Bro en sis-day...

En hier dan het beloofde waargebeurde verhaal van "Den Danny"... Ik leerde Danny en zijn vrouwtje kennen in het hotel waar ze logeerden "Chola sheraton". Danny is wat we in Antwerpen noemen een "kleine alleswetende pretansieuse opdonder" en kwam mij van in het begin weinig snugger over ... zijn vrouwtje was een bevallige... stille blondine die in Chennai niet kon aarden! Toen ik ze leerde kennen wilden ze absoluut terug naar huis... en dat lukte vrij vlot... de dag voordat ze zouden vertrekken stond Danny met zijn... vingertje (je weet wel...) in het restaurant te zeggen... voila morgen zijn we weg... en kzenner ni kwaad veur!!! Diezelfde avond dronk hij zich lazarus... en ietsjes  voor zijn vertrek zat hij ook te pintelieren... dus naar het vliegveld in tamelijk overantwoorde... beschonken toestand... Als er nu één ding is waar je niet moet mee spotten in Indië dan zijn het wel de douanen en migratie... maar Danny veegde zoals gewoonlijk aan alles zijn broek! Resultaat... s'nachts telefoon... Jawel "den Danny"... zat in het prison!!!! Op dat moment hadden wij juist onze zoon op bezoek die wij lang niet gezien hadden en wij hadden natuurlijk wat plannen gemaakt... plannen die allemaal in duigen vielen... doordat... de  kleine opdonder het nodig vond... te sollen met migratie... Door het dolle heen dat ze naar belgië terug mochten en overtuigd dat hun niks meer kon gebeuren... sloeg hij een migratie-officier tegen de vlakte toen bleek dat zijn papieren niet in orde waren!!! Het was dan nog wel de bijgeroepen "directeur van migratie"... Hoe stom kan je zijn!!!!!!! Voor mijn echtgenoot die directeur van dienst was in Alcatel omdat Filip in de Maladieven zat braken harde tijden aan! En inderdaad mijn zoon zijn verlof ging de mist in! Mijn echtgenoot moest gaan onderhandelen om Danny uit de klauwen van het gevang te krijgen... geloof me zoals ik al eerder schreef... in de Indische begijnenstraat wil je echt niet zitten!!!! Alles zit daar onder elkaar, moordenaars, dieven, verkrachters... noem maar op... Ik kan je vertellen dat de logées daar géén doetjes zijn... en Danny... zat er midden in! Mijn echtgenoot Jean ging elke morgen aan de gevangenis aan schuiven tussen... (denk niet dat daar een tekeninkske bij moet...) Om Danny te bezoeken om te veriviëren dat hij in goede gezondheid verkeerde... en wat eten af te geven... uren in de blakende zon! Danny zag er met de dag slechter uit... Er moest gepraat worden met advocaten in Indië en uiteindelijk kwam ook een advocaat over vanuit Belgë... Toen Danny na een tijdje vrij kwam... Moest hij direct afgevoerd worden naar het ziekenhuis voor een controle... Maar daarvoor ... slaagde de oen... er wel in om... direct na de vrijlating... aan de poort van het gevang... met nen dikke nek van hier naar ginder... geld uit te delen aan de gevangenisbewakers... Had onze Jean er niet bijgeweest was hij terug opgepakt wegens poging tot omkoperij!!! Danny was vrij maar mocht het land niet uit!!! Hij moest alle dagen gaan tekenen en kwam iedere week zelfs nog 1 keer voor op het gerecht! Ondertussen was hij nog nijdiger geworden en moest mijn echtgenoot echt alles op alles zetten om Danny en zijn vrouw zo vlug mogenlijk het land uit te krijgen... Het koste hem bloed, zweet en tranen... En toen het eindelijk gelukt was, en de nodige papperrassen in orde waren kwam de Danny weerom met héél véél praat aan onze tafel staan waar ons gezinnetje aan het eten was om wat praat te verkopen... Inplaats van merci te zeggen!!!Jaja... je kan wel stellen dat sommige mensen erg hardleers zijn!!!! En heu... op nen dank u vanuit België voor het vlugge afhandelen en in orde krijgen van "De Danny-case" wachten we nog....

Foto... zomaar een doodgewoon straatbeeld... 

Eindelijk... kan ik mij nog eens efkes aan mijn blogje zetten... Het is hier al verschrikkelijk druk geweest... plezant druk... maar toch!!! Blij dat ik efkes kan bekomen... en mijn eigen ding doen! Met de trouw van mijn zoon voor de deur zijn we deze week noodzakelijker wijze moeten gaan winkelen! Amai... mijn portomonnai!!! Is dat allemaal duur! En we hebben nog niet eens hun cadeau... Maar ja het is en blijft een héle emotionele belevenis, waar ik enorm naar uit kijk!!!!!! In elk geval van al dat shoppen word een mens ook best moe... En elke avond hebben we dezer dagen ook wel iets aan de hand... Als het waar is dat dit allemaal jong houd dan sta ik er goed voor! Deze week kwam ook onze Jean zijn neef, kozijn of moet ik het kozze noemen op zijn antwerps... op bezoek... een nicht is het alvast niet... niet letterlijk en niet figuurlijk... pas op ik wil hier niemand op zijn tenen trappen he!!!! Mijn allerbeste vrienden vallen onder deze noemer!!! Ik vind dat absoluut één voor één mensen met smaak en klasse... waar ik mij op en top bij voel!!!!  En nu we het daar toch over hebben wil ik eventjes mee geven dat een "travestiet of nicht" in Tamil-nadu "number nine" genoemd word... Ik kan niet echt het goed begrijpen waarom??? Maar dat zal wel aan mijn klein verstandje liggen... Ik vind het spijtig dat ik daar géén foto's van heb... maar in Indië is dit allemaal nog véél minder aanvaard, en er een foto van trekken zou helemaal niet pakken. Spijtig!

In elk geval Paul om terug te komen op mijn verhaal... Paul kwam deze week op bezoek... om mij... grom... grom... een beetje jaloers te maken!!! Hij vertrekt immers dinsdag naar Indië... Paul is net als ik gebeten door het "Indië-beestje", en kan eveneens net als ik eindeloos genieten van de mensen... de cultuur en de eigenaardigheden die je daar meemaakt! Toen wij daar woonden kwam hij regelmatig op bezoek... (en we plannen ook in 2009 een gezamelijk rondreisje naar Indië) Deze keer boekte hij een rondreis in Rajastan!!! Oei... oei... wat zie ik groen!!!! In elk geval neemt hij schrijfgerief mee en natuurlijk zijn foto toestel... dus binnenkort vinden jullie zijn verslagske en foto's op mijn blog!!! Kijk er zelf al naar uit!!!!

Foto... géén number nine... maar leuke lieve gezichtjes van twee Chennai-zusjes.

Onlangs zag ik de film van Al Gore over de opwarming van de aarde... bangelijk... maar... ik zag al héél wat anders in... jazeker... Indië! En sinds wij terug zijn ben ik over de héle lijn zuiniger beginnen leven... Zuiniger over de héle lijn... jajajajaja! Ik gooi raar of zelden etensrestjes weg... draai op tijd mijn licht en verwarming uit... en water... daar moeten we zeker zuiniger op worden... Let wel... ik voel mij niet schuldig als ik een bad neem... maar... vul bv. géén volle afwasbak meer... laat mijn wasmachien niet meer draaien zonder dat het helemaal gevuld is... enz... enz... Ik zag in Indië héél goed tot wat een tekort aan water kan leiden!!! Geloof me dat willen jullie niet mee maken! Een echte waterleiding is in Indië alleen weggelegd voor de rijken... de gewone (") mensen halen hun water uit de beken en rivieren... en de gelukkigen onder hen krijgen waterbedeling aan huis. In dat geval is er een "watercamion" die in het dorp stopt... of enkele dorpen verder!!!! De mensen sjorren dan hun plastieke felgekleurde waterkannen... waarmee ze soms uren moesten aanschuiven... gevuld met water terug naar hun huisje... een hutje dat soms kilometers ver staat!!! Het probleem is wel dat deze watercamion soms maar 1x in de week komt leveren!!!! En op is op!!! Dus er zijn steeds mensen die... jawel... zonder water moeten huiswaarts keren!!! Leuk is anders!!! In sommige dorpen zijn er wel putten en zijn ze begonnen met "waterharvesting" waarbij ze al het regenwater opvangen... Het graven en installeren van deze putten kost stukken van mensen en is meestal alleen mogenlijk door sponsoring van buiten af!!! Zo haalde ik een 750.000 rupees bijeen voor waterputten... maar eens te meer moet ik toegeven... dit was weeral maar... een druppel op een véél te héte plaat!

Op de foto in dit dorp is er al watervoorziening in de vorm van een harvestingput!!! Maar ze komen wel van einde en ver water halen dus... deze put is alles behalve onuitputtelijk!

Toen Evi 18 werd op 22 September 2001... hebben we dat met zijn allen gevierd... en wel met een leuke fuif... in een restaurant/feestzaal met speciale naam... Namelijk "Buena Vista - God's little acre" Beach road - Neelankarai-Chennai...

Foto de uitnodiging...

En dat de Pizza achteraf smaakte hoeft géén betoog!!! Iedereen was uitgehongerd na het zware werk! Gelukkig waren Pizza-corner, dominos-pizza en pizza-hut goed vertegenwoordigd in Chennai!

Foto: De liefste juf van high-school "Kala" houd met plezier een oogje in 't zeil... Rechts zie je een stukje van David "Amerikaan"... uit Kentucky.

Het Amerikaanse schoolsysteem vind ik geweldig... vind ik subliem!!! Omdat de studenten buiten het gewone lessenpakket ook leren omgaan met... "Het leven" en alles wat daar mee gepaard gaat! Zo... maar dat vertelde ik al eerder... hadden de studenten van highschool verschillende "sociale projecten" die één voor één meetelden voor hun "credits"... Credits zijn extra punten die bij het gewone puntensysteem bijgeteld worden op het einde van het schooljaar! Het viel mij als "highschool-mum... op hoe hard de studenten zich inzetten voor deze sociale projecten... en hoeveel plezier ze er zelf aan hadden!!! Zo gingen ze o/a een welbepaald weekend het héle "Marina-beach" opkuizen... véle kilometers vuiligheid... en dat met de grootste smile... Ik weet echt niet ofdat ze dat hier in de scholen zouden klaar krijgen??? Ik mag hopen van wel... maar ben daar allesbehalve zeker van! Alles opsommen zou ons te ver brengen maar ik wil toch graag terug komen op enkele leuke projectjes... Samen met mijn highschool kids ging ik o/a les geven in een klein weeshuisje... maar we adopteerden ook een héle groep prachtige lieverdjes van een ander weeshuisje... We gingen regelmatig samen op stap... en bij elk feest in American school waren zij erbij... en werd er opgetreden... man wat was dat leute en lol!!!
 
Foto: Seleika (Indië), Evi (België) en Seun Heung (Korea) met een deel van de schatjes tijdens een Indisch slaapliedje... American International school staat echt voor "multicultureel zonder problemen"!!!

Toen wij vertrokken naar Indië was het eigenlijk voor 3 jaar... maar zoals gewoonlijk deinden de 3 jaar uit naar bijna 4 jaar! 4 jaar waarin ons héle gezin... nog maar eens... alles op alles heeft gezet voor de job van van de echtgenoot... en vader... voor den baas... voor Alcatel! Het koste ons allemaal zweet.. bloed... en tranen!!! (letterlijk en figuurlijk!!!!)  Want hoe ik Indië ook in mijn hart draag... we hebben er héél wat moeten voor opgeven! In de eerste instantie mijn job die ik doodgraag en al 20 jaar deed... mijn dochter gaf haar school op, haar vrienden... et cetera... et cetera... Mijn zoon die thuis achterbleef met de nodige gevolgen... en mijn echtgenoot die zelfs in Indië de naad uit zijn lijf werkte...! De software company van 0 begonnen... draaide goed en na een tijdje... werkten er z'on 350 mannen... en vrouwen! Dus eigenlijk boerde het goed zoals ze in Antwerpen zegggen! Zo goed dat we in November 2001 een nieuw contract aangeboden kregen voor terug 3 jaar... na het zwaar besproken te hebben hapten we toe... omdat natuurlijk op dat moment het nieuwe contract ook de dochter haar school ten goede kwam... Een nieuwe uitdaging voor mijn echtgenoot was geboren... Er werd een nieuw gebouw geleast van Raman... Computers besteld en nieuwe ingenieurs aangenomen... Dat was November... begin November... 3 weekjes later... gingen blijkbaar de zaken niet goed voor Alcatel Parijs... en werd er beslist om het neiuwe project plotseling stop te zetten... Den dikke duitenkliever (naam en adres, bekend bij de redactie...) zag samen met het varken met olifantenvel  (naam en adres... jawel... ook bekend bij de redactie...) de kans schoon om in een aangepast familieleven wat roet te beginnen strooien... over het héle verhaal kan ik een kompleet naslagwerk schrijven... maar... één ding werd me toch weeral erg duidelijk die periode... en dat is dat sommige mensen echt over lijken gaan om er zelf beter van te worden! Enfin... nadat ons een 3 jaartjes meer aangeboden werden, beslisten wij om zelf een extra auto aan te kopen... mobiliteit was immers een reusachtig probleem... ik liet geld over komen uit België, zocht een leuke 2e hands wagen en betaalde rijlessen voor Chacra... want het olifantevarken... wilde immers dat Ramesh en het Fordje de héle dag te beschikking stonden van.... o/a zijn secretarresse... (meer uitleg is niet nodig voor iemand met gezond verstand... denk ik...) Daarenboven werd er beslist dat de echtgenoten van de andere directeurs en managers het dak van de stadsbus maar moesten nemen... Na lang gezoek kochten we een wrak van een auto... een tata Sumo 4X4... en vonden de nodige firmaatjes om de tata op te peppen! Nieuwe zetelbekleding... radio...nieuwe motor enc.. enc... Ondertussen was er héél wat getouwtrek en zever bij Alcatel... eigenlijk moesten we van de éne op de andere week terug naar België... met een kind van bijna 18 dat nog 6 maanden moest studeren om aan haar diploma te geraken... Dan moesten we naar België... dan moesten we naar China... dan moesten we toch maar blijven en moest mijn echtgenoot aan een Australisch project werken... en blabla..bla... en blabla...bla...! Tot mijn echtgenoot het gesol moe was en besliste voor het welzijn van onze dochter, zoon, en eigen gemoedsrust... terug naar België te gaan... dat was de 2e week van december... er werd  razendsnel ingepakt... onderhandeld met school... zodat Evi haar diploma kon behalen via afstandsonderwijs... En de mooie... ondertussen blinkende Tata Sumo werd met véél verlies verkocht... zonder dat we er ooit zelf konden mee rijden!!! Domage... domage... ik vraag mij wel af ofdat sommige mensen nog rustige nachten hebben... wetende wat ze anderen aan doen???!!! In elk geval... rijk worden ex-pats echt niet!!!!!! Geloof me... ik kan het weten....

Foto... de Tata...
                              dada... Tata... dada... Hoe zou het hem vergaan zijn??????

En hier is dan Jean's rijbewijs... Gekocht en duur betaald... nooit gebruikt! Maar wij wilden het toch kunnen gebruiken bij afwezigheid van Ramesh, in tijden van nood... bv. bij onverwacht ziek zijn van dochter Evi... en... waarschijnlijk had het bij de t'sunami ook van pas gekomen...
 
Zoals julie kunnen zien was ons adres die dagen: "Juhu beach complex" - East coast road - Uthandi

Geluk zit in de kleine dingen...
           zoals soulmates...
die plotseling elkaar vinden!!!

Niet Indisch... maar een voor mij belangrijk festival op "22 Juni" aanstaande... De trouwdag van mijn zoon Peter en zijn Caroline... Ik hoop dat het een stralende zonnige dag wordt... maar eigenlijk kan die sowieso niet meer stuk!


 

De mars naar de tempel bedraagt 15 kilometer waar ze ongeveer 8 uur over stappen... en aan het einde moeten nog 272 trappen overwonnen worden. De volgelingen geraken danig in trance en voelen géén pijn... bloeden niet en hebben later géén litekens... Het grootste feest gaat door in Maleisië en Singapore... waar 1 miljoen volgelingen het feest bijwonen! (En ook toeristen welkom zijn...) In de stad "Palani" in de staat Tamil Nadu (Indië) komen tot 50.000 volgelingen samen voor het feest...

Foto: De doorpriemde borst, met op de achterkant het pauwenaltaar...

De pelgrims willen boete doen en offers brengen ofwel om inderdaad de verjaardag te vieren of om iets af te dwingen...Deze zware tocht wordt héél dikwijls ondernomen door bv. ouders met een doodziek kind... De pelgrims worden "Kavadis" genoemd omdat ze een zware last dragen!(Kavadi=Tamil voor last) In dit geval letterlijk en figuurlijk! De letterlijke last kan gaan van simpele dingen zoals de héle pelgrimsweg weg afleggen met een pot héte melk tot het doorboren van tong, kaken en  lichaam met allerlei ijzers, naalden en haken.

Foto: een Kavadi die met zijn haken doorboorde lichaam  een altaar met pauw-veren verder trekt... Het altaar is 2 meter groot en vastgemaakt aan de volgeling of kavadi met 108 ijzeren priemen en staven in zijn lichaam gespiest... op rug en borst...hier zie je de doorboorde rug... dit is zowat de zwaarste "last" en wordt "Vel Kavadi" genoemd! 

Deze foto's vergroten met een klik geven een beter beeld!

Vandaag ga ik op een simpele manier me toch nog eens wagen aan een Festival... en dan wel het "Thaipusam festival"... Voor mij en ik denk voor véle met mij een bizar festival! In eerste instantie wordt het festival gehouden om de geboorte te vieren van "Lord Murugan" jongste zoon van "Shiva" en "Parvati", tijdens de volle maan in de maand "Thai" (Januari)... Duizende volgelingen of kavadis doen mee aan de pelgrimage na een periode van reinigen van het lichaam door gebed en vasten. 

Het Indische rijbewijs moet... elk  jaar vernieuwd worden!!! En dat kost... elk jaar een serieuse duit!!! Maar "What to do" als je het nodig hebt voor de job... moet je betalen hé! Voor ons was dat natuurlijk één van de vaste kosten (kostjes) die we uit eigen zak moesten betalen... want onze Ramesh zijn eigen financien lieten dat niet toe... Maar... graag gedaan.... daarover géén gezeur... Want... onze Ramesh was een goede vriend en een fantastisch chauffeur!

Pot rice to the sun God...
Sugarcane to cow and ox...
Sweet rice to you and me...
Good milk to friends and family.

By
N.Narayanan

De Tamils refereren naar Pongal als "Tamizhar Thirunal" of het feest van de Tamils... Er is een gezegde  "Thai pirandhal vazhi pirakkum" hetgeen zoveel betekent al "de geboorte van de maand Thai legt de weg open voor oppertuniteiten". Gewoonlijk neemt het festival plaats tussen 12 en 15 Januari op de Gregoriaanse kalender... 4 dagen vanaf de laatste dag van de Tamil maand "Maargazgi" (December-Januari) tot de derde dag van "Thai" (Januari-februari)

Amai wat nen boterham.... zucht... zucht...

De eerste dag van het festival "Bhogi" word gevierd met het vernietigen van alle oude kleding en matriaal... door... verbranding... om zo het einde van de oude "Thai" aan te duiden en de nieuwe "Thai" te verwelkomen...

Om eerlijk te zijn... zonder oneerbiedig te zijn... wij zouden dat waarschijnlijk grote kuis noemen...

De tweede dag is het dan "Pongal" deze valt dus op de eerste dag van de Tamil maand Thai, 14-15 Januari. Deze dag word eigenlijk "Veetu Pongal" genoemd en wordt gevierd door rijst met verse melk  bruine suiker, noten en rozijnen  te koken... héél vroeg s'morgens... de bedoeling is... jawel... de héle brij te laten overkoken waarop de héle familie roept "Ponggalo Ponggal" om daarna met zijn allen hard naar het kokende potje te blazen... Als het potje overkookt is dat immers een goed teken van komend geluk en welvaart! Na het overkoken word deze zoete substantie geofferd aan de opkomende zon en de natuur... later wordt het dan met héél véél zoetigheden opgegeten door de familie en genodigden... er worden die dag ook véél zoetigheden gekocht en gebakken omdat die dagen  iedereen... iedereen bezoekt...

Een leuke burenbabbel dus... moesten we hier ook meer doen!

De derde dag is het dan "Maattu Pongal" en worden de koeien ge-eerd voor hun zware werk op de akkers... Ze worden prachtig getooid, gekleurd en verwent met overheerlijk eten!

De laatste dag "Kaanum Pongal" bezoeken de Tamils de stranden en themaparken in familie verband... (Kaanum betekent immers to view = bezichtigen)...kauwend op... suikerriet...

Ik hoop dat het niet te ingewikkeld was en een beetje leerrijk... Ikzelf ben in elk geval smoor verliefd op ALLE Indische festivals! En hoop dat deze prachtige gewoonten en rituelen nog lang mogen stand houden!