India festivals...

Wat ik zeker niet mag vergeten te vertellen... en waar ik nog altijd de kreeps van krijg... dat is van onze ongeinviteerde bezoekers... waar weinig of niks tegen te doen was... en dat waren... ai... oei... bah... ze kwamen met duizenden... jazeker hoe goed er ook gekuist werd... de kakkerlakken kwamen immer op bezoek! Om de drie maanden moest "pestcontrol" komen... ze spoten héél het huis onder een vies poeder... sloten alle deuren... en tegen de avond mochten wij pas terug binnen om... de duizende lijken op te kuizen! Kan jullie verzekeren... leuk was anders... de geur van de poeder bleef dan zeker nog een week hangen... als ik eraan denk wat wij daar allemaal hebben binnengeademd... Daarenboven las ik bij opzoekwerk... Er bestaan 3500 soorten kakkerlakken... waarvan er 50 een plaag vormen voor mensen en 25 in huis voorkomen... Ze kunnen +- 40 verschillende ziektes overbrengen... ziekten die meestal via hun huid... maar soms via hun braaksel overgebracht worden... Bah wat een viezigheid!!!

En wat dronken we in Indië op een héte zondag namiddag??? Of moet ik beginnen bij het begin... Zoals eerder verteld in Indië géén gezellig terrasje om ne lekkere trappist te drinken... voor alles moesten we naar een véél sterren hotel...  en dat was eventjes rijden... zelf rijden in Indië werd absoluut af geraden... (dus Ramesh optrommelen) We kennen verhalen van Indiërs die hun klein vee voor de auto gooiden van een ex-pat om... geld te kunnen vragen. Ze gaan er immers van uit dat wij allemaal rijk zijn... Hoe ik ook van Indië en zijn bevolking hou... ik kan niet ontkennen dat corruptie daar nog altijd hoogtij viert! Dat hebben we aan de lijve ondervonden... Zelfs toen we ons moesten registreren voor onze verblijfsvergunning werden we door de "be-eedigde politie" gechanteerd... Wat doet Alcatel...ah ja... ah zo... awel...heu... breng ons 3 dozen carbon papier en dan... dan zullen we misschien jullie verblijfsvergunning af stempelen... Maar kom ik wijk af... Het ging er dus om wat doen we op zondag... hoe regelen we het dat onze Ramesh zijn vrije zondag heeft voor zijn gezinnetje... In het eerste huis was dat erg moeilijk... géén echte privacy... géén propere gesloten tuin... géén zwembad... dus elke zondag inderdaad uren in de auto... en véél geld uitgeven voor een pintje in de bar van een hotel of het terras van "Fisher mans cove"... Spijtig... maar géén vrije dag voor onze Ramesh... Gelukkig was ons tweede huis een stukje gezelliger, we hadden een grote gesloten tuin waar we vrij waren en een zwembadje... Dus van dan af was onze Ramesh ook een stukje vrijer! In elk geval hadden we bijna één en hetzelfde ritueel voor elke zondag... die van dan af reuze gezellig was... Vroeg uit de veren... en buiten ontbijten onder een stralende zon... dan wassen... was op hangen... en koken... Ondertussen had ik ook een beenhouwer leren kennen die vlees leverde uit Bangalore ... en moest ik mijn vlees niet meer in de gordijnenwinkel kopen... Zondags-s'middags maakte ik dan... een lekkere lamsbout met look en mosterd... met kleine petatjes... en een fleske wijn (duur)gekocht onder de toonbank van "Amanana"... Dan was er het middag dutje... en s'avonds gewoonlijk frietjes met koude schotel... en een plons in het zwembad... Pure luxe natuurlijk maar tegelijkertijd ook pure noodzaak! Anders kwamen we de drukke weken niet door... mijn echtgenoot werkte er immers 6 tot 6 en een halve dag per week... om nog maar te zwijgen over het werk dat hij thuis verzette voor Alcatel... en zoals eender verteld vertrokken wij s'morgen héél vroeg... rond kwart na 7 om s'avonds laat thuis te komen... In de week aten wij gewoonlijk niet vroeger dan 9uur... half tien... het waren lange... lange dagen! Met weinig of géén ontspanning... In elk geval vanaf onze verhuis hadden we tenminste op zondag de nodige ontstressing... Wat ook hielp was een Indisch aperitiefje op basis van "fruit"... uit onze tuin! hahahahahahahahaha

Op de foto onze tuinman met het fruit (")... Jawel wij hadden véle kokosnoten... daar werd een gaatje in geboord... ze werden leeg gemaakt... en het kokossap werd vervangen door "Bacardi" of  "rum", waarna ze een nachtje in de ijskast werd gelegd... en dan... dan waren ze klaar voor consumptie... een rietje in het gaatje... en zuigen maar... Middagdutje verzekerd!

De kindjes in Indië zijn werkelijk om op te vreten... goedlachs en immer blijgezind... je zou bijna vergeten in welke armoe ze groot worden... zij zelf liggen er alvast niet van wakker! Héél opmerkelijk waren voor mij de zwarte toefkes of tsoepekes (antwerps...) op hun voorhoofd... en net als alles heeft dat zijn reden! Deze worden o/a aangebracht om volwassen mensen met snode slechte plannen af te leiden van  prettige kinderoogjes... ze gaan ervan uit dat de slechterikken op die manier niet direct in de kinderogen kunnen kijken. Daarnaast dragen  vooral jongetjes ook een dun zwart lendenkoordje... ter bescherming van de penis... het koordje dient in eerste instantie om erecties tegen te houden (het kwade!) en later om... jawel bij erecties een goede kans te geven om gezonde kindjes te maken... dat maakt dat zelfs véél volwassen jonge mannen hun zwarte koordje blijven dragen... Dus het koordje is héél functioneel... (Het zwarte koordje niet verwarren met het witte koordje dat de Brahims dragen... daarover later meer!)Daarnaast dragen de kleintjes ook bandjes met belletjes rond de enkeltjes, die dienen dan weer om het ongedierte dat op de grond kruipt weg te bellen!!!

Je ziet ze zijn daar op alles voorbereid hé! Je kan alvast niet beweren dat ze met hun kleintjes niet begaan zijn!

Wat lezen de Indische kranten zoal dezer dagen... Awel... "De Kus" van Shilpa en Richard Gere is daar nog altijd hoofdnieuws... Blijkbaar lopen er verschillende rechtzaken tegen Shilpa Shetty en Richard Gere... voor wat de Indiërs noemen "Gere's pecks"... (een pecks is een obscene kus) Er zijn procedures gestart o/a in Jodhpur, Ghaziabad, en Mundawai... Beide riskeren 6 jaar gevangenis... Ondertussen overweegt Shilpa een luxe leventje in London city... Ze kocht er een superdeluxe nestje van 28 miljoen rupees en opent er binnenkort een Curry-house... het Curry-huis krijgt de naam "Shilpa Shetty Dining Hall"... een klein probleemke is wel... dat Shilpa door de kus-rechtzaken Indië niet uit mag!!!! Richard Gere bood ondertussen nogmaals zijn exuses aan... aan héél het Indische volk en benadrukte dat de kus niet eens echt was... maar een copy van zijn filmkus in "Shall we dance".

Jawadde... als dat maar goed afloopt!

In de Indische begijnenstraat wil je echt niet zitten hoor!!!!

(Daar kan den Danny over mee spreken... Nog een verhaal dat volgt!)

We hadden bij aankomst éne "Philip DeNeve" als Managing Director... en net al Vincente Senent (een Spanjaard) dus directe collega van mijn echtgenoot! Zij hebben met zijn drietjes ADCC opgezet en tot een volwaardige soft-ware company gemaakt... Het was een zeer aangename en eerlijke man! Vrij knap ook! Hij wist van wanten wat betrof people-management! In elk geval met hem en zijn vrouwtje hadden wij noch andere collega's een probleem. Hij was op en top recht voor de vuist en wist iedereen te appreciëren! Niks dan goed van hem als persoon! Na Indië kreeg hij dan ook een kans in Parijs die hij met beide handen aangreep!(een foto volgt later!) Véél later vervoegde een andere Filip het rijtje... Filip Serruys een goedlachse vrijgezel... ook een erg tof en aangenaam persoon... Hij bracht zijn moto mee van België en reisde gezwind Indië rond op zijn stalen ros... Ondertussen werkt hij terug in België is getrouwd en fiere vader!

Het kan verkeren! Véél geluk Filip! Het gaat je goed! Aan jou hebben we niks dan goede herinneringen!

We zullen eventjes verder gaan met high school... Dit is hem dan "Richard Diamond"... de perfecte leraar drama van highschool... Ne créme van ne vent! Hij kon werkelijk héél highschool de baas... zonder één maal zijn stem te verheffen... en hij was voor mij als highschool-mum mijn directe collega... Zijn ultime droom??? Een stalletje met crushed-flavored- ice in Griekenland... Ondertussen zit hij als leraar Engels in de verenigde Emiraten! Maar ik ben overtuigd... hij maakt ooit zijn droom waar! En hij zal het nog goed doen ook! En dat... zal dan het moment zijn dat ik Griekenland zal bezoeken... en herinneringen ophalen!

Hallo beste blogvrienden... Ben terug van weggeweest... Mijn erg pijnlijke sinusitis zou over en done moeten zijn! Dus kan mij terug vol overgave op mijn blogje storten! Ik was ziek enorm ziek en dan... lig je op de zetel... en dan... dan kan je dubben en denken... hetgeen niet altijd bevorderlijk is... In dit geval dacht ik eraan dat het tijd werd jullie ook een paar collega Alcatellers voor te stellen... Wil dan ook graag beginnen met... Joske Vermeulen... Trammasantlei... Schoten... oeps sorry das nen andere... ik bedoel Ettienne V... Niet direct mijn lieveling... en ik vrees dat ik mij ga schuldig maken aan... ja aan wat eigenlijk?? Ik ben gewoon eerlijk!! Ik leerde deze gevoelloze E.T kennen voordat ik wist dat hij een Alcateller was... Op een mooie pinksterdag... Oh neen das ook iets anders! In elk geval op een mooie Indische dag zat ik op het binnen terrasje van "Le meridien" met een vriendin. Haar echtgenoot Luc is een oud-collega van mij en hij runt een diamantmijn voor "De Beers" een paar duizend km voorbij Chennai... zijn echtgenote maakte voor haar bezoek aan Luc een stopover voor een uur of 2... daarom we konden wat bijpraten... op het terrasje van De Meridien dus! Gezeten aan een leuk tafeltje met een lekker glaasje... aan de tafel naast ons zat mijn vriend John Wood (directeur van het hotel) met een voor mij onbekende man... een man die in nogal luide toonaarden aan het verkondigen was: Vanaf morgen neem ik daar de boel over... en wees maar gerust daar gaat héél wat veranderen...want den baas die er nu is... blablabla... in Antwerpen zeggen ze stoefen en broekschijten kan iedereen...  Dacht ter plekke al man... man... wat een arrogante blaaskaak is dat! In elk geval groot was mijn verbazing toen we s'avonds op een feestje kwamen van Philip  en zijn vrouwtje Christiane... want wie was daar ook? Juist ja! Hij stapte recht op ons af en stelde zich voor als de opvolger van Philip... waarop hij mij 3 kussen vroeg... heu???!!! Toen ik zegde dat ik alleen kus wie ik wil kussen... zegde hij doodleuk dat het tij wel zou keren want... alle vrouwen zien mij graag en staan te popelen om me te kussen... heu???!!! In elk geval wat dit suject allemaal heeft uitgestoken daar alleen al kan ik een boek over schrijven... maar denk dat ik direct terug een aanval van sinusitis krijg... Ik ben er gelukkig van overtuigd dat de kans op zo iemand nog eens tegen te komen erg klein is... Gelukkig want dat overleef je géén 2 keer! Het was werkelijk iemand die zijn eigen collega's en managers de grond in boorde... iemand die volgens mij alleen maar leeft om andere mensen te flikken... Zelfs met kleine dingen... zoals toen Philip vertrok was er een tombola georganiseerd waarbij Christiane alle persoonlijke items  verlote die niet mee naar België gingen... wij wonnen een strandstoel en een waterzetel... toen wij onze "prijzen" gingen halen... bleken ze opgehaald door Ettienne... Mijnheer vond dat hij daar recht op had... heu??!! Je iets toe eigenen dat niet van jou is... dat noem ik alvast... stelen! Daarnaast deed hij werkelijk alles om ons en de anderen het leven moeilijk te maken... op feestjes kwam hij mij halen om te dansen... wetende dat ik op dat moment moeilijk kon weigeren... en tegelijkertijd paste hij mijn echtgenoot een kleedje... met o/a zeggende tegen mij ziet gij dat niet zelf dat wij twee een schoner koppel zouden zijn... en weerom blablabla... In elk geval ik ga jullie hier niet blijven mee vervelen... Ik ben géén haatdragend iemand maar in dit geval... Dit persoontje zonder scrupules heeft van mij nog wat te goed!!!!!!!!! Het is een gevaar voor de maatschappij een gevaarlijk geweer dat met de nieuwe wapenwet absoluut dringend zou moeten binnen geleverd worden... brbrbrbrbrbrbrbrbrbrbr... 

Ik heb er al genoeg woorden aan vuil gemaakt... en verkies zijn foto niet op mijn blogje te zetten... dat zou te véél eer zijn... dus hierbij een foto van mijn highschool kids op hun sportdag! 

Aish en Abhi... respectievelijk geboren in de maand Februari 1976 te Mumbai en op 1 November 1973 in Mangalore... maakten er een traditioneel 3 daags trouwfeest van. Een echt Indisch trouwfeest dus een Prachtig trouwfeest over de héle lijn! Een feest dat voor Ashi begon op 19 April zijnde "Mehendi day"... die dag kwamen alle vrouwelijke familieleden en genodigden naar Ashwarya's huis om de aller mooiste bruids-tattoos in henna gezet te krijgen... 

Het inderdaad typische Indische huwelijk is doorgegaan in... naar Indische normen... private en beperkte kring... met een beperkte (") kleine kring security mensen van dienst... hhhhh... 400 security mannen... t'ja wat is uiteindelijk beperkt....??
  
De eigenlijk huwelijksdag ging door op 20 april om 5.30pm "Akshaya Tritya" ...de beste dag voor een Hindu-huwelijksfeest... ten huize van de Bachan's... De genodigden kwamen in stoet en per bus toe... maar op een gegeven moment stapte Abishek uit de bus... helemaal in het wit gekleed... zijn gezicht versierd met de meest prachtige bloemen... en... steeg op zijn paard waarop hij de weg naar zijn bruid verder zette... op... een spierwit prachtig getooid paard... jaja... in Indië komt de Prins nog echt op zijn wit paard... zucht... zucht... plonch... plonch... traan... traan...

En de derde dag... awel dan is het gewoon... feest... dat waarschijnlijk ook even spectaculair en prachtig is...

Goh... ik val in herhaling... maar wat had ik daar graag bij geweest!!! Wat had ik eens graag een prins op een wit paard van dichtbij mogen aanschouwen...

Ze huwden op de traditionele Hindu wijze... met alle rituelen en blessings van de Hindu Goden... De ceremonie ging door ten huize van de Bhachan's achter gesloten deuren... en in (naar Indische normen...) private...beperkte kring... met............heu.......... beperkte security macht van... 400 security-mannen... Hoe beperkt is beperkt???? Toch... had ik er graag bijgeweest!

Maar het belangrijkste nieuws voor de liefhebbers van Bollywood is natuurlijk het huwelijk van "Ashwarya en Abishek". Op 20 April 2007!

Wat had ik daar graag bijgeweest!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"Slangen invasie in Nepalees kamp". Honderden slangen zijn binnen gevallen in een kamp van voormalige Nepalese "Maoist vechters"... heu... bibber... bibber... In Nepal is er al lang een Hindu meerderheid... en deze beschouwen de slangen als "Heilig"... Zo wordt "lord Shiva immer en altijd afgebeeld met... een slang! Ondertussen werden van deze slang-invasie toch al 700 stuks gedood... grgrgrgrgrgrgrgr... brbrbrbrbrbr... op slangen heb ik het toch niet echt... en vind het erg moeilijk daar "Heiligen" in te vinden...

Maar wie ben ik??? En wat komen die honderden Heiligen in dat kamp doen???

Wordt zeker vervolgd!

Ondertussen blijft Indië dezer dagen van de éne verbazing in de andere vallen... Het nieuws van de dag leest... "Mysterieuse Caves gevonden in Nepal". In Kathmandu vonden archeologen een serie tot hiertoe onbekende grotten met oude Boedhistische schilderingen. Het betreft 12 grotten uit de 13e eeuw bij het plaatsje "Lo Manthang" gelegen bij "Mount Annapurna" de 10e hoogste berg ter wereld. Buiten de schilderingen die prachtig zouden zijn werden er  ook Tibetaanse geschriften in inkt gevonden, zilver, goud, en Pré-Christian pottery. De grote vraag is nu: Wie leefde in deze grotten?? Momenteel bestaat het groepje archeologen uit Amerikanen, Italianen en Nepalezen. Tot hiertoe is het kringetje "Foreigners" dat toegelaten word tot deze prachtige nieuwe schatten van enorme waarde over de héle lijn... erg klein... Dus... eventjes afwachten wat er nog allemaal gevonden wordt. Ben wel benieuwd!

De vriendelijke... stoere zonen van de noeste beeldhouwers natuurlijk! Fier voor het werk van hun papa's.

Hierbij een groepje noeste... stoere beeldhouwers van het onderwatermuseum in één van hun ateliers...

Na mijn vervelend zomergriepje kan ik eindelijk verder gaan daar waar ik gebleven was... aan het superleuke huwelijksfeestje... We zaten dus aan tafel... of moet ik zeggen op het schip?? Met allemaal Alcatellers die op de één of andere manier iets te maken hadden/hebben met Indië... de meeste sturen bepaalde Indische projecten van hieruit en komen maar af en toe in Chennai... die kon ik toch een paar goede tips meegeven. Slechts één koppel... verbleef in Chennai samen met ons... Jan, Karine en hun kleine Ukjes... daar hebbben we héél wat mee bij gepraat... Het is immers zo, je kan vertellen over Indië tot en met... maar als mensen er niet zijn geweest is het toch allemaal moeilijk echt over te brengen! In elk geval Karine wist mij te vertellen dat ik nog dikwijls over de tong ga... zoals o/a mijn verwoede pogingen om véél plastiek flesjes te sparen (fervente lezers van dit blog weten wel dat ik die spaarde voor het kinderkankerziekenhuis) die onze Jean dan moest gaan ophalen om naar huis te sleuren... hihihihihihihihihi... ook over mijn véle projecten wordt blijkbaar nog altijd véél gepraat... (hetgeen natuurlijk wel leuk is...) Karine vertelde me dat ze nog altijd spijt heeft dat zij haar door de kleintjes minder kon engageren... maar geloof me Karine is één van de weinige ex-pats uit het goede hout gesneden!!! Ik herinner mij dat ik op een gegeven moment 350 potjes baby-eten bij haar mocht gaan halen om te verdelen in de weeshuisjes... Beste Karine : die geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft!!!!! Letterlijk en figuurlijk, en jij deed wat je kon!!! Chapeau meisje!!!

Ik wist dat de tsunami lelijk huis hield in Chennai... er waren hotels onder water gelopen tot op de eerste verdieping... er waren hotels... Coastel road (de hoofdweg tussen Chennai en Mahabalipuram) was ook weggespoeld ... net als onze Ramesh zijn huisje in Neelankarai... dus het kon niet anders... jawel... Jan kwam later dan ons aan in Chennai en vertrok ook later... dus hij ging voor ons een kijkje nemen naar huize Alai Osai, van de prachtige tuin is niks meer over... niks... nada!! De toenmalige bewoonster is naar de uitkijktoren moeten vluchten!!! In Indië zijn ze véél met waarzeggerij bezig... ik vraag mij af of zij meer weten dan wij??? Ze zijn daar immers al een aantal jaren bezig aan een... onderwatermuseum diep in de zee... eventjes buiten Chennai... de reusachtige stenen beelden worden gemaakt... jazeker... eventjes buiten... Chennai!! En wat ons betreft... wij moeten een fantastische beschermengel hebben... wij vertrokken immers... voor de tsunami... gelukkig want ik wil toch nog wat wachten om dat onderwatermuseum te bezichtigen!!!

Foto: de armen in opbouw van één van de beelden voor het museum...

Gisteren zijn we naar een 25 jarig huwelijks feest geweest van een oud-collega van mijn echtgenoot... Dus een Alcateller... maar dan nog wel een actieve... terwijl mijn echtgenoot, onze Jean al een paar jaartjes op pré-pensioen is. Het feest ging door in "Afspanning De Moor" in Broechem of was het Ranst??? In elk geval het was voor mij een héél goed om niet te zeggen uitstekend feest... Niet alleen goed georganiseerd, perfect eten en een fantastische  DJ maar... de tafels hadden elk een scheepsnaam...  na de receptie werden de namen van de mensen  afgeroepen per "schip"... en... bleek dat wij aan een tafel zaten van mensen die allemaal iets te maken hadden met... Jazeker... Indië... Mannekes... heb ik mijn schade ingehaald! Mijn tetter stond niet stil! Hopelijk heb ik niet te véél mensen verveeld! Maar ja... ik kan er echt niet aan doen... als ik de kans krijg vertrekt mijn tettertrein... naar Chennai! Akke... Akke tuut tuut... weg zijn wij!

In elk geval voor mijn echtgenoot was he leuk nog wat oud collegas terug te zien... en voor mij... was het een absolute topavond over héél de lijn!

Bedankt Joke en Luc... En nog véél huwelijksgeluk samen!