Visfilet... met Chili...

Morgen 9 augustus...
hebben we een feestje...
we komen allemaal bij elkaar...
Want de grootste diamant ter wereld wordt...
welgeteld 1 Jaar!!

Gelukkig verjaardag liefste schat...
Gelukkig verjaardag

"MARIEKE"

Wisten jullie dat er jaarlijks wereldwijd... 13 miljoen weesjes sterven of besmet worden met aids... 17 miljoen kinderen sterven aan hongersnood... 140 miljoen kinderen nooit een school gekend hebben of les krijgen... 240  miljoen kinderen werkzaam zijn als "Child laborers"... Het weeshuisje van Daniel was Christelijk getint... Maar ik ben ervan overtuigd dat er ook mensen zijn met ander overtuigingen die hun 100% inzetten voor de medemens!

Het belangrijkste is wel dat iedereen doet wat hij kan no matter welk geloof en welke overtuiging...

Op de Millenium kalender van Daniels Weeshuisje lees ik het volgende gedichtje speciaal voor het millenium geschreven:

The new year 2000

The New Year 2000 is an open door...
Through which we each must go...
The oppertunities it holds...
Are still for us to know.

There will be chances to do good
To help our fellow men...
Let's use each moment that it brings...
The very best we can!

There will be countless golden hours...
God gives them to us free...
Time is the greatest of all gifts...
He gives to you and me.

The New Year 2000 is an open door,
It will swing open wide...
We must resolve to give our best...
Before we step inside.

The New Year is a priceless gift...
So let us use it well...
The tears and happiness it holds...
The next twelve months will tell....

Met September en Rose day in het verschiet is het onmogenlijk  niet terug te denken aan "Canstop"... de organisatie waar ik zo hard aan mee werkte... en zo in geloofde! Ontegensprekelijk denk ik dan ook terug aan de eerste persoon die mij introduceerde in "social work"... Daniel Yoo... Dokter Daniel yoo... Ik leerde Daniel kennen in het enige Koreaans restaurant dat Chennai rijk was... Wij gingen daar regelmatig eten, het was dan ook buitengewoon lekker... om duimen en vingers af te likken... Bovendien babbelde iedereen er met iedereen... het was de ideale plaats om sociaal contact te leggen... Juist datgene waar ik eigenlijk nooit een probleem mee had... Toen ik een gesprekje begonnen was met "Daniel"... wist ik in de verste verte niet dat hij dokter was! Maar na de zoveelste babbel kwam dat natuurlijk ter sprake... evenals het feit dat ik aan sociaal werk wilde doen in mijn gastland... Hij bleek te werken in een weeshuisje in Senapati als dokter... nadat hij Korea ontvluchte... omwille van... jawel... een geangageerd huwelijk dat hij niet wilde! Wij praatte héél véél en ik leerde héél véél bij over de Indische problematiek... Voor zijn jeugdige leeftijd (27) was hij erg bij de hand en verschrikkelijk slim! Wij werden dikke vrienden en konden het goed met elkaar vinden omdat wij dezelfde intresses hadden... Social work! Spijtig genoeg nam onze vriendschap op een gegeven moment een wel erg pijnlijke wending... Hij nodigde mij uit in "The Patio"... het Franse restaurant van de Taj Coromandel voor een lunch omdat hij... mij info wilde bezorgen over zijn weeshuis... zijn levenswerk... Hetgeen ook wel gebeurde... maar... Blijkbaar speelde er meer bij Daniel... Door onze gezamelijk intresses, en véle werkbabbels... was de arme jongen... echt waar... smoorverliefd geworden op... ja... op mij!!! Goeie God wat moest ik daar mee??? Hij heeft die dag 3 uur aan één stuk verteld dat het nooit zijn bedoeling was geweest... maar dat ik z'on indruk op hem gemaakt had... dat hij zo naar mij op keek... dat dit wel echt... echte liefde moest zijn!!!! Ik was 48... en nog nooit zo wanhopig geweest... wat moest ik daar mee??? Enfin we hebben het uitgepraat nadat ik van de schok bekomen was... En zoals het in een goede moeder en zoon relatie betaamde heb ik hem terug op het juiste pad gekregen... en vertrok hij enkele weken later terug naar Korea om in het leger te gaan en met het voor hem uitgekozen meisje te trouwen... Noch het weeshuis... noch ik zagen of hoorden Daniel nog... Maar ik hoop van harte dat hij gelukkig werd!!!!

Daniel op patientenronde in het weeshuisje...

Als toenmalig fervente jogger... was het een lieve lust om s'morgens tussen 5 en 6... helemaal alleen... op de mooie promenade van "Pondicherry" te joggen... en vriendelijk dag te kunnen zeggen aan alle vroege vogels... en aan "Gandi" natuurlijk! Gandi die op zijn mooie sokkel staat te pronken in vol ornaat... Spijtig kon dat alleen maar als we in Pondi logeerden... want het prachtige Franse stadje ligt wel een 175 kilometer van Chennai! Naar mijn gevoel kwam ik er wel regelmatig... maar... veeeeeeeeeeeeeel te weinig!

Terwijl ik bij deze Indische temperaturen het geluk had om eens in mijn tuintje te zitten onder mijn knalgele parasol... maakte ik mij de bedenking dat dit in Indië niet altijd zo simpel was... In het eerste huis was dit helemaal quasi onmogenlijk... we hadden daar wel een tuintje maar... de omringende muur had kijkgaten... en het gebeurde  als we buiten zaten... dat vanuit elk kijkgaatje nieuwsgierige oogjes het doen en laten van die witte uit een ver land nauwgezet volgden... Die periode moesten we werkelijk véél naar de 5 sterren hotels... om de drukte te ontvluchten... onder de onzen was het funcioneren immers véél simpeler... Het tweede huis had dan weer een prachtige tuin... gelegen op het strand was de tuin in 2 delen gescheiden... de fruittuin met limoenen, kokosnoten enz... enz... lag vooraan en de achtertuin naast was het strand gelegen dus daar was het wel leuk vertoeven... de gezelligste tuin was echter in "Pondicherry"... in " Hotel l'Orient"... In dit prachtig gerestaureerde hotel was het uitermate heeeeeeeeeeeeeeerlijk vertoeven! Gelegen in nr.17 Rue Romain Rolland... hartje van het Franse district Pondicherry kon je werkelijk je zorgen vergeten! Eens... en dan... lang geleden in 1809 behoorde het huis toe aan een Franse Family... de familie Rudier. Dezer dagen is het een deel van de "Neemrama hotels"... a chain of "seven non-hotel-hotels"... zo staat het beschreven! De restauratie van dit prachtige gebouw werd uitgevoerd onder leiding van Ajit en Ratna Koulagi... 2 top architecten. De kamers zijn gewoonweg echt antiek... autentiek en prachtig... Ongelooflijk mooi ingericht... elke kamer is anders, heeft een naam, en zelfs de badkamers zijn overweldigend! Je waant je in een andere tijd... De binnenkoer is een parel! en nodigd uit tot relaxen in zin "Pondicherriennnes" of "planters-chairs"... Pure ongekende klasse dit kleine hoteletje en een absolute aanrader voor iedereen... de coloniale meubels en grote antieke schilderijen in de suite met aan het voeteneinde van het hemelbed een trapje om in het wel erg hoge bed te geraken doen je verstommen! Een hemelbed bekleed met maagdelijk witte lakens in de fijnste "embroydery" die je ooit zag...  Kortom het héle hotel is 18e eeuws en romantish ingericht! Het hotelletje heeft maar weinig kamers en is dan ook maanden op voorhand volboekt!!!!! Het was natuurlijk ook één van mijn favoriete plekjes in Indië... Voor mensen die  Indië rondreizen is een stop in Pondicherry en Auroville een must... Hotel de l'Orient een absolute aanrader... het strand met zijn mooie wandelpromenade en het grote Gandi standbeeld is gelegen op 1 klein straatje afstand! Het favoriete restaurant van "Charles Aznavour" is er juist tegenover... De prijs: Absoluut betaalbaar!!!! Let wel er zijn géén TV noch radio!!!! Het is genieten in zijn puurste zin!

Op het terras van de eerste verdieping van waaruit je een mooi zicht had op de binen tuin!

Mijn woorden zijn nog niet koud... en wat lees ik vandaag?? De krant in Mumbai publiseert een artikel van "Krittivas Mukherjee"... "Sex workers chronicle life in Indian brothels"... Ja zene! t'Is echt... Er is een nieuw magazine uitgegeven speciaal voor prostituees, en hun familie ... met fragmenten uit het leven in de grootste bordelen van Indië... en artikels over het zware leven daar... met de agressieve pimps en klanten. Het magazine kreeg de naam "Red light Despatch" en wordt maandelijks uitgebracht... het is een emotionele aaneenschakeling over de onderdrukking van de vrouwen die als kind verkocht werden aan bordelen! Het gaat over hun lijden... de verkrachtingen, en afranselingen... er zijn ook de  gedichten en voordrachten van prostituees... De reporters zijn veelal zelf prostituees of gewezen prostituees... die samen werken met healthworkers en hun inspiratie op doen in bordelen van Mumbai, Calcutta, New Delhi en andere kleinere steden. Verder leest het artikel: alhoewel prostitutie illegaal is in India is het toch een héél bloeiende industrie en groepen vrijwilligers veronderstellen dat er zo ongeveer 2 miljoen vrouwelijke sex workers zijn! Het magazine wordt gedrukt in 1000 kopys in het Engels en Hindi... ze worden gratis verdeeld onder de prostituees. Tot op heden is het een groot succes en hopelijk mist het zijn doel niet! Laat het dan vooral de ouders en verwanten van jonge meisjes zien dat het beter is een "naan" minder te eten dan hun kind te verkopen! Ik kan deze mensen alleen maar goede moed en véél succes wensen, met dit voor Indië gedurft initiatief! Zou mijn gebed verhoord zijn???

Condoompjes blazen... in een land waar... zo schrijven de kranten vandaag... HIV zwaar onderschat wordt... EINDELIJK... is er één of ander groot licht dat de waarheid door heeft!! Een uitzonderlijke slimmerik... die er dan hopelijk ook iets gaat aan doen! Maar dat zal een ander paar mouwen zijn!!! Mijn droom was en is nog altijd... terug naar Indië en herbeginnen waar ik eindigde... Terug naar mijn weeshuizen... ziekenhuizen... terug naar... de miserie waar ik mijn druppeltje op de héte plaat kon bijdragen! Deze droom zal ik natuurlijk moeten wegbergen... Ik ben gehuwd, heb kinderen, een eerste kleinkind... dus verplichtingen in Belgielandje... Daarenboven heb ik niet de vereiste capaciteiten, nog de centjes om alles op te lossen... (sponsors mogen zich natuurlijk melden!!!) dat is en blijft een utopie! Een andere utopie is echt wel met een paar vrouwen naar en door Indië trekken en sexuele voorlichting geven! Geloof me hoog nodig! Degenen die terug duiken in mijn archief hebben dit al eens gelezen voor de nieuwe lezers... JA... er is véél HIV in Indië... door o/a incest waar natuurlijk niet openlijk mag over gesproken worden... maar er zijn natuurlijk nog een heleboel andere redenen... Zoals ik al eender schreef vertrok ik naar Indië met de bedoeling van daar absoluut één heleboel cultuurkennis op te doen in de breedste zin van het woord!Ik moest echt alles weten! Mijn echtgenoot noemt de Indische bevolking "hypocriet" ik noem ze "naief"!!! Denk dat de waarheid ergens tussenin ligt!!! Al vrij vlug ontstond er een echte familieband tussen mij en de mensen die bij en met ons werkten... en ik werd al vlug in vertrouwen genomen!!! Uiteindelijk wist ik dan ook praktisch alles wat daar speelde! Ik herinner mij nog de eerste keer dat ik te maken kreeg met "hoertjes"... Dat was via een krant waarin ik las dat eventjes voorbij ons in dezelfde straat een huis van plezier gesloten was na een inval van de politie... mijn God... de namen van de hoertjes en de namen van de klanten stonden allemaal in drukletters in de krant!!! Toen ik er de jongens achter vroeg was hun antwoord... No madam... not posible madam... Not in India madam... tot ik ze natuurlijk de Hindu onder de neus drukte... Ten lange laatste wist ik zelfs alle adressen... Zo heeft blijkbaar elke "job" zijn eigen hoertjes... De Rikjadrivers gingen voor hun pleziertje naar de hoertjes onder de bruggen, waar ze tussen de 30 en de 50 rupees betaalden... De chauffeurs gingen dan weer naar een groot wit gebouw waar "meer gesofistikeerde hoertjes" gehuisvest waren... eventjes voorbij de Ranch van Sumi en Raj! Zij betaalden tot 120 rupees per keertje... enzo... enzo... enzovoort... In elk geval was het niet meer zo verwonderlijk te begrijpen dat er zoveel HIV was... De doorsnee Indiers zijn alles behalve zo monogaam, als dat ze de wereld willen doen geloven... vanaf het moment dat ik het percentage HIV kende en begreep hoe dat zich zo kon verspreiden begon ik inderdaad met mijn sexuele voorlichting... Vertelde de mannen dat ze maar sex mochten hebben met 1 vrouw... en dan natuurlijk hun eigen vrouw... ramesh die me vertelde dat de mannen van het dorp al eens films huurden om samen naar te kijken... leerde ik dat als hij zulke films wilde zien hij dat met zijn Amul moest doen... de vrijgezellen die van het één naar het ander liepen leerde ik zich te beperken en inderdaad condooms te gebruiken... De condooms die daar te koop waren... waren veelal afdankertjes met zoals voor véle producten een voorbijgestreefde datum... dus BIBI... uw ondergetekende die voor vertrek naar Indië het woord sex nog niet over de lippen kreeg... sleurde elk verlof weer met volle valiezen... jawel... condooms... (buiten de medische apparatuur voor ziekenhuizen en hospitaals die dan weer in een andere valies zat...) Gelukkig moest ik aan de douanen nooit mijn valies opendoen... Dat had nogal een vonk gegeven... In elk geval om een héél lang verhaal kort te maken "Sexuele voorlichting is zou ook in Indië één van de prioriteiten moeten zijn..."... want spijtig genoeg beweren zelfs véle Indische dokters nog altijd dat iemand die kanker heeft of HIV... bezeten is van de duivel! Terwijl het toch deze groep verstandige mensen is die niet "hypocriet" noch "naief" zouden mogen zijn!!!

Foto een visser op het strand van "Fish cove"...

In Mahya Pradesh wordt dan weer gespeeldt met... condooms... pfpfpfpfpfpfpf ... t'is toch géén gewoon landje hoor!

Ook de vogelgriep heeft India in zijn macht... begonnen in een klein bedrijfje met 150 kippen... waar er al 130 van stierven... zijn er nu al 12 kippen boerderijen kompleet besmet... daarenboven worden op verschillende boerderijen zieke kippen gestolen om hongerige magen te vullen.....

Vandaag alweer maandag... wat gaat de tijd vlug... en die heb ik echt te weinig om aan mijn blogje te werken... spijtig... spijtig... toch eventjes de Indische krantjes ingedoken... niks nieuw natuurlijk... miserie... miserie... Ook daar slaat het noodlot verschrikkelijk hard toe, en houd de monsoon lelijk huis! Momenteel zijn miljoenen Indiërs op de vlucht 2 miljoen mensen alleen al in Bihar worden van huis en haard verdreven... ook andere staten zoals Assam en Meghalaya delen mee in de pijn en het verdriet... daar zijn al 750 000 mensen op de vlucht... het dodental bedraagt 800... tot hiertoe!!! Hoeveel kan een mens dragen????

Oeps al terug maandagnamiddag... en terug... regen natuurlijk!!! Belgisch! Niet getreurd hoor... héél mijn strijk is gedaan yoepie! Das pas een rotklusje... Bij een lekker senseoke me aan het schrijven gezet... moet nog een briefje schrijven naar mijn vriend Ramesh en naar een tante in Rixensart... maar kan het niet laten ik zet mij eerst eventjes aan het bloggen! Gisteren een leuke zondag gehad... doorgebracht met een kranige, en super fitte tachtiger! Eén echt madam zéne! Ze verhuisde een aantal maanden geleden ... 3 tal... naar een service flat en nodigde ons uit voor een overheerlijk stuk aardbeien taart en een glaasje rode wijn achteraf... Kregen ook een rondleiding in haar nieuwe flat! Alhoewel ik eerlijk moet bekennen dat... het in het begin nogal raar overkomt, dat gebouw met service flatjes... en de oudjes die her en der in de gangen en later in de cafetaria zitten...  toch vind ik het een prachtig systeem! De flat was netjes en mooi, met alles erop en eraan! En in het gebouw zijn er al de nodige voorzieningen... Er is een was en strijkservice... turnen, dansen, en alle dagen een mooi menuke warm eten s'avonds! Toch, kan ik mij voorstellen dat wanneer je naar een serviceflatje verhuisd er een heleboel gemengde gevoelens naar boven komen... Het is inderdaad de laatste halte... gelukkig toch dat het hier in België op deze manier kan!!! De homes in Indië waar de laatste halte voorzien is ja... das wat anders!!!! Daar staan in de meeste gevallen de bedden pal naast elkaar (als er uberhaupt al bedden zijn...) en moeten de mensen over een bed of 5 klimmen om naar het WC te gaan... Er is daar ook niks van animatie of afwisseling voorzien... dus verveling troef!!!!  En een warme menu krijgen eigenlijk maar af en toe... meestal als er ergens iemand jarig is... Het is zo dat er bij de Indische bevolking of toch een deeltje ervan inderdaad een wij gevoel heerst... (sommigen doen dat waarschijnlijk wel alleen voor hun plaatske in de hemel te verdienen, maar ze doen het toch...) en als ze jarig zijn inplaats van een groot cadeau te vragen... tracteren ze de bevolking van één of ander home... Ze betalen dan een bepaalde som geld aan de directeur van het weeshuis of bejaarden home die daar dan een speciaal etentje voor organiseerd... Daar moet je je ook niet te véél bij voorstellen hoor... maar dat zal dan toch een dag zijn dat hun maagje niet moet knorren! Dus ja... weeral moet ik stellen dat wij in Belgie misschien niet de gelukkigste mensen zijn (klagen moeten we immers altijd...)... maar zeker en vast begoede!!!!

Foto, in het huisje van Ramesh... zijn vrouwtje "Amul" met haar schoonzussen, Ramesh zijn broer "Ravi" en Ramesh zijn zoontje bharath.

Oh Maria... fruit Cheria.... Leuk liedje met toffe beat... maar niet van toepassing op "DE"... Vamp van ADCC........

Ja om in te pikken op mijn laatste tekstjes kan ik 2 kanten uit... maar voor ik begin aan het lekkers... Ga ik verder met  "De secretaresse"... Maria... Jazeker... en voor DE is mijn lelijke woorden-schat echt te klein... Als ik over haar begin draait mijn maag nog! Echt waar een typische mannenverslindster... allez... t'is te zeggen! Niet blond met uitgebreide boezem maar... héél gevaarlijk! Het is z'on typetje waar... je als echtgenote maar best bang kan van zijn! Toen ik pas in Indië kwam en voor de eerste keer in ADCC wist mijn vingerspitchegevoel mij al te verwittigen! Elke nieuwe directeur of manager die aankwam (Ja ze moest er wel beter van worden hé.. dus te titel was wel erg belangrijk!!) was in gevaar... pfpfpfpf... de situatie in Indië kennende kan je het haar eigenlijk niet kwalijk nemen maar... het was best ergelijk! Zoals je ze ziet op de foto... denk je dat ze alleen het heiligenkroontje mankeerde... maar.... oei... oei!!!! Ze moest alles regelen voor de ex-pats... en dat deed ze met volle overgave... vooral voor de mannen die alleen in Indië waren! Daar deed ze werkelijk alles voor... en de rest... de rest was... bijzaak! Wil niet in roddel hervallen maar feit is dat ze momenteel wel erg ... bemiddeld is... dus het heeft echt wel wat opgebracht! Ze heeft momenteel 2 huizen en volgens onze Ramesh is onze komplete huisraad...(die we moesten achterlaten bij vertrek...)  in haar bezit!!!! Rarararararararara... hoe en waarom is ze daaraan geraakt... Zou dat te maken hebben met steno??????? Oef sorry... lieve mensen maar... als een verslag gemaakt wordt moet het eerlijk blijven hé... Ik had vooral compasie met haar echtgenoot Warren die dit alles met lede ogen moest aan zien... en dus ook van firma veranderde! Voor mij is zij de één van de redenen waarom ik een assertiviteitscursus zou willen volgen... Zo kan ik direct inpikken als iemand als Maria mij nog maar eens verteld hoe slecht ik eruit zie! Yes Sir... of course Sir... I will do so Sir... brbrbrbrbrbrbrbrbrbbbbbbbbbbbbbbbbbr

En niet te vergeten de zuiderse bananenbladeren die de heerlijke schotels zo mooi versieren en een zuiders tintje geven... Geloof me Indische eten is genieten!