Geluk moeten we onderweg zoeken en niet aan het eind van de weg, want dan is de reis afgelopen.

Voluit leven doen we pas als we niet onze eigen bron hoeven te zijn, niet ons terrein hoeven te verdedigen en niet het laatste woord hoeven te hebben. Als we alles achter ons kunnen laten en op tocht kunnen gaan en dan gaandeweg leren hoeveel" bezit" ballast is en hoeveel "zorg" overbodig.(Jeroen Gooskens)

Niet eindelijk, maar spijtig genoeg ben ik al in Santiago aangekomen. Iedereen met een beetje fysiek kan deze tocht maken. Alleen moet uw mentale krachtmeter op maximum staan. Niks maar dan ook niks mag u uit evenwicht brengen. Je moet altijd weten dat het goed komt en daar volledig op vertrouwen. De rest is gewoon verspilde energie. Omzien in verwondering, verwijlen in stilte, kijken waar de weg mij brengen zal is de gouden regel voor een pelgrim.

Ook heb ik me altijd voorgehouden dat ik op geen enkel moment alleen ben. Zelfs in Noord-Frankrijk waar ik gans alleen moest vaststellen dat de weg niet meer bestond en het volgende dorp 20 km verderop lag, ben ik nooit in paniek geweest. Ik had ook in mijn fantasie altijd iemand die mij hielp en raad gaf. Bij zware beklimmingen, op moeilijke momenten, de weg verloren, drinkwater op... dikwijls had ik het moeilijk. Maar er was altijd die mentale kracht die me zei, “dat komt goed”.

De weg doet uw vertrouwen in vreemde mensen alleen maar toenemen. Na al die lovende woorden van mensen onderweg, die bewondering, voelde ik me heel klein op dat immense "Plaza de Obradoiro" voor de kathedraal.

Vandaar spijtig dat ik in Santiago ben. Ik ben mijn status van" pelgrim onderweg "kwijt geraakt en dat doet pijn. Niks gevoeld van geluk dat ik mijn doel heb bereikt. Heb het al eens in mijn vorige verslagen geschreven: " Pelgrim ben je niet, dat wordt je". Niet voor niets dat zo 'n tocht in veel landen doorslaggevend is op je CV, zoals in Spanje, Italië en zelfs in Nederland. Mensen die deze tocht maakten zullen dat alleen maar beamen.

Ik voel me een beetje gedrogeerd. De les dat de weg belangrijker is dan het doel, moet iedereen in zijn leven ervaren. Alles wat gepland is moet op termijn worden bijgesteld.

HIERMEDE SLUIT IK MIJN BLOG AF. BEDANKT ALLEMAAL VOOR DE REACTIES, IK HEB ZE GRAAG GELEZEN EN TOT ZIENS.Later, thuis, zal alles nog wel wat bijgewerkt worden

                                                         

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken

Km 70
Uitstekend fietsweer 22 graden

Vertrek op mijn eentje was weer moeilijk. Heb mijn route beetje aangepast om snel in Santiago te geraken. Snel Arzua bereikt voor koffie. Kwam ik daar onze trage Hollander tegen. Zijn stuur stond los en hij was op zoek naar een fietsenmaker. Beetje later was hij daar terug. Het stuur bleek blijkbaar toch normaal. Dan met z'n twee verder. Met gezelschap wordt klimmen minder zwaar. Zijn route week wel wat af van de mijne, maar we gingen toch samen blijven na wat te hebben gepicknickt verderop. Na 2km paniek, hij was zijn helm vergeten. Dus hij terug en ik ging wachten op het volgende terras. Dat er natuurlijk niet was. Dan maar doorgereden op zoek naar een terras. Eindelijk één gevonden en daar gewacht. Lang gewacht. Uiteindelijk toch opgegeven en doorgereden op advies van de plaatselijke bevolking. Ik was letterlijk van de kaart want het was zijn route en die stond niet in mijn boekje. Na "op kompas" rijden eindelijk bij bord "Santiago 20 km" aangekomen. Dat was ik een uur geleden ook al eens tegengekomen! Kwaad op mezelf en naar Santiago gevlogen.

In Santiago direct een pension binnengestapt, 18€ per dag. Mijn geluk begint te keren. Dan op zoek naar de kathedraal en die ook nog gevonden. En hier eindigt mijn bedevaart. Spijtig genoeg staat een van de torens volledig in de steigers. Huiskamer Der lage landen binnen voor info. Dan zalige rust, geen fiets meer op. Ik was het echt zat. Moesten de laatste 2 ritten de eerste zijn, er zouden er niet veel vertrekken. Toch blij dat alles goed verlopen is. Met 2727 km op de teller is dat ook een verdienste.

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken

Km 75
Omweerachtig soms regen, 20 graden
De rit naar O'Cebreiro
Ik zit hier buiten op het terras van Pension Fernandez(foto's) mijn blog te schrijven. Deze nacht heeft het zwaar geonweerd en nu regent het pijpestelen. Maar ik zit droog. Heb de hele dag trouwens geluk gehad met regen. De rit op zich had dit weer wel nodig met 3 cols van eerste categorie, weliswaar kort na elkaar, maar de klim naar O' Cebreiro mag er zijn. Vanaf Villafranca del Bierzo begon de klim van 31 km naar O' Cebreiro.
.

Weer moeilijk vertrek uit Ponferrada, daarna een stuk echte Camino slalommend tussen de voetgangers. Hierna iemand uit Zeeland ontmoet met een GPS, wat wel een stuk gemakkelijker is dan altijd de weg te moeten vragen. Die eventjes gevolgd maar na de eerste beklimming ben ik doorgereden. Het ging een beetje te traag. Dus gans de dag in de bergen met wijdse panorama's en prachtige kleuren. Alles ziet hier groen. Dit is een ander Spanje, ook een beetje kouder! Weer veel stempels opgehaald voor mijn compostelaat. Heb ondertussen al een mooie verzameling bij elkaar.

Probeer nu vóór het weekend in Compostela aan te komen om wat praktische zaken te regelen. Dan misschien nog tijd om naar Finisterre te gaan. Krijg dan ook een credential van Franciscus van Assisië. Maar zoals onze Eddy terecht opmerkte wegen de laatste loodjes wel het zwaarst.

Geslapen in pension Fernandez in Triacastella maar moest met fiets en al door het poortje de trappen opwant er was geen enkele andere mogelijkheid om hem veilig te stellen 

Verstuurd met smartphone en sms
Alois Van der Veken

Kort na Rabanal begint de weg pas echt te klimmen door de bloeiende heide en de vergezichten worden steeds mooier. Na ongeveer anderhalf uur bereik ik het dorp Foncebadon net onder de top, waar Shirley MacLaine zo verschrikkelijk bang was voor loslopende honden. Vroeger was dit een belangrijke etappeplaats maar nu is het dorp geheel verlaten en vrijwel alle huizen en de kerk zijn tot ruïnes vervallen. Een pand is al wel gerestaureerd en er is een gezellige bar in gevestigd. Met behulp van de meest uiteenlopende attributen heeft men geprobeerd er een Oud-Keltisch sfeertje te creëren. Het lijkt wel of ze hier de fee Morgane als binnenhuisarchitecte hebben aangetrokken. De bovenkanten van de ruwe stenen van de muur zijn overal bedekt met muntjes uit allerlei landen in de wereld, het zal wel het wisselgeld zijn dat de mensen niet terug op zak wilden steken. Dit zou volgens de kastelein geluk brengen, een verschijnsel dat we tot Santiago steeds opnieuw tgenkomen. Een en ander doet wat geforceerd aan maar de sfeer die hier hangt is fantastisch en de (uiteraard Keltische) muziek die ze er draaien is geweldig.








In het bergdorp El Acebo net na het Cruz de Fer







Levensgevaarlijke afdaling van Cruz de Fer



















Bij beklimming van Cruz de Fer









Al mijn wensen op een papiertje aan het Cruz de Fer

De mijne niet alleen.









Heideplanten in alle vormen en kleuren!











Refuge op Cruz de Fer

En weer de afdaling

prachtig maar gevaarlijk om te fietsen!

Bewolkt met zon 24 graden

Stevig ontbijt. Eerst nog eens langs de kathedraal gepasseerd en dan op weg naar het dak van de Camino, het Cruz de Ferro.

Na wat lichte hellingen tot in Rabanal ging het steil de hoogte in. Na 5km een koppel uit Poederlee in Foncebadon tegen gekomen. Laatste km ging nog steiler, zelfs gedacht aan afstappen, en dan eindelijk het Ijzeren Kruis bereikt. Dit is niet alleen het hoogste punt maar ook het hoogtepunt van de Camino. Hier worden de eigen en de meegebrachte wensen bij de paal gelegd. Ik heb de mijne opgeschreven en aan de paal bevestigd. Ik hoop dat het de moeite waard was.

De verdere tocht is één en al natuurpracht. Maar het venijn zit in de staart met een levensgevaarlijke afdaling. Heb een paar doodsangsten uitgestaan, maar ben met de schrik op het lijf toch beneden geraakt.

In Ponferrada een kamer in een hotel gevonden voor 20 €. Ben ondertussen mijn Hollander kwijtgeraakt. Misschien blijf ik hier nog een dag, ik ben er nog niet uit. De volgende dagen zijn het enkel nog bergdorpjes voor Santiago.

Nog 206 km te gaan...

Verstuurd met smartphone en sms. Alois Van der Veken

49 km
Bewolkt 24 graden

Met veel zorg voor details bediend door de zusterkes bij het ontbijt, en afscheid genomen van de gasten. Hierbij 2 vrouwen uit Turnhout die al op weg zijn sinds 4 april. Maar net  vandaag kreeg ze bezoek van haar zoon en ze was supergelukkig. León was een topper op ontspannend vlak. Hebben met volle glazen genoten van de levendigheid van haar bevolking. 

De rit naar Astorga was niet zo lang. Wel een goed uitgangspunt om het Cruz del Ferro te bereiken. Hier zal ik alle wensen van mezelf en opdrachten van anderen achterlaten. Ik heb er wel enige te doen. Ook nog mijn steentje achterlaten dat ik mee heb gebracht van thuis maar bij ongeluk al een beetje vroeger kwijtgespeelt ben, toch blijft de intensie dezelfde. Nu nog naar de voetbal kijken als het lukt. Daarna stadsbezoek met wat eten. Er was feest vandaag in Spanje en bijna niets meer vrij. Toch geluk gehad net iets buiten de stad.Het was bloedheet op de kamer en had s'nachts last van benauwdheid. Probeerde de venster wat verder open te zetten maar ik had schrik dat de Jos zou wakker worden en zijn hoofd tegen de onderkant van het raam  zou stoten. Even later bijna prijs ,gelukkig net ernaast. Een beetje last van slapeloosheid,maar ik lig er niet wakker van!(haha)

Zal morgen een enorme inspanning moeten doen, want we moeten 4h klimmen om boven op het Cruz del Ferro te geraken. Daarna een levensgevaarlijke afdaling en ben ook onderweg al vele malen verwittigd en ten stelligste aangemaand voorzichtig te zijn. Zijn al veel ongevallen gebeurd. Moet er dus goed uitgerust aan beginnen. 

Verstuurd met smartphone en sms
Alois Van der Veken

102km 

Half bewolkt, 25graden

Lawaaierige nacht gehad.Het was feest in Spanje en alles was s'morgens versierd om de processie een feestelijke gebeurtenis te laten worden.  Toch redelijk fris de weg op. Vandaag niet de N120 gereden, maar de alternatieve route gekozen, ook langs grindpaden tussen de voetgangers door gedurende 20km. Ik reed weer veel te snel voor de Jos en heb me later maar laten inlopen. Mooie dorpen gezien langs de route. Vooral Sahagún maakt indruk met zijn ruïnes en ook de vele ooievaars op hun nest.De stempel halen was dan weer een heel gedoe geweest ,eerst een koffietje gaan drinken om daarna heel de stad te doorkruisen op zoek naar..... en uiteindelijk gevonden rechttegenover het cafè waar we onze koffie hadden gedronken. Verder onderweg hier en daar in een albergue wat gedronken door de uitdrogende wind en na 100km in León aangekomen.

Hier kwamen we Jaques tegen, uit een van de van vorige plaatsen(Oloron), die ons vertelde dat de zusters HH. Trinidad nog plaats hadden. Wat ook zo was. Hierdoor veel tijd in León kunnen doorbrengen, wat de plezantste avond van heel de reis tot nu geweest is. Levendige stad trouwens met prachtige historische gebouwen.Het was feest in de stad met een gezellige drukte en veel podia waar diverse kunstjes werden ten beste gegeven door de plaatselijke verenigingen en scholen. We konden de kathedraal niet in omdat er net een trouwmis bezig was.

Toch op tijd in bed, morgen laatste vlakke rit. Daarna nog 300 km door de bergen naar Santiago de Compostela.

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken

90km
Warm met wel wolkjes en 30 graden

Nu 30 dagen onderweg en nog 452 km te gaan. Ik moet nog wel de Picos de Europa over met 2 puisten van 1600m. De rit van vandaag ging over de Meseta een hoogvlakte(+/- 800m) tussen Burgos en León. Eindeloze rechte weg zonder verkeer. 90km gereden en geen 10 autos gezien. Niet de beste plaats om te staan liften! Met een gemiddelde van 22km per uur, onze snelste rit tot nu toe. Knie begint weer te knagen, maar heb bergop eens goed doorgetrokken om te testen. Resultaat viel wel mee. Dus morgen 90 km naar León, nog een van de grotere plaatsen op de Camino.Carrion de los Condos is ons eindpunt van de dag . Na navraag naar een hotel bleek het net om de hoek te zijn. De cafèbaas ging mee tot aan het hotel en belde zelf aan.als dankgebaar zijn we later maar in zijn cafè een paar pintjes gaan drinken. Mooie nette kamer voor een spotprijsje. Onze was gedaan  en dan te drogen gehangen op ons balkon dat versierd was met vlaggen . Een paar koorden tussen de vlaggestokken  gespannen en we hadden een ideale drooglijn. 't Zal wel geen zicht geweest zijn voor de spaanse bevolking op het plein, een paar broeken en hemden tussen hun vlaggen.

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken

per sms:

Hotel was hier goedkoper dan de camping: 14 €

21u30 Liep zonet nog naar de kerk. Er was een mannenstem aan het zingen, even blijven luisteren. Bij het terugwandelen keek ik eens naar het straatnaambord en er stond Calle Aloisos Santos (straat van de Heilige Alois). Puur toeval? Op 21 juni is het feest van de H.Aloisius

100km
Warm tot 27 graden

Het Kippenverhaal

Al om 6h30 op om de warmte voor te zijn. Knal verkeerd ,6km omgereden, eigenlijk omgestapt want het was de Camino voor voetgangers. Hier de ergste nachtmerrie van mijne camino meegemaakt . Hopeloos verloren in de middle of nowhere of beter in het midden van de wijnvelden van de rioja. Van de warmte zoudt ge hier nog omkomen van den dorst. De Jos dan maar de GPS coordinaten gezocht en de dichtsbijgelegen weg gevonden aan den overkant van de berg. Dan maar met fiets en bagage de berg over  in de hoop dat die weg ook bestond. Eindelijk toch nog na een hele klimpartij over rotsen en keien op het goeie pad geraakt en al snel in Santo Domingo waar we de kathedraal met de twee levende Kippen gingen bezien. Een heel speciaal Caminoverhaal.

In de veertiende eeuw was een Duits echtpaar met hun 18-jarige zoon op pelgrimstocht naar Compostela. Tijdens de overnachting in Santo Domingo probeerde een meisje de zoon te verleiden, maar de jongen ging daar niet op in. Het meisje beschuldigde toen de jongen van diefstal. Hij werd veroordeeld en opgehangen. De bedroefde ouders vervolgden hun weg. Op de terugreis constateerden ze dat hun zoon levend aan de galg hing. Ze gingen naar de rechter, die op dat moment net aan tafel zat. "Die jongen is net zo levend als deze gebraden kip!" zei de rechter. Het vervolg laat zich raden: de kip kwam tot leven en de rechter gaf de jongen aan zijn ouders terug.

Heel veel Nederlanders ook op pad. Veel jonge mensen ook met mooie verhalen. Teveel om hier op te schrijven. Zijn dan vrij snel, ondanks de bloedhete dag, in Belorada aangekomen waar we in een pension" Toni" logeren. Morgen Burgos veruit de meest interessante plaats op de Camino.

Santo Domingo de la Calzada

Het mooie pleintje van Belorado

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken