Kort na Rabanal begint de weg pas echt te klimmen door de bloeiende heide en de vergezichten worden steeds mooier. Na ongeveer anderhalf uur bereik ik het dorp Foncebadon net onder de top, waar Shirley MacLaine zo verschrikkelijk bang was voor loslopende honden. Vroeger was dit een belangrijke etappeplaats maar nu is het dorp geheel verlaten en vrijwel alle huizen en de kerk zijn tot ruïnes vervallen. Een pand is al wel gerestaureerd en er is een gezellige bar in gevestigd. Met behulp van de meest uiteenlopende attributen heeft men geprobeerd er een Oud-Keltisch sfeertje te creëren. Het lijkt wel of ze hier de fee Morgane als binnenhuisarchitecte hebben aangetrokken. De bovenkanten van de ruwe stenen van de muur zijn overal bedekt met muntjes uit allerlei landen in de wereld, het zal wel het wisselgeld zijn dat de mensen niet terug op zak wilden steken. Dit zou volgens de kastelein geluk brengen, een verschijnsel dat we tot Santiago steeds opnieuw tgenkomen. Een en ander doet wat geforceerd aan maar de sfeer die hier hangt is fantastisch en de (uiteraard Keltische) muziek die ze er draaien is geweldig.








In het bergdorp El Acebo net na het Cruz de Fer







Levensgevaarlijke afdaling van Cruz de Fer



















Bij beklimming van Cruz de Fer









Al mijn wensen op een papiertje aan het Cruz de Fer

De mijne niet alleen.









Heideplanten in alle vormen en kleuren!











Refuge op Cruz de Fer

En weer de afdaling

prachtig maar gevaarlijk om te fietsen!

Km 75
Omweerachtig soms regen, 20 graden
De rit naar O'Cebreiro
Ik zit hier buiten op het terras van Pension Fernandez(foto's) mijn blog te schrijven. Deze nacht heeft het zwaar geonweerd en nu regent het pijpestelen. Maar ik zit droog. Heb de hele dag trouwens geluk gehad met regen. De rit op zich had dit weer wel nodig met 3 cols van eerste categorie, weliswaar kort na elkaar, maar de klim naar O' Cebreiro mag er zijn. Vanaf Villafranca del Bierzo begon de klim van 31 km naar O' Cebreiro.
.

Weer moeilijk vertrek uit Ponferrada, daarna een stuk echte Camino slalommend tussen de voetgangers. Hierna iemand uit Zeeland ontmoet met een GPS, wat wel een stuk gemakkelijker is dan altijd de weg te moeten vragen. Die eventjes gevolgd maar na de eerste beklimming ben ik doorgereden. Het ging een beetje te traag. Dus gans de dag in de bergen met wijdse panorama's en prachtige kleuren. Alles ziet hier groen. Dit is een ander Spanje, ook een beetje kouder! Weer veel stempels opgehaald voor mijn compostelaat. Heb ondertussen al een mooie verzameling bij elkaar.

Probeer nu vóór het weekend in Compostela aan te komen om wat praktische zaken te regelen. Dan misschien nog tijd om naar Finisterre te gaan. Krijg dan ook een credential van Franciscus van Assisië. Maar zoals onze Eddy terecht opmerkte wegen de laatste loodjes wel het zwaarst.

Geslapen in pension Fernandez in Triacastella maar moest met fiets en al door het poortje de trappen opwant er was geen enkele andere mogelijkheid om hem veilig te stellen 

Verstuurd met smartphone en sms
Alois Van der Veken

Km 70
Uitstekend fietsweer 22 graden

Vertrek op mijn eentje was weer moeilijk. Heb mijn route beetje aangepast om snel in Santiago te geraken. Snel Arzua bereikt voor koffie. Kwam ik daar onze trage Hollander tegen. Zijn stuur stond los en hij was op zoek naar een fietsenmaker. Beetje later was hij daar terug. Het stuur bleek blijkbaar toch normaal. Dan met z'n twee verder. Met gezelschap wordt klimmen minder zwaar. Zijn route week wel wat af van de mijne, maar we gingen toch samen blijven na wat te hebben gepicknickt verderop. Na 2km paniek, hij was zijn helm vergeten. Dus hij terug en ik ging wachten op het volgende terras. Dat er natuurlijk niet was. Dan maar doorgereden op zoek naar een terras. Eindelijk één gevonden en daar gewacht. Lang gewacht. Uiteindelijk toch opgegeven en doorgereden op advies van de plaatselijke bevolking. Ik was letterlijk van de kaart want het was zijn route en die stond niet in mijn boekje. Na "op kompas" rijden eindelijk bij bord "Santiago 20 km" aangekomen. Dat was ik een uur geleden ook al eens tegengekomen! Kwaad op mezelf en naar Santiago gevlogen.

In Santiago direct een pension binnengestapt, 18€ per dag. Mijn geluk begint te keren. Dan op zoek naar de kathedraal en die ook nog gevonden. En hier eindigt mijn bedevaart. Spijtig genoeg staat een van de torens volledig in de steigers. Huiskamer Der lage landen binnen voor info. Dan zalige rust, geen fiets meer op. Ik was het echt zat. Moesten de laatste 2 ritten de eerste zijn, er zouden er niet veel vertrekken. Toch blij dat alles goed verlopen is. Met 2727 km op de teller is dat ook een verdienste.

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken

Geluk moeten we onderweg zoeken en niet aan het eind van de weg, want dan is de reis afgelopen.

Voluit leven doen we pas als we niet onze eigen bron hoeven te zijn, niet ons terrein hoeven te verdedigen en niet het laatste woord hoeven te hebben. Als we alles achter ons kunnen laten en op tocht kunnen gaan en dan gaandeweg leren hoeveel" bezit" ballast is en hoeveel "zorg" overbodig.(Jeroen Gooskens)

Niet eindelijk, maar spijtig genoeg ben ik al in Santiago aangekomen. Iedereen met een beetje fysiek kan deze tocht maken. Alleen moet uw mentale krachtmeter op maximum staan. Niks maar dan ook niks mag u uit evenwicht brengen. Je moet altijd weten dat het goed komt en daar volledig op vertrouwen. De rest is gewoon verspilde energie. Omzien in verwondering, verwijlen in stilte, kijken waar de weg mij brengen zal is de gouden regel voor een pelgrim.

Ook heb ik me altijd voorgehouden dat ik op geen enkel moment alleen ben. Zelfs in Noord-Frankrijk waar ik gans alleen moest vaststellen dat de weg niet meer bestond en het volgende dorp 20 km verderop lag, ben ik nooit in paniek geweest. Ik had ook in mijn fantasie altijd iemand die mij hielp en raad gaf. Bij zware beklimmingen, op moeilijke momenten, de weg verloren, drinkwater op... dikwijls had ik het moeilijk. Maar er was altijd die mentale kracht die me zei, “dat komt goed”.

De weg doet uw vertrouwen in vreemde mensen alleen maar toenemen. Na al die lovende woorden van mensen onderweg, die bewondering, voelde ik me heel klein op dat immense "Plaza de Obradoiro" voor de kathedraal.

Vandaar spijtig dat ik in Santiago ben. Ik ben mijn status van" pelgrim onderweg "kwijt geraakt en dat doet pijn. Niks gevoeld van geluk dat ik mijn doel heb bereikt. Heb het al eens in mijn vorige verslagen geschreven: " Pelgrim ben je niet, dat wordt je". Niet voor niets dat zo 'n tocht in veel landen doorslaggevend is op je CV, zoals in Spanje, Italië en zelfs in Nederland. Mensen die deze tocht maakten zullen dat alleen maar beamen.

Ik voel me een beetje gedrogeerd. De les dat de weg belangrijker is dan het doel, moet iedereen in zijn leven ervaren. Alles wat gepland is moet op termijn worden bijgesteld.

HIERMEDE SLUIT IK MIJN BLOG AF. BEDANKT ALLEMAAL VOOR DE REACTIES, IK HEB ZE GRAAG GELEZEN EN TOT ZIENS.Later, thuis, zal alles nog wel wat bijgewerkt worden

                                                         

Verstuurd met smartphone
Alois Van der Veken