adembenemend

De eerste dag
Vandaag een uitslovende dag gehad. 's Nachts toegekomen, vlieghaven slapen ... op de grond. Eerst op ijzeren bank maar een vriendelijke nachtwaker wijst ons een plaats in een hoekje op een houten vloer. Kou gehad (eigen schuld, dikke bult). Een sms,je later naar mijn schatje wordt prompt beantwoord met: " moet je daar 64 voor geworden zijn". Want had EN mijn slaapzak bij, EN een slaapmatje, enfin mannen alleen he!!!
Om 6 uur metro, dan trein en toekomen om 11.30 aan de grens met Spanje, nu kan het stappen beginnen. We zitten echt te popelen. Het wordt een loodzware dag, 18 km tot O Poriño, en niet vlak, en niet altijd in de natuur. We doorkruisen een industriegebied, een loodrechte weg, veel verkeer, links en rechts fabrieken en bijbehorende stank. Het is 35 graden. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Als we denken dat we er vanaf zijn, volgt weer een lange weg maar nu met winkels. Om 18.30 belanden we eindelijk in de albergue. Douchen en eten zoeken. Ik weet nog van 2009 dat er een centro social is waar je aan een schappelijk prijsje kan eten. We doen ons tegoed aan een eerlijk pelgrimsmenu. Mijn broer drinkt zijn cervesa in 1 teug leeg en helpt daarna om mijn fles wijn soldaat te maken. Om 10 uur moet iedereen in bed liggen. dat zal niet mankeren. Amai mijne rug en voeten. Morgen moet ik mijn rugzak bijstellen. dit was een dag waar we desondanks van hebben genoten.

Waarom
Elke pelgrim heeft zijn eigen reden om op stap te gaan. Sommigen doen het uit louter sportieve redenen, of om het rijke culturele erfgoed onderweg, of een spirituele zoektocht, of maken er een gezonde meditatie en bezinning van, of waarom niet uit zuivere geloofsovertuiging. Anderen verbinden er een doel aan, voor henzelf of voor een organisatie of voor een bepaald iemand.

Op een webpagina van het Genootschap staat volgende tekst en ik sluit me daar geheel bij aan:

"Heel wat pelgrims die om sportieve of culturele redenen vertrokken zijn, kunnen beamen dat er onderweg meer kan gebeuren dan het louter waarneembare.
Letterlijk zeggen en schrijven ze: ‘ik ben onderweg pelgrim geworden’ of: ‘ik ben vertrokken als toerist en aangekomen als pelgrim’...
Heel wat mensen worden onderweg getroffen door de schoonheid en de grootsheid van de natuur, door de sterke band die er groeit met medepelgrims, door de diepe en universele vriendschap die er heerst onder mekaar...
Het is de ervaring van: ‘mijn persoon is niet de ultieme verklaring van al wat er onderweg kan gebeuren. Hier gebeuren dingen die mijn eigen ik overstijgen'.

In 2008 begon ik mijn Camino zonder specifieke intentie, zeg maar als avonturier, laat maar komen, we zien wel. In mijn blog van toen heb ik er uiteindelijk toch een betekenis aan gegeven door aandacht te vragen voor ouders die een kind verloren, volgens mij één van de ergste dingen die een mens kan overkomen. Reacties achteraf gaven me gelijk.

2009 werd een sponsortocht voor Broederlijk Delen. Hun slogan 'Maak ons overbodig' bij hun 50-jarig bestaan verleden jaar verduidelijken hun doelstelling. Vandaag zijn we minder geneigd om aan grote organisaties te steunen, eerder kleinere projecten. Niks mis mee. Nog eens dank voor wie toen steunde.

Besmet
'ben in 2008 ongeneeslijk besmet met het camino virus. Gevolg: ik moet weer naar Spanje voor een behandeling en heb een x-tra reden dit jaar. Daar hebben die fantastische medewerkers van mijn laatste ziekenzorgvakantie voor gezorgd'

Zo klinkt een reactie van mij op facebook. Een goedkope uitleg voor mijn nieuwe plannen om naar Compostela te stappen maar niet geheel zonder waarheid.

Het Compostela-verhaal begon in 2008 met de Camino Françes (http://adrienopstap.blogspot.com) en kreeg in 2009 een vervolg met de Camino Portugues (http://adrienstapvoorstap.blogspot.com)

2010 was een heilig jaar (jaar waarin 25 juli - naamfeest van apostel Jacobus - op een zondag valt) en ... het jaar dat het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostela zijn 25-jarig jubileum vierde. Bij deze gelegenheid hadden zij een Jacobskerkenpad uitgewerkt: een lus door Vlaanderen die 18 Jacobskerken verbond in 38 etappes. Ik was bij de gelukkigen om mee te werken en mocht gastheer zijn of 'Hospitalero por 1 Dia' in mijn geboortedorp Eversel. De 820 km lange tocht kende zijn apotheose in hartje Brussel op 25 juli in de kerk "O.L.Vrouw van Goede Bijstand".

Proficiat Vlaams Genootschap. Wat hebben we genoten van die unieke Camino door Vlaanderen met voor mij een paar onvergetelijke hoogtepunten. Deze tocht bewaar ik in mijn hart.

En dan 2011, toch wat onverwacht, terug de Camino, weer richting Santiago. Het zal bij leven en welzijn niet de laatste keer zijn.

Mijn broer zal me dit jaar vergezellen op deze tocht. Wij zullen enkel de laatste 100 km stappen. Dat heeft zijn redenen. Het is zijn eerste Camino en hij kijkt er echt naar uit. Ik ben blij dat ik hem kan vergezellen.