Dada... tata...

En hier is dan Jean's rijbewijs... Gekocht en duur betaald... nooit gebruikt! Maar wij wilden het toch kunnen gebruiken bij afwezigheid van Ramesh, in tijden van nood... bv. bij onverwacht ziek zijn van dochter Evi... en... waarschijnlijk had het bij de t'sunami ook van pas gekomen...
 
Zoals julie kunnen zien was ons adres die dagen: "Juhu beach complex" - East coast road - Uthandi

Geluk zit in de kleine dingen...
           zoals soulmates...
die plotseling elkaar vinden!!!

Niet Indisch... maar een voor mij belangrijk festival op "22 Juni" aanstaande... De trouwdag van mijn zoon Peter en zijn Caroline... Ik hoop dat het een stralende zonnige dag wordt... maar eigenlijk kan die sowieso niet meer stuk!


 

De mars naar de tempel bedraagt 15 kilometer waar ze ongeveer 8 uur over stappen... en aan het einde moeten nog 272 trappen overwonnen worden. De volgelingen geraken danig in trance en voelen géén pijn... bloeden niet en hebben later géén litekens... Het grootste feest gaat door in Maleisië en Singapore... waar 1 miljoen volgelingen het feest bijwonen! (En ook toeristen welkom zijn...) In de stad "Palani" in de staat Tamil Nadu (Indië) komen tot 50.000 volgelingen samen voor het feest...

Foto: De doorpriemde borst, met op de achterkant het pauwenaltaar...

De pelgrims willen boete doen en offers brengen ofwel om inderdaad de verjaardag te vieren of om iets af te dwingen...Deze zware tocht wordt héél dikwijls ondernomen door bv. ouders met een doodziek kind... De pelgrims worden "Kavadis" genoemd omdat ze een zware last dragen!(Kavadi=Tamil voor last) In dit geval letterlijk en figuurlijk! De letterlijke last kan gaan van simpele dingen zoals de héle pelgrimsweg weg afleggen met een pot héte melk tot het doorboren van tong, kaken en  lichaam met allerlei ijzers, naalden en haken.

Foto: een Kavadi die met zijn haken doorboorde lichaam  een altaar met pauw-veren verder trekt... Het altaar is 2 meter groot en vastgemaakt aan de volgeling of kavadi met 108 ijzeren priemen en staven in zijn lichaam gespiest... op rug en borst...hier zie je de doorboorde rug... dit is zowat de zwaarste "last" en wordt "Vel Kavadi" genoemd! 

Deze foto's vergroten met een klik geven een beter beeld!

Vandaag ga ik op een simpele manier me toch nog eens wagen aan een Festival... en dan wel het "Thaipusam festival"... Voor mij en ik denk voor véle met mij een bizar festival! In eerste instantie wordt het festival gehouden om de geboorte te vieren van "Lord Murugan" jongste zoon van "Shiva" en "Parvati", tijdens de volle maan in de maand "Thai" (Januari)... Duizende volgelingen of kavadis doen mee aan de pelgrimage na een periode van reinigen van het lichaam door gebed en vasten. 

Het Indische rijbewijs moet... elk  jaar vernieuwd worden!!! En dat kost... elk jaar een serieuse duit!!! Maar "What to do" als je het nodig hebt voor de job... moet je betalen hé! Voor ons was dat natuurlijk één van de vaste kosten (kostjes) die we uit eigen zak moesten betalen... want onze Ramesh zijn eigen financien lieten dat niet toe... Maar... graag gedaan.... daarover géén gezeur... Want... onze Ramesh was een goede vriend en een fantastisch chauffeur!

Pot rice to the sun God...
Sugarcane to cow and ox...
Sweet rice to you and me...
Good milk to friends and family.

By
N.Narayanan

De Tamils refereren naar Pongal als "Tamizhar Thirunal" of het feest van de Tamils... Er is een gezegde  "Thai pirandhal vazhi pirakkum" hetgeen zoveel betekent al "de geboorte van de maand Thai legt de weg open voor oppertuniteiten". Gewoonlijk neemt het festival plaats tussen 12 en 15 Januari op de Gregoriaanse kalender... 4 dagen vanaf de laatste dag van de Tamil maand "Maargazgi" (December-Januari) tot de derde dag van "Thai" (Januari-februari)

Amai wat nen boterham.... zucht... zucht...

De eerste dag van het festival "Bhogi" word gevierd met het vernietigen van alle oude kleding en matriaal... door... verbranding... om zo het einde van de oude "Thai" aan te duiden en de nieuwe "Thai" te verwelkomen...

Om eerlijk te zijn... zonder oneerbiedig te zijn... wij zouden dat waarschijnlijk grote kuis noemen...

De tweede dag is het dan "Pongal" deze valt dus op de eerste dag van de Tamil maand Thai, 14-15 Januari. Deze dag word eigenlijk "Veetu Pongal" genoemd en wordt gevierd door rijst met verse melk  bruine suiker, noten en rozijnen  te koken... héél vroeg s'morgens... de bedoeling is... jawel... de héle brij te laten overkoken waarop de héle familie roept "Ponggalo Ponggal" om daarna met zijn allen hard naar het kokende potje te blazen... Als het potje overkookt is dat immers een goed teken van komend geluk en welvaart! Na het overkoken word deze zoete substantie geofferd aan de opkomende zon en de natuur... later wordt het dan met héél véél zoetigheden opgegeten door de familie en genodigden... er worden die dag ook véél zoetigheden gekocht en gebakken omdat die dagen  iedereen... iedereen bezoekt...

Een leuke burenbabbel dus... moesten we hier ook meer doen!

De derde dag is het dan "Maattu Pongal" en worden de koeien ge-eerd voor hun zware werk op de akkers... Ze worden prachtig getooid, gekleurd en verwent met overheerlijk eten!

De laatste dag "Kaanum Pongal" bezoeken de Tamils de stranden en themaparken in familie verband... (Kaanum betekent immers to view = bezichtigen)...kauwend op... suikerriet...

Ik hoop dat het niet te ingewikkeld was en een beetje leerrijk... Ikzelf ben in elk geval smoor verliefd op ALLE Indische festivals! En hoop dat deze prachtige gewoonten en rituelen nog lang mogen stand houden!

Alhoewel ik het enorm druk heb... kan ik het niet laten mij eventjes aan mijn blogje te zetten... En vandaag ga ik het hebben over... zoals belooft... één van de Indische festivals "Pongal". Pongal word gevierd tussen 14 en 15 Januari... en "Pongal" betekent eigenlijk "over koken"... Waarom wel dat zal je duidelijk worden bij het lezen van dit rubriekje... Toch eventjes de spanning erin houden hé! Pongal is eigenlijk wat wij hier noemen het oogstfeest. De Tamils vieren Pongal dus inderdaad in de oogsttijd om dat deze gelinkt word aan "prosperety". Pongal word vooral gevierd in de Indische staat Tamil Nadu maar ook door alle Tamils over de héle wereld... met inbegrip Sri-Lanka, Malaysia, en Singapore... en dit reeds 5000 jaar!

Terwijl Pongal hoofdzakelijk en in eerste instantie een Tamil festival is werd het toch overgenomen door een aantal ander provincies... maar dan wel onder andere namen. Zo werd in Andhra Pradesh, Kerela en Karnataka het festival "Sankranti"...  in Maharashtra en Gujarat "Uttarayan"... in Punjab "Lohri"... Andere namen maar wel dezelfde bedoeling een groots opgezet festival met véél gevier en vertier...

"Leef vandaag... Want morgen is een vraagteken". En dat gaat zeker op voor de Indische bevolking... alhoewel zij er zeker van zijn 7 levens te hebben... leven zij toch vooral VANDAAG! Elke dag wordt er wel wat gevierd... Dus ik mag jullie toch een aantal festivals niet onthouden... De belangrijkste zijn o/a "Deepavali" ook wel "Deewali" genoemd... "Holi" vooral een erg speels feest (denk dat Europa daar zijn paint-ball haalde...)  een iets groter feest is "Pongal" in Tamil-Nadu en "Lohri" zijn Punjaba tegenhanger... En er is ook het voor de vrouwen vrijdagse "Sentimental day" een wel erg sympathiek feestje...hahahahahahahaha. In elk geval zal ik morgen zeker verder gaan met één van deze festivals...

Ondertussen alvast een foto van "Pongal" een feest waarbij ook de koeien een eerbetoon krijgen!

Wat ik zeker niet mag vergeten te vertellen... en waar ik nog altijd de kreeps van krijg... dat is van onze ongeinviteerde bezoekers... waar weinig of niks tegen te doen was... en dat waren... ai... oei... bah... ze kwamen met duizenden... jazeker hoe goed er ook gekuist werd... de kakkerlakken kwamen immer op bezoek! Om de drie maanden moest "pestcontrol" komen... ze spoten héél het huis onder een vies poeder... sloten alle deuren... en tegen de avond mochten wij pas terug binnen om... de duizende lijken op te kuizen! Kan jullie verzekeren... leuk was anders... de geur van de poeder bleef dan zeker nog een week hangen... als ik eraan denk wat wij daar allemaal hebben binnengeademd... Daarenboven las ik bij opzoekwerk... Er bestaan 3500 soorten kakkerlakken... waarvan er 50 een plaag vormen voor mensen en 25 in huis voorkomen... Ze kunnen +- 40 verschillende ziektes overbrengen... ziekten die meestal via hun huid... maar soms via hun braaksel overgebracht worden... Bah wat een viezigheid!!!

En wat dronken we in Indië op een héte zondag namiddag??? Of moet ik beginnen bij het begin... Zoals eerder verteld in Indië géén gezellig terrasje om ne lekkere trappist te drinken... voor alles moesten we naar een véél sterren hotel...  en dat was eventjes rijden... zelf rijden in Indië werd absoluut af geraden... (dus Ramesh optrommelen) We kennen verhalen van Indiërs die hun klein vee voor de auto gooiden van een ex-pat om... geld te kunnen vragen. Ze gaan er immers van uit dat wij allemaal rijk zijn... Hoe ik ook van Indië en zijn bevolking hou... ik kan niet ontkennen dat corruptie daar nog altijd hoogtij viert! Dat hebben we aan de lijve ondervonden... Zelfs toen we ons moesten registreren voor onze verblijfsvergunning werden we door de "be-eedigde politie" gechanteerd... Wat doet Alcatel...ah ja... ah zo... awel...heu... breng ons 3 dozen carbon papier en dan... dan zullen we misschien jullie verblijfsvergunning af stempelen... Maar kom ik wijk af... Het ging er dus om wat doen we op zondag... hoe regelen we het dat onze Ramesh zijn vrije zondag heeft voor zijn gezinnetje... In het eerste huis was dat erg moeilijk... géén echte privacy... géén propere gesloten tuin... géén zwembad... dus elke zondag inderdaad uren in de auto... en véél geld uitgeven voor een pintje in de bar van een hotel of het terras van "Fisher mans cove"... Spijtig... maar géén vrije dag voor onze Ramesh... Gelukkig was ons tweede huis een stukje gezelliger, we hadden een grote gesloten tuin waar we vrij waren en een zwembadje... Dus van dan af was onze Ramesh ook een stukje vrijer! In elk geval hadden we bijna één en hetzelfde ritueel voor elke zondag... die van dan af reuze gezellig was... Vroeg uit de veren... en buiten ontbijten onder een stralende zon... dan wassen... was op hangen... en koken... Ondertussen had ik ook een beenhouwer leren kennen die vlees leverde uit Bangalore ... en moest ik mijn vlees niet meer in de gordijnenwinkel kopen... Zondags-s'middags maakte ik dan... een lekkere lamsbout met look en mosterd... met kleine petatjes... en een fleske wijn (duur)gekocht onder de toonbank van "Amanana"... Dan was er het middag dutje... en s'avonds gewoonlijk frietjes met koude schotel... en een plons in het zwembad... Pure luxe natuurlijk maar tegelijkertijd ook pure noodzaak! Anders kwamen we de drukke weken niet door... mijn echtgenoot werkte er immers 6 tot 6 en een halve dag per week... om nog maar te zwijgen over het werk dat hij thuis verzette voor Alcatel... en zoals eender verteld vertrokken wij s'morgen héél vroeg... rond kwart na 7 om s'avonds laat thuis te komen... In de week aten wij gewoonlijk niet vroeger dan 9uur... half tien... het waren lange... lange dagen! Met weinig of géén ontspanning... In elk geval vanaf onze verhuis hadden we tenminste op zondag de nodige ontstressing... Wat ook hielp was een Indisch aperitiefje op basis van "fruit"... uit onze tuin! hahahahahahahahaha

Op de foto onze tuinman met het fruit (")... Jawel wij hadden véle kokosnoten... daar werd een gaatje in geboord... ze werden leeg gemaakt... en het kokossap werd vervangen door "Bacardi" of  "rum", waarna ze een nachtje in de ijskast werd gelegd... en dan... dan waren ze klaar voor consumptie... een rietje in het gaatje... en zuigen maar... Middagdutje verzekerd!

De kindjes in Indië zijn werkelijk om op te vreten... goedlachs en immer blijgezind... je zou bijna vergeten in welke armoe ze groot worden... zij zelf liggen er alvast niet van wakker! Héél opmerkelijk waren voor mij de zwarte toefkes of tsoepekes (antwerps...) op hun voorhoofd... en net als alles heeft dat zijn reden! Deze worden o/a aangebracht om volwassen mensen met snode slechte plannen af te leiden van  prettige kinderoogjes... ze gaan ervan uit dat de slechterikken op die manier niet direct in de kinderogen kunnen kijken. Daarnaast dragen  vooral jongetjes ook een dun zwart lendenkoordje... ter bescherming van de penis... het koordje dient in eerste instantie om erecties tegen te houden (het kwade!) en later om... jawel bij erecties een goede kans te geven om gezonde kindjes te maken... dat maakt dat zelfs véél volwassen jonge mannen hun zwarte koordje blijven dragen... Dus het koordje is héél functioneel... (Het zwarte koordje niet verwarren met het witte koordje dat de Brahims dragen... daarover later meer!)Daarnaast dragen de kleintjes ook bandjes met belletjes rond de enkeltjes, die dienen dan weer om het ongedierte dat op de grond kruipt weg te bellen!!!

Je ziet ze zijn daar op alles voorbereid hé! Je kan alvast niet beweren dat ze met hun kleintjes niet begaan zijn!

Wat lezen de Indische kranten zoal dezer dagen... Awel... "De Kus" van Shilpa en Richard Gere is daar nog altijd hoofdnieuws... Blijkbaar lopen er verschillende rechtzaken tegen Shilpa Shetty en Richard Gere... voor wat de Indiërs noemen "Gere's pecks"... (een pecks is een obscene kus) Er zijn procedures gestart o/a in Jodhpur, Ghaziabad, en Mundawai... Beide riskeren 6 jaar gevangenis... Ondertussen overweegt Shilpa een luxe leventje in London city... Ze kocht er een superdeluxe nestje van 28 miljoen rupees en opent er binnenkort een Curry-house... het Curry-huis krijgt de naam "Shilpa Shetty Dining Hall"... een klein probleemke is wel... dat Shilpa door de kus-rechtzaken Indië niet uit mag!!!! Richard Gere bood ondertussen nogmaals zijn exuses aan... aan héél het Indische volk en benadrukte dat de kus niet eens echt was... maar een copy van zijn filmkus in "Shall we dance".

Jawadde... als dat maar goed afloopt!

In de Indische begijnenstraat wil je echt niet zitten hoor!!!!

(Daar kan den Danny over mee spreken... Nog een verhaal dat volgt!)

We hadden bij aankomst éne "Philip DeNeve" als Managing Director... en net al Vincente Senent (een Spanjaard) dus directe collega van mijn echtgenoot! Zij hebben met zijn drietjes ADCC opgezet en tot een volwaardige soft-ware company gemaakt... Het was een zeer aangename en eerlijke man! Vrij knap ook! Hij wist van wanten wat betrof people-management! In elk geval met hem en zijn vrouwtje hadden wij noch andere collega's een probleem. Hij was op en top recht voor de vuist en wist iedereen te appreciëren! Niks dan goed van hem als persoon! Na Indië kreeg hij dan ook een kans in Parijs die hij met beide handen aangreep!(een foto volgt later!) Véél later vervoegde een andere Filip het rijtje... Filip Serruys een goedlachse vrijgezel... ook een erg tof en aangenaam persoon... Hij bracht zijn moto mee van België en reisde gezwind Indië rond op zijn stalen ros... Ondertussen werkt hij terug in België is getrouwd en fiere vader!

Het kan verkeren! Véél geluk Filip! Het gaat je goed! Aan jou hebben we niks dan goede herinneringen!