Archief

Deze morgen de Indische kranten eventjes doorgenomen en een paar leuke artikels trokken mijn aandacht... Zoals iedereen weet is de filmindustrie fel vertegenwoordigt in Indië... en felbegeerd door o/a ondergetekende!! Momenteel is een nieuwe film uit die nu al records breekt. In de hoofdrol vinden we een ouwe rot in het vak... namelijk de in 1949 geboren... gewezen busconducteur... Rajnikanth Rao Gaekwad... vooral "Superstar" genoemd! Momenteel heerst er dus een echte mania voor zijn laatste product...  "Sivaji" ... ellenlange rijen aan de kassas voor een ticket... overal in India... Of het nu Chennai-Thiruvanathapuram-of Hyderabad was overal stonden de mensen uren  aan te schuiven! Het verhaal gaat over zwart geld... en hoe ongelukkig en jaloers dat maakt! Het gaat over een computer-nerd die terug naar Indië komt vanuit de States... en dan zijn geld uit gaat uit delen in zijn geboortestaat Tamil Nadu... aan de arme bevolking... Ondertussen gaan in realiteit tickets voor deze film weg op de zwarte markt voor 1500rps (1500belg.fr)... meer en meer Indiërs willen de film meermaals zien tot 5x toe!!!! Zou het wel degelijk te maken hebben met "Superstar-king-Rajnikanth" ??? Of met het sprookjes Item... geld dat zomaar uitgedeeld wordt aan de armen van Tamil Nadu??? In elk geval zorgt het succes van de film ervoor dat "crazy-welcome-shows" terug hun intrede doen... Met inbegrip van lang vergane ceremonies zoals "pal avishekam"... een melkbad... in dit geval over de filmposters van Rajni...

Denk dat ik weer héél wat mis... dit zijn dus de mooie onwaarschijnlijke dingen die in Indië gebeuren!! Aan iedereen die naar Indië op verlof gaat wil ik nog dit meegeven... Ga daar eens naar de cinema!!! Dat is een belevenis van de bovenste plank!!!!! Pure en Heerlijke ontspanning!!!

Op de Foto de 57 jarige Rajnikanth..."The Indian King"

Probeer maar eens op een zaterdagavond een slotenmaker te vinden in Chennai!!! Kan jullie verzekeren Onbegonnen werk!!!
Ten ende raad...en ten lange leste... om het op zijn Antwerps te zeggen... Besloten we om rond 7 uur s'morgens... ffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff... toen mijn echtgenoot van het ziekenhuis terug kwam... een deel van de deur kapot te kloppen... EN... ja... gelukt!! We geraakten binnen... Kris kon zijn koffers nog rap... rap... inpakken en... naar de vlieghaven vertrekken... We... vlogen met ne zucht... noar boven in de lucht... we zaten zo gezellig op... enzovoort... enzovoort! In elk geval een 50ste verjaardag die mijn echtgenoot niet gauw zal vergeten!!!

Mijn vriend Kris ... Opgelucht en met een brede smile!

Moet wel eerlijk bekennen dat we met het slotenverhaal al "wat beten verteerd hebben"... Héél wat afgelachen hebben!!! Dus dan toch wel "EIND GOED... AL GOED"!!!!!!!!

Toen kwam het varkentje met een lange snuit... maar neen hoor... het verhaaltje was nog niet uit!!! Terwijl dit alles gaande was hadden we een bijkomend probleem... ja toch... waarom niet... als we dan toch bezig zijn! Ik had immers ook een logé... mijn lieve vriend en collega Kris... Informaticus bij De Beers maar... zijn eigenlijke beroep is... "Pechvogel". Voor hem was deze avond een afsluiter van zijn Indië verlof bij ons... een verlof waarin hij en natuurlijk ook wij... al vanalles hadden meegemaakt! Maar deze avond was toch de spreekwoordelijk kroon op het werk! Kris had zich... jazeker buitengesloten!!!!! Hij logeerde in een kamer naast het zwembad... een kamer die kompleet afzonderlijk was van het huis! Een kamer voorzien van tralies voor alle vensters... Van in het begin had ik gezegd... Kris de deur niet dicht trekken zonder er eerst de sleutel af te nemen!!!!!! hohohohoho!! Dat was dus juist wat er gebeurde... klik... klak... klik... deurtje dicht! Dus... De héle avond moesten we onder het feestgedruis op 1001 manieren proberen om in zijn kamertje te geraken want... s'morgens om 9 uur moest hij in de vlieghaven zijn gepakt en gezakt....

Ramesh probeert hier tevergeefs.... met een ellelange stok de sleutel te pakken te krijgen....

Het was dus reuze gezellig... was! Er werd gedanst, gegeten, gelachen... en de meeste mensen gedroegen zich uitgelaten maar normaal... en volwassen! Tot... een andere collega van Alcatel het nodig vond om met een glaasje uit in het ondiepe water van het zwembad te duiken... jawel!!! Het was dus gezellig! Tot dan... hij bleef gewoon drijven en we hebben hem met man en macht moeten uit het zwembad heffen... toen bleek dat hij niet meer kon bewegen... Daarna alles op zijn Indisch natuurlijk... de ambulance die gebeld was vond de weg niet... en toen  de onfortuinlijke Alcateller uiteindelijk in de ambulance geschoven was bleek dat de man... te groot was... of de ambulance te klein! Want hij kon maar in de ambulance tot.......................... aan zijn knieen! Ongelooflijk maar echt waar! Het feestje was gedaan! Mijn echtgenoot ging mee met de ambulance naar het ziekenhuis om de papieren in te vullen... en ervoor te zorgen dat de gekwetste man niet... uit de ambulance schoof... Wat een 50ste verjaardag hé!!! Ik wil jullie wel al vertellen dat voor de Alcateller in kwestie het gezegde "eind goed al goed" van toepassing is... gelukkig!! Zijn nekwervels waren danig gekwetst maar...hij werd wel naar België gebracht... en na de nodige kini kwam alles terug goed... 

Foto: Steven en Suzan Plesinski (Directeur van American International school)...
         en Robert (Brits consulaat) met zijn dochter Martha

Filip... een collega van Alcatel... in Chennai ADCC genoemd... (Een Software telecommunnicatie company - of  Alcatel Design Center Chennai...)

Enkele van de genodigden... Francois en Francoise... een koppel uit Zwitserland... zij hebben een zaak in stoffen... Ontwerpen zelf het design... gaan met hun ontwerpen de chique steden af waar mode hoogtij viert... onderhandelen... verkopen hun stoffen vanuit een cataloog aan grote ontwerpers en laten dan pas de stoffen echt weven en uitwerken in Chennai. Waarna ze pas afgewerkt worden en verscheept naar o/a Parijs en London....

S'middags oepie... oepie ya hé... electriciteit! Dus we konden verder met de voorbereidingen... en tegen dat de genodigden binnenstroomden was mijn echtgenoot al wat bekomen van de verrassing... (we hadden de deuren van het terras opengezet en toen mijn echtgenoot zijn favoriete muziek orkestje hoorde spelen wist hij dat er iets gaande was...) Inderdaad wren de genodigden allemaal prachtig uitgedost! Eerst speelde het bandje en dan werd het buffet geopend! So far... So good! Toen de DJ de dansmuziek inzette werd er al vlug reusachtig gefuifd... alle remmen los! Het was drukkend hééééééééééééééééét, en natuurlijk werd er véél drank verzet... teveel drank... Het plezier zat er duidelijk in... voor de meeste mensen waren de feestjes immers een manier om te ontstressen na inmens zware weken... ver weg van het thuisland...........


Mijn echtgenoot en mijn beste vriendin Vaishali...

Mijn echtgenoot is jarig in Juli... dus een leeuwke... Wij werden in Chennai zo dikwijls op feestjes gevraagd... (de meeste firma's uitgezonderd Alcatel hadden daar een budget voor... Iets anders, zelfs een pintje gaan drinken is daar niet te doen ...) dus toen mijn echtgenoot 50 jaar werd wilde ik absoluut een groots feest geven. Een feest voor de jarige en ook om al onze vrienden eens terug te vragen waar wij al te gast waren. Ik liet daarom geld overkomen vanuit België en organiseerde een flower power fuif! Yeh... man! Peace... man! Ik had een bevriend orkestje gevraagd een bevriende dj... en een feestelijk buffet met eten allerlei sierde de tuin... Ik vroeg de gasten zich te kleden naar het thema en voor de mensen die bij ons werkten kocht ik zelf bloemenhemden enz... Goh... dat was echt leuk om doen! Temeer daar mijn echtgenoot van niks wist... Zelfs onze tuin werd een heuse bloemenoase...  een nooit geziene bloemenweelde!!! Tot het zwembad toe! Maar.................de eerste problemen begonnen al vrij vlug... Bij het opzetten van de discobar en het uittesten van de muziekinstrumenten... toen bleek dat we... zonder electriciteit zaten... géén enkele van de 2 generators werkte... stress... stress... Zelfs toen dit meer dan een halve dag duurde... dacht ik nog... dat komt wel goed... een slecht begin wil niets zeggen... Wist ik véél... Inconviniens is regretted madam... knik... knik! Knik naar links... knik naar rechts...

Het knopen van de bracelets... Zoals je hier héél duidelijk  kan zien zijn de mensen in Tamil Nadu vrij donker van huidskleur... in tegenstelling met de mensen van bv. Bombay... Zoals wij in het zonneke liggen om te bruinen... gebruiken zij héél véél afbleekmiddeltjes om een lichtere huidskleur te krijgen en zo ook bij de "beter klasse" te behoren... (")... Naar hun normen dan... Want mijn ondervinding is dat... de gewone werkmens (") in Indië véél liever en aangenamer is dan de rijke en zogezegde betere klasse of caste...!... Het is natuurlijk daar hetzelfde als overal ter wereld... tussen alle koren zit kaf!

Vandaag maar eventjes tijd... en eigenlijk véél werk aan mijn blogje... spijtig toch dat een dag maar 24 uur telt hé... Nog 2 weken en ik kan jullie mooie trouwfoto's laten zien... ohoh... wat kijk ik daar naar uit!!! Hopelijk branden jullie allemaal een kaarsje zodat het zonneke een efforreke wil doen....... Vandaag wil ik jullie een klein artikeltje meegeven over vriendschap en broeder/zusterliefde in Indië... Zoals reeds eerder verteld was onze Ramesh even oud als mijn zoon Peter... Net als ik miste ons Evi haar broer erg hard en onze Ramesh wilde zooooooooooooo graag een zus die hij nooit had... Dus vrij vlug werd Evi voor Ramesh Little sis... en Ramesh voor Evi Big bro... Zonder afbraak te willen doen aan de eigen broer natuurlijk... maar het was in elk geval leuk! In Indië wordt broer en zusdag  jaarlijks gevierd... Die dag word er taart gegeten... met een speciaal ritueel... de taart wordt tegelijkertijd in elkaars mond gestoken... en dit volgens een welbepaalde hiërarchie zoals dat ook gebeurt op verjaardagen.... waar iedereen, iedereen een stukje taart in de mond steekt in een welbepaalde volgorde... een leuke bedoening vooral als het een taart is met véél créme fraiche... Op broer-zusdag  kopen broer en zus ook een klein geschenkje voor elkaar en worden felgekleurde armbandjes uitgewisseld!!! Ik vind dit in elk geval  héél leuk ... uiteindelijk is het misschien iets dat we hier ook kunnen inbrengen... De familieband in Indië is echt en Hecht!!!!En wat is er mooier???

Het openen van de cadeautjes... waar ook gewoonlijk een mooi kaartje bijzit met een zelfgeschreven tekstje...