We zijn uit eten gevraagd bij mijn broer; hij heeft op het menu degelijke Hollandse winterkost: eigen gemaakte bruine bonensoep, andijviestamppot met een gegratineerd kaaskorstje en een gehaktbal en als toe een griesmeelpudding met een toefje slagroom en aardbeiensaus. We smullen en kletsen gezellig en danken de familie voor het eten wat zo lekker smaakt.
Thuisgekomen begint het klagen, "ik zit zo vol, wat een zware kost, ik vond die pudding niet om te vreten zo veel en stijf. Jouw balletje gehakt vind ik veel lekkerder, lekker los, dit leek wel een tennisbal en zo gróót!"
Vanmorgen opnieuw klaagklaagklaag; ik zit er nog vol van....
Herkennen jullie iets in mijn verhalen? Lekker lang en rustig lezen!! (haha)
Je mag altijd reageren, ik vind 't fijn, iets van je te vernemen!! Gegarandeerd dat je -volstrekt prive- een antwoord van mij ontvangt.
Mannie is een kei in dingen veronderstellen.... of moet ik het insinueren noemen? Veronderstellen = ver·on·der·stel·len -onderstelde, h -ondersteld als waar aannemen Insinueren = in·si·nu·e·ren -eerde, h geïnsinueerd bedekte toespelingen maken
De toespelingen zijn hier niet van de lucht, hij gelooft écht wat hij zegt en hij springt daarbij van de hak op de tak, dan wiebelend op zijn linker- en dan op zijn rechterbeen. Dat is soms erg moeilijk om te volgen. Ik zeg maar niets meer, want als het puntje bij paaltje komt, heb ik het allemaal gedaan of gezegd!
Een voorbeeldje: Hij veronderstelt dat zijn jongere broer Et boos op hem is, want broerlief heeft al eventjes geen belletje met Mannie gepleegd. Mannie zegt er dan ook altijd even bij, dat hij het laatst contact met Et gezocht heeft; alsof het om de beurt moet gaan. "Hij zal wel moeilijk zijn omdat ik laatst gebeld heb om te zeggen dat mevrouw Sterretje is overleden zodat hij een kaartje kon sturen, de eikel".
Mopperdemopper.
Even later komt Mannie zeggen, dat zijn broer Et belde, goh, dat is toevallig! "Et vertelde dat hij helemaal blij was omdat ik hem vorige week gebeld had om over mevrouw Sterretje te vertellen, want haar dochter heeft hem geen rouwkaart gestuurd. Et snapte er niets van want de laatste keer heeft hij toch netjes zijn excuus gemaakt voor het dronken belletje aan die dochter? Dus zei hij: Mannie, goed dat jij me hebt geïnformeerd, want anders had ik het niet geweten. Tja, die mensen (fam. Sterretje bedoelt hij) kunnen zich zo moeilijk verplaatsen in een ander. Nee, Et heeft geen kaartje meer gestuurd, want dat was hij vergeten. Ja wat wil je, die maf verwacht dat wij naar hem toekomen met Kerst, hij bekijkt het maar, met al zijn geld nog geen kaartje sturen!"
Houd jij er rekening mee, dat jouw adhd-partner afgerekend kan worden op zijn wispelturig gedrag? Op zijn boosheid, op zijn vele praten? Of op zijn niet onder woorden kunnen brengen van spijt, berouw? Wist je dat jouw partner daar op afgerekend kan worden, met de rug wordt bekeken, niet betrokken wordt bij normale dingen zoals een gesprek of een uitje? Hoe zal dat voelen voor je partner?
's-Nachts, beste bezoeker, wanneer ik in mijn bed lig en rustig de tijd neem om de dag te overdenken, schieten mij mooie volzinnen te binnen van ervaringen met ADHD/Mannie om met jullie te delen, maar als dan eenmaal de volgende morgen weer aangebroken is, ben ik die volzinnen allemaal al weer kwijt.
Ik zou jullie mee willen nemen naar Mannie als hij positief is, positief denkt en een aardig persoon is, want JA, dat is hij ook met grote regelmaat. Ik zou dan willen vertellen over de fijne kanten van zijn persoon.
Maar eenmaal weer in volle running van de dag, verdwijnen die gladde kantjes en ontstaan er weer meer scherpe randjes, de negativiteit, de botsingen, het dwarszijn. Het doordrammen, het dominante, het kortzichtige. Het alcoholgebruik, het niet fris-zijn. Het leugenachtige, het kwade. Dát staat mij vaak het meest voor ogen als ik ga schrijven. Hierdoor lijkt mijn blog om jullie mee te nemen in ons gezin er alleen uit klaagzang te bestaan.
Van iemand met ADHD die reageerde op mijn blog kreeg ik een mail, dat hij vond dat ik te weinig de gedachten en ideeën vanuit een persoon met ADHD beschreef, zijn gevecht, zijn frustraties. Ik heb geantwoord dat ik dat niet kan, immers, ik heb geen diagnose ADHD en weet niet hoe de hersenen van iemand met ADHD werken, denken, welke paden zij volgen, in welke krassen van de plaat zij blijven hangen. Ik kan slechts weergeven hoe ik het ervaar om met iemand te leven en nu wij elkaar reeds 45 jaar kennen inmiddels. Omdat mannie zijn gevoelens en gedachten, zijn frustraties en onzekerheden slecht onder woorden kan brengen - het zogenaamde ruwe-bolster/blanke-pit gebeuren- kom ik daar niet achter ook!
Prettige jaarwisseling alvast! Wij blijven thuis!! Lieve groeten Minima
Elke dag opnieuw vele aanvaringen. Vele momenten van groot onbegrip. Grote monden, stoere taal, 'n klein hartje. Voor anderen altijd even braaf, gezellig, liefdevol. Ik krijg wat rest... lijkt het.
Ik wens u allen fijne rustige feestdagen voor zover dat met iemand kan die ADHD heeft in je naaste omgeving. Voor 2011 wens ik je alle goeds en eindeloos geduld toe.
Etentje
