Bracelets...

Flowers in the (h)air...
flowers every where....

Tijdens mijn vier jaar in Indië heb ik véle pudja's meegemaakt (ceremoniele verheerlijkingen...) Zowel bij arme... erg arme... rijke en héle rijke vrienden! En alhoewel ze allemaal dezelfde bedoeling hebben zijn ze allemaal kompleet anders! Bij allemaal trok ik grote ogen... meestal... en zeker in het begin niet wetende wat er juist gebeurde! Neem nu de zwangerschaps pudja, waarbij men de Goden goed gestemd wil maken om een perfecte bevalling en gezonde baby af te dwingen... En de toekomstige moeder succes wil wensen met de komende baby. 1 maand voor de bevalling gaan de mama's in spé terug naar hun ouderlijke woning en ouders, dit tot 2 maanden na de bevalling... de pudja wordt gehouden juist voor het vertrek naar huis met véél volk en héél véél eten... Eerst wordt het eten met een héle ceremonie geofferd aan de Goden in een mist van wierrrook en vuur... Mannen en vrouwen zitten appart... Mama in spé komt naar binnen in haar mooie... met goud afgewerkte saree, en de meest prachtige bloemen in de lange blinkende ravenzwarte haren... Ze is letterlijk en figuurlijk het middelpunt en mag dan ook in het midden vooraan plaats nemen, in kledingszit op de grond. Dan moeten alle aanwezige vrouwen haar wijden... wijden met Heilig water, sandal en kumkum. Daarna schuift elke aanwezige vrouw een armband aan haar arm... (tot bloedens toe... de bracelets zijn immers smal... erg smal... )En dan is er het grote moment... een kannetje melk wordt over de rug, onder de saree leeg gegoten... Ze gaan er immers van uit dat de melk het begin is van alles, dus ook het begin van een welgevormd, nieuw leven... "Melk is goed voor elk", weet je wel?!  Eens dit achter de rug is, worden de cadeautjes uitgedeeld, wordt er gelachen, gefeest... en vertrekt de toekomstige mama in alle stilte... haar cehtgenoot alleen (") achter latend voor ongeveer 3 maanden...

Op de foto: de schoonzus van Ramesh met zoals je kan zien de sandel en kumkum en de mooie bloemen..

Evi's beste vriendin "Noor"
links Evi - rechts Noor
Gelukkige uitgehuwelijkte ingenieur in Maleisië...

Selaika eeuwige rebelse schone... die héél wat bemiddeling nodig had...
momenteel uitgehuwelijkt en kinderarts in Indië...

Mijn knapste koppen... (letterlijk en figuurlijk) ... in High school...
Tweede van links Sharyll - nu ingenieur in Maleisië...
in het midden Amar - zoon van onze vrienden...
Vijey en Anjhali Kher - nu ingenieur in Canada

Om te vergroten - klik

Ikzelf vind het Amerikaanse systeem geweldig! Ik kon er mij goed in vinden en werd al vrij vlug "high-school-mum"... dat impliceerde natuurlijk een groot engagement... omgaan met 20 / 30 puberende tieners is géén senicure! En een high-school-mum is nu eenmaal verantwoordelijk voor een goede gang van zaken... Regelmatig moest ik bemiddelen tussen, ouders-en pubers, maar vooral tussen sommige eigentijdsvergeten leraars en  pubers. Ik hielp met het organiseren van higschool toneelstukken, modeshows, zang- en sportwedstrijden... Ik leidde het social wellfare project van high school waarvoor we elke maandagavond les gaven in kleine weeshuizen (daarvoor kregen de high-school kids credits die op het einde van het schooljaar bij hun resultaten geteld werden). En regelmatig zat de héle bende op vrije dagen bij ons thuis voor... lekkere Belgische friet met hamburgers en een dansfestijn... 20 of 30 pubers... dan heb je ogen te kort! En gelukkig voor rmij vormde ik voor dit alles een goed team met hun lievelingsleraar "Richard Diamond"... iedereen had een crush op deze langharige Shakespear-freak en drama teacher... (Ook deze nuchtere Lisette vond hem wel kunnen... hahahahaha...) Al bij al hebben we met zijn allen toffe tijden meegemaakt... een lach en een traan... De bende is nu verspreid over de héle wereldbol... en ik... ik krijg nog altijd tranen in mijn ogen als ik in mijn kast op mijn favoriete geschenk ooit bots... een hemelsblauw T-shirt waar op te lezen staat: We love you sexy- mum! En ik zal ervoor zorgen dat de handtekeningen van mijn Kids die erop staan nooit vergaan!

We'l meet again... don't know where... don't no know when...
                                                                                           some sunny day...

Op de foto een deel van de bende.

Toen we Evi wilden inschrijven in "American Highschool - Chennai" hadden we wat problemen... en dit omdat... SORRY... een omhooggevallen onderwijzereske van "Onze Lieve vrouw Presentatie", van oordeel was dat Evi nooit mee zou kunnen in een anderstalige school... haar Engels was niet goed en...blablabla... en blablabla... Ze was daarenboven nog zo pretantieus om haar ongezouten mening ook neer te pennen op het aanvraagformulier van de school... Er natuurlijk niet bij stilstaand dat ze speelde met de toekomst van een 14 jarige... Bewijs dat deze madam wel degelijk verkeerd was werd al duidelijk tijdens de ingangstesten die Evi moest doen... de kompleet verkeerde inschatting werd nog duidelijker na amper 4 maanden... toen Evi als Vlaamstalig Belgisch meisje uitgeroepen werd tot "beste student Engels" nb. in een Engelstalige school! Ze kreeg daar ook een mooi getuigschrift van! Het moet niet makkelijk geweest zijn voor een 14 jarige... maar Evi paste zich wonderwel aan! Ze werd algauw op handen gedragen door elke leerkracht voor haar wilskracht, uitzonderlijk goede resultaten, en haar erg sociaal contact met medestudenten... algauw werd ze gebombardeerd tot voorzitter van de student-council. En door al haar inspanningen hangt er momenteel zelfs een koperen plaat met Evi's naam in de hal van American school, als verdienstelijkste student High-school!

Op de Foto Evi-(links) met o/a Selaika(achter) Deepthi en Amar vooraan.

Ook de Indische fauna en flora zijn,
Ronduit Prachtig!

De Backwaters in Kerela...
Het Paradijs bij uitstek!!!!!

Enkele foto's werden mij zojuist doorgestuurd...
door Grete, die ik een tijdje terug leerde kennen,
op een dia avond over Indië, waar zij een kijkje kwam nemen,
als voorbereiding van haar eerste Indië reis...
Ondertussen is ze zwaar... verliefd...
Verliefd op... Indië!
En iedere keer dat ze terug is van haar reis, gaat ze direct terug naar het reisbureau...
haar volgende trip bestellen!

Ze schrijft mij nu :

India is Special!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

N.B op deze foto een typisch Indisch tafereel... het dagdagelijkse leven...
Uitvergroten met een klik is een aanrader!

Voor mijn vroegere job bij De Beers moest ik alle dagen... alle kranten lezen. Het leek mij dan ook niet meer dan normaal dat ik al vrij vlug een krantenabonnement nam in Indië... om toch een klein beetje op de hoogte te blijven van de grote en kleine gebeurtenissen "des werelds"... Mijn keuze viel op de "Hindu", en deze krant leest op 4 december 2001: George Harrison's weduwe "Olivia" en zoon "Dhani" vragen wereldwijd één minuut stilte volgende maandag om 9.30uur ter nagedachtenis van de overleden ex-Beatle. Ze inviteerden "everybody where ever you are please join us in a minut of meditation". De 58 jarige "Stille" Beatle Harrison stierf tengevolge van kanker, en werd enkele uren na zijn dood gecremeerd. Hij was een fervente aanhanger van het "Krishna geloof" en... dikke vriend van "Ravi Shankar", beroemd en alom ge-eerd sitar speler... vader van "Nora jones". George harrison, hield net als ik van het prachtig mooie warme  Indië... Zijn wens om uitgestrooid te worden op een stukje Heilig land werd dan ook nageleefd door zijn familie. Zij vlogen met de asse van de overleden George, "Hindu-en reincarnatie-gelover", naar de Heilige stad "Varasnasi", Noord-Indië... waar zijn as in zeer intieme kring werd uitgestrooid in de rivier "Yamuna-Ganga" in het bijzijn van 2 belangrijke Krishna-descipelen  van ISKCON (The International Society of Krishna Consciousness). Volgens de Hare Krishna movement is het verstrooien van de asse HET symbool van de zielsreis naar het eeuwige bewustzijn. 

Alhoewel mijn liefde voor Indië erg groot is wil ik niet zo fanatiek zijn om daar...  uitgestrooid te worden! Maar... alhoewel ik niet echt een Beatle fan ben... ligt George Harisson ondertussen toch in  "Het bovenste scheufke..." (zoals ze in Antwerpen zeggen)

Dan zijn er ook nog onze regelmatige trips, o/a naar Mahabalipuram op 58 km van Chennai. Een stadje met toffe kraampjes vol Indische nostalgie... Een stadje waar de bewondering toeslaat bij het zien van de meest prachtige beeldhouwwerken die daar allemaal puur met de hand gemaakt worden. Het melodieuse galmen van het steenhouwen, klinkt als een wonder in de oren... Van daaruit naar pondicheery waar elke Indiër frans spreekt en jawel... de tweede thuis van Charles Aznavour die er een trouwe bezoeker bleek te zijn... kind aan huis was... Het is trouwens ook de plaats waar de Franse keuken het lekkerst is! Juist buiten Pondicherry hebben we dan het fameuze Auroville waar de tijd bleef stille staan... Waar een mix van lokale en ex-pats nog altijd leven in de flower-power-hippie tijd. Hun eigen scholen hebben... hun eigen brood bakken... en dagelijks uren mediteren in de grootste meditatie koepel ter wereld. Een meditatie-tempel om U tegen te zeggen... waar de toerist uren moet aanschuiven op blote voeten en zonder een woord te zeggen om het licht, het wonder te aanschouwen bovenin de tempel... EN DAT HET EEN WONDER IS!!!!

Foto: Dit was het plaatje dat ik s'morgens om 6 uur bij het joggen zag...

Ook de trip met de trein en jeep door de theevelden van Munar naar de back-waters van Kerela... WOH! Adembenemend Mooi!!!! De theevelden... waar vlijtige dames en heren thee plukken met de hand... de zware manden op het hoofd... en stappend tussen de aanwezige slangen. We verbleven daar in de Mahindra club... een tof nieuw hotel te midden van de reusachtige theevelden. Waar het verfrissend opstaan was tussen de dauw van de bergen 's morgens in de vroegte... en heerlijk waren de wandelingen tussen en door de theevelden, waar we natuurlijk genoeg lawaai maakten om de glibberige kwaaie vieze beestjes genaamd slangen uit onze buurt te houden... dat is tevens de reden dat kinderen en vrouwen enkelbandjes dragen met belletjes. Die maken inderdaad lawaai en dan gaan de slangen lopen... heu... kruipen ze weg... Vanuit Munar richting Kerela... Eddy Wally zou zeggen: Woh zeg, geweldig! En zo is het, deze weg leidde ons van paradijs naar paradijs en zou een doorwinterde toerist met verstomming doen slaan. Het  berglandschap, zijn kronkelende wegen en de duizende watervallen groot en klein. Zo mooi... zo onberoerd, men zou hierbij hopen dat toch niet te véél toeristen deze weg zouden vinden! Aankomen in Kerela is de kers op de taart. Kerela waar de bevolking schrimps kweekt in de voortuin, zijn boodschappen doet met een smal bootje onder een paraplu die zijn beste tijd gehad heeft, en koord maakt van kokoshaar op artisonale wijze... Wat prijs ik mij gelukkig dat ik dit allemaal mag zien. Wie dan ook de schepper is van dit paradijs... HET IS EEN KRAK!!!!!

Foto: De back-waters - Kerela

Een andere mooie reis die ik maakte was degene van Chennai (voormalig Madras) waar we woonden... via Trichy, en Madurai... (beide tempelsteden bij uitstek... ) naar het erge propere en bovennatuurlijk mooie "Koidakanal". Koidakanal waar je auto bij het binnen rijden gecontroleerd word op... plastiek zakjes... echt waar! Die zijn daar niet toegelaten! Koida is Prachtig! Mooi en zuiver... De hill-station doet je genieten, genieten van puur... in alle facetten! Terug naar huis eventjes buiten Trichy ligt een ultra-modern waterpretpark waar je aan de ingang een kalwaar-kameez  (broekpak met kleed en héél wijde broek...) kan huren om mee in het water te gaan want een badpak voor een vrouw is...  heu... ja... verboden! Daarnaast zijn Trichy en Madurai inderdaad de tempelsteden bij uitstek... in Trichy staan erg véél tempels... maar in Madurai staat de "Sri Meenakshiamman Temple" zeker de mooiste en de grootste! Je kan daar in de wandelgangen eveneens je toekomst laten voorspellen. Er zijn in de tempel wel een aantal kamers waar je als "ongelovige" niet binnen mag... maar desondanks dat is de tempel absoluut de moeite waard! Trichy is dan weer bekend voor o/a zijn vis-pudja... waarbij je beide voeten in het water moet steken naast de vissen, je voeten worden gewassen en gezegend terwijl de vissen eten krijgen... een beetje bizar voor een westerling... maar ieder zijn ding hé.

De foto: De Meenakshi Tempel.

Als men mij vraagt achter de mooiste trips in Indië... heb ik het eventjes moeilijk! Indië is immers zo rijk aan natuur en geschiedenis dat je erg moeilijk kan kiezen, elke trip is echt de moeite waard! Zelfs nu krijg ik het water in de mond als ik aan Indië denk! Er zijn géén woorden om de schoonheid van dit land te beschrijven... Mijn echtgenoot hield er minder van... hij was er voor zijn werk en het was soms niet simpel om met de Indische ingenieurs te werken... maar ik... ik  hield er eens zo veel van! De cultuur, zijn eeuwige zon de vriendelijke mensen... Telkens mijn echtgenoot op trip naar "België" of op cursus naar "Amerika" moest... stond mijn valiesje klaar en trok ik erop uit! Erop uit... in Indië mijn tweede vaderland! Gelukkig voor mij echtgenoot heb ik hem toch een paar maal kunnen overhalen om mee een trip te doen... en telkens moest hij toegeven dat hij blij verrast was! Onze eerste trip met de trein naar Bangalore... Hola... paula... de Indische trein waarin beest en mens elkaars gelijken zijn en beide het land doorreizen achter tralies... pfpfpfpfpf, als daar iets mee gebeurt?! Dramatisch!!!!! Gelukkig hadden we tijdig weet van de "Jatabti"... een trein voor tweebenige reizigers zoals mensen... Gelukkig konden wij ons dat permitteren, het kost maar een handvol rupees maar voor de meeste is het toch onbetaalbaar. Zo gezegd... zo gedaan... we trokken  naar Bangalore... het mekka van de moderne soft-ware... en ondanks dat dezelfde periode de zogenaamde "koekjesbende" erg bedrijvig was (een bende die reizigers verdoofde door ze koekjes aan te bieden die bewerkt waren met... slaapproducten... de reizigers vielen in slaap en werdeen later naakt terug gevonden door de kaartjesknipper... bestolen van hebben en houwe...) werd het een erg toffe ervaring... zowel de trein als het mondaine(") Bangalore. Een uitstap met héél wat bagage qua cultuur en bezegeld met een heuze snake-koffie (Koffie met quantro en appelsien...op een vlammetje van de appelsienschil...) Overheerlijk.!!!!

Foto: Ergens onderweg... in Dromenland...  

De "Patinnettampadi" of de 18 heilige treden worden beschreven als de gouden ladder naar de hemel... maar zijn eigenlijk van graniet. De treden hebben allemaal dezelfde maat.... 6 feet x 8 inches... De 5 eerste treden staan voor "the five indrijas" zijnde: ogen, oren neus, tong, en kin. De volgende 8 treden staan voor "the eight rajas": tatwa, kama, krodha, moha, lobha, madha, matsraya, damba en ahamkara... hiervan onthouden we de 2 belangrijkste zijnde "waarheid" en "arrongantie". De volgende 3 zijn "The three gunas" satwa, rajas en thamas, gevolgd door de Vidya "Kennis" en Avidya "ontkenning". Het betreden van al deze treden zou een aanloop zijn tot het pad van "Self-realisation" en komplete zaligheid! Dezelfde 18 treden staan dan weer anders beschreven in de "Gita" (Indische bijbel). En weer een andere legende schrijft dat de 18 treden te maken hebben met de 18 daagse oorlog "The mahabharat" tussen de Kauravas en Pandavas... hmhm... kan je niet volgen? géén nood! Dat kan niemand echt... Indië is zoveel Goden en zovéél legenden rijk dat het onbegonnen werk is om de puzzel rond te krijgen! Feit is dat het in deze tempel wel al goud is dat blinkt! Hij werd immers terug opgebouwd na de brand in 1950 en voor de afwerking werd véél goud en koper gebruikt. Het Idool "Lord Ayyappa" werd vervaardigd uit 5 vesrchillende soorten metaal en is 1 en een halve feet hoog. Deze tempel is alleen toegangkelijk voor toeristen als ze... jazeker overtuigd Hindu zijn! Spijtig.. Spijtig, want volgens onze Ramsh is het Prachtig! En ik... na alles wat ik zag en meemaakte in Indië wil dat graag geloven...

Satsangatve, nissangatvan;
Nissangatve, nirmohatvan;
Nirmohatvan, nischala tattvan;
Nischala tattve jeevanmuktih.

Through the company of the good, there arises non-attachment;
through non-attachment, there arises freedom from delusion;
through delusionlessness, ther arises steadfastness;
through stadfastness, there arises liberation in life!

Dit zijn een paar regeltjes uit het hinduisme... elke goed hindu leeft volgens en gelooft in deze regeltjes... en eigenlijk als je ze goed leest en begrijpt is dit inderdaad nog niet zo slecht!

Kinderen worden al héél jong aangepord om mee te doen met de pelgrimages en offerrituelen... (vooral de jongens) op deze foto Bharath en 2 neefjes... allemaal 6 jaar oud... bij het begin van hun zware tocht!