Als eens mijn ogen
zich blind en zielloos sluiten
en ik in duisternis verzink,
een marmeren beeld gelijk,
mijn handen zonder gevoel,
gesloten mijn oren,
mijn hersens uitgedoofd,
mijn voeten stijf en lam,
mijn mond van spraak beroofd,
en ik zo ontwaken kan in heerlijkheid,
o, dat dan
wat op deze wereld tastbaar overblijft
van mijn bestaan,
van mijn voelen, zien en horen,
van mijn spreken, gaan en denken,
een spoor mag zijn, een afspiegeling,
van wat ik dan gevonden heb
in al haar zuiverheid:
de onvolprezen Liefde!