Archief

Dit is dus eigenlijk hoofdstuk 7..
Omdat ik het zat ben steeds maar weer een hoofdstuk achter te lopen lijkt het mij goed,hoofdstuk 7 maar als niet geweest over te slaan..zodat we direct naar hoofdstuk 8 kunnen gaan.
Deze korte tijdsverdichting is alleen een schrijver toegestaan he...
Als u als beste lezer of lieve lezeres denkt zomaar een hoofdstuk over te kunnen en mogen slaan,wil ik u wel waarschuwen dat u dan de draad kwijt kunt raken.
Laat ik hier volstaan met het feit dat in hoofdstuk 7 op school niets gebeurd is,omdat de kinderen een dagje vrij waren,zodat we nu snel verder kunnen gaan met hoofdstuk 8.


Hoofdstuk 8

Dat Elisabeth Druif, meestal Betsie genoemd en soms Druifje uiteindelijk de indirecte oorzaak zou zijn,dat dit verhaal een dramatisch vervolg zou krijgen,had zij zelf nooit kunnen denken en haar klasgenoten ook niet en  meester Sybrand zeker niet,want die zag het altijd eind december allemaal niet zo helder meer.
Betsie was eigenlijk altijd onopvallend aanwezig,alleen als ze er eens niet was werd ze gemist.
Zij was,wat men tegenwoordig "een kind met en rugzakje" zou noemen,een kind dat dus veel extra hulp nodig had ivm lees-,schrijf_en taalproblemen,zoals diezelfde men zei.
Hoewel problemen,zij had zelf nergens last van......De medeleerlingen hadden er trouwens ook geen problemen mee.
Iedereen wilde haar graag helpen en met haar spelen.
Vanaf groep 1 waren zij en Rebecca al dikke vriendinnen en speelden ze vaak bij elkaar thuis.
Het gekke was,dat broer Johan,die over het algemeen andere  kinderen graag overblufte 
en niet altijd vriendelijk tegen leeftijdsgenoten en meester Siebje  was zich naar haar toe altijd als een aardigebeschermheer gedroeg,alsof zij zijn tweede zus was.
Hij had er misschien  daarom ook moeite mee dat het tussen Betsie en Arend zo goed scheen te klikken.
Arend hielp haar altijd met lezen en toen meester eens zei dat haar lezen mede door Arend was vooruitgegaan kreeg hij nog meer een hekel aan die rottige Arend Stokje.
Ze hadden er thuis zelfs ruzie om gehad toen Betsie en Rebecca zeiden dat hij jaloers was op Arend,omdat die beter kon lezen.
Het was de dag na de onverwachte vrije dag.....
Betsie kwam opgewonden en vrolijk op school, met een nieuw computerspelletje dat ze voor haar verjaardag gekregen had.
Ze liet het aan de klas zien en iedereen mocht er het spel direkt even proberen.
Meester Sybrand bleek,zoals verwacht niet echt te snappen hoe het werkte,maar de meesten hadden het snel door.
Johan had lang de hoogste score,maar werd aan het eind nog overtroefd door ...Arend.....
Weer die Arend..
"Zo,we gaan aan het werk"zei meester,"toen iedereen het computerspel geprobeerd had en hijzelf twee keer,zonder succes,"stop het maar even in mijn bureaula Elisabeth dan kun je het om twaalf uur meenemen".
Iedereen ging daarna ijverig aan het rekenen of deed alsof.
Toen het pauze was besloot Betsie haar nieuwe spelletje maar niet mee te nemen naar het.
Iedereen ging naar buiten,al dan niet met eten en drinken.
Arend bedacht plotseling dat hij zijn appel vergeten was.
Hij glipte de school weer in en kwam in het lege lokaal.
Hij merkte niet dat Johan hem gezien had en gevolgd was.
Hij liep naar zijn kastje en pakte zijn appel.
Toen,zonder erbij na te denken liep hij naar meesters bureau,opende de bovenste la en pakte het computerspelletje.
Hij keek er bewonderend naar.
"Gaaf zeg!"
Toen stopte hij het met een gevoel van spijt terug.
Hij zag niet dat Johan door een ruitje naar binnen zat te kijken,naar wat hij deed en hij zag dus ook niet dat die een rare grijns op zijn gezicht kreeg........
Toen Arend het lokaal uitliep,in zijn appel bijtend had Johan zich in snel het  toilet  verstopt.
Nadat Arend door de voordeur naar buiten gegaan was glipte Johan het lokaal in en liep  met diezelfde grijns,die weinig goeds beloofde  naar het bureau en haalde het computerspel ook uit de la....
"Wacht maar jochie...."
Hij liep om zich heen kijkend naar  de jas van Arend,die op de gang hing en stopte het computerspelletje..in de binnenzak van de lange jas....
Toen ging hij ook het plein op.......
Hij zag Arend,Rebecca en Betsie een boek bewonderen,dat de jarige ook gekregen had en hij kon met moeite een lach onderdrukken.
Later,na de pauze  terug in het lokaal,hield hij zich heel rustig.
Zelfs tijdens het stillezen keek hij zg geinteresseerd in zijn boek.
Zijn gedachten waren echter bij wat komen ging.......
Toch lukte het hem nog om na het lezen even te lachen om een grapje van meester, ipv zoals gewoonlijk luid te gapen.
Toen was het tijd om naar huis te gaan, iedereen legde het leesboek in de la onder de eigen tafel en Betsie liep naar meesters bureau en opende de la..........
"Mmmm  meester..!"
"Wat is er Elisabeth?"
Mmmm  mm  mmijn  computerspelletje ....is weg!
"Wat ? Kijk eens goed meisje!"
Mmmmaa aa  rrr  echt mmm eester  weg!"
Meester liep, wat verbaasd kijkend naar de la.........
Inderdaad het computerspel lag er niet ....!
Het was doodstil geworden in de klas..
"Weet iemand hier iets van?"
Iedereen keek stomverbaasd.
Johan stak een vinger op.
"Johan,heb jij?"
"Nee meester maar.."
"Wat maar?"
"Nou meester ik weet het ook niet hoor,maar ik zag in de pauze Arend in het lokaal enne..."
"Ben jij in het lokaal geweest,Arend.?"
'Ja meester ik moest mijn appel pakken."
"Nou ja,dat mag eigenlijk niet maar......verder niks ?"
"Nee meester"
"Nou meester,hij opende uw la een pakte dat spelletje en....."
"Is dat zo Arend.."
"Ik keek er alleen maar even naar!"
"?"
"Echt!"
"Nou meester,ik weet het niet zeker hoor,maar,ik zag Arend toen naar de gang gaan,ik verstopte me snel in de wc's, maar ik zag nog net hoe Arend iets in zijn jas stopte..."
"Dat is niet waar!          Je liegt!!
Arend schreeuwde het uit...
"Pak jij je jas eens Arend",zei meester Siebje met de meest dramatisch en ernstig mogelijke toon in zijn stem.
"Snotver..dat ik nooit bij het toneel ben gegaan"dacht hij..
Arend liep diep gebogen naar de gang.
Hij wist dat hij niets verkeerds gedaan had maar hij vreesde plotseling het ergste...
Hij voelde dat iedereen naar hem keek en hoorde nog hoe Johan hem toesiste "dief"..
Toen hij zijn jas pakte wilde hij het liefst weg hollen.....
"Nu wist hij ongeveer", dacht hij,"hoe Jezus zich gevoeld moet hebben toen Hij naar het kruis geleid werd..maar dat was toch met Pasen en het is nu bijna kerst..?
Hij liep nog steeds diep voorovergebogen terug en gaf zonder op te kijken de jas aan meester.
Meester Siebe nam de jas,voelde in  de zakken en had toen .............
..........daar lag...
dat wat Siebje,Arend en de klas vreesden maar niet wilden denken,maar Johan al wist en U en ik......inderdaad daar lag dat computerspelletje.......
Oooooooooooooooh " klonk het in koor.........
"Meester ik heb dat niet gedaan,echt niet " riepSiebe wanhopig.
"Oh Arend toch,hoe kon je?"fluisterde Rebecca,verbaasd.
"Tja wat Arend niet kan he"grijnslachte Johan.
"Maar"
Arend draaide zich om zag de valskijkende Johan,de verwijtende blik van anderen,inclusief Rebecca en de tranen in de zachte ogen van Betsie.
"Ik heb het niet gedaan.........echt niet"
"Wat val jij me tegen Arend" zuchtte meester,"Dit had ik nooit verwacht"
Ga nu,naar huis en zeg tegen je oma,dat ik haar straks wil spreken.
"Ik heb het niet gedaan!"
Arend krukte snikkend weg,als hij ooit gewild had dat hij kon rennen.........
Hij voelde 28 paar ogen die hem verwijtend nakeken......waarvan 1 paar betraand.......



Pauze

Hij heette ad
dat
is
wat
ik nog
weet
van
ad

ach
hij was
niet veel
onze ad
van
een beetje scheel
tot en
met
een dikke neus
en nek
heus

 gek,
elk gebrek
was de zijne
van  kleine
tot grote pijne

er
was
altijd
wel wat
met ad
het hele jaar
raar
maar
waar
was hij  er niet
stil verdriet


MAAR !!!!!
het eind van het jaar
was ad weer daar
klein
maar fijn
van
kerstman
tot dichter
en verlichte
 kerst ster
nooit ver
meer
ad
was dan
het ventje
ad ventje

gewoon
een bijzonder
wonder

Hoofdstuk 9

U zult begrepen hebben beste lezer en lieve(re) lezeres,dat het gebeuren in het vorige hoofdstuk in het multi-culti kleurrijke klasje van meester Siebje nogal wat los had gemaakt.
Er was dezelfde dag,direkt na schooltijd  nog een pittig gesprek geweest tussen meester en Metsje de oma van Arend.
Zij reageerde stomverbaasd en hoewel Siebje met zijn jarenlange praktijkervaring wist dat ouders en grootouders bijna nooit zouden kunnen toegeven dat hun lieve(klein)kind ook maar iets verkeerds zou kunnen denken,laat staan doen,bevestigde dit gesprek zijn  twijfels.....over  het verhaal van Johan.
Dat kwam ook omdat hij door zijn eigen afkomst uit een eenvoudig en arm milieu,waarbij hij ook altijd het kind van de rekening geweest was, eigenlijk automatisch een hekel had aan rijkeluiskinderen.
Hij noemde die kinderen altijd "rijk en lui"...
Hij wilde Arend graag het voordeel van zijn twijfel geven,maar hij wist haarscherp dat het een moeilijke situatie was.
De meeste kinderen hadden zo bleek ook de dagen na dit incident hun mening over die "zo aardige en behulpzame" Arend drastisch veranderd......
Dat kwam denk ik mede door de houding van  veel ouders.
Die zagen het gebeuren rond dat computerspelletje vooral als diefstal,waarbij ze vlgs Siebje niet schenen te beseffen dat hun materiele rijkdom eigenlijk diefstal op grotere schaal was.
Het had Siebje zelfs moeite gekost te de witteboordencriminelen er van te weerhouden de  politie in te schakelen...
Het gevolg was wel dat de machtsverhoudingen in de klas nogal veranderd waren en dat dat Johan weer in ere werd hersteld als onbetwiste leider van de groep.
Hij had dan wel en nog steeds,misschien zelfs nog meer dan voorheen, die blufferige,schreeuwerige en overheersende houding,die Siebes handen regelmatig deden jeuken,maar hij was tenminste geen dief he....
Johan maakte dankbaar gebruik van zijn teruggekregen populariteit en deed er alles aan om Arend voorgoed uit te schakelen.
Hij maakte elke keer,als hij de kans kreeg opmerkingen over computerspelletjes als "Ontmasker de boef "en noemde  Arend graag "ons kreupele klassediefje"..hoewel meester Sybrandus dit verboden had...
Hij deed dat dus mede daarom vooral na schooltijd en hij had er zo  voor gezorgd dat Arend geen vrienden en  vriendinnen meer leek te hebben.
Zelfs Betsie en Rebecca vroegen Arend nooit meer om bij hun thuis te komen spelen.
Zo sjokte Arend elke dag eenzaam en alleen naar huis........"leefde Andre Hazes nog maar..die zou er een mooie smartlap over kunnen zingen..."
Als hij dan naar huis krukkend,Harco,die terug was in het dorp, zag zitten op diens bankje.omringd door zijn hele huishouden en biervoorraad op het 5 mei plein besefte hij,dat hij Arend, waarschijnlijk ooit wel zo zou eindigen....
Of er zou in het vervolg nog een groot kerstwonder moeten gebeuren........
Maar,daar geloofde hij nog Harco al niet meer in..al kon die door de alcohol de problemen makkelijker even vergeten...net als Siebje thuis,na zijn tweede fles wijn....
Maar die problemen kwamen altijd een dag later wel dubbelhard terug..

Het zou eerst zelfs nog veel erger worden,volgende week.......

Gelukkig was het nu eerst weekend.......


Wordt vervolgd

Inderdaad hoofdstuk 10

Weekend,dus niets over school te melden..............dus is dit hoofdstuk eigenlijk overbodig he.
U kunt dit hoofdstuk dan ook gerust overslaan en maandag naar hoofdstuk 11 gaan.
Ga toch eens wat nuttigs doen zeg!

De meeste kinderen hebben zich zoals vaak dit weekend ook alleen maar verveeld en daardoor vervelend gedaan..
Sommigen,zoals de tweeling,Rebecca en Johan  waren zaterochtend al vroeg met een flinke hoeveel geld,bij diverse sportclubs gedropt,waar ze elk weekend in wedstrijdverband actief waren tegen andere vervelende leeftijdsgenoten,die dat ook niet echt leuk vonden.
De meeste ouders gebruikten de verdere dag om boodschappen te doen,te fitnessen,omdat dat zo hoorde en andere bezigheden,binnen of buiten met,met hun vaste of vrije relatie,al dan niet tegen betaling.
Enkelen hadden omdat ze daarvoor zelf geen tijd hadden,opa en oma meegenomen en als supporters langs de lijn gezet,zodat die hun kleinkinderen ook nog eens zagen,uiteraard ook met wat zakgeld,voor de verdere dag.....Zij die dat konden betalen hadden zelfs daarvoor een au pair ingehuurd,want hun kinderen moesten geen aandacht te kort komen he....dat moesten andere ouders niet denken!

Johan,anders altijd een fanatiek hockeyer speelde deze zaterdag bijna even druilerig als het weer.Dat kwam omdat hij de laatste dagen slecht geslapen had en raar gedroomd had over over een rappende Arend op krukken met een PC spelletje en een lezende Betsy met tranen in haar ogen.

Het was Rebecca al opgevallen dat  Johan er al een paar dagen vermoeid uitzag en  ook onrustig was alsof hem iets dwars zat..
Zij had hem al eens gevraagd of er iets was,maar hij had dat ontkend en gebromd dat hij hoofdpijn had.
Zij voelde zich mede hierdoor en omdat dat zo bij tweelingen zo schijnt te zijn ook niet lekker.
Er was iets dat voelde ze,maar ze wist niet wat ze begreep het niet.

Iemand die het helemaal niet begreep was natuurlijk Betsie.
Ze had Arend altijd vertrouwd zelfs nog meer dan Johan en toen hij die jas haalde wilde ze nog geloven dat het niet waar zou zijn,wat Johan zei....tot meester dat  spelletje uit de binenzak haalde.
 Haar kleine wereldje stortte in!
Ze had eigenlijk nergens meer zin in.
Ze wilde zaterdags ook niet meer mee met Rebecca en Johan naar hockey,want hoewel ze zelf niet speelde keek ze altijd  graag.

Arend kon uiteraard niet aan sportactiviteiten deelnemen,maar hij had er deze dagen sowieso geen zin in andere kinderen tegen te komen....en omdat Betsie en Rebecca hem ook niet gevraagd hadden te komen spelen,was hij maar de alledaagse harde werkelijkheid ontvlucht door te gaan lezen.
Zijn oma Metsje zat zoals altijd tegen het eind van december wat te mijmeren,over vroeger en nu.
Hoe het leven haar en Arend niet altijd goedgezind scheen te zijn geweest.
Bij haar was het ooit begonnen met een teleurstelling in de liefde,met als gevolg een verstandshuwelijk met een materieel, rijke maar gevoelsarme slager,die haar wel een kind had geschonken,maar weinig liefde.
Toch deed zijn  te vroege,plotselinge overlijden haar meer verdriet dan velen dachten.
Zij had haar dochter Alette met liefde opgevoed  tot een pienter sociaal voelend meisje,die na een studie als chirurg een bekwaam chirurge werd.
Toen Alette trouwde met een psychiater en er snel een gezonde zoon Arend  werd geboren was Metsje een zeer trotse oma.
Het geluk mocht echter niet lang duren..Tijdens een vakantie kreeg het nog jonge gezin een dramatisch ongeluk,waarbij Arend zijn ouders verloor en hij zelf voor altijd invalide werd.
Dat had misschien voorkomen kunnen worden als er direct de juiste medische hulp aanwezig was geweest.
Die was er niet in of bij dat kleine dorpje in Italie en Arend kwam als wees bij zijn oma terecht,die hem wel veel liefde kon geven,maar uiteraard geen geld had voor een dure medische ingreep,al was het daar toen waarschijnlijk ook al te laat voor.
Omdat het wonen in het  grote oud herenhuis,waarin ooit de slagerij was geweest te duur werd,zeker omdat de regering nu bezuinigde en ze van een kleine uitkering moesten rondkomen waren ze naar het een kleiner plaatsje enkele kilometers verderop verhuisd.
Misschien was het ook om te proberen oud verdriet enigzins te vergeten en nieuw geluk te vinden?
 Het leek er even op dat dat zou lukken,voor zover mogelijk.
Tot Arend op een dag thuis kwam en vertelde van dat computerspelletje.....
Hij had haar gezworen dat hij het niet gedaan had en zij geloofde hem.
Helaas scheen zij de enige te zijn.
Zo bracht ieder de zaterdag op verschillende wijze door,van lezend,sportend,vervelend,winkelend,spelend tot en met mijmerend.

De zondag gingen zij die geloofden naar de kerk en zij die het wel geloofden sliepen uit en brachten de verdere dag in rust door.

Meester Siebje had ook een rustig en redelijk geslaagd weekend.
Hij was daar ook wel aan toe trouwens,zo midden in de drukte richting kerst.
De kerstrapporten waren weer geschreven,meegegeven en zelfs met de meeste ouders besproken.
Het schrijven was vlgs zij,die dat dachten te weten, tegenwoordig op computer veel eenvoudiger.
Nou Siebje wist wel beter hoor...
Er ging elk jaar wel wat mis met de PC en hem........
Zo waren  dit jaar opeens alle al uitgewerkte  en in documenten opgeslagen rapporten plotseling spoorloos!!
"Wel gloeiende snotverde snotver driedubbelepotjandorie hinnekont nog es an toe zeg............."
Hij had uiteindelijk de vader van Stephen,aan wie hij eigenlijk een even gloeiende  hekel had als de zoon thuis moeten bellen om hulp.
Natuurlijk nam dat jochie de hoorn op....
Toen vader uiteindelijkbij de telefoon kwam  hem zo probeerde te instrueren en dat niet lukte voelde Siebje zich heel klein e onnozel worden.
Uiteindelijk was Stephens vader,met dat akelige jochie,dat vals grijnsde gekomen en bleek het probleem,vlgs hem.......heel simpel....op te lossen.
Hij wist toen hij de vader bedankte dat Stephen dit later in de klas nog vaak even zou zeggen.
 "Jammer dat onderwijzers niet meer mochten slaan"
Hij was die nacht om twee uur klaargeweest....Hoewel klaar..het kostte hem nog een avond extra op school om alles na te kijken.
Nou ja,dat viel op zich nog mee.
Hij herinnerde zich hoe hij wel eens de dag voordat de kinderen de rapporten  uitgereikt kregen ontdekte dat hij bij  enkele kinderen de namen en prestaties door elkaar had gehaald....
Dat was op zich niet zo'n probleem maar hij wist dat enkele ouders die rapporten echt goed zouden lezen!
Het had hem een nacht doorwerken gekost en sindsdien had hij zich aangewend tijdens het rapport schrijven niet te drinken.
Ook de besprekingen later met de ouders waren redelijk tot goed verlopen.Hij wist door jarenlange ervaring wel hou hij ouders toch tevreden naar huis moest laten gaan.
Ach,hij was niet altijd helemaal eerlijk wist hij zelf best.maar moest hij dan in groep 8 voor het eerst de harde waarheid vertellen,alsof ze dat dan nog niet wisten?
Hierna kon het wat werken betrof natuurlijk wat relaxter,zo richting kerst,maar juist dat maakte Siebje altijd onrustiger.
De kinderen waren drukker door de kerstvoorbereidingen en minder te motiveren en het kostte Siebje soms zelfs moeite het dagelijks leeskwartiertje rustig te laten verlopen.
Natuurlijk was het drama in de klas met het verdwenen computerspelletje ook niet bevorderlijk geweest voor een optimaal werk- en leerklimaat.
Al met al merkte Siebje dat hij elk jaar meer en dit jaar nog meer last kreeg van najaarsmoeheid.
Hij genoot dan ook,juist de decemberweken van de vrije weekenden.
Vooral de vrijdagavond en de zaterdag met nog een vrije zondag in het vooruitzicht waren heerlijk als er tenminste geen verplichte verjaardagsvisites waren met rare tantes en valse nichten.
Eigenlijk waren dat de momenten om zich in een cafe lekker te bevrolijken,wetende dat er nog een dag was om te herstellen.
Siebje had het deze keer rustig gehouden en bracht de zondag wat hangerig,niks moetend door.

Gek trouwens de enige die dat weekend nog wat scheen te werken was Harco.
u was hem waarschijnlijk even vergeten,maar ik niet hoor!
 Hij had zaterdag,nou ja zaterdag,zaterdagochtend,of tenminste een deel van de ochtend gepost als kerstman,hoewel hij alleen zodanig herkenbaar was aan een rode muts,actievoerend en collecterend voor "de zwakkeren,de behoeftigen op UW 5 mei 1945 plein"
Na een uur werken,had hij genoeg mensen overtuigd en geld verdiend om van de rest van het weekend  vrolijk te genieten.
Hij merkte daarom die zondagavond niet dat het echt begon te vriezen...anders had hij zich wel gemeld bij de winternachtopvang.
Eigenlijk best mooi dat het zo richting kerst wat ging winteren.
Achteraf zou blijken dat dat ook prima past in het verhaal.......

Wordt vervolgd..

Jozef en Maria uit Isra el..
waren een ongetrouwd st el
In een stal kregen zij een vredes kind
nog steeds overal bemind
het staat beschreven in de bij bel



Ook ik wordt nog steeds weer
en meer
door dat Wonder geraakt

maar....
heel raar...
ik heb wel betere slimmericks gemaakt.

maar
ach
mag ik
't is
zondag

zo'n dag
is
rust

dag

hoor....

Hoofdstuk 11

Zo,dat schiet al lekker op he...
Dat dacht Siebje,meester Sybrandus..dus ook ook...
Hij wist dat dit weer zo'n rotweek zou worden,zoals elk jaar naar de kerstvakanie toe,met al die speciale activiteiten,van kerstspel,kerstdiner, met collegea,tja je familie kon je niet kiezen he maar je collegae dus eigenlijk ook niet,net als je klas trouwens,de kerstzangdienst en als dieptepunt de laatste dag waarop de kinderen vrij mochten spelen.....de hele dag...
Het lukte hem zulke dagen zelfs niet,om zijn verplichte stilleeskwartiertje door te zetten.
Maar goed vrijdagmiddag half vier,dan..was het vakantie !
Twee weken,geen school,geen kinderen,geen ouders,geen collegae.......
Maar dus eerst...... deze week overleven.
Hij vroeg zich die ochtend tijdens het kwartiertje verplicht stillezen,dat hij ere met enige moeite en veel freigementen toch doorgedrukt had, af, of hij  deze week richting kerst,het feest van het Wonder,het Licht,de Vredesbrenger in een wereld vol oorlog en verdriet,  met de kinderen  nog aandacht moest schenken aan vrede en vergeving in de hun omgeving'thuis,op straat en school,mede in verband met de diefstal..van dat computerspelletje en de daardoor ontstane houding van de klas naar Arend toe.? 
Maar Stephen en Johan,zouden als hij het ter sprake bracht,wist hij dit thuis wel weer vertellen en dan zou hij weer boze ouders  moeten uitleggen,dat dit toch ook een tijd voor vergeving was..
Of zou hij het maar niet meer noemen en hopen dat het tijdens de vakantie,wel vergeten zou worden?
Hij hoorde wat geroezemoes in de klas en keek verstoord op..
"Meester het sneeuwt"
"We krijgen een witte kerst meester !"
"Fijn he meester!"
"Ook dat nog...."
Hij keek naar buiten en inderdaad het sneeuwde al weer.......
Zoals het vannacht ook gesneeuwd had en gevroren.....er lag zelfs al een stevige laag ijs....
Deskundigen kunnen dan wel beweren,dat er door de klimaatverandering nooit weer strenge winters zouden komen,daar trekt het weergoden zich niets van aan he,die gaan gewoon hun eigen gang,weer of geen weer.
Hij had zelfs al op het nieuws gehoord dat in Friesland de elfstedenkoorts al weer was begonnen.
Tja die Friezen ontdooien pas als het vriest, wist Siebje,want hij was er zelfs ook een.
De kinderen vonden het uiteraard ook schitterend.
Siebje dus niet.
De kinderen zouden de komende dagen wel weer wel weer opgewonden worden en hopen dat ze ijsvrij zouden krijgen.
Nou wat hem betreft kregen ze tot de kerst  ijsvrij...
Kon hij eerder op vakantie,naar een warm land.
Arend keek ook niet bepaald blij, naar buiten.
Hij wist dat het naar huis gaan nu echt strompelen zou worden en niemand zou zo vermoedde hij, aanbieden hem met een slee te halen en brengen.
Hij wilde dat trouwens ook niet,hij wilde beslist niet geholpen worden....
Toen Betsie dan ook om half vier vroeg, of zij en Rebecca hem even naar huis moesten sleeen,weigerde hij nukkig.
"Nee,ik red mezelf wel...."
"Nou,zeg,ons diefje is wel weer dankbaar he."riep Johan op het besneeuwde plein."kom op jongens we gaan schaatsen,op het kanaal en daarna  tracteer ik op op chocolademelk,wie gaat mee ?"
"Ja,ja leuk Johan!"
"Ga je mee,Arend?",vroeg Betsie zachtjes........
"Nee,ik heb geen zin!"
Ach toe nou,ik kan ook niet schaatsen,maar kunnen toch kijken?"
Nee!"
"Ach laat hem toch Betsie,hij speelt liever met spelcomputers,he"
Toen de kinderen huiswaarts renden om hun schaatsen te halen'krukte Arend eenzaam weg door de dwarrelende sneeuwvlokken.
Mede daardoor zag hij niet hoe Betsie hem bedroefd nakeek.
Hij wilde ...hij wist eigenlijk niet eens wat hij wilde ..


Ik weet niet of u beste lezers,lieve lezeressen gemerkt heeft dat ik eigenlijk wat an het vertragen,uitmelken ben?
Dat komt omdat ik dit verhaal naar kerstavond wil toeschrijven,dan moet alles gebeurd zijn en iedereen in feeststemming,om te vieren,dat er een wonder is gebeurd.
Dat duurt  nog een klein weekje en ik moet dus nog wat dagen vullen. 
Mijn vertragen heeft echter ook alles te maken met dat wat morgen gaat gebeuren. 
Ik wilde dat vanmorgen nog eventjes uitstellen...


Wordt vervolgd.......en hoe !

Hoofdstuk 12

Het winterde 4 dagen lekker op z'n Hollands.
Het lukte Gieten weer om de eerste schaatswedstrijden van de winter  te organiseren. 
Er kwamen wel protesten uit andere dorpen,omdat er uit een koeling in een fabriek 's nachts ijsblokken zouden zijn gestort op de ijsbaan,maar in Gieten noemde men dat "zielige afgunst."
In Friesland kwam het elfstedenbestuur weer bijeen,voor een besloten vergadering,al waren er wel livebeelden van de geheime bijeenkomst in het journaal.
Dat leek trouwens meer op een beerenburg avondje..
De diverse rayonhoofden instrueerden hun ijsmeesters om de komende dagen en nachten stand by te zijn.

Heel  Nederland leek plotseling  te zijn omgetoverd tot een groot Anton Pieck achtig schilderij.

Ook  de school van meester Sybrandus stond deze week in het teken van de plotselinge winter.
Op het plein waren de kinderen uren lang druk met het namaken van een oud hollands dorpje in het wit..
Er werden oliebollen en chocolademelk gemaakt en slee- en schaatswedstrijden georganiseerd.
Siebje had het niet zo op die winterpret.
Hij herinnerde zich dan altijd pijnlijk,hoe hij als kind mocht,nee moest schaatsen op Friese doorlopers.....terwijl de meeste kinderen  hoge noren hadden.
Terwijl het hardstikke koud was,gingen die doorlopers steeds scheef en los onder zijn al verkleumde voeten staan.
Dan moest hij dus stoppen,de wollen handschoenen uitwurmen en proberen de schaatsen weer recht onder zijn voeten te zetten en de riemen steviger vast te knopen.
Hierna kon hij weet even verder strompelen,maar dan gleden de doorlopers weer onder zijn voeten vandaan.
Hij kwam altijd thuis met ijskoude bevroren handen en voeten die echt op ijsklompen leken.
 Hij was dan ook blij,dat het die donderdag plotseling wat begon te dooien.

Arend vond het trouwens ook prima.
Hij kon zelf niet schaatsen en had ook geen zin te kijken.Hij had trouwens nergens zin in.

Meester Sybrandus waarschuwde de kinderen 's middags nog dat ze nu niet meer op het ijs moesten gaan,voor hij ze liet gaan.
Hij ging zelfs direkt na het stillezen,dat hij gewoon gehandhaafd had,juist nu even naast zijn bureau staan,zodat de klas wist dat hij iets belangrijks te vertellen had.
"Als je nu op het ijs gaat,kun je er door zakken en onder het ijs glijden en dan kun je in het koude water weinig meer doen"zei hij ernstig
"Spannend meester,"riep Johan.
Siebje keek hem vernietigend aan en kon de opmerking,dat die waarschuwing,wat hem betreft niet voor Johan gold nog net inslikken. 
Hij riep ze bij het weggaan om half vier,nog eens na voorzichtig te zijn.

Arend ging zoals gewoonlijk direkt naar huis.
Een paar kinderen gingen toch nog wat spelen bij de vijver en keken wat spijtig  het al  dun geworden ijs.
De meesten durfden er niet op,omdat het gevaarlijk begon te kraken.
Het waren eigenlijk alleen Stephen en Johan die onder luid gejuich van de anderen en gevaarlijk  gekreun over het meegolvende ijs  renden.
Het leek of ze elkaar opjutten en beide niet bang wilden lijken.........voor elkaar...voor de toeschouwers.........voor zichzelf........?
Toen de meesten al naar huis waren gegaan,wilde Johan nog een keer.......
Hij nam een aanloopje en gleed met een duidelijk gevoel van trots over het ijs.........
"Yeeeeaaah"
Toen..."kraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak !!!!!!
Het ijs brak onder zijn voeten.
"OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOHHHHH
Hij gleed in het plotselinge ontstane wak............
Hij zocht houvast aan de ijsrand het ijs en voelde  het ijskoude water............
"HEEEEEEEEEEEELLPP!!"
Wat moeten we doen"? riep Rebecca...
"IK BEN ZO KOUD!!"
"Houd je vast,niet loslaten.."
"O IK KAN NIET MEER!!"
"Wij gaan hulp halen......."gilde Stephen"niet opgeven!"
"MMM AAAA RRR  IK KAN NIET MEER !!
"OH JOHAN.."
"HELP IK VERDRINK!!"
Toen hoorde hij een geluid wat hij wel kende....."tik,tik..slof,slof "
Hij keek en zag :
Arend !!!!!!!!!!
Arend stokje...

Wordt vervolgd

Hoofdstuk 13.........oei...

Inderdaad was het Arend,die er aan kwam krukken...!!
Hij moest van oma Metsje in het dorp nog even brood halen en kon zijn nieuwsgierigheid toen hij langs de vijver kwam  niet bedwingen.
Hij was dus op veilige afstand achter wat bomen,even gaan kijken,naar wat hij nooit zou kunnen,spelen op het ijs..
Plots hoorde hij een afgrijselijke gil,gevolgd door verward angstig geschreeuw.
Toen hij dichterbij kwam zag hij Johan paniekerig spartelen in een wak.......
Johan,die hem eerder die dag nog uitgescholden had.......
Johan,die altijd zo stoer deed......
Hij hoorde nu geen gescheld,geen stoere woorden... 
Hij hoorde angst,huilen bijna en een schreeuw om hulp.........
HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELLLLLPPPPPPPPP 
Hij keek naar zijn plaageest,nu hulpeloos spartelend,zich wanhopend vastklemmend.......

Hij wilde,dat hij nooit was gaan kijken en ik had dat ook graag gewild beste lezers,lieve lezeressen......
Nu stond hij daar in diepe twijfel,zoals ik dat nu hier ook zit.....
Een stemmetje,van een winterduiveltje,Thialf,fluisterde hem in,dat dit toch de verdiende straf was,voor dat joch,dat hem vals beschuldigd had en daarna bijna elke dag voortdurend gepest.?.
Dat verwende ventje dat alles had en hem nu ook zijn vriendschappen had afgepakt.?
"Nu kun je hem terug pakken Arend" hoorde hij.
"Nu kun je vragen of hij geen computerspelletje wil lenen..."
"Eigen schuld dikke bult."
"Jij bent toch de stoere bink?"
Hij bedacht dat hij nu eindelijk ook eens zou kunnen lachen.......sinds tijden....
Hij zou die Johan die hem altijd Arend Stokje noemde nu eens daarmee om de oren kunen slaan.......
"Wil jij mijn stokken even lenen?
Toen hoorde hij een andere stem :"Is dit niet de tijd om vrede te maken...om elkaar te helpen...zelf een lichtje te zijn..geluk brengen.
Hij dacht even na...haalde toen nukkig zijn schouders op.
"Ach wat vrede maken..die Johan helpen,..zelf een lichtje zijn....anderen geluk brengen  ?"
Zijn eigen leven was toch steeds oorlog geweest.....een leven in het donker....altijd pech.......?
Wie had hem ooit geholpen?
Eerst zijn beide ouders verloren,zelf kreupel geworden toen vals beschuldigd,gepest...
Deze gedachten schoten heel snel door hem heen.......
Hij wist dat hij nu een keuze moest maken....
Zoals het hele leven uit keuzes maken bestaat..

Ying  of  Yan
 +  of -
pro of contra
AJAX of Feijenoord
Goed of kwaad..
HET geloven  of het wel geloven...
een tweede huis of tweede vriendin...
gewenste vrienden of ongewenste vreemdelingen
leven of dood
enz of niet verder zo doorgaan..

Dat mensen dat moeten is al moeilijk genoeg,maar dat zo'n kind al voor zulke beslissingen staat!
En zoals Johan heel snel moet beslissen.....

Ik weet het ook nog niet...wie ben ik dat ik hierover mag beslissen..nb.in hoofdstuk 13......

ik wil er nog een nachtje over slapen......
het duurt toch nog een paar dagen voor het kerst is dus...



Wordt vervolgd

Flierefluiters
vliegen
en
fluiten
altijd buiten
maar beminnen
liever binnen
omdat ze niet zo
van
de kussen
van koude
mussen
houde