Alison...

De zon bij het ontwaken...
de warmte van hechte vriendschap...
De geur van zout en zoet...
goh... wat is het leven goed!

Lisette




Ik leerde in Chennai de franstalige Christine en haar echtgenoot Claude kennen wij werden echte en hechte vrienden. Claude was naar Chennai gestuurd voor Electrabel... Christine en ik zaten op dezelfde golf lengte en spendeerden héél véél ontspannende uurtjes samen... dat onze mannen goed overeen kwamen was goed meegenomen. Wij hebben ook nog altijd contact... en kunnen warme herinneringen ophalen...

De glasfabriek St.Gobain was goed vertegenwoordigd in Chennai, en zij gaven maandelijks een feestje waar het echt genieten en ontspannen was op het dak van hun building. Hun etenswaren waren overheerlijk, ze kwamen immers net als bij de mensen van de consulaten per container uit het land van herkomst, in dit geval van Frankrijk en Italië... Ik leerde van hen ook hoe het héle glasproces in elkaar zit, te beginnen bij de zandkorrel... Op de foto, Christine-electrabel, Marco-Saint Gobain, Lisette-Alcatel.

Misschien kan ik jullie eens laten kennismaken met het 2e project waar ik mijn schouders onder zette. Op maandagmorgen werkte ik als vrijwilliger in American International school in de bib, en daarna reed ik naar een bejaardenhome in Chennai dat onder leiding stond van een zuster uit Gent. Ik zette daar een naai-atelier op waar we met een aantal inwoonsters van het home op maandagmiddag samen kwamen... voor verstelwerkjes, borduurwerken, en restauratie van antieke poppen. Dit alles werd dan regelmatig verkocht op een yard sale en bracht een schone cent in het laadje... voor een beter werking van het home. Het was ook een erg toffe manier om de oudjes uit hun bed te krijgen. Ik adopteerde daar Marie-louise, 75 jaar jong en allenstaande dame, alsook Jozef 86 jaar jong... alleen staande heer. Ik hielp ook met grootse evenmenten ineen te steken, en gaf de bewoners hun eten op maandagmiddag. Help-age India organiseerd elk jaar een verkiezing van oma en opa van het jaar en in 1999 wonnen.... jawel Ons Marie-louise en Jozef de verkiezing. De kleding die ze droegen hadden we samen ineen gestoken. En mijn dochter Evi en ik waren s'morgens vroeg paraat voor het aankleden en schminken. Goh... wat was dat plezant! Toen ze daarenboven de wedstrijd wonnen kon hun geluk niet op! En ook het onze niet...Geven is zovéél leuker dan krijgen!

Marie-louise leerde mij ook mijn eerste lelijke woorden in Tamil:

Arsini Mutal - Rijstzak - (voor een turbulente dame)
voddevenema - moet ge ne shot onder u gat hebben (moest ik zeggen als een man mij lastig viel...)

We hebben daar enorm véél plezier gehad en het naai-atelier bestaat nog altijd... de oudjes hebben er een toffe vrije-tijds besteding in gevonden.

Dit is onze Ramesh, zijn schoonzus Anita en haar dochtertje Amina met ondergetekende op wandel...  

Mooi en statig...
een héél andere wereld...

Ondanks de armoede gaan s'morgens  de kinderen mooi opgepoets naar school met de prachtigste schooluniformen.... 

Eens we in ons huisje in Raja street woonden, besefte ik dat personeel (") in huis hebben een must is in Indië. Een must om 1001 redenen! Ten eerste is het verschrikkelijk héééééét daar en het duurt toch wel eventjes voordat men daar aan kan wennen. Ten tweede wordt je niet serieus genomen als je géén huispersoneel hebt en... ten derde help je natuurlijk een aantal mensen aan hun dagelijkse brood (of moet ik in dit geval naan zeggen?) op hun plank. Vooral dit laatste was voor mij DE motivatie om inderdaad voor huispersoneel te gaan. Hetgeen eerlijk gezegd géén senicure was! Het security team viel in eerste instantie direct goed mee... Kuppan de tuinman die nog nooit van rozen hoorde viel eigelijk ook goed mee... maar de house-keepers... pfpfpfpfpfpf dat heeft mij véél grijs haar, geduld en centen gekost... na Radja, Viju, Aisha, Maria, en.......... Was er eindelijk Wimela.

Wimela... een specialleke...en onze beste house-keeping ooit... Nadat ik haar alles aanleerde doet ze het huishouden prima. Koken vergt wat meer tijd en spagettie met gember is niet echt lekker... Strijken gaat prima... maar wassen oei... oei... ik kon haar juist tegen houden toen ze zwart-geel-en rood samen in het wasmachien wilde steken... en laten draaien op... kookwas! Hoe zeer ik ook hou van de Belgische driekleur, samen in het machien is niet aan te raden denk ik! Ik ontdekte vrij vlug dat Wimela... graag waste... héél graag waste... bij mijn afwezigheid deed ze namelijk de was van een héél dorp. In mijn wasmachien, met mijn waspoeder... tegen een fikse betaling voor HAAR zak.. Alhoewel ik dat wist, keek ik het door de vingers... (leven en laten leven!) En ging resoluut voor het samengestelde team: Baboo, Chacra, en Tjena aan security zijde. Kuppan in de tuin, Ramesh aan het stuur van de auto en Wimela aan het keuken-stuur. Eigenlijk was het een prima team, maar voor mij een full-time job! Zoals mijn zoon terecht opmerkte toen hij op verlof kwam: mama gij staat hier percies aan het hoofd van een klein fabriekske!

Ik was blij dat alles goed draaide maar... Maar na een tijdje moest ik spijtig genoeg Wimela streng de deur wijzen want buiten het feit dat ze de was deed van héél het dorp deed ze...deed ze ook... de mannen van héél het dorp. En in ons huis had ze een verhouding met Baboo van security en met Kuppan de tuinman... Deze combinatie leidde tot een heus moddergevecht tussen de drie! En dit op het moment dat ik de poort kwam binnen gewandeld... Ik zal er géén tekeninkske bij maken hé... In elk geval op naar de volgende house-keeping....

Mary was de parel op de kroon... Ze was... ze dacht dat ze... wel, ze waande zich een kip! Liep rond de tafel zwaaiend met de armen en zingend... koekoeloekoe... koekoeloekoe... en als wij s'avonds aan tafel zaten ging zij er steevast onder zitten...

Ik werd wel wat benauwd en moest haar echt laten gaan... verbaasd jullie dat??? Ook de jonge Tjena moesten we vrij vlug laten gaan. Bleek immers dat hij zelfs bang was van een pluche kikker... hetgeen als lid van security niet echt kan... hé? Zeker niet nadat nog een baby-cobra en moeder-cobra gevangen werden in mijn ondertussen prachtig aangelegde rozentuin... Tjena werd vervangen door Raout.

Van dan af ging het allemaal wat beter... iedereen kwam goed overeen...  het huishouden ging vlotjes onder de leiding van Mani... en ik kon eindelijk mijn tijd nutttig beginnen besteden.

Toen we eindelijk in ons huisje woonden kon ik terug zelf koken. Het eerste dat ik deed was onze buren "Bodil en Lars" uitnodigen voor een lekkere pot Vlaams stoofvlees met friet... zo gezegd... zo gedaan... Maar... waar haal ik vlees? Toch niet aan een kraampje langs de baan? Neen Lisette... bij Alisson van Alison's Fabrics... o.k doen we! Groot was mijn verwondering toen ik deze beruchte antiek/gordijnenwinkel binnenkwam... Gelukkig was het mysterie vlug opgelost. Alison verkocht inderdaad vlees uit "Bangalore" aan de ex-pats... maar in t'zwart... en haar grote volgestouwen diepvries staat daarom boven in haar appartement... Deze dame weet van wanten!

Blij en opgetogen rijd ik naar huis met mijn 3 kg stoofvlees...waar ik het direct klaar maak op grootmoeders wijze met héél véél ajuin... het water kwam me in de mond terwijl ik de tafel zette... hm dat wordt smullen! Nog even vlug verfrissen en omkleden voor de gasten komen... vlees in grote schalen gezet op het keuken buffet. Juist klaar als ik de deur hoor open gaan, J.p is thuis, hm dat ruikt hier lekker... hij neemt een vork en gaat naar het dampende stoofvlees... olalalalalalalala...op een half uurtje tijd hadden duizenden reuzemieren zich een weg gebaand door de héle keuken en ze deden zich te goed an ONS stoofvlees! Dus een nieuwe schotel was geboren "friet met stoofvlees overgoten met een sausje van rosse reuze mieren"... Gelukkig konden we "domino pizza" bestellen en werd het toch nog gezellig! Alhoewel diezelfde dag ook de eerste baby-cobra gevangen genomen werd aan... onze inkomdeur...en Chacra doodleuk vertelde dat moeder cobra ook wel ergens zou opduiken... t'ja het leven in Indië is echt wel een beetje anders.

Tijdens de huis-pudja was ook de auto bewierrookt maar dat heeft alvast niet helemaal geholpen... een paar dagen na het ritueel reden we om brood toen mijn dochter Evi zegde... ai dat staat daar in brand... ik maar naar buiten kijken, en toen ik eindelijk door had dat onze achterruit in brand stond, (jawel... van de auto..) sprong deze in duizend stukken naar de binnenkant van de auto. Evi en ik wij konden nog juist de handen voor ons gezicht doen en uit de auto springen... onze Ramesh terug lijkbleek... weerom een héle hoop mensen rond ons... maar dit maal allemaal vriendelijke mensen die wilden helpen! Dus... oeps... ondanks... alles zal het koetje toch wel een ietsibitsie geholpen hebben... dit had héél slecht kunnen aflopen!

Dank u Bella!

In elk geval... allez terug broks met de auto... Ramesh weeral kwijt voor een tijdje... salut dag Jan... die vlieger gaat niet op! Een andere wagen o.k... maar met Ramesh en deze keer ging ik eens op mijn strepen staan! Vrouw... of géén vrouw... Belgische vrouwen kunnen hun mannetje staan hoor! Maar ja... uiteindelijk moest onze Jean bellen naar "Sharif" de baas van "Parveen travels" want dit heerschap... "mister Mighty macho" ... wil niet met vrouwen spreken... oplala hier gaan we weer... toch opluchting want Ramesh mocht s'anderdaags komen met een andere auto. s' Morgens... owee... owee... te vroeg victorie gekraaid... de andere wagen bleek een krammakelijk roestbakje te zijn... niet groter dan een "sardienendoosje", waarin het bovendien binnen regende via het dak... Het was dan dat wij ons voornamen om komaf te maken met "Parveen Troubles"! De firma Alcatel betaalde elke maand véél geld aan Parveen en voor dat geld konden we nieuwe auto's leasen... dus zo gezegd... zo gedaan... Nieuw Fordje geleasd en ramesh begon voor onze firma te werken.

Opgeruimd staat netjes - Daaaaaaaaaaaag Parveen!

Hallo beste blogvrienden....juist een Prachtig mooie erg romantische film gezien die zich afspeelt in Indië...en het leven daar absoluut goed weergeeft...

Flesje wijn bij de hand nemen en je liefste...en dan... genieten maar!


"Shadows of time"

Time changes everything but love...

Een film van Florian Gellenberger met
Tanishta Chatterjee, Prashant Narayanan, Tilotama Shome....

Duitse regisseur - Engels gesproken - in Indië op genomen.

Toen we s'morgens aan het huis kwamen in traditionele Indische klederdracht was alles prachtig versierd. Ramesh was al naar de tempel geweest om te bidden voor een goede afloop van de pudja en hij had witte strepen op zijn voorhoofd... best raar om zien! De pompoen met gezicht stond op een hoge plaats van het huis om het boze oog en de ogen van slechte buren buiten te houden... de grote schaal met speciale lunch voor de koe stond klaar... In een heuse suite werd met de schaal naar de tempel gegaan... ze werd gezegend door de priester en dan in het midden van onze living gezet... En daar was ze dan de koe... wat... de koeien! Ik hoopte dat Kuppan de tuinman 1 gedresseerde koe bij zou hebben... maar... hij had er 2 bij... De koeien, moeder en dochter kwamen statig het hof op en dan mochten wij volgen... alles en iedereen onder een mist van wierrook... de trappen op naar onze living... achter Bella en Belleke... hopend dat ze zouden genieten van hun lunch... maar vooral dat ze niet te véél "plaveikes" in ons living zouden leggen! Enfin, ze genoten van hun lunch en eigenlijk genoten wij ook wel van deze onwaarschijnlijke Pudja-ceremonie.

Jean-Pierre deed een speech, er werden véél foto's genomen... en dan vlogen wij met zijn allen in de overheerlijk, felgekleurde "Indian sweets" en tea. Het huis was ingewijd! Wij dronken wat, aten wat, vertelden wat... en vroegen ons af wat het volgende avontuur zou zijn??? En de koetjes... die gingen gelukkig veilig naar huis... zonder al te véél cdtjes achter te laten!

Ons huisje geraakt stilletjes aan af... Baboo kwam zojuist vertellen dat de 2e motor voor de waterpomp geplaatst is... (in Indië géén leidingwater) en werkt... yoepie! De week ervoor was onze enige pomp verstopt geraakt door... een hagedis in de motor... t' beestje ocharme zocht een veilig nest en moest het met zijn leven bekopen! brbrbrbrbr luguber toch?! Ramesh en baboo willen mij spreken... over... "De Pudja"... heu... pudja wa? Pudja wie?... Pudjas zijn er blijkbaar in alle vormen en voor alle gelegenheden, en zijn héél belangrijk! Een Tamil komt niet in een nieuw huis als dat huis niet is ingewijd met de juiste Pudja... als dat huis niet is ingewijd door... een koe! Dus na een héél deskundige uitleg gaat ondergetekende akkoord met "De pudja"... maar don't tell the boss! Dat zal ik zelf wel doen Ramesh! En heu... t'is toch maar een kleine koe hé? Yes... yes madam... Dus de kalender werd geraadpleegd, de maanstanden enz... enz... allemaal héél spannend! En Nieuw!

De dag voor de pudja en verhuis ga ik winkelen met ramesh naar Pondi-Bazaar, een grote markt waar je de allerleukste Indische spulletjes kan kopen voor een prikje...
Mijn boodschappenlijstje las het volgende: kleurkrijtjes, bloemen, zoetigheid, wierook, 2 pompoenen één met en één zonder gezicht... en last but not least een nieuw kleed voor de koe!

Als ze mij dat vroeger verteld hadden... maar geloof me... ik maak jullie niks wijs!

Zoals alle goed gelovige zielen, geloofde ik in het werk van de Heilige moeder Theresa... Dus was het maar normaal dat ik daar eerst een kijkje ging nemen... toen ik besloot... Het home was redelijk ver van ons huis, en ik was steeds voldaan na een dagje werken in het home... Maar ook daar moest ik ondervinden dat het niet allemaal  kosjer was... Mijn Deense buurvrouw Bodil had mij verwittigd... maar de koppigaard in mij...
Het weeshuis is gewoonweg, vies en smerig! De zusters onvriendelijk...Maar de kindjes... Ze zijn Oh zoooooooooooooooo lief! Ik verloor direct mijn hart aan de sloebers daar... sloeberkes allerlei... Nina en Tina een prachtige tweeling van slechts enkele weken oud, het doofstomme meisje Zwapla van 11 jaar... en dan is er Bala, 3 jaar oud, de schat lijkt echt op een aapje... de kleine lieve tarzan steelt mijn hart! Hij schuift héél geduldig aan voor zijn snoepje, en vleit zich dan rustig neer op mijn schoot. De zuster vertelde me dat hij tweeslachtig is. Verschrikkelijk vind ik dat! Daarom denk ik regelmatig aan David en Dorethy Garlick. David vertelde mij voorheen dat het zijn droom is om kinderen uit Indië te helpen met enkele broodnodige operaties. En dat eventueel met mijn samenwerking.Voor David waarschijnlijk een fluitje van een cent want hij heeft een serieus hoge plaats op het Brits consulaat... maar ik? Ik weet het niet? Zou ik... of... zou ik niets? Ik wil Bala helpen maar doe ik daar goed mee? Maken we er een meisje of een jongen van? En... er zijn natuurlijk meer kindjes die onze hulp kunnen gebruiken. Er is ook de klein Ashu met witte vlekjes op haar oogjes... Welke keuze moet ik eventueel maken? En... als de kinderen na de operatie terug naar het tehuis moeten... terug achter de tralies... Er zijn in het home 120 kindjes waarvan 80% gehandicapt, sommigen zwaar gehandicapt. Er zitten ook een groot aantal volwassen gehandicapten, die gewoon wat rond hummelen... Mijn goeie GOD, GANESH, ALLAH... hoe is dit allemaal mogelijk? Ieder week neem ik melk mee voor de kleinste, speelgoed, snoepgoed en zeep voor de grotere... De kinderen noch hun kleding heb ik ooit proper gezien. Bodil hield dit werk 2 jaar vol, maar... ze stopte omdat ze vanalles zag en ondervond... ze zag dat de kindjes geslagen werden... en opgesloten werden in een klein kotje... En als de witte (") doorgingen werd het meegebrachte speelgoed terug af genomen... want... ze hadden immer "poverty" gezworen! Alstublief zeg!!! Enfin hetgeen ik zag is véle weesjes die geholpen werden... zo goed en zo kwaad het kon! Natuurlijk zouden de zusters véél meer kunnen doen, maar ook véél minder. Ze zouden de kinderen ook gewoon op straat kunnen laten liggen... dat dit bestaat! Je gelooft je eigen ogen niet! Gelukkig werden de kleine Nina en Tina geadopteerd (verkocht aan de hoogste bieder in dit geval!)door een koppel, beide dokters... Zij zullen alvast beter af zijn... Toen ik aan zuster-overste vroeg om de schattige tweeling te adopteren door een vriend van mij ging het niet! Gezonde kindjes kunnen alleen in Indië en door Indiërs geadopteerd worden... Buitenlanders konden wel gehandicapte kindjes adopteren...

Enfin, bibie is weer een desolutie rijker... Ik kan niet zeggen dat moeder Theresa géén Heilige is, ik heb haar immers niet gekend. Maar dat haar volgelingen niet allemaal kosjer zijn weet ik wel voor 1000%!!!!!

Ook ik ben net als Bodil, met hééééél véééél pijn in het hart na een tijdje gestopt met dit werk... ik zag te véél! Ik wist te véél!

We leven in een wrede wereld! Verdomme toch!

A pen can not describe...
the love and friendship in someone's eye.

Paper can not show...
wat I want the world to know.

Yet I will do my very best, and...
hope my poëms will do the rest.

Friendship is universal and not just black or white...
but should be... worldwide...worldwide!

Lisette 

Graduation day... in American International school

Amar - Indische Canadees
Evi - Belgisch
Suen hueng - Chinees

Het strand en de wiegende palmbomen...
zette me dikwijls aan het dromen.

En de lieve lachende gezichten...
die... deden me zwichten.

Zwichten voor een land dat het mijne niet was...
een land ver... ver... weg over de grote plas 

lisette