Maart 1998 - De grote aftrap.
Toen mijn echtgenoot ons kwam halen voor de vere reis voelde ik zijn twijfel. Het inchecken ging vlot,en van dan af waren we klaar voor de mijlenvlucht, Indie is immers niet naast de deur! De zitplaats naast mij werd ingenomen door een knappe Indische dokteres, juist terug van een congres in Brussel, en voordat we goed en wel vast gegespt zaten, waren we volop aan de babbel. Ze lachte haar tanden bloot en verklaarde luidruchtig hoe bruin ik wel zou worden. Ons gesprekje dat de héle vlucht duurde krikte mijn vertrouwen enorm op... zouden ze allemaal zo vriendelijk zijn? We praatten honderduit, en denk dat ik op dat moment al erg verliefd werd op de bevolking en het land waar ik een poosje te gast ging zijn. De vlucht ging erg snel en voordat ik het besefte waren we ter plekke, "Madras here we come"
Eens uit het vliegtuig begreep ik er is géén weg terug! En de schrik sloeg me om het hart.. De norse douanen waren waarschijnlijk speciaal uitgekozen om toeristen met snode plannen af te schrikken, en de vochtige erg héte lucht in de vlieghaven was een afschrikker van jewelste. Ik herinner mij nog héél goed het moment dat ik mijn eesrte voet buiten zette aan de vlieghaven... man...man... de muffe geur en duizenden erg donkere mensen in hun eigenaardige kleding. Een fractie van pure paniek!! Echt waar één enkele fractie, want enkele seconden later sloeg mijn paniek over naar bewondering in de puurste zin. Zag al de naamplaatjes en de mannen die ze vast hadden, sommige in mooi wit uniform a la richard Gere, andere in een raar lang rokje vesti genaamd of een fel gekleurde lungi met ruitjes. Ook een naamplaatje voor ons en oeps... we waren onderweg naar ons hotel.
Ik keek mijn ogen uit, schrik en paniek verdwenen als sneeuw voor de zon.Ik was verkocht! Dit was een sprookje! Een sprookje dat eorme impact op de rest van mijn leven zou hebben. De kraampjes langs de baan, met hun miljoene ffereike lampjes, de zonsondergang, de tempels, de lachende gezichten... precies een kermis die ik mij herinner vanuit mijn jeugdjaren. De geur van smoutebollen (Jalabi), verse bloemen en pikante kruiden. Wat een mengeling, grandioos. Erg sierlijk geklede vrouwen in saree al dan niet versierd met goud en in hun ravenzwarte haren de mooiste bloemenkransen die ik ooit zag. Tempels van steeds 7 verdiepingen in leuke kleuren,donkere kinderen die joelen en spelen met stokken en autobanden. Véle voor mij onbekende kleuren en geuren, armoe en rijkdom, alles onder elkaar... zeg me... is dit sprookje waar???
In het hotel "Taj Coromandel" aangekomen (waar nb de britse Koninklijk familie een optrekje heeft) werden we onthaald als filmsterren en door de prachtige marmeren hal met bloemen naar onze kamer geloodst. Ik ging mijn eerste slaap in met een geveoel van voldoening, verliefdheid en hunkering naar wat nog komen zou, het zag er immers veel belovend uit. Knap, mooi, de ontvangst grandioos, en mijn eerste nacht rusteloos.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
1997-Of wat vooraf ging,
Ik werkte al 20 jaar voor de grote diamant concern “De Beers”, mijn echtgenoot voor “Alcatel”… Hoe zijn we ertoe gekomen om te vertrekken naar een onbekend ver land??? Wel even impulsief als dat ik mij nu aan het schrijven zet, niet wetende wat het onbekende voor ons, voor mij in petto had.
Mijn echtgenoot zat een beetje vast wat zijn job betrof en ik wel ja… voelde mij misschien toch niet zo goed in mijn vel… mid-life? Op een avond kwam Indië ter sprake, voor mijn echtgenoot een sprong vooruit, voor mij… een sprong in het duister. Na een aantal familievergaderingen werd beslist, JA we gaan er voor! De dochter ging mee en alhoewel ik hoopte mijn zoon mee te krijgen, omdat die als afgestudeerde agoog altijd sprak van ontwikkelingshulp te gaan doen besliste hijzelf om in België te blijven. Een harde dobber voor een moeder die erg gehecht is aan het warme nest dat ze gecreëerd had voor echtgenoot en kinderen… Eens de beslissing gevallen was ging alles erg snel. Mijn echtgenoot vertrok vrij snel als eerste en ik moest op mijn werk zowel als thuis van alles regelen. Kreeg zelfs na 20 jaar dienst géén onbetaald verlof voor een jaartje, dus weer een harde dobber… op mijn 46 ontslag nemen voor een reis naar… het onbekende! Kan niet juist vertellen wat er allemaal door me heen ging. Een mix van gevoelens die me afwisselend vreugde brachten, omdat ik ondervond dat mijn echtgenoot tevreden was, en héél véél momenten van verdriet, job opzeggen, zoon achter laten, maar vooral een héél beklemmend gevoel: wat staat me te wachten? Zelfs bij het inpakken zat ik met vraagtekens: wat moet ik hiermee en, wat moet er mee? Dan één héél moeilijke periode, laatste werkdag afscheid van collega’s…waaronder natuurlijk een paar bijzondere collega’s… 20 jaar is niet niks… en dan het vertrek. Als ik eraan denk hoe moeilijk mijn zoon het had in de vertrekhal, en hoe ik mij moest vermannen, breekt mijn hart!
17 November 2006, onze jaarlijkse Theater-voorstelling in Kontich… met de vaste kliek. “tejater Black-out”, dit jaar presenteren ze een stuk over flikken… benieuwd… Als ik er ben bestel ik alvast een flesje rode wijn en een schoteltje mix voor in de pauze. ’t Is lachen geblazen… maar met mijn schoteltje mix denk ik onvermijdelijk aan… Indië! Hoeveel zou dit schoteltje wegen? ‘k Heb lekker gegeten in Indië o.a. in restaurant “ Bhavan Nitar”… kompleet nieuwe overheerlijke ervaring! Vegetarisch buffet, te betalen per gram met een minimum van 500gr. Het systeem is werkelijk ongecompliceerd en toch geniaal. Je laat eerst je bord wegen en krijgt een kaart… Je vult je bord met een heleboel lekkers en laat terug wegen… en dit telkens je gaat bijvullen. Als je voldaan bent krijg je de afrekening… De grammekes onder de halve kg krijg je mee naar huis onder de vorm van dessert… netjes ingepakt in een patékes doos. Kan jullie verzekeren met mijn muskesmaagje kon ik altijd véél naar huis nemen! Spijtig genoeg géén glaasje wijn daar! Wel lekkere “Eau Indiën”. Ook één van mijn favorieten was het hete-curry restaurant op de Main-road tussen Chennai en Mahabalipurram. Niet alleen bekend voor zijn lekkere schotels dan wel voor zijn ligging… Het restaurant bestond immers uit een aantal boomhutten. Elke boomhut was voorzien van tafel en stoelen voor tussen de 4 en 8 personen. Reuze gezellig en Leeeeeeeeeeeeeekker! Er waren natuurlijk ook lekkere koffieshops, en andere “lekker-ketens”… zo was er o/a ééntje waar je naan (Indisch brood) in alle vormen kon krijgen. Zoals een zeilschip, een huis, en heu… jawel een hartje op valentijn. Poh… toch spijtig dat mijn echtgenoot te hard moest werken om dit alles mee te maken… Misschien zitten hier wel een paar idéétjes bij voor hippe Belgische ondernemers.
Ikzelf heb géén idee waar dit blog naartoe gaat… Wordt het een dagboek? Neeeeeeen! Laat ik het plaatsen onder: mijmeringen gevormd door de immer aanwezige wir-war in mij hoofd. Sta me toe toch eventjes terug te gaan naar mijn leven als ex-pat in Chennai. Of mijn reis naar het paradijs. “ Het land van Ganesh en de duizenden Rameshen..."
16 November 2006, Ik besluit een blog te maken... maar waar begin ik? Hoe begin ik? Ik wil zo véél vertellen, zo véél laten zien. Ik kijk naar: "wie wordt de man van Wendy", en ben een beetje teleurgesteld... waarom Franske en niet Curdje? Plots begint het mij te dagen... Wendytje... Wendytje... zoveel weken spanning... om één luxe probleem(tje) op te lossen. Het vinden van een man. Misschien ligt de oplossing in Indië? Jawel... daar lossen ze dat op met een ad. In de "Hindu" onder de noemer "Matrimonial"... en als je niet te kieskeurig bent dan maak je daar toch gewoon "cast no bar" van! Zo simpel comme bonjour... Zo simpel als... Indië!
Ja... Indië... en voor mij kunnen de mijmeringen beginnen... Mijn blog kan beginnen. En ik hoop de lezers ervan toch een beetje te kunnen boeien...
Ik schrijf graag, ik schrijf véél, ik schrijf vooral ’s nachts... en over de meest uiteenlopende dingen. Proza en poëzie, kinderverhaaltjes, verslagen voor mijn hobbyclubs... noem maar op! Zelfs het regelen van mijn begrafenis... jawel... Niks ongewoons, toch?! Sinds ik in Indië woonde ben ik er immers van overtuigd dat een mens minstens 7 levens heeft... wist ik maar hoeveel ik er nog te gaan heb? Zou handig zijn...
Neen alle gekheid op een stokje, na 4 jaar Indië werd ik niet alleen ouder maar vooral wijzer! Vind trouwens dat elke school met zijn studenten een schoolreisje naar Indië zou moeten plannen zo rond de leeftijd van 16 jaar.
Dit natuurlijk onder voorbehoud dat Indië nog eventjes "PUUR" mag blijven.
Je zal wel merken dat ik uren kan doordrammen over Indië, een land waar zo veel moois te zien en te beleven is. Een land van profeten en Brahims... een land van cultuur en poëzie. Een land dat eigenlijk iedereen zou moeten bezoeken... om dan te beseffen: rijkdom kan je niet tellen aan de hand van centjes. Rijkdom is een glimlach met blinkend witte tanden en een met liefde en vriendschap gevuld hart. Indië Ik draag jou alvast in mijn hart en zal je immer beminnen.
Daarom zal ik deze blog in eerste instantie beginnen met een verkorte versie van mijn dagboek (als ex-pat in Chennai, voormalig Madras) in een toch wel geromantiseerd verhaaltje gegoten. Versta me niet verkeerd Indië is echt prachtig maar... vertrokken in maart duurde het toch tot 20 augustus ’98 voor ik besefte dat ik het rad 100% moest omdraaien, en open stond voor de puurheid en schoonheid van mijn gastland. Op die dag besefte ik immers, je kan in Indië bij een langer verblijf inderdaad gaan zitten grienen zoals 95% van de ex-pat vrouwen of je kan er het beste van maken. En zeg nu eerlijk wat is er mooier dan alle dagen opstaan met de zon... in een land waar jij de betere bedeelde bent die zoveel kan doen voor degenen die een slechter lootje trokken? Ik nam afstand van de kliek "ongelukkige, whisky-slurpende kakmadammekes" en begon mijn research. Vanaf dan werd het pas prettig vertoeven in een nieuwe verbluffende cultuur.
Mijn research leverden een paar nuttige projecten op, waar ik mij helemaal kon in vinden. Mijn chauffeur Ramesh zorgde er voor dat ik alle dingen kon doen, en gaan/staan waar ik wilde. Zo zag ik ook de verbluffende dingen die een doorsnee toerist moet missen. Hij leerde Engels, ik Tamil. De projecten waar ik mijn tanden in zette bracht ik naar mijn bescheiden mening tot een redelijk goed einde. En dit zonder enig diploma in die richting! Een kans die je in België niet krijgt... alhoewel hier ook genoeg miserie is! Als onze ministers maar eens konden beseffen dat, levenswijsheid, interesse, motivatie en goede wil soms betere arbeidskrachten oplevert dan één of ander stukje papier diploma genaamd...gekoppeld aan een paar jaar schoolkennis. Spijtig voor de sociale sector in België... Gemiste kans! Er is immers veelkennis die vanuit het hart moet komen...Ik wil jullie ook via deze blog graag laten kennis maken met een deel van mijn toenmalige projecten. Zodat jullie beseffen hoe "goed" wij het in België hebben! Natuurlijk is goed relatief! Ieder voelt zijn eigen zeerkes hé...