Archief

In een kort krantenknipsel verschenen in de Hindu kan je het volgende lezen:

In Egmore kinderkankerziekenhuis komen kleine kankerpatientjes van héél Tamil Nadu samen... Goed voor 10.500 patientjes per jaar! Astublieft!!! Er kunnen jaarlijks 1500 kindjes behandeld worden tijdens een verblijf in het ziekenhuis... de andere 9000 moeten verzorging krijgen buiten het ziekenhuis... wegens plaatsgebrek... Er zijn 10 bedden voor gemiddeld 60 kinderen + één van hun ouders...! Onnodig te vertellen dat de meeste op de cementvloer slapen...

Onnodig te benadrukken dat dit echt miserie troef is...

Ik moest en zou... een beetje vreugde brengen in deze chaos van de dood... Ik pijnigde mijn hersens wat kan ik nog doen? Liet mijn vriendin Alisson clownspakken maken en verzamelde alle prullaria... nagellakjes, schmink, kleurpotloden, papier... en hetgeen ik niet kreeg ging ik kopen...  zo begon mijn klini-clownprogramma! (Kreeg zelfs op een gegeven moment van mijn Belgische collega's klini-clowns 200 rode neuzen waar we enorm véél plezier mee gehad hebben en waar ik hen nog dankbaar voor ben!) Van dan af hadden we regelmatig een clownsnamiddag met poppenkast, schminksessies, verhalen vertellen, tekenwedstrijden en cadeautjes... wederom Ramesh en ik... ik en Ramesh... soms met Chacra en Evi erbij! Soms kwamen de studenten van highschool mee... 80 a 90% van de kindjes sterft nog omdat door allerlei redenen behandelingen niet kunnen afgemaakt worden... financiele redenen... familiale omstandigheden... onnodig te vertellen dat er tijdens elk clownsprogramma kindjes stervende waren... soms lukte het ons een laatste lach op het gezichtje te toveren... hoe ironisch niet?! En zwaar... erg zwaar! Na het programma ging ik dan weer van bed naar bed... die vragen... de hoop in de véle ogen... waarom... hoe... wat?
En mijn brandende vraag: waarom ben ik géén dokter of professor met een antwoord voor deze diepe ellende!

Ik wou ik was.................

Van al dit heb ik géén foto's... uitgezonderd de foto's van 1 dag... die ik nam op vraag van de kinderen en ouders... één album foto's die ik ongeveer een 80x liet bijmaken voor elk patientje een boek... voor sommigen... het enige en laatste boek van hun leven... het enige dat ik in véél gevallen nog kon doen...

Ik wou ik was..................

Ik wou ik was... een itsebietsi, rijker, wijzer en geleerder... rijker om meer te kunnen doen voor deze groep vergetenen... wijzer, zodat ik beter het waarom zou begrijpen... geleerder... misschien kon ik dan ECHT helpen!

Van dan af verzamelde ik zelf krantenpapier- plastiek flessen, en plastiek zakjes...

1) Krantenpapier om als tafelkleedjes te gebruiken op de grond zodat daar de potjes eten konden op staan... (properder dan de koude... kille... vuile vieze cement vol spuiten...)

2) Plastiek zakjes zodat de moeders ongegeneerd naar beneden konden met de bebloede en besmeurde kleding van hun doodzieke kind...

3) Plastiekflessen om uit te delen... ter vervanging van hun oude plastiek flessen met zwarte, beschimmelde bodem... zodat ik ze dagelijks kon vullen met zuiver water..

Ik wist... wat ik doe is... de spreekwoordelijke druppel... maar ik kon het niet laten! Van dan af reed ik elke morgen naar Egmore met de koffer van ons Fordje vol jerry-cans met fris, helder, drinkbaar water. Ramesh en ik... ik en Ramesh... op en af de trap naar het 9e verdiep... heen en weer... want de liften... Er werd een rij gemaakt van moeders... vaders... tantes... nonkels... oma's en opa's met hun nieuwe(") plastiek fles... we vulden er zoveel mogenlijk... soms... werd er gevochten voor de laatste druppel... want allemaal wilden ze het beste voor hun grootste schat... de dierbaarste  schat die ze ooit zullen bezitten!

Op de foto... zo zien de kindjes er uit na amper één week...

Mijn kennismaking met het kinderkankerziekenhuis is het meest onbeschrijflijke dat ik meemaakte in Chennai! Ik kwam er voor het eerst in functie van "Canstop" samen met Sandra en Melvin voor de nutriciaprojecten... (het wekelijkse uitdelen van fruit, vitaminen warme melk...) Mensen lief... de rillingen die toen door me heen gingen! Dat is niet onder woorden te brengen! Egmore... staatziekenhuis... 9 verdiepingen hoog... 9 verdiepingen pure miserie! Met op het gelijkvloers de afdeling "vrouwen" hoofdzakelijk borst en baarmoederkankers... de andere 8 verdiepingen... kinderen... allemaal kinderen... waarvan op de 9e verdieping kankerpatientjes... soms zelfs broertjes en zusjes met allen dezelfde ziekte... kanker... het oudste patientje 18 jaar oud... de jongste... een tweeling van 4 dagen oud! Kinderen aan baxters die rondlopen als zombies... spuiten en vuil op de grond ... huilende vaders en moeders... en net als in héél het ziekenhuis géén druppel zuiver water! Dit was het verdiep waar canstop zich op concentreerde met de beperkte middelen die we hadden! Eerst werd dit verdiep grondig onder handen genomen... muren en bedden werden geschilderd... voor de petieterige raampjes werden leuke gordijntjes gehangen... en er werd een speelhoek voorzien... De brandtrap die kompleet versperd was door oude rommel werd vrij gemaakt...  beneden werd een leuk tuintje met zitbanken aangelegd... en alhoewel we met canstop goed werk deden... was dit voor mij niet genoeg!

Een verslaving was geboren............................. 

Op de foto... zo kwamen de kindjes binnen... niets vermoedend van de ellende en de demonen die hen te wachten stonden... sprankelende oogjes vol vreugde en verwachting... en een grote smile! Blakende... bloeiende rozen... wiens natuur de daaropvolgende dagen danig verstoord zou worden!

Op één van onze korte vakanties in België, vroeg onze Peter ofdat een kennis van hem ons eens mocht bellen... ze ging ieder jaar naar Indië en vroeg zich af of dat ze misschien voor een dagje bij ons kon logeren... Zo gezegd zo gedaan... Roos belde ons in het beschaafdste Nederlands ooit gehoord... We spraken inderdaad af dat wij haar in januari bij haar aankomst in Chennai gingen afhalen en dat ze bij ons een 2 tal dagen kon logeren waarna wij haar dan eventjes verder op weg naar haar petekind zouden brengen. Roos heeft immers een pleegkindje wat verder naar het zuiden toe... Ik was best een beetje ongerust en bang om deze erg beschaafd sprekende vroegere school-directrice te leren kennen... maar toen we haar ophaalden Ramesh en ik... zag ik direct dat het snor zat.Wij bleven vriendinnen, Roos kwam regelmatiger logeren en gaat nu nog steeds  2 a 3 keer per jaar naar Indië waar ze ook iedere keer weer onze Ramesh opzoekt die ze héél sympathiek vindt... soms geeft ze mij dan een telefoontje vanuit "Ideal Beach", laat ze de sfeer, de vogeltjes ... en Ramesh horen... natuurlijk ben ik op dat moment stikjaloers! Maar ik gun het haar wel natuurlijk! Zij heeft na de tsunami wel iets gedaan voor de bevolking in Chennai omdat net als mijn hart ook dat van haar ginder is!

Toffe dame ons Roos... die haar ook hier in België op sociaal gebied héél erg inzet... voor projecten allerlei... hier op de foto met Ramesh!

In ons tweede huis "Alai Osai" (waar ik later nog op terug kom) hadden we gelukkig zelf een zwembad... geloof me als witte in Indië erg nodig om eens af te koelen en daarenboven konden we ons afreageren na moeilijke dagen... Onze zoon Peter kwam verschillende keren per jaar op bezoek en was dikke maatjes met Ramesh die dezelfde leeftijd heeft... Ik heb er  voor gezorgd dat Ramesh en zijn zoontje Bharath zwemlessen konden volgen, omdat ik "kunnen zwemmen" even belangrijk vind dan lezen en schrijven... misschien wist ik toen al in mijn onderbewustzijn iets af van de komende tsunami... die onze Ramesh zijn huisje helemaal blank zette een paar jaar later... Ook ons tweede  huis stond met de tsunami onder water evenals de verschillende hotels langs de kustlijn van Chennai... een ravage waar je minder van hoorde in Europa... daar zitten immers véél minder of géén toeristen... maar geloof me ook daar was het ellende troef... ik kan mij de schrik van de lokale bevolking best voorstellen... een jaar voordien hadden wij daar een aardbeving meegemaakt... we zaten in een restaurant voor een business-diner toen het zwembad begon te dansen... zonder dat ik 1 druppel alcohol binnen had... de ellende op straat wanneer we die avond naar huis reden en de schrik in ons hart omdat onze dochter alleen thuis was in het beach-house... dat wil ik liefst niet meer mee maken. De tsunami gebeurde toen wij al terug in België waren en ik was blij op dat moment hier te zijn maar... ben van hieruit beginnen zoeken naar Ramesh en zijn familie en véle andere Indische vrienden... ik was pas echt opgelucht toen ik ze allemaal levend en wel terug gevonden had! Blijf het daarenboven verschrikkelijk vinden dat Indië door de media zo stiefmoederlijk behandeld werd... daar hebben ze echt de klus zelf moeten klaren...

Op de foto na een partijtje zwemmen en spelen met water: Ramesh - Paul (een neef van mijn echtgenoot) - onze Peter en Chacra.... 

Om naar een goed schooltje te gaan moeten sommige kinderen kilometers door het slijk ploeteren... anderen worden gebracht met deze mooie leuke kindertaxi...

Na mijn aankomst in Chennai werd ik al vlug lid van OWC (Overseas Womens Club) ondanks dat het er daar soms (naar mijn gevoel dan... ) dikkenekkerig aan toe ging. Alles hing daar soms af van wat je man doet, en met welke auto je rijdt... en dat beste vrienden is aan mij niet besteed! Mijn man is mijn man... en ik ben ik... te nemen of te laten! Gelukkig kwam ik daar ook gelijkgestelde zielen tegen, die vriendschap hoog in het vaandel dragen... Zo gebeurde het dat ik op een gegeven moment naar een voordracht ging over "Canstop" een voor mij onbekende maar social-minded dus interessante organistatie. Canstop werd in het leven geroepen en geleid door "Dhr.Vijaya Bharathi Rangarajan" ter nagedachtenis van haar in 1997 overleden (aan kanker) echtgenoot "Dhr.S.Rangarajan". Canstop staat voor: Cancer support therapy to overcome pain. Deze organisatie heeft véle uiteenlopende prachtige projecten... die ze bekostigen met sponsorgelden allerlei, waaronder de opbrengst van "Rose day"... elk jaar op 22 september... de verjaardag van mijn dochter Evi. Die dag verkopen vrijwilligers duizenden roosjes met een boodschap, je mag er voor geven wat je wil... het belangrijkste is dat je de roosjes die dag draagt... op je kleedje of op je das al naargelang! Andere rozen worden dan weer voor dag en dauw door diezelfde vrijwilligers gratis en voor niks naar de kankerhomes en patienten gebracht in mooi versierde manden... zodat bij het ontwaken van de zon "Rose day" kan beginnen... zodat héél Chennai en ver daarbuiten iedereen eensgezind een roosje opgespeld heeft... als teken van samenhorigheid... een seintje naar de patienten "Je staat er niet alleen voor". Die dag vroeg Dhr.Vijeya vrijwilligers om de roosjes te maken... we hadden nog... 2 dagen tijd! Naast haar stond een vriendelijke, rijzige "Madam"... Sandra Haymon... bij haar kon je je naam op geven... zij en haar echtgenoot Melvin werkten ook als vrijwilligers bij Canstop... en dit in naam van hun Amerikaanse kerkgemeenschap waar het de gewoonte is dat iedereen... klein, groot, hoog, laag... in zijn leven minstens 1 jaar en een half ergens in de wereld vrijwilligerswerk doet... dat is pas een goed idee, niet?! Sandra een gerenomeerde doktor in de psygologie en schrijfster stelde die dag haar nieuwste boek voor... een boek over... workaholics... (dat ze later toen we haar beter kende al lachend en voor de gein opdroeg aan mijn echtgenoot... die tegen beter weten in en in alle toonaarde ontkende dat dit boek op hem van toepassing was... natuurlijk... )
In elk geval om een lang verhaal kort te maken... ik ging roosjes maken, verkopen, uitdelen, en begon naarstig aan Sandra's zijde als vrijwilliger voor Canstop.

*Mensen die geintresseerd zijn in psygologie kunnen op Yahoo en google kennismaken met Sandra's werk. Geloof me het is een dame om U tegen te zeggen! Het hart, en verstand op de juiste plaats... altijd nederig en gewoon!*

Met plezier draag ik onderstaand gedicht op aan de geweldige Sandra Haymon:

Strenght in the nature...
Wisdom in the mind...
love in the heart...
Compleet,
the trinity of glorius manhood.

Geschreven door - Sri. Aurobindo