Archief

Wat is er schoner dan een kind...
dat in alle kleine dingen...
Nog 't geluk van t' leven vindt!

Lisette

Foto van de leutige 3 

Gerard Garbisch en Johan van de hush puppies fabriek gevestigd te Chennai in gezelschap van onze vriendin en  leading lady van Chennai Alisson Emoto.

De zon bij het ontwaken...
de warmte van hechte vriendschap...
De geur van zout en zoet...
goh... wat is het leven goed!

Lisette




Ik leerde in Chennai de franstalige Christine en haar echtgenoot Claude kennen wij werden echte en hechte vrienden. Claude was naar Chennai gestuurd voor Electrabel... Christine en ik zaten op dezelfde golf lengte en spendeerden héél véél ontspannende uurtjes samen... dat onze mannen goed overeen kwamen was goed meegenomen. Wij hebben ook nog altijd contact... en kunnen warme herinneringen ophalen...

De glasfabriek St.Gobain was goed vertegenwoordigd in Chennai, en zij gaven maandelijks een feestje waar het echt genieten en ontspannen was op het dak van hun building. Hun etenswaren waren overheerlijk, ze kwamen immers net als bij de mensen van de consulaten per container uit het land van herkomst, in dit geval van Frankrijk en Italië... Ik leerde van hen ook hoe het héle glasproces in elkaar zit, te beginnen bij de zandkorrel... Op de foto, Christine-electrabel, Marco-Saint Gobain, Lisette-Alcatel.

Misschien kan ik jullie eens laten kennismaken met het 2e project waar ik mijn schouders onder zette. Op maandagmorgen werkte ik als vrijwilliger in American International school in de bib, en daarna reed ik naar een bejaardenhome in Chennai dat onder leiding stond van een zuster uit Gent. Ik zette daar een naai-atelier op waar we met een aantal inwoonsters van het home op maandagmiddag samen kwamen... voor verstelwerkjes, borduurwerken, en restauratie van antieke poppen. Dit alles werd dan regelmatig verkocht op een yard sale en bracht een schone cent in het laadje... voor een beter werking van het home. Het was ook een erg toffe manier om de oudjes uit hun bed te krijgen. Ik adopteerde daar Marie-louise, 75 jaar jong en allenstaande dame, alsook Jozef 86 jaar jong... alleen staande heer. Ik hielp ook met grootse evenmenten ineen te steken, en gaf de bewoners hun eten op maandagmiddag. Help-age India organiseerd elk jaar een verkiezing van oma en opa van het jaar en in 1999 wonnen.... jawel Ons Marie-louise en Jozef de verkiezing. De kleding die ze droegen hadden we samen ineen gestoken. En mijn dochter Evi en ik waren s'morgens vroeg paraat voor het aankleden en schminken. Goh... wat was dat plezant! Toen ze daarenboven de wedstrijd wonnen kon hun geluk niet op! En ook het onze niet...Geven is zovéél leuker dan krijgen!

Marie-louise leerde mij ook mijn eerste lelijke woorden in Tamil:

Arsini Mutal - Rijstzak - (voor een turbulente dame)
voddevenema - moet ge ne shot onder u gat hebben (moest ik zeggen als een man mij lastig viel...)

We hebben daar enorm véél plezier gehad en het naai-atelier bestaat nog altijd... de oudjes hebben er een toffe vrije-tijds besteding in gevonden.

Dit is onze Ramesh, zijn schoonzus Anita en haar dochtertje Amina met ondergetekende op wandel...  

Mooi en statig...
een héél andere wereld...

Ondanks de armoede gaan s'morgens  de kinderen mooi opgepoets naar school met de prachtigste schooluniformen.... 

Eens we in ons huisje in Raja street woonden, besefte ik dat personeel (") in huis hebben een must is in Indië. Een must om 1001 redenen! Ten eerste is het verschrikkelijk héééééét daar en het duurt toch wel eventjes voordat men daar aan kan wennen. Ten tweede wordt je niet serieus genomen als je géén huispersoneel hebt en... ten derde help je natuurlijk een aantal mensen aan hun dagelijkse brood (of moet ik in dit geval naan zeggen?) op hun plank. Vooral dit laatste was voor mij DE motivatie om inderdaad voor huispersoneel te gaan. Hetgeen eerlijk gezegd géén senicure was! Het security team viel in eerste instantie direct goed mee... Kuppan de tuinman die nog nooit van rozen hoorde viel eigelijk ook goed mee... maar de house-keepers... pfpfpfpfpfpf dat heeft mij véél grijs haar, geduld en centen gekost... na Radja, Viju, Aisha, Maria, en.......... Was er eindelijk Wimela.

Wimela... een specialleke...en onze beste house-keeping ooit... Nadat ik haar alles aanleerde doet ze het huishouden prima. Koken vergt wat meer tijd en spagettie met gember is niet echt lekker... Strijken gaat prima... maar wassen oei... oei... ik kon haar juist tegen houden toen ze zwart-geel-en rood samen in het wasmachien wilde steken... en laten draaien op... kookwas! Hoe zeer ik ook hou van de Belgische driekleur, samen in het machien is niet aan te raden denk ik! Ik ontdekte vrij vlug dat Wimela... graag waste... héél graag waste... bij mijn afwezigheid deed ze namelijk de was van een héél dorp. In mijn wasmachien, met mijn waspoeder... tegen een fikse betaling voor HAAR zak.. Alhoewel ik dat wist, keek ik het door de vingers... (leven en laten leven!) En ging resoluut voor het samengestelde team: Baboo, Chacra, en Tjena aan security zijde. Kuppan in de tuin, Ramesh aan het stuur van de auto en Wimela aan het keuken-stuur. Eigenlijk was het een prima team, maar voor mij een full-time job! Zoals mijn zoon terecht opmerkte toen hij op verlof kwam: mama gij staat hier percies aan het hoofd van een klein fabriekske!

Ik was blij dat alles goed draaide maar... Maar na een tijdje moest ik spijtig genoeg Wimela streng de deur wijzen want buiten het feit dat ze de was deed van héél het dorp deed ze...deed ze ook... de mannen van héél het dorp. En in ons huis had ze een verhouding met Baboo van security en met Kuppan de tuinman... Deze combinatie leidde tot een heus moddergevecht tussen de drie! En dit op het moment dat ik de poort kwam binnen gewandeld... Ik zal er géén tekeninkske bij maken hé... In elk geval op naar de volgende house-keeping....

Mary was de parel op de kroon... Ze was... ze dacht dat ze... wel, ze waande zich een kip! Liep rond de tafel zwaaiend met de armen en zingend... koekoeloekoe... koekoeloekoe... en als wij s'avonds aan tafel zaten ging zij er steevast onder zitten...

Ik werd wel wat benauwd en moest haar echt laten gaan... verbaasd jullie dat??? Ook de jonge Tjena moesten we vrij vlug laten gaan. Bleek immers dat hij zelfs bang was van een pluche kikker... hetgeen als lid van security niet echt kan... hé? Zeker niet nadat nog een baby-cobra en moeder-cobra gevangen werden in mijn ondertussen prachtig aangelegde rozentuin... Tjena werd vervangen door Raout.

Van dan af ging het allemaal wat beter... iedereen kwam goed overeen...  het huishouden ging vlotjes onder de leiding van Mani... en ik kon eindelijk mijn tijd nutttig beginnen besteden.

Toen we eindelijk in ons huisje woonden kon ik terug zelf koken. Het eerste dat ik deed was onze buren "Bodil en Lars" uitnodigen voor een lekkere pot Vlaams stoofvlees met friet... zo gezegd... zo gedaan... Maar... waar haal ik vlees? Toch niet aan een kraampje langs de baan? Neen Lisette... bij Alisson van Alison's Fabrics... o.k doen we! Groot was mijn verwondering toen ik deze beruchte antiek/gordijnenwinkel binnenkwam... Gelukkig was het mysterie vlug opgelost. Alison verkocht inderdaad vlees uit "Bangalore" aan de ex-pats... maar in t'zwart... en haar grote volgestouwen diepvries staat daarom boven in haar appartement... Deze dame weet van wanten!

Blij en opgetogen rijd ik naar huis met mijn 3 kg stoofvlees...waar ik het direct klaar maak op grootmoeders wijze met héél véél ajuin... het water kwam me in de mond terwijl ik de tafel zette... hm dat wordt smullen! Nog even vlug verfrissen en omkleden voor de gasten komen... vlees in grote schalen gezet op het keuken buffet. Juist klaar als ik de deur hoor open gaan, J.p is thuis, hm dat ruikt hier lekker... hij neemt een vork en gaat naar het dampende stoofvlees... olalalalalalalala...op een half uurtje tijd hadden duizenden reuzemieren zich een weg gebaand door de héle keuken en ze deden zich te goed an ONS stoofvlees! Dus een nieuwe schotel was geboren "friet met stoofvlees overgoten met een sausje van rosse reuze mieren"... Gelukkig konden we "domino pizza" bestellen en werd het toch nog gezellig! Alhoewel diezelfde dag ook de eerste baby-cobra gevangen genomen werd aan... onze inkomdeur...en Chacra doodleuk vertelde dat moeder cobra ook wel ergens zou opduiken... t'ja het leven in Indië is echt wel een beetje anders.