Archief

Toch nog maar wat verder gaan over mijn favoriete dag van het jaar... "Valentijn..." Ik heb daarom wat opgezocht op internet en vond er de voor mij ideale uitleg over het ontstaan van Valentijn! Al zijn hierover natuurlijk verschillende verhalen... Hetgeen ik het liefste geloof... het meest aannemelijke... is dat de oorsprong ligt bij éne Sint Valentijn... een Romein die zwaar gemarteld werd maar toch weigerde het Christelijk geloof op te geven... Hij stierf op 14 februari 269 na Christus... Pas eeuwen later werd deze dag uitgeroepen
tot liefdesdag!
 De legende wil dat Valentijn een afscheidsbriefje achterliet voor de dochter van zijn kameraad/mede gevangene... Hij ondertekende het briefje met "jouw Valentijn"... waar de huidige traditie vandaan zou kunnen komen om kaarten te ondertekenen met... inderdaad... "Jouw Valentijn"... Toch leuk toe te kunnen geven aan een cruch... zonder jezelf al te véél te verraden... Alhoewel... van mij mag daar gerust een naam onder staan hoor!!! In India is het rond graag zien nogal stilletjes... en er zijn zo véle verschillende talen in India... maar... in "Tamil" is het mij niet onbekend... "Nan unnai kathalikarean" ... Misschien zijn er wel bloggers die mij op 14 februari... de andere Indische talen kunnen doorspelen... zoals het Hindu of het Telegu... (hahahahahaha....)

Ondertussen hieronder nog een kleine bloemlezing van "Ik hou van jou"...

Ek het jou lief - Afrikaans
Mi stima bo - Antilliaans
Ena hebibe - Arabisch
Ngo oiy ney a - Chinees
T'estimo - Catalaans
S'agapo - Grieks
Jeg elsker deg - Noors
Te quiero - Spaans

Als ik moet eerlijk zijn vind ik "Ik hou van jou" het mooiste klinken in het Frans "Je t'aime of je t'adore"... maar eigenlijk gaat er niks boven het Italiaans... als het over de liefde gaat, "Ti amo"... klinkt als muziek!!!!
Olala... Ben eigenlijk al volop in de juiste stemming!!!... Laat maar komen die 14e februari 2009... Laat maar komen die "Valentijns groetjes"...



 

Met Valentijn in het verschiet is romantiek nooit ver weg... Alhoewel... Deze mooie dag wordt ook in verschillende landen gevierd onder "vrienden"... Vooral in England is dit een erg mooie traditie! Stilletjes aan groeit deze jaarlijkse gewoonte ook in India! Gelukkig maar! Want zeg nu eerlijk is dit niet de mooiste dag van het jaar?!! Ik herinner mij wel dat het eerste jaar dat wij in India woonden er grote rellen waren o/a in Bombay... daar werden winkels die "Valentijns-snuizerijen" verkochten kort en klein geslagen! What a shame!  Natuurlijk zou ik Lisette niet zijn als ik deze "Super-deluxe-machtige-prachtige gewoonte" niet zou verdedigen... En dat heb ik met glans gedaan... ik weet dan ook zeker dat  mijn eerste Valentijns wensen dit jaar weer stipt om 12 uur... vanuit Chennai overgebracht worden via sms... ben er daarenboven ook van overtuigd dat onze Ramesh ook zijn Amul in de bloemmetjes zet! Alvast bedankt Ramesh and "Happy Valentine"...

Ook al mijn blogvrienden wens ik alvast een Prachtige Valentijn!

En vergeet niet:

Love may not make the world go round...
but it makes the ride worthwhile!!!

Franklin.P.Jones

Shekhar Kapur...

"I exist because you imagine I do"... (zo begint hij zijn site en blog)

"Neighter prejudiced by the past, nor in fear of the future...
The moment only the moment"...

Zoals ik eender schreef leek het mij absoluut de moeite om eens te gaan kijken naar de "Shekhar Kapur"... en zijn blogje... en of het de moeite is!!! Wat een kanjer!!! Wat een dichter!! Een man, een persoon om naar op te kijken... Woh... Woh... Dat is een klassebak! Geboren op 6 december 1945 in Punjab... studeerde hij economics en werd management consultant... Maar als het kriebelt... jawel... moet je... in zijn geval gaan acteren! Hij had zijn debuut in de Hindi film "Tute Khilone"... speelde in véle films maar begon algauw als producer en director... hij kreeg héél véél awards o/a als producer van "Elisabeth"!! Dat gezegd zijnde... moet ik absoluut stellen dat zijn website en blog, poëzie wonders zijn! Waar ik niet op uitgekeken geraak. Vanaf nu zal ik één van zijn trouwste lezers zijn!



"Looking for love"

To find love, we look to hard
to accept love we doubt to much.

Shekhar Kapur.

Meer lezen kan op: http://www.Shekharkapur.com/blog/welcome.htm

Dit gezegd zijnde... en geschreven... heb ik het in de groep gegooid... en is het weg!!! brbr... afgeschud die misérie... moet bekennen dat het schrijven op mijn blogje mij persoonlijk al véél verder geholpen heeft dan dat sommige psygologen de mensen helpen... misschien moet iedereen maar eens terug gaan naar het ouwe vertrouwde dagboek... hihihihihih... dus... in elk geval... blogje houden Lisette... blogje houden... !!!  Natuurlijk ben ik nieuwsgierig over wie er allemaal blogt en wat er geblogt wordt... dus steek ik mijn voelsprieten uit... en ja... touch... ook in India is bloggen in! Zelfs bij beroemdheden... Ik vond een erg interessante site over Indian celeb-blogs... en ik ga me hier toch eens in verdiepen... Zo las ik al dat bv. "Amitabh Bachchan" een blog heeft  
Maar ook de gevierde "Shah Rukh Khan"

En de knappe niet op het mondje gevallen "Shilpa Shetty"Je weet wel zij won de Britse Big brother... en werd bijna de kerker in gegooid na een kus van "Richard Gere"... De titel van haar blog is "Shilpa Channel"...

De blog die echter mijn ogen uit steekt is de blog van "Shekkar Kapur"... die als ik het mag geloven niet alleen over hemzelf gaat, maar zowel over Poetry als de oorlog in Gaza... Nieuwsgierig als ik ben zal dat de eerste Indische blog zijn die ik bezoek... hmhmhm... ik laat het dan wel weten!

Ik veronderstel dat deze mijnheer héél wat te vertellen heeft!!

Vannacht bedacht ik mij dat het hoog tijd werd om dit pijnlijke epistel "Mrs.C" af te sluiten... we moeten in het leven immers vooruit kijken en niet achteruit... Ik kan natuurlijk niet afsluiten zonder jullie te vertellen waar dit verhaal voor ons eindigde en hoe! En ik mag ook niet nalaten jullie te vertellen dat ik absoluut blijf geloven in al het goede dat de "Stichting" doet... ik kan echter ook niet de hoop onderdrukken dat er een dag zal komen dat ze zich gaan omringen met bekwame mensen !!! Mrs.C deed véle fouten... zelfs héél véél stomme dt fouten (hihihihi) terwijl ik dacht dat dit eigen aan mezelf was (hahahha)! Als ik al eender vertelde dat de start van mijn vrijwilligers werk... ons vrijwilligerswerk bij de Stichting ook zou leiden naar onze 11 september, heb ik niet overdreven... Ik kan hier ook een héél boek over schrijven maar dat zou ons te ver leiden, en zoals al dikwijls vermeldde is het hier absoluut niet de bedoeling om de Stichting noch Rekanto een kleedje te passen want zij doen echt wel goed werk! Maar... Mrs.C... Das een ander paar mouwen... Ik hoor het Yves de leraar taichi nog zeggen... elke week opnieuw... C is een rotte appel en die moeten eruit!!! Spijtig genoeg is Mrs.C wel erg geslepen... en wij vlogen er dus uit! Zonder verklaring... zonder zinnige reden!  Op een moment dat ik werkelijk dacht dat het héél vlot ging, en op een pijnlijke periode van het jaar... stak immers zonder boeh of bah... ons ontslag als vrijwilliger van de Stichting... in de bus! Pijnlijk... Pijnlijk... bijzonder Pijnlijk! Ik heb meer dan 30 jaar in loondienst gewerkt, véle jaren als vrijwilliger in India en ondertussen toch ook al een héle periode voor ziekenzorg... ik had nog NOOIT met iemand onenigheid!!! Ik kreeg nog nooit mijn ontslag!!! Dit had ik niet verdient... dit had ik niet verwacht! De aangehaalde artikels raken kant nog wal... Ik zou loyaler zijn naar de doelgroep dan naar de organisatie... heu... KAN HET ENE DAN ZONDER HET ANDERE??? Ik zou mij negatief uit gelaten hebben over de organisatie...????????? Ik vraag mij af hoe ze dit heeft kunnen staven??? Ik heb nooit iets negatief van de Stichting gezegd in tegendeel!!! Er mochten géén activiteiten georganiseerd worden buiten de Stichting om... refereerde ze hier naar het feit dat wij samen het glas gingen heffen tijdens een etentje op het nieuwe jaar??? Enfin in deze ontslag brief stond ook dat wij géén contact mochten nemen met de Rekanto deelnemers... want Mrs.C ging hen zelf op de hoogte brengen van ons ontslag... WAT EEN VERNEDERING! Ik heb altijd gedaan wat Mrs.C mij opdroeg maar dit was een brug te ver! Ik maakte een mooi kort briefje voor elke deelnemer, waarin ik/wij zelf vertelden dat we ons ontslag kregen... en dat Mrs.C hen de week erna op de hoogte ging brengen... Het briefje werd afgesloten met de deelnemers aan te moedigen om voor hun gezondheid te gaan... en te blijven deelnemen aan de activiteiten... het briefje werd in de bus van elke deelnemer gestoken... en de telefoons en mails van ongeloof stapelden zich op....
De dinsdag die volgde is het zo wat een regelrechte ramp geworden in de Go-fit waar de yogi's sinds een paar weken werden ondergebracht! Toen de yogi's binnen kwamen zat Mrs.C op haar troon... geflankeerd door haar bodyguard en huisvriend (") Wilfried VanderAa... en Paul Schuur de yoga leraar die ik weken de handen boven het hoofd hield... Toen ze haar uitleg begon, en de vragen van de yogi's werden afgevuurd... ging C gewoon uit de bol... er werd geroepen en getierd... maar... géén uitleg gegeven over het waarom!! Yogi's werden door C beledigd, yogi's kregen géén fatsoenlijk antwoord... (van deze geroemde (") hahahahaha... psygologe) yogi's weenden... en dienden haar van antwoord... het kot stond echt op stelten!! Temeer daar Wilfried vanderAa... die wij en de yogi's al maanden niet meer gezien hadden zich niet ongemoeid liet... Hij schold zelfs één van de yogi's uit voor stommerik!!! Mrs.C haar uiteindelijk uitleg was "Als jullie Lisette zo graag hebben, moet ze haar eigen clubke hier maar beginnen"... vergadering afgelopen! 2 yogi's waren ondertussen al wenend buiten gelopen... hadden naar ons gebeld en gevraagd om naar t'Wolffaertshof te komen... waar we al wenend de héle uitleg kregen van de zogezegde vergadering... Oh, ja ik kan hier echt wel een boek over schrijven een "Het boek van ongeloof"... hoe kan je als psygologe zo licht omgaan met een zo zwakke groep, hoe kan je als mens zo licht omgaan met een zo zwakke groep... ??? ... Wat win je daar bij??? Wat was hier de bedoeling van??? De weken die volgenden werden er brieven verstuurd naar de Stichting... door ons om gehoord te worden... en te horen... misschien hebben we wel iets verkeerd gedaan??? Door de Rekanto deelnemers... om gehoord te worden... om te kunnen begrijpen... Tot op heden... worden wij allen gewoon afgeschud... Voor de Stichting is de zaak afgesloten... was ons antwoord! Het ontslag is voor de bestwil van iedereen... was het antwoord aan de deelnemers... Maar het essentiële... WAAROM weet nog altijd niemand... Er zijn ondertussen al véél traantjes gevloeid... wij worden regelmatig opgebeld en gaan iets drinken met deze warme groep vrienden... één van hen hebben wij zelfs naar huis moeten doen met hartklachten, nadat ze zich danig opwond over de héle situatie... In mijn ontslag brief werd daarenboven ook vermeld dat ik niet mocht beginnen in St.Augustinus als schoonheidsconsulente/vrijwilliger op de dienst oncologie... Wat moeten de mensen daar zoal denken... Heb ik misschien... dan toch... iets verschrikkelijks gedaan, zonder dat ik het weet??? Ik zat met dit héle gedoe, danig in de put... werd s'nachts wakker met een nat gezicht van het wenen... Maar beste Mrs.C uit iets negatiefs... komt altijd iets positiefs... "DAT CLUBKE KOMT ER"... En ondanks alles hoop ik dat jij na de ravage die je aanrichtte s'nachts de slaap nog kan vatten! De organisatie wens ik welgemeend nog héél véél succes met alles wat ondernomen wordt!!! Er is immers een héle groep mensen die op jullie rekenen!

En beste Stichting... bij het invullen van vacatures... misschien ook gaan voor "mensen met een hart"... Een diploma dekt immers in jullie sector niet het héle plaatje... !

Foto's uit ons familiealbum... Wij luiden 2009 in! 1) Broer en zus met Jelle...  2) Ikke en mijn Nieuwjaarsbrief... 3) Ons familietje... Schol... Op naar een vruchtbaar en beter jaar!

De cursus was vrij zwaar... maar ik had wat om naar uit te kijken dus géén probleem! De yoga en taichi groeide gestaag... Woh, het was prachtig, ik bewonderde en bestoefte de Stichting tegen kanker over de héle lijn... Waar ik het wel moeilijker en moeilijker mee kreeg was Mrs.C... Madam Cécile... Het was alsof ze constant op de loer lag om mij om welke reden dan ook de doodsteek te geven! Er waren momenten dat ik werkelijk zat te huilen na het openen van één van haar mails... (die ik trouwens nog allemaal heb!!!!)  en op die momenten nam mijn echtgenoot op zijn immer kalme manier de mailantwoorden voor zich... Wij bleven immer en altijd beleefd en vriendelijk... wij bleven immer en altijd onze taak serieus nemen... wij bleven immer en altijd ons 150% inzetten... Maar... op een gegeven moment vroegen we Cécile toch om naar Aartselaar te komen voor een gesprek... Er was ons ondertussen te véél onduidelijk! Wij wilden vooral erg graag weten waarom de lat om aan de activiteiten mee te doen zo hoog gelegd werd voor de kankerpatiënten??? Toen Cécile daarenboven zegde: Ge moet stoppen met mensen ronselen voor de Rekanto activiteiten... zegde ik: ronselen Cécile... is het zo dat ge over de doelgroep praat??? Is het dan niet de bedoeling om zoveel mogenlijk mensen te bereiken van de doelgroep??? C. Ja en... nog iets... we stoppen met het bedelen van posters en brochures wan HET BRENGT NIET OP...??????????????????????????????????????????????? Op dat moment kon mijn echtgenoot het niet laten van te vragen: het brengt niet op Cécile... zit hier dan meer achter??? Speelt hier het financiële mee??? Geschrokken van deze doelgerichte en toch normale vraag op zo'n stelling vroeg ze ons op de man af... waar onze loyaliteit lag bij de doelgroep... (in dit geval kankerpatënten...) of bij de Stichting???

Wij kregen géén antwoord... en bleven met véle onuitgesproken vragen zitten... Heu... hm... watte???... gaat dit dan niet om de kankerpatiënten???!!!. Over wat gaat het dan eigenlijk??? En op dat moment voelde wij nattigheid we voelde  bedrogen!!!

Michéle is een vriendin die ook danig reklame maakte voor de "Rekanto" activiteiten... en ik vertelde haar dat Cécile had gezegd dat we moesten stoppen met ronselen... De volgende keer dat Michéle in "Akio" Cécile tegen het lijf liep... vroeg deze laatste: En Michéle hoe loopt het met de "Rekanto-activiteiten" in Aarstelaar?? Michéle zegde: Goed hé Cécile maar waarom moeten wij stoppen met "ronselen"... stoppen met reklame maken??? Mrs.C.bitchibitch... antwoorde héél flagrant "dat heb ik niet gezegd!!!" Dus zelfs tegen onze vrienden maakte ze ons leugenachtig... En geloof me tot op heden weet ik nog altijd niet WAAROM??? Kan iemand zo gefrustreerd zijn??? Of is het gewoon een slecht mens???