Archief

Toen we Evi wilden inschrijven in "American Highschool - Chennai" hadden we wat problemen... en dit omdat... SORRY... een omhooggevallen onderwijzereske van "Onze Lieve vrouw Presentatie", van oordeel was dat Evi nooit mee zou kunnen in een anderstalige school... haar Engels was niet goed en...blablabla... en blablabla... Ze was daarenboven nog zo pretantieus om haar ongezouten mening ook neer te pennen op het aanvraagformulier van de school... Er natuurlijk niet bij stilstaand dat ze speelde met de toekomst van een 14 jarige... Bewijs dat deze madam wel degelijk verkeerd was werd al duidelijk tijdens de ingangstesten die Evi moest doen... de kompleet verkeerde inschatting werd nog duidelijker na amper 4 maanden... toen Evi als Vlaamstalig Belgisch meisje uitgeroepen werd tot "beste student Engels" nb. in een Engelstalige school! Ze kreeg daar ook een mooi getuigschrift van! Het moet niet makkelijk geweest zijn voor een 14 jarige... maar Evi paste zich wonderwel aan! Ze werd algauw op handen gedragen door elke leerkracht voor haar wilskracht, uitzonderlijk goede resultaten, en haar erg sociaal contact met medestudenten... algauw werd ze gebombardeerd tot voorzitter van de student-council. En door al haar inspanningen hangt er momenteel zelfs een koperen plaat met Evi's naam in de hal van American school, als verdienstelijkste student High-school!

Op de Foto Evi-(links) met o/a Selaika(achter) Deepthi en Amar vooraan.

Ook de Indische fauna en flora zijn,
Ronduit Prachtig!

De Backwaters in Kerela...
Het Paradijs bij uitstek!!!!!

Enkele foto's werden mij zojuist doorgestuurd...
door Grete, die ik een tijdje terug leerde kennen,
op een dia avond over Indië, waar zij een kijkje kwam nemen,
als voorbereiding van haar eerste Indië reis...
Ondertussen is ze zwaar... verliefd...
Verliefd op... Indië!
En iedere keer dat ze terug is van haar reis, gaat ze direct terug naar het reisbureau...
haar volgende trip bestellen!

Ze schrijft mij nu :

India is Special!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

N.B op deze foto een typisch Indisch tafereel... het dagdagelijkse leven...
Uitvergroten met een klik is een aanrader!

Voor mijn vroegere job bij De Beers moest ik alle dagen... alle kranten lezen. Het leek mij dan ook niet meer dan normaal dat ik al vrij vlug een krantenabonnement nam in Indië... om toch een klein beetje op de hoogte te blijven van de grote en kleine gebeurtenissen "des werelds"... Mijn keuze viel op de "Hindu", en deze krant leest op 4 december 2001: George Harrison's weduwe "Olivia" en zoon "Dhani" vragen wereldwijd één minuut stilte volgende maandag om 9.30uur ter nagedachtenis van de overleden ex-Beatle. Ze inviteerden "everybody where ever you are please join us in a minut of meditation". De 58 jarige "Stille" Beatle Harrison stierf tengevolge van kanker, en werd enkele uren na zijn dood gecremeerd. Hij was een fervente aanhanger van het "Krishna geloof" en... dikke vriend van "Ravi Shankar", beroemd en alom ge-eerd sitar speler... vader van "Nora jones". George harrison, hield net als ik van het prachtig mooie warme  Indië... Zijn wens om uitgestrooid te worden op een stukje Heilig land werd dan ook nageleefd door zijn familie. Zij vlogen met de asse van de overleden George, "Hindu-en reincarnatie-gelover", naar de Heilige stad "Varasnasi", Noord-Indië... waar zijn as in zeer intieme kring werd uitgestrooid in de rivier "Yamuna-Ganga" in het bijzijn van 2 belangrijke Krishna-descipelen  van ISKCON (The International Society of Krishna Consciousness). Volgens de Hare Krishna movement is het verstrooien van de asse HET symbool van de zielsreis naar het eeuwige bewustzijn. 

Alhoewel mijn liefde voor Indië erg groot is wil ik niet zo fanatiek zijn om daar...  uitgestrooid te worden! Maar... alhoewel ik niet echt een Beatle fan ben... ligt George Harisson ondertussen toch in  "Het bovenste scheufke..." (zoals ze in Antwerpen zeggen)

Dan zijn er ook nog onze regelmatige trips, o/a naar Mahabalipuram op 58 km van Chennai. Een stadje met toffe kraampjes vol Indische nostalgie... Een stadje waar de bewondering toeslaat bij het zien van de meest prachtige beeldhouwwerken die daar allemaal puur met de hand gemaakt worden. Het melodieuse galmen van het steenhouwen, klinkt als een wonder in de oren... Van daaruit naar pondicheery waar elke Indiër frans spreekt en jawel... de tweede thuis van Charles Aznavour die er een trouwe bezoeker bleek te zijn... kind aan huis was... Het is trouwens ook de plaats waar de Franse keuken het lekkerst is! Juist buiten Pondicherry hebben we dan het fameuze Auroville waar de tijd bleef stille staan... Waar een mix van lokale en ex-pats nog altijd leven in de flower-power-hippie tijd. Hun eigen scholen hebben... hun eigen brood bakken... en dagelijks uren mediteren in de grootste meditatie koepel ter wereld. Een meditatie-tempel om U tegen te zeggen... waar de toerist uren moet aanschuiven op blote voeten en zonder een woord te zeggen om het licht, het wonder te aanschouwen bovenin de tempel... EN DAT HET EEN WONDER IS!!!!

Foto: Dit was het plaatje dat ik s'morgens om 6 uur bij het joggen zag...

Ook de trip met de trein en jeep door de theevelden van Munar naar de back-waters van Kerela... WOH! Adembenemend Mooi!!!! De theevelden... waar vlijtige dames en heren thee plukken met de hand... de zware manden op het hoofd... en stappend tussen de aanwezige slangen. We verbleven daar in de Mahindra club... een tof nieuw hotel te midden van de reusachtige theevelden. Waar het verfrissend opstaan was tussen de dauw van de bergen 's morgens in de vroegte... en heerlijk waren de wandelingen tussen en door de theevelden, waar we natuurlijk genoeg lawaai maakten om de glibberige kwaaie vieze beestjes genaamd slangen uit onze buurt te houden... dat is tevens de reden dat kinderen en vrouwen enkelbandjes dragen met belletjes. Die maken inderdaad lawaai en dan gaan de slangen lopen... heu... kruipen ze weg... Vanuit Munar richting Kerela... Eddy Wally zou zeggen: Woh zeg, geweldig! En zo is het, deze weg leidde ons van paradijs naar paradijs en zou een doorwinterde toerist met verstomming doen slaan. Het  berglandschap, zijn kronkelende wegen en de duizende watervallen groot en klein. Zo mooi... zo onberoerd, men zou hierbij hopen dat toch niet te véél toeristen deze weg zouden vinden! Aankomen in Kerela is de kers op de taart. Kerela waar de bevolking schrimps kweekt in de voortuin, zijn boodschappen doet met een smal bootje onder een paraplu die zijn beste tijd gehad heeft, en koord maakt van kokoshaar op artisonale wijze... Wat prijs ik mij gelukkig dat ik dit allemaal mag zien. Wie dan ook de schepper is van dit paradijs... HET IS EEN KRAK!!!!!

Foto: De back-waters - Kerela

Een andere mooie reis die ik maakte was degene van Chennai (voormalig Madras) waar we woonden... via Trichy, en Madurai... (beide tempelsteden bij uitstek... ) naar het erge propere en bovennatuurlijk mooie "Koidakanal". Koidakanal waar je auto bij het binnen rijden gecontroleerd word op... plastiek zakjes... echt waar! Die zijn daar niet toegelaten! Koida is Prachtig! Mooi en zuiver... De hill-station doet je genieten, genieten van puur... in alle facetten! Terug naar huis eventjes buiten Trichy ligt een ultra-modern waterpretpark waar je aan de ingang een kalwaar-kameez  (broekpak met kleed en héél wijde broek...) kan huren om mee in het water te gaan want een badpak voor een vrouw is...  heu... ja... verboden! Daarnaast zijn Trichy en Madurai inderdaad de tempelsteden bij uitstek... in Trichy staan erg véél tempels... maar in Madurai staat de "Sri Meenakshiamman Temple" zeker de mooiste en de grootste! Je kan daar in de wandelgangen eveneens je toekomst laten voorspellen. Er zijn in de tempel wel een aantal kamers waar je als "ongelovige" niet binnen mag... maar desondanks dat is de tempel absoluut de moeite waard! Trichy is dan weer bekend voor o/a zijn vis-pudja... waarbij je beide voeten in het water moet steken naast de vissen, je voeten worden gewassen en gezegend terwijl de vissen eten krijgen... een beetje bizar voor een westerling... maar ieder zijn ding hé.

De foto: De Meenakshi Tempel.