Wat een week... oei... ai... amai!!! Een ongeluk... een sterfgeval het komt nooit alleen... zo zeggen ze... Yasmine... Michaël Jackson... Farrah fawcett... mijn goeie God het drukt ons weeral eens met de neus op de feiten... wij zijn niet onsterfelijk!!!! De één gaat zus de ander zo, maar gaan moeten we allemaal... Farrah... kanker brbrbrbrbrbrbr... hoe lang was ze al aan het af zien??? Michaël een hartinfarct... al dan niet veroorzaakt door medicijnen.... en yasmine... hoe erg toch, een knappe vrouw in de fleur van haar leven... en toch... en toch... ik kan het 100% begrijpen!!! Ten eerste het liefdesverdriet... ten tweede het ontbreken van de wil om verder te gaan, bij gebrek aan liefde... gebrek aan steun... gebrek aan warmte en tederheid!!! Wat een moed om bij deze gedachte echt de draad door te knippen!!!!!! Maar wat een pijn voor de overblijvers... Zeg nu eerlijk wie dacht er nog nooit aan om de draad door te knippen??? En wat houd je dan recht? Het leven is echt niet simpel!!!! De liefde is niet simpel... familie is niet simpel... en toch heeft niet iedereen door dat we moeten koesteren wat we hebben!!!!! Ik wijs niet met de vinger... ik overdenk maar! Eigenlijk kan alles vrij simpel zijn... als je gezond bent en je weet je geliefd... dat samen geteld... is "ECHT GELUK"... koester en omarm dat!!! En laat de overige boel de boel! Spijtig genoeg gebruiken weinig mensen hun verstand... iedereen wil meer... en meer... en meer... Maar het meer... is overbodige last!!!! Gezondheid... en geliefd-heid!!!!! Dat valt niet te betalen!!! Spijtig dat het zo schaars is!De draad doorknippen het lijkt zo simpel... maar vraagt zovéél kracht, moed en sterkte!!!! Ik bewonder jouw sterkte Yasmine... en voel met jouw mama mee... want voor haar moet het een verschrikking zijn!

Mijn zoon Peter en ik... mijn kleindochter marieke...

Hey daar... koekoek... piekaboo... hier ben ik nog eens... Ik moet het jullie niet meer vertellen zeker... druk... druk... druk! Ons inloophuis/club krijgt vorm! De verhuis van onze zoon zit er op... de verhuis van onze dochter zit er op... de verkiezingen dus de campagne zit erop... en... onze nieuwe huisgenoot is onderweg! Toch de nodige ontspanning genomen ook... en geloof me campagne voeren is super leuk! Dus al bij al mogen we niet klagen! We stonden tot s'morgens op de dansvloer met de jeugd... (zal maar niet zeggen wat dat s'morgens betekende hihi) Vierden het einde van de verkiezingen, gingen naar de palingfeesten en ook het maatjesfestival kwam aan bod... Dit allemaal naast de vervelende dingen natuurlijk... hoge bomen vangen véél wind... maar meer dan eens vind ik het spijtig een hoge boom te zijn!!! Toch ook véél last van stres en gelukkig bestaat er voor alles een pilletjes... Blijf een echte vriend missen... maar vrienden heb ik genoeg... het zit het hem in ECHT natuurlijk! Enfin niet langer getreurd... gelukkig heb ik naast dat hoge boom gehalte ook nog een brede rug! Nog altijd laten de gedachten en Indië mij niet gerust en ik blijf blij dat ik via facebook nog zovéél contact heb met mijn andere leven! Ik blijf de warmte missen... de warmte van de indische zon... de warmte van de Indische mensen... misschien idialiseer ik natuurlijk alles te fel... dat zal de toekomst uitmaken! Een toekomst die ik gelukkig rooskleurig blijf in zien... want... binnen 2 jaar... haha... India here I am! Alison... you can start preparing a party in de beachhouse... drinks are on me! De taart sneed ik alvast hier aan tijdens onze geweldige eerste BBQ van het jaar! Bedankt Erika, Guy,Joke en Julien!

Het lijkt een beetje afgezaagd... maar... eigenlijk is facebook echt wel super! Je ontmoet er oude vrienden... je ontmoet er nieuwe vrienden... En het blijft een beetje bizar... maar de vrieden uit India blijven me nauw aan het hart liggen... De afgelopen week was vrij druk... weeral... ja weeral... ons clubhuis voor mensen na kanker neemt serieuse vormen aan... zodanig dat ik er wat bang van word... zeg nu eerlijk... 2 gratis locaties... 2 sponsors... in deze tijd... klinkt toch ongelooflijk hé... daarenboven ben ik zelf helemaal niet meer zeker van mijn stuk... Wil ik hier echt mee door gaan... Ik heb in mijn leven al zo dikwijls het mes in mijn rug gehad... en altijd... via mensen die ik om de één of andere reden diep in mijn hart droeg...  Soms ook nam ik zelf afstand... wetende dat... de afstand er toch zou komen... goh... wat is het leven toch ingewikkeld! Ondertussen vertrekt iedereen op vakantie... en wij... wij blijven thuis... in afwachting van ons windekindje "Pakera"... het wachten duurt lang... véél te lang... net zoals... mijn terug keer naar India... het duurt lang... véél te lang... en hopelijk mag ik het nog mee maken!!!... Twijfels... twijfels... twijfels...

Shame... shame... shame... shame on me... weeral ages sinds ik op mijn blogje schreef... Goh wat laat ik mijn trouwe blogvrienden in de steek! Maar.......... eerlijk gezegd denk ik wel een exuus of 2... 3 te hebben... hahaha... Mijn zoon is aan het scheiden, jazeker na een huwelijk van 1 jaar en 7 maanden, besloot mijn schoondochter dat dit huwelijk een vergissing was en dat ze liever nog wat op de dansvloer staat met jonge snaken... pfpf... ieder zijn ding natuurlijk! Gelukkig neemt mijn zoon alles goed op, en moet ik daar niet bang voor zijn. Weet de jeugd nog wel waar een huwelijk voor staat? Enfin jeugd... Caro is 30, dan zouden de jaren van verstand er toch al moeten zijn hé... In ieder geval dat betekende natuurlijk familie-crisis ten huize van Ael en een verhuis... Daarnaast verhuisde ook onze dochter Evi. Zij gaat in Grimbergen wonen! Prachtige gemeente trouwens, en voor hen absoluut een verbetering, maar... alweer een verhuis!! Wij zijn daar weken gaan inpakken... mannekes lief wat een hoop gerief! Dat hou je niet voor mogenlijk! Alsof deze minor (") werkjes niet genoeg waren, zijn wij volop bezig met het oprichten van een soort recreatie-huis hier in de rupelstreek voor mensen tijdens en na kanker. En daar komt héél wat bij kijken... Eerst was er het samenstellen van een bestuur... nu zijn we bezig met het opzetten van de statuten en het zoekn naar een naam voor onze VZW... We hebben wel al 2 locaties yeahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh nooit verwacht! En verschillende sponsors yeahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh nooit gedacht! Maar eerst moet onze VZW verschijnen in het staatsblad, dus een feit zijn... niet meer dan normaal dat sponsors daar op staan, maar dat maakt dat we aan 140 euro moeten geraken voor deze verschijning in het staatsblad... en daarvoor... zoeken we dus langs alle kanten spulletjes bij elkaar en gaan een rommelmarkt doen of garage -sale... wij zijn goe bezig... ook al zeggen ze van ni... Neen alle gekheid op een stokje het zal wel los lopen maar nu is het toch eventjes erg spannend! De bedoeling van ons recreatiehuis/club voor deze doelgroep is inderdaad de mensen in een gezellige sfeer ontvangen, soms voor een babbel met cake en en simpele handmassage... soms voor een worshop... soms voor een uitstapje... gewoonweg... er zijn voor elkaar! Want voor véél van deze mensen is het tijdens de behandelingen erg moeilijk... en de drempel om hun huis te verlaten en onder de mensen te komen nog moeilijker... vandaar... Hopelijk lukt het ons... DUIMEN MAAR en heu... ALLE HULP IS WELKOM Hé .....

Ik kreeg van mijn vriend "Sheldon" prachtige foto's toegestuurd... foto's die ik zeker met jullie wil delen, van zijn trip naar "Kerela"... op de bovenst foto "Sheldon" en zijn vrouwtje "Maria"... op de onderste foto de "Captainseat" van een cruiser in Kerela... That is indeed the way I remember India... That is the way I loved India!

Terwijl het zonnetje lievelijk op mijn (brede rug") schijnt... werd het voor mij hoog tijd om mijn toffe trouwe blogvrienden nog eens te briefen... de situatie is hier nog niks veranderd... druk... druk... en druk! Juist één week plat gelegen met rugklachten en blokkeringen... en 3 dagen zetelliggen met een visvergiftiging... zoon gaan helpen... dochter helpen met verhuis... daarnaast bezig met het opzetten van een eigen VZW... soort inloop huis voor kankerpatiënten in de rupelstreek... en proberen ook mijn eigen huiseke proper te houden,  was en strijk niet vergeten... tussendoor met een hahahaha... regelmaat van een klok mijn kleinkindjes verwennen... en toch... en toch... en toch... had ik nog tijd om de adoptiepapieren in te vullen ten voordele van de adoptie van onze nieuwe huisgenoot... yeahhhhhhhhhhhhhhhhhh! We waren onlangs onze vriend Ron Cornet tegen gekomen met zijn Wiske, een Spaanse galgo! Na deze ontmoeting met stevige babbel, gingen we afgelopen zaterdag naar Aalter waar een badge van 67 geadopteerde galgo's hun opwachting maakten.. en we waren helemaal verleid... ongelooflijk hoeveel liefde deze honden uitstralen! We hebben direct bij onze thuiskomst de adoptie papieren ingevuld, en een galgo gekozen op de site... Nu wachten we vol hoop op onze nieuwe huisgenoot die wij waarschijnlijk bij ons zullen hebben in Mei... yoepie... yoepie... na al de zogezegde (") vriendenleed die we meemaakten zal de warme oprechte vriendschap van onze nieuwe viervoeter deugd doen aan ons hartje... Want wat is er nu oprechter dan een hond... We gaan alvast zorgen voor een mooi plekje in huis... en weten nu al dat als het goed meevalt we zeker een tweede galgo gaan adopteren... Ik veronderstel dat jullie wel weten over wele honden het hier gaat... maar toch geef ik jullie ook een kleine beschrijving mee... Galgo's worden in Spanje nog altijd gekweekt om véél geld mee te verdienen op de renbaan... van de moment dat ze niet meer mee kunnen en géén geld meer opbrengen worden ze mishandeld of aan de haaien gevoerd... brbrbrbrbrbr... en zeggen dat wij in 2009 leven! In elk geval zijn er dan organisatie's zoals "Greyhounds in Nood" die een deel van deze dieren opvangen, helmaal opknappen en naar België brengen ter adoptie... Voor ze geadopteerd worden zitten ze in Spanje in de refuge... het is pas na adoptie dat ze naar België komen! Ik weet het wel... er zullen nu lezers zijn die denken... het asiel zit hier ook vol... wel... das waar! Wij hebben dan ook al héél ons leven hondjes uit het asiel gehaald en gelukkig gemaakt... Met momenten hadden wij 3 honden... en ons laatste hondje Tino... een jack russel stierf vorig jaar aan kanker... daar hebben wij nog verdriet van! Dus dit was een héle stap... op het moment dat ik dit schrijf zitten er in de Refuge in Spanje nog altijd 700 galgo's te wachten op adoptie... en ook deze dieren verdienen absoluut een nieuwe kans! Mi casa zal absoluut su casa zijn... Ik kijk er naar uit mijn nieuwe vriend zo vlug mogenlijk in de armen te sluiten, te verwennen en met véél liefde te omringen!

Ja... de Indische kranten... ik zou zeggen "pretty much the same"... hetzelfde als onze kranten misérie... en misérie... of toch niet? Er staan ook een aantal leuke dingetjes in Gelukkig maar! Delhi zal dit jaar de host zijn voor alle dichters van de wereld... Woh... allen daarheen zou ik zou denken! En dan was er ook "Life Style India - Fashion week"... meet héél véél moois! Het doet mij een beetje denken aan die keer... die keer in Chennai toen ik op een grote modeshow voor het goede doel een prachtige "Sudidhar" kocht... die eventjes daarvoor geshowd was op de catwalk door... Miss World... Waar is de tijd... waar is de tijd...

Op foto 1, ziet u "Nina Manuel" in een creatie van "Tarum Tahilian"... Foto 2, "Deepika Padukome"... en op Foto 3, "Mugdha Godse" één van de ontwerpers... Toch denk ik dan weer... Incredible India en begin te dromen!