van mensen met ADHD, maar ook sterkte toegewenst aan de mensen in hun nabijheid, zoals ouders, kinderen en verdere familie/vrienden. Natuurlijk ook - zeker - aan die mensen welke hét hebben. Het gaat u niet in 'de koude kleren zitten hé?!' MET ELKAAR ER OVER PRATEN (schrijven) HELPT, écht!
Pikken en stelen, hebberig en jaloers zijn; dat is zo maar weer 1 beschrijving (ohnee het zijn er 4) van Mannie.
Hoe zou het toch komen, dat hij zich -altijd- achtergesteld voelt? Hij heeft zoveel, wij ontvangen zoveel, ons leven (ook samen) is (redelijk) goed en gevuld met materie en liefde.
Tóch is hij niet tevree, heeft hij nooit genoeg, is hij een bodemloze put. Is jaloers op mensen welke minder 'hebben' dan wijzelf.....
Waarom vraag ik mij af, moet hij nog meer CD's, een nog grotere/nieuwere auto, waar komt die ontevredenheid en frustratie vandaan?
Delen is zo moeilijk voor hem, soms. Dan zegt hij: "Moet je die lui (notabene onze beste vrienden!!) nu weer al bij ons vragen? Ze waren vorige maand pas bij ons" (om te eten/zomaar)... en vergeet dan voor het gemak, dat wij (hij met name) daar al 3x in de tussenliggende tijd was, voor een hapje, een wijntje, een koekje bij de koffie enz.enz. Hij kan zich écht heel erg gierig gedragen als hij iets (over/teveel) heeft wat een ander niet heeft... en dan soms plots, gooit hij het met (vuil)bakken tegelijkertijd weg.
En dan al dat gepraat erover........... why?
Onbegrijpelijk. Heeft u een idee? Mail mij, of teken 't op in het gastenboek, zodat ieder het lezen kan.
Toen er nét de diagnose (1998) gemaakt werd; A.D.H.D.... waar de A. staat voor aandachtstekort, meende ik dat het erom ging, dat Mannie te weinig aandacht kreeg!
Wist ik veel? Hoe moest ik weten, dat het erom ging, dat hij te weinig aandacht bij zijn zaken had ;-(...
ADHD komt veel voor: 3-5% van de kinderen en adolescenten heeft het en naar schatting minimaal 1% van de volwassen bevolking. In de volwassenen psychiatrie wordt ADHD langzamerhand beter herkend, zodat ook volwassen patiënten met ADHD een passende behandeling kunnen krijgen. De afkorting ADHD verwijst naar het engelse 'Attention Deficit/Hyperactivity Disorder' wat betekent aandachtstekort- hyperactiviteitsstoornis.
Graag wil ik mij voorstellen met mijn nickname: Minima.
Ik ben een vrouw, geb. 1950 en samen met mijn ADHD'er heb ik 2 volwassen kinderen. We trouwden in 1969 en jah, het was een 'moetje'...
Mijn job is administratief medewerker, ik werk bij dezelfde baas sinds 01-01-1993 voor 20 uur per week (4 dagen van 5 uur). Daarnaast doe ik nog wat administratief vrijwilligerswerk. Hobby's genoeg, alwaar ik mij 's-avonds op kan storten, het meest bedrijf ik mijn hobyisme via de pc, ben gek op katten (we hebben er 1) en caravannen.
Normaliter ben ik zeer optimistisch, ben ik géén piekeraar en een evenwichtig persoon. Kan ik de hele wereld aan, ben ik actief thuis, op mijn werk en in het vrijwilligerswerk.
Maar soms... is de maat vol, heb ik geen vechtlust meer, voel ik me teneergeslagen, aangeslagen, moe! Heb ik klachten.... duizelig, nóg meer opvliegers, hoofd- en buikpijn.
Dit dagboekblog heb ik opgestart met de bedoeling om m'n hart te luchten, van gedachten te wisselen met iedereen die dat graag ook eens (en niet op een chat) doet, zodat het leven wat optimistischer is of zal worden, waar ik zowel het positieve als het negatieve wat ik dagelijks ervaar meen te kunnen neerpennen, wellicht om elkaar te steunen in de herkenning. Welkom iedereen.
De kinderen zijn allang de deur uit en het is nooit aan kant bij ons in huis. Het grote kind laat een waar spoor achter, vanwaar hij geweest is, naar toe ging en wat hij deed. Hij is de 'huisman'..., ik laat zoveel mogelijk zijn veroorzaakte spoor liggen. Een enkele keer valt het 'm op, maar meestal gaat hij er gewoon aan voorbij.
Normaal begaafd is mijn man....ja, dat laat ik maar eventjes weten voordat u denkt dat hij dat niet zou zijn! Zijn diagnose stamt van 1998. In die tijd was er sinds kort het besef, dat ook volwassenen ADHD kunnen hebben. Voordien geloofde men, dat kinderen na de pubertijd ervan af waren.
Mijn man heeft sterk wisselende buien, maar is over het algemeen langer vrolijk dan moeilijk, tenminste, naar anderen toe. Door die normale begaafheid namelijk, is hij heel goed in staat tot camoufleren van zijn gevoelens (binnen houden). Pas later, in de 'rust' van onze auto of huis, komen de verhalen van wát hij op dát moment allemaal dacht en vond. Daarmee gaat hij dus eigenlijk voorbij aan zijn gevoelens, want het uiten van je gevoel op het moment dat het nodig is, geeft je zeer veel voldoening en zelfvertrouwen. Naar de ander toe laat je blijken, het ergens wel of niet mee eens te zijn, zodat ook de ander jou leert kennen. Maar nu wordt ik psycholoog... en hoort WIE HET ZEGT... ik ben een vrouw die de regelrechte gevoelens misschien nog beter binnen kan houden dan mijn Mannie. Maar daarover later misschien eens meer.
Camoufleren doet hij ook zijn dyslexie. Begrijpend lezen kan hij redelijk goed, voorlezen kan hij niet ofwel hakkelend en stotterend, foute woorden gebruikend, zóals hij ze ziet, niet leest. Door zijn haast welke hij overal bij heeft behalve schaken, ziet hij woorden zonder deze te lezen, zonder ze te spellen. Hij ziet een woord en denkt ... dát staat er, niet verder kijkend. Camoufleren doet hij voornamelijk bij het invullen van formulieren bij instanties/werk met de bekende trucks als 1) bril vergeten, 2) schrijfhand doet zeer 3) pen is leeg (;-))
Begrijpelijk dat ik de secretaris in huis ben (?).
Rondjes draaien
3 reacties op dit bericht
een vraagje
ik weet dat hij zijn dochter en mij graag ziet.
Steeds ontkent hij dat hij deze mensen ook lntens mist in zijn leven. Ook bij een conversatie springt hij van het ene onderwerp naar het andere,... Hij zendt regelmatig rare sms'en, waarin hij dan zegt wat hij dan gedaan heeft en met steeds een vraag. 2 uren later weet hij niet meer dat er op die vraag een antwoord moest komen. Ook steeds de vraag ben ik wel normaal, want ik zie wel graag die bepaalde personene maar ik mis hun nooit. Dat zie ik (hij). Hij is ook steeds druk, druk, ... dit in een job die zeker ruimte laat voor meerdere contacten, de hij dan niet kan benutten.
Ik omschrijf hem een beetje als introvert, behalve als het contact eruit bestaat van laten we zeggen intiem (vrienden, familie,;...) en oogcontact , dan is hij zeer open en wordt hij rustig, op zijn gemak en is hij normaal. Ik vraag mij steeds af hoe dat komt, en wat is dat?
Hoe houd je het nog vol....
Ik herken veel van wat je hebt geschreven en beschreven.
Na 15 jaar vond ik het welletjes, en ben alleen verder gegaan. Ik kreeg voor het eerst een eigen leven en kon me ontwikkelen. Een psychiater werkt een aantal uren p/d met patienten.....maar een gehuwde vrouw zit als het ware met klitteband eraan vast, dag en nacht.. De keuze is er voor ons allemaal. Ik heb respect voor je dat je dit allemaal accepteert.
Er wordt vaak gezegd: wat ben je dapper en sterk....maar je kunt wel kapot. Dat ziet een ander vaak niet, omdat alleen de sterke kant zichtbaar is voor anderen. Eigenlijk spelen we allemaal toneel.
Ik wens je een goede beslissing waar je zelf achter staat.
Dan is het altijd goed, wat de keuze ook zal zijn.
Groeten van Elizabeth.
Herkenbaar