Antwerpen.

Terug thuis. Na een lange verplaatsing zijn we eindelijk thuis. Eerst met de taxi van het hotel naar de luchthaven, een half uurtje. Dan de vlucht van Bangkok naar Istanbul, negen uur. Daar twee uur wachten. Van Istanbul naar Brussel, een dikke drie uur.

Dan in de stromende regen even wachten op de bus: met de 'Airport express' naar Antwerpen, Rooseveltplaats. Daar dachten we bus 17 te nemen naar Wilrijk, maar gezien de onbetrouwbaarheid van het busvervoer bleek de halte afgeschaft(werken!). Dus in de regen naar het centraal station. De eerste bus bleek afgeschaft, dus weer wachten. Enfin, uiteindelijk zijn we thuis gekomen. Ter vergelijking: vertrokken bij 32 graden, aangekomen bij 10 graden. Koud dus!

Danielle had voor brood en toespijs gezorgd, dus van nu af leven we terug in Wilrijk.

Bedankt aan al onze trouwe volgers en vooral aan Danielle, die tijdens onze afwezigheid voor de planten en ons huis gezorgd heeft.

Terug in Bangkok.

Er valt weinig over te vertellen, we blijven hier maar drie nachten. Ons gewone recept: ontbijt, An zonnen en zwemmen, ik lezen. Rond vier uur happy hour en daarna gaan eten ergens achter de hoek, in een van de vele restaurantjes. An gaat een keer naar de pedicure en één keer gaan we heel westers eten: een dubbelle wopper bij de Burgerking.

Dan met de taxi naar Bang Pu.

Waar gaan we nu eigenlijk naartoe? Het gebied heet officieel het 'Bang Pu Recreation Center (สถานตากอากาศบางปู)'. Het ligt net ten zuiden van Bangkok in Samut Prakan.

Het is geen gewoon hotelgebied, maar een heel groot domein dat nog altijd beheerd wordt door het Thaise leger (Quartermaster Department).

Het werd opgericht in 1937 als rust- en herstellingsoord voor militairen.De bedoeling was :

• een ontspanningsplaats voor militairen

• een herstelcentrum voor gewonde soldaten

• én tegelijk een recreatieplek voor burgers

Bang Pu had ook een strategische militaire ligging aan de Golf van Thailand.

In 1941 landden Japanse troepen hier tijdens hun invasie in Zuidoost-Azië. Gevolg: het resort werd tijdelijk gesloten.

Na WOII werd het heropend als recreatiecentrum. Het was enorm populair bij de Thai in de jaren 1950-1960. Het was de plaats met “strandgevoel” voor de inwoners van Bangkok.

Er werden paviljoens gebouwd, restaurants en danszalen geopend en eenvoudige verblijven voorzien.

Vandaag is Bang Pu een natuurgebied met mangroves, bekend om zijn trekvogels (meeuwen uit Siberië!) en deels ontwikkeld tot educatief natuurcentrum.

Het wordt nog steeds beheerd door het leger en van heel dat enorme complex is nu een deel toegankelijk voor het publiek.

Het deel waar wij logeren is de vleugel waar waarschijnlijk vroeger de officieren hun kamer hadden. De kamers zijn heel groot (7 bij 5.5 meter!). Ze zijn gedeeltelijk gerenoveerd: zeer moderne (en goede) airco, moderne ramen, modern sanitair... Met uitzondering van het bed (prima!) is er aan het meubilair weinig of niets veranderd. Alles is oud en een beetje 'uitgewoond'. Desondanks zijn het goede kamers.

Voor de rest is het een ex-legerherstelingsoord. Enorme gebouwen die voor negentig percent leeg staan, geen faciliteiten (eetzaal, hotellobby, …). De mensen (legermensen?) spreken enkel Thais, maar zijn zeer gedienstig en vriendelijk.

Hier blijven we een paar dagen. Elke dag zelfde routine: opstaan rond 6.30 uur, koffie in de gang beneden (of buiten aan een tafeltje voor het hotel) en dan naar het educatief centrum. Daar trekken we de mangroven in. Mangroven zijn een bos bestaande uit bomen en struiken,dat bij hoog water voor een deel (een halve meter tot een meter) onder water staat. De militairen hebben hier wegen door getrokken en hun gebouwen neergezet. Het gebied is enorm uitgestrekt, zodat de wegen en gebouwen maar een heel klein deeltje van het mangrovewoud in beslag nemen. De mangrove trekt enorme aantallen vogels aan. Zowel meeuwen en sterns als ooievaars (nimmerzat en Indische gaper), kleine steltlopers, vier soorten ijsvogels, strandlopers …. elke dag doen we een wandeling door de mangroven (er zijn ook speciale paden aangelegd, zodat je echt 'het bos' in kan) en eindigen bij een van de twee kijkhutten.

Ontbijt genieten we daarna in het enige eetstalletje dat 'warm eten' serveert. Een echt ontbijt zoals wij het kennen, bestaat hier niet. We eten zoals de Thais: rijstsoep (bouillon met rijst en kip) of de gewone Thaise keuken (rijst met iets, het gewone middag en avondeten). Ondertussen is het middag en dik in de dertig graden. We zijn telkens blij als we ons op de kamer kunnen terugtrekken, onder onze heerlijke airco.

Rond vier uur doen we een tweede (kortere) vogelwandeling en aansluitend nemen we ons avondmaal in hetzelfde restaurantje waar we ook 's morgens gegeten hebben. Dan vlug naar het hotel, want hoewel de zon begint te zakken, is het nog altijd heel warm: vandaag was het tijdens het avondeten (zes uur) nog altijd 33 graden.

Dan wat lezen, vogelfoto's, douchen en slapen onder de airco, want het koelt hier 's nachts bijna niet af.

Dit houden we vol tot we terug moeten vertrekken naar onze laatste halte: Bangkok en dan (hopelijk) de thuisvlucht.

Laatste keer Bangkok.

Na een heel vlotte taxirit (een uur en 500 Thai bath of €13,2) aangekomen op onze vaste stek in Bangkok: New Siam II. We hebben een volledig gerenoveerde kamer voor onze laatste drie nachten. Vlug een beetje uitpakken en dan springrolls met mangosmoothie om onze terugkeer te vieren. We voelen dat onze reis op zijn eind loopt. Mailtje naar Connections die ons bevestigen dat met onze terugvlucht alles in orde is.

Activiteiten: Jos groot onderhoud (kapper en pedicure), cadeautjes zoeken (niet gemakkelijk), rondwandelen, happy hour, gaan eten …..

De geweldige drukte van gestrande toeristen is nu duidelijk afgenomen. Sommige vluchten gaan gewoon door, andere worden omgeleid (via Bejing en Athene).

In de (Belgische) kranten lezen we dat Thailand heel erg te lijden heeft van de oorlog van de VS en Israel tegen Iran. Er zou een groot tekort zijn aan benzine met lange files aan benzinestations en vissersboten die niet kunnen uitvaren, maar waar wij zitten is daar niets van te merken. Ook onze taxi van Bang Pu naar Bangkok was niet duurder geworden.

En dan breekt de laatste dag aan. Zo'n laatste dag is altijd een beetje vervelend: je kan geen echte dingen meer doen (je hebt er ook geen zin in), je moet om elf uur van je kamer (heel vervelend als je een heel late avondvlucht hebt …).  Voor dat laatste probleem hebben we een oplossing gevonden: we verlengen ons verblijf tot zes uur deze avond.

Planning: opstaan en heel uitgebreid (traag) gaan eten, wandeling naar het park aan de rivier tot het te warm wordt, An nog eens gaan zwemmen en ik wat lezen, dan (alles vervroegd) lunch (springrolls met mangosmoothie), tegen drie uur happy hour op onze gewone stek, dan tegen vier uur dinner en rond half vijf terug op de kamer. Inpakken, laatste keer douchen, uitchecken en om zes uur haalt een taxi ons op naar de luchthaven.

Terug in Bangkok.

De terugkeer van Koh Samet verloopt rimpelloos, maar Bangkok is een heksenketel: heel warm en overbevolkt. Reden: alle vluchten die een tussenlanding hebben in een van de golfstaten zijn uitgesteld. Vermits de meeste vluchten vertrekken vanuit Bangkok of hier een tussenlanding maken, zit het hier vol met gestrande reizigers! Wij zijn blij dat we al een tijdje geleden geboekt hebben, want ook ons hotel is volzet. Hier zijn we maar twee dagen en we doen verder waar we vorige keer mee begonnen zijn: An naar de kapper, beetje winkels kijken en (An) zonnen bij het zwembad. Nu een beetje naar het Zuiden waar nog drie vogelhotspots op ons liggen te wachten

Cha-Am

Na een rit van twee en een half uur zijn we aangekomen in Cha-Am. Ingecheckt in hotel 'Thomlek Swiss style guesthouse '. Alle deuren waren open, maar niemand aanwezig. Wachten. Na drie kwartier kwam de bazin er aan: een Thaise die met een Zwitser getrouwd is.

Kamer op de vierde verdieping. Bij ons zou dat de derde verdieping zijn, maar hier is het gelijkvloers verdieping 1. Zeer mooie, ruime kamer. Hier hebben we twee mooie vogeltochten gedaan: een voormiddag op het terrein achter ons guesthouse, de andere tocht ging naar het 'Cha-Am Forest park'. Een gebied dat uit een parkgedeelte en een stuk wildernis bestaat. We werden met de auto gebracht door een kennis van onze gastvrouw en op het afgesproken uur opgehaald door de gastvrouw met de hoteltuktuk. Zeer goede waarnemingen en aangenaam gebied om in rond te lopen. En dan terug vertrekken. Het was een zeer goed guesthouse, spijtig dat de keuken enkel Duits/Zwitsers was.

Phetchaburi

Na een vlotte rit met een public bus (50 bath per persoon!) worden we na 40 minuten afgezet op een klein busstation naast de snelweg. Geen taxi's, tuktuks of songtaews te bekennen. Vervoer kan enkel achter op een brommer, wat gezien onze bagage onmogelijk is. Dan maar ons guesthouse opgebeld en een kwartier later stopt er een grote wagen met de eigenaar en zijn vrouw om ons op te pikken en naar het hotel te brengen. De eigenaars zijn blij dat we terug zijn. Dit guesthouse is bekend om zijn lekker ontbijt. De gastheer is fier op de plaatselijke keuken (heel anders dan in de rest van Thailand) en schotelt zijn gasten elke morgen een (ander) typisch ontbijt voor. Lekker!

Chat GTP zegt hierover: “Phetchaburi (เพชรบุรี) is een historische provincie in het westen van Thailand, beroemd als 'de stad van de drie paleizen' en door UNESCO erkend als 'Creative City of Gastronomy. Het ligt op ongeveer 160 km ten zuiden va Bangkok en vormt de culturele toegangspoort naar Zuid-Thailand.”

Buiten zijn uitstekende keuken, zijn drie paleizen en zijn ontelbare tempels, is de provincie vooral bekend on zijn natuurpark 'Kaeng Krachan', ons volgende reisdoel.

Baan Maka

Naar Baan Maka hebben we heel lang uitgekeken, al van onze vorige reis, maar we zijn er nooit geraakt. Altijd was er iets: een tijdje gesloten, heel de tijd volzet, wel een kamer vrij maar niet lang genoeg ….. Tot An bij het verder boeken van onze reis merkte dat er plots een bungalow (kamer) vrij kwam voor vier dagen. Vlug geboekt en heel onze reisplanning omgegooid, maar we konden naar Baan Maka.

Wat is Baan Maka?

Uit hun website:

“We zijn gevestigd op een terrein van 5 hectare, dat bestaat uit tuinen, weiland, bos en het grenst aan een meer. Er is een 'forest trail' van een kilometer waar je overdag kan vogels kijken en 's nachts kan je er op zoek gaan naar slangen. De lodge beschikt over een paar kajaks die je kan gebruiken om het meer te verkennen (1km lang). '

Op dat terrein zijn een aantal bungalows gebouwd die telkens bestaan uit twee kamers. Elke kamer beschikt over airco, internet en een badkamer met toilet en douche. Geen televisie of telefoon. Centraal is er een receptie, keuken en restaurant. Dat is ook wel nodig, want het dichtst bijzijnde dorp ligt op een half uur rijden met de auto.

Baan Maka is bekend onder vogelaars, omwille van zijn ligging (17 km van Kaen Krachan, het bekendste natuurpark van Thailand) en temidden van ongeloofelijk uitgestrekte ongerepte natuur. Op het gebied van de lodge vind je een groot aantal vogels. Bovendien zijn de mensen daar kenners van de omgeving en de activiteiten die je er kan uitvoeren. De lodge heeft ook contacten met plaatselijke gidsen, zodat je zonder veel problemen aan een vogelgids kan geraken. Alles is aangepast aan mensen die (vroeg) vogels willen gaan spotten : ontbijt vanaf half zes tot negen, lunch van elf tot twee en diner van zes tot negen. Het eten is fantastisch: Thaise keuken, vers klaargemaakt met groenten uit de eigen tuin.

Hier boeken we dus een paar dagen, midden in de natuur.

De eerste avond maken we kennis met Roger, een Engelsman die een gids met auto (4-wielaandrijving) geboekt heeft voor morgen. Hij nodigt ons uit om (kostendelend) de tour mee te maken. De dag is fantastisch: niet geweldig veel vogels, maar wel speciale soorten. We zijn doodmoe als we 's avonds terug aankomen.

We nemen een dagje rust (vogels kijken op het terrein) en de volgende dag bezoeken we een 'hide'.

De streek rond het nationaal park is bekend om zijn vele 'hides'. Dit zijn permanente 'kijkhutten' gebouwd rond een waterplas of een vijvertje, aan een open plaats is het bos …. Hier kan je tegen een geringe vergoeding (ongeveer vijf euro per persoon) een plaats huren en ongestoord kijken (en fotograferen!) wat er in de buurt komt. Fantastische ervaring. Op een voormiddag scoren we, naast veel andere vogels, vier lifers, waaronder een zeldzame patrijs en een nachtzwaluw.

Nog even bekomen en dan trekken we (via Petchaburi en Bangkok) naar de laatste bestemming van deze reis.

Petchaburi.

Het vervoer van en naar Ban Maka is heel dubieus: er rijden minibusjes, maar die hebben geen echt vaste uren; ze vertrekken als ze vol zijn en soms rijden ze gewoon niet. We moeten dus per taxi reizen. Om een idee te geven: een rit van ongeveer 40 km lost een klein beetje meer dan de rit van Wilrijk naar Antwerpen centrum. Kort na de middag met de taxi vanuit Ban Maka aangekomen in ons hotel. De eigenaars waren weer heel blij om ons terug te zien en maakten onmiddellijk een grote portie mosselen klaar met een pikante dipsaus. We blijven hier maar één nachtje, juist genoeg om onze lange rit te onderbreken en afscheid te nemen van ons hotel in Petchaburi. Hier krijgen we voor de eerste keer deze reis echt regen: een stortbui van ongeveer een kwartier. We eten voor de laatste keer op de avondmarkt, dan douchen en slapen want morgen terug naar Bangkok.

Voor we aan het laatste stukje van onze reis beginnen, gaan we eerst nog even op vakantie: bestemming Koh Samet.

We reizen op onze manier: openbaar vervoer (of eventueel minibusjes) en geen te grote afstanden per dag.

We vertrekken vanuit Chiang Rai terug naar Chiang Mai. Alle routes schijnen over Chiang Mai te lopen, dus daar kunnen we niet buiten.

Nu we hier toch zijn willen we nog een poging wagen om de meest noordelijk gelegen vogelgebieden te bezoeken. Vanuit Thaton was het ons niet gelukt (weg afgesloten door het leger: te dicht bij de grens met Myanmar), maar onze vogelgids (waar we eerder dit jaar al een tocht mee maakten) ziet kans om ons op een tweedaagse uitstap naar daar te brengen. De tocht was fantastish en de vogels waren schitterend. Heel mooie vogels en een heel deel lifers!

Van Chiang Mai naar Shukhotaya. Rustige rit en we kiezen een bus die als eindhalte de oude stad (historical center) heeft. Hier blijven we twee nachten: even bekomen van de rit en een dikke halve dag vogels kijken (tot het te warm wordt: de temperatuur loopt nu erg op!)

Nog even langs Bangkok voor “groot onderhoud”: kapper, pedicure, uitgebreid ontbijtbuffet, zwembad (An) ….

En dan naar onze voorlopige eindbestemming: Koh Samet. We boeken de verplaatsing in een reisbureautje waar we vroeger al eens uitstappen geboekt hebben.

's Morgens vertrekken met een minibus, rechtstreeks naar Ban Phe, waar de boten vertrekken. Daar stopt men ons in een 'fast boat', een soort groot uitgevallen speedboot, waarmee we op tien minuten naar het eiland gebracht worden.

Sinds we in juli met de Gevers-familie op Koh Samet geweest zijn, is dat voor ons het feesteiland.

Stel je een paradijselijk eiland voor (zoiets als de reclame voor Bounty), met spierwit zand en een weelderige, tropische begroeiing. Het is er warm, maar een iets koelere zeewind maakt de temperatuur heel aangenaam. Het zeewater is perfect van temperatuur: niet te warm of te koud als je er in gaat, maar aangenaam en net koel genoeg om je af te koelen. In dat tropische plaatje heeft men een aantal grote (voor ons doen ook luxe) blokhutten gebouwd. Voeg daarbij heel lekker eten (het lekkerste eten ter wereld), vriendelijke bediening en elke dag happy hour, waar je voor zes euro twee lekkere cocktails kan krijgen!

Zogauw de mensen naar hun kamer beginnen te gaan schieten de bedienden van het hotel te voorschijn om de ligzetels en parasols op te ruimen en te vervangen door tafels en stoelen. Terwijl je uitgebreid zit te dineren voert men op de achtergrond een vuurspektakel op.

Hier blijven we een paar dagen: 's morgens uitgebreid ontbijt (buffet met Europese en Thaise gerechten om uit te kiezen). Daarna op het strand (privéstrand van het hotel) wat lezen (ligstoelen staan klaar voor de gasten) en nu en dan even het water in om af te koelen. Vanaf vier uur begint het happy hour. Na een paar drankjes even naar de kamer om te verfrissen en dan diner op het strand.

Op één dag na (wandeling naar de tempel in de hoofdstraat, gekoppeld aan vogels kijken in de tempeltuin), is dit onze dagelijkse routine. Dit leventje zouden we lang kunnen volhouden!

Maar … we hebben nog een kleine maand te gaan, dus terug naar Bangkok.

Na Chiang Rai terug naar Chiang Mai.

We wilden een kamer boeken, maar bijna alles bleek volzet en we moesten voor één nacht uitwijken naar een ander hotel. Toen we aankwamen waren heel veel straten afgesloten of waren plots veranderd in enkelrichtingstraten. Reden: week van de bloemen in Chiang Mai.

Vlug iets gegeten en dan naar het park achter de hoek. In het park was een concert bezig van Thaise moderne (pop) muziek en in de straten stonden allemaal praalwagens met figuren, bekleed met bloemen, ongeveer zoals de bloemenstoet in Wommelgem vroeger.

De wagens stonden midden op de rijweg en langs de twee zijkanten stonden allemaal kraampjes met bloemen en planten. Opvallend veel prachtige bonsai's, aan zéér schappelijke prijzen. Spijtig dat ze niet te vervoeren zijn!

Hier blijven we een week. We gaan niet veel uitvoeren, behalve zondag naar de avondmarkt, twee keer een halve dag naar het natuurgebied 'Chiang Mai non hunting area' en een tweedaagse tocht (met gids) terug in noordelijke richting langs een aantal natuurgebieden.

De hoofdmoot van onze bezigheden zal hier het plannen zijn (en eventueel al een paar hotels boeken) voor de laatste helft van onze reis.

…..

Onze vogeltochten waren fantastisch: twee keer 's morgens vroeg met een tuktuk naar de 'non hunting area' en vooral naar de bijhorende tempels. De tempels zijn oud en een beetje verwaarloosd, met als gevolg dat de gronden er rond vrij verwilderd zijn en dus perfect geschikt om vogels te kijken.

Het hoogtepunt van ons verblijf hier was de tweedaagse tocht terug naar het noorden, naar de bossen op de grens met Myanmar. Wij twee met een Thaise gids.

Opstaan om half zes. Al voor zes uur stond de gids met zijn auto te wachten voor ons hotel. De eerste dag doen we drie natuurgebieden: twee kloosters (die deel uitmaken van het nationaal park) en een camping/militair domein.

Het eerste klooster lag boven op een berg. Niet te bereiken met de auto, wel via een ontelbaar aantal trappen. Gelukkig werden we afgeleid door de aanwezigheid van verschillende interessante vogels.

Vervolgens naar het tweede klooster. Veel boedhistische kloosters hebben iets met dieren.

“ Boeddhistische kloosters hanteren een houding van diep respect, mededogen en geweldloosheid (ahimsa) tegenover alle levende wezens, inclusief dieren. Deze houding is geworteld in de overtuiging dat alle wezens gelijkwaardig zijn en dat dieren, net als mensen, streven naar geluk en het vermijden van lijden. ….. Een specifieke praktijk in sommige kloosters is het vrijlaten van dieren die bestemd zijn voor de slacht of gevangenschap, om zo positief karma te genereren en compassie te tonen.” (Bron; Chat GTP).

Zo hebben sommige kloosters grote vijvers waarin ze binnengebrachte schildpadden opvangen, anderen verzorgen (kooi)vogels die ze nadien terug vrij laten...

Het tweede klooster dat wij bezoeken (en dat eveneens deel uitmaakt van het nationaal Park) heeft als specialiteit het 'ondersteunen' van vogels in het wild. Er is een drinkplaats en soms wordt er bijgevoederd. De vogels zijn er absoluut niet schuw en dat maakt het een ideale plaats om vogelfoto's te nemen, wat we dan ook overvloedig doen.

Onze derde bestemming van deze eerste dag is een camping, grenzend aan een militair domein. Hier is de te vinden soort de 'giant nuthatch', (de reuzenboomklever). Het is de grootste boomklever ter wereld (19,5 cm) en komt voor in de bergbossen van zuidwest China, het noorden van Thailand en Myanmar. Het is een bedreigde diersoort. We zijn dan ook heel gelukkig als we naast een paar andere vogels (specht, kastanjelijster …) onze doelsoort ontdekken.

En dan naar ons hotel. We rijden een heel stuk door naar het noorden, om uiteindelijk te belanden in Fang, in het hotel dat we een paar dagen geleden verlaten hebben.

Na een korte nacht vertrekken we naar onze laatste bestemming, de grens met Myanmar. De grens wordt bewaakt door een aantal militaire posten. Hier vogelen we langs de weg die naar de grens leidt.

De eerste vogel die we zien is een (zeldzaam) paartje fazanten, genoemd naar de vrouw van de 'ontdekker' : Mrs Hume's pheasant. Foto's nemen is moeilijk, want de zon is nog maar net op.

En dan houdt het niet op: de ene interessante vogelsoort na de andere. En dan terug naar Chiang Mai.

Twee dagen om te bekomen en dan weer op weg.

De rest van de reis is gepland, er zijn een aantal van de tien hotels die we gaan doen geboekt, de vogeltochten zijn achter de rug, dus er is niets dat ons tegenhoudt.

Chiang Rai

'De stad werd in 1262 gesticht door de eerste koning van het Lannarijk, koning Mengrai. De status van hoofdstad verloor het echter al snel aan de stad Chiang Mai, die in 1296 door Mengrai gebouwd werd.

Pas in 1786 werd de stad onder koning Rama I voorgoed bij het toenmalige Siam (Thailand) gevoegd.

In 1432 werd de Smaragdgroene Boeddha, Thailands meest geëerde Boeddhabeeld dat nu te bewonderen is in Bangkok, bij een aardbeving in Chiang Rai ontdekt'. (Bron: Wikipedia)

We doen hier een georganiseerde daguitstap, via allerlei bezienswaardigheden, naar de 'gouden driehoek.

Onze eerste halte (na nog 6 andere menseen opgepikt te hebben) wordt Wat Rong Khun, de “hemels Witte Tempel”.

Wikipedia zegt hierover:

 “Wat Rong Khun( Thai: วัดร่องขุ่น), onder buitenlanders beter bekend als de Witte Tempel, is een hedendaagse en onconventionele boeddhistische tempel in Chiang Rai, Thailand.

Hij is ontworpen door Chalermchai Kositpipat in 1997. Wat Rong Khun is gebouwd in een witte kleur om de reinheid van Boeddha weer te geven. Met witte mozaïek wordt de wijsheid van Boeddha weerspiegeld.

Naar verwachting zal de bouw van het complete tempelcomplex pas rond 2070 volledig afgerond zijn. Het volledige complex zal dan uit negen gebouwen bestaan, waarbij ieder gebouw een eigen betekenis heeft.

Bij een aardbeving op 5 mei 2014 met een kracht van 6,3 op de schaal van Richter in het noorden van Thailand raakte Wat Rong Khun zwaar beschadigd. In eerste instantie zou het tempelcomplex blijvend gesloten blijven, maar door een grote hoeveelheid donaties kon de tempel volledig worden hersteld.”

De tempel is groot en indrukwekkend. Het is een verbluffend samenspel van traditionele en moderne elementen. We lopen hier een uur rond en zijn verwonderd door de schoonheid van de gebouwen en de beelden. Tussen haakjes, de tempel is volledig gefinancierd (op het herstel na de aardbeving na) door een industrieel die iets wou terugdoen voor zijn land.

Onze tweede halte is de 'Blauwe tempel'.

Vrij naar Wikipedia:

“Op deze plek stond voorheen een verlaten tempel, met oude bakstenen resten. De lokale gemeenschap nam in 1996 het initiatief om de tempel te vervangen, maar de werken begonnen pas in oktober 2005. Het ontwerp werd gerealiseerd door Phutta Kabkaew, een volkskunstenaar uit Chiang Rai. De bouw duurde elf jaar, het hoofdgebouw van de tempel werd voltooid in 2016“.

Deze tempel is totaal anders dan de vorige die wij bezocht hebben, ook heel mooi, maar meer traditioneel. Hij werd uitgevoerd in opvallende blauwe en gouden kleuren. De kleur blauw in het boeddhisme staat voor mededogen, wijsheid, onmetelijkheid (als de hemel of oceaan) en genezing.

De tempel is misschien minder indrukwekkend, maar intiemer en zeker zo mooi.

Wat speciaal is aan dit verhaal: waar bij ons kerken gesloten worden en omgedoopt tot feestzalen..., worden hier door de mensen zelf (!) nog tempels bijgebouwd.

Op naar de volgende: het zwarte huis (of beter: het zwarte dorp). De officiële naam is 'Baandam Museum'. Het gaat over het huis waar Thawan Duchanee woonde en werkte. De man studeerde aan verschillende academies, waaronder aan de 'Koninklijke Academie voor beeldende kunsten' in Amsterdam. Hij was schilder en veel van zijn werken hangen in Thaise en andere Aziatische musea. In het huis waar hij woonde en werkte waren een deel van zijn werken te zien: schilderijen, maar ook meubels (stoelen en zetels gemaakt van runderhoorns) en houtsnijwerk vervaardigd naar zijn werken. Impressionant, maar ons sprak het niet erg aan.

Dan naar het dorp van de langnek-Karen. De Karen zijn een bergstam, oorspronkelijk afkomstig van Oost-Myanmar. Zij vestigden zich in Thailand en vormen de grootste 'tribal community' van het land. Ze zijn vooral bekend voor de gewoonte hun vrouwen en meisjes al vanaf zeer jonge leeftijd messing ringen om de hals te doen, elk jaar eentje meer, zodat de sleutelbeenderen neergedrukt worden en de nek 'uitgerokken' lijkt. Het leek ons geen echt gezonde gewoonte, die gelukkig stilaan uitsterft: op school is het verboden, dus de jonge meisjes dragen meer en meer een 'afneembare' nekuitrekker.

Volgende halte: de Choi Fong tea plantation. Choi Fong (of Choui Fong) betekent groene berg in het Chinees. Dat klopt ook: de plantage is gelegen op een heuvel en zover je kan kijken zie je onafgebroken rijen theestruiken. We krijgen een uitgebreide uitleg over de soorten en de verwerking (de beste thee wordt nog steeds met de hand geplukt) en dan gaan we thee proeven: groene thee, zwarte thee en Olong thee. Interessant en zelfs lekker!

Laatste halte: de gouden driehoek en het opium museum.

Ai zegt hierover: 'De Gouden Driehoek bij Chiang Rai is het beroemde, bergachtige drielandenpunt waar Thailand, Laos en Myanmar samenkomen bij de Mekong-rivier. Het gebied, ooit berucht om de opiumhandel, staat nu bekend om prachtige uitzichten, boottrips op de Mekong, tempels in Chiang Saen en het 'House of opium museum'.

In 2003-2004 hebben wij deze plek nog bezocht en er is veel veranderd: waar aan de overkant van de Mekong vroeger velden en weiden waren, ligt nu een volledig nieuwe stad. De Chinezen pachten dit gebied en stichtten er de 'Golden triangle Special Econmic Zone (GTSEZ), waar Chinese investeringen, casino's en infrastructuurprojecten de regio transformeren.

De gouden driehoek is historisch bekend om zijn opiumproductie en is nu een centrum voor de handel in synthetische drugs (Yaba). De naam 'gouden driehoek' komt van de handel in opium: vroeger kostte een kilogram opium één kilo goud.

Wij bezoeken hier het opium museum, waar alles verteld wordt over de productie, handel, het gebruik (nee, deze keer geen proeverij!) en het politiek en economisch belang van deze handel.

Na nog een laatste blik over de mekong vertrekken we (doodmoe) terug naar ons hotel.

Nog even gaan eten op de avondmarkt en dan douchen en slapen, want morgen verplaatsing: terug naar Chiang Mai.

Thaton

Vanuit Pai naar Thaton (of Tha Ton of ….) reizen is geen sinecure. Er is geen rechtsteekse busverbinding en het is te ver om de afstand met tuktuks of met een songtaew af te leggen.

Er rest ons dus niets anders dan met een grote omweg ons doel te bereiken.

Eerste stap: terug naar Chiang mai. We boeken een plaatselijke bus (drie dagen op voorhand, alle bussen zijn al volzet!) voor 200 Thai bath (ongeveer vijf euro) per persoon. Ze vervoeren ons veilig doorheen alle bochten in drie uur en een half bergafwaarts naar Chiang Mai. Omdat we niet weten of er die dag nog een bus terug naar het noorden is, blijven we hier een nachtje overnachten.

Chiang Mai heeft drie busterminals: twee en drie liggen vlak over elkaar, maar numer één ligt aan de andere kant van de stad. Omdat we niet weten waar onze volgende bus vertrekt, boeken we ergens tussenin. We vinden een hotel waar we vorig jaar al eens geweest zijn: professioneel, proper en …. met Engels sprekend personeel aan de receptie.

De volgende dag reizen we verder. Omdat we niet te weten kunnen komen of er een rechtstreekse bus naar Thaton is, nemen we het zekere voor het onzekere en rijden we van Chiang Mai naar Fang.

Ditmaal is ons vervoermiddel weer een plaatselijke bus, maar veel eenvoudiger dan gisteren.

We laten ons naar busterminal 1 brengen door Grab. Dit is de plaatselijke variant van Uber. De chaufeuse brengt ons tot op de terminal, vlak aan de busstop naar Fang.

De rit naar Fang is mooi. Rijstvelden met frisgroene jonge rijstplantje, bergen in de verte …. .

De rit duurt weer drie uur, zonder noemenswaardige voorvallen.

Fang is een kleine stad, waar we nog nooit eerder geweest zijn. We hebben dus op goed geluk een hotel moeten boeken. Het valt geweldig mee: splinternieuw, heel proper, ruime kamers, uitzicht over de rijstvelden en ontbijt inbegrepen. Tussen haakjes: het is een Chinees ontbijt, dus waterige rijstsoep die je zelf moet opleuken met allerlei pikante kruiden, hele kleine stukjes geroosterd (of gedroogd of beiden) vlees, koriander … Vreemd maar wel lekker. Voor we op de middag de bus nemen naar Thaton doen we nog een vogeltocht door de rijstvelden. Prachtig.

Na de middag: eindelijk op naar Thaton. Ditmaal gaan we met een songtaew. Dat is een auto, een soort pickup, waar in de 'laadruimte' twee banken in lengterichting zijn geplaatst. De chauffeur wacht tot de wagen vol is (tien personen, dicht opeen) en dan naar Thaton. Het is een ritje van drie kwartier. Het voordeel van songtaews is dat ze niet echt een vaste route hebben. De eindbestemming is gekend, maar men zet je op of zo dicht mogelijk bij je bestemming af.

Thaton is heel klein. Het ligt aan de Kok rivier, die in 2024 verantwoordelijk was voor een geweldige overstroming, die heel veel huizen, winkels … verwoest heeft.

We vestigen ons hier voor een paar dagen in het duurste hotel van het dorp, het Saranya River House. De prijs: € 50,7. Als we later een dag bijboeken (zonder booking.com), zakt de prijs naar € 42,9.

Hier proberen we twee doelen te bereiken: An haar verjaardag vieren en een paar mooie vogelwandelingen maken.

Het hotel is prachtig: ruime kamer, boxspring, zeer goede douche, geruisloze airco en vooral heel hulpvaardig personeel. De manager en haar dochter staan heel de dag klaar om onze geringste vraag te beantwoorden en elk probleem(pje) op te lossen.

An verjaart elk jaar op een heel ongelukkig moment: we zijn telkens halverwege een lange reis. Onze viering bestaat dan ook vooral uit heel chique gaan eten, iets gaan drinken ….

De mensen van het hotel kwamen ongevraagd na het ontbijt een klein taartje brengen en 'Happy birthday' zingen.

Ook de vogelwandelingen waren heel leuk en productief.

's Avonds was er, georganiseerd voor een groep Fransen op doorreis, een optreden van een dansgroep die bestond uit meisjes van de plaatselijke 'stammen', elk in hun traditionele kledij. Mooi!

Met spijt in het hart moeten we ook hier vertrekken. We keren terug naar Fang, naar het nieuwe hotel dat we ontdekt hebben op onze heenreis.

Fang.

Fang bereiken is geen probleem. De dochter van de hotelmanager brengt ons, na een lekker ontbijt, met de auto naar het busstation. De bus staat al klaar en na tien minuutjes mogen we instappen. De bagage gaat in de bagageruimte en wij nemen plaats in een grote bus met airconditioning.

Onderweg stappen nog wat mensen op (bussen hebben hier geen vaste haltes, als er een bus voorbijkomt wenk je ze, en als je eraf wil bel je of je vraagt aan de chauffeur om te stoppen.

Na een half uur zijn we op onze bestemming.

De hotelmanager herkent ons van vorige keer en een kamer krijgen is geen probleem. We hadden voor een nacht geboekt, maar drie nachten slapen waren mogelijk en de prijs daalde met tien euro per nacht.

In Fang gaan we volledig voor het vogelspotten. Hier doen we twee, mogelijk drie activiteiten: eerst en vooral exploreren we de rijstvelden, die zo ongeveer achter ons hotel beginnen. Elke morgen om iets voor zeven uur opstaan, om om zeven uur stipt op tijd voor het ontbijt te zijn. Tegen twintig na zeven gaan we door voor onze eerste vogeltocht. Vroeger vertrekken heeft geen zin want 's morgens hangt hier altijd een lichte mist over de velden, wat de kwaliteit van de foto's niet ten goede komt.

Hier lopen we door de rijstvelden, op zoek naar mooie vogels, met de bedoeking er topfoto's van te nemen. Tegen elf uur gaan we een ijskoffie drinken in een plaatselijk zaakje en rond twaalf uur zijn we op de kamer. Airco op, want het is hier al fel aan het opwarmen, en rustig foto's bekijken, sorteren en bewerken, afgewisseld met een beetje lezen.

Rond vier uur zelfde scenario als 's morgens: vogels kijken tot ongeveer zes uur (dan wordt het licht al zwakker) en aansluitend gaan eten. Na het eten foto's bewerken, douchen, lezen, slapen.

Dat houden we een paar dagen vol.

Onze tweede activiteit is een bezoek aan de 'hot springs', warmwaterbronnen met twee spectaculaire, spuitende geisers. Buiten dit natuurverschijnsel is het ook een goede plaats om vogels te spotten.

Het gebied ziet er uit als een groot, goed onderhouden park, met veel warm (heet – 80 graden) water en bezaaid met zwarte rotsen. De belangrijkste activiteit van de toeristen is eieren koken in de warmwaterplassen, die van ons is vogels fotograferen.

De derde activiteit die we zouden willen doen is een bezoek aan de hoger gelegen gedeelten van het park. Maar … een vogelgids die ons hier naartoe wil begeleiden is niet te vinden. De meeste tochten worden georganiseerd vanuit Chiang Mai en bestaan uit een trekking van 4 tot 7 dagen. Wij zoeken naar een dagtrip naar de kijkhutten, maar dat schijnt niet te bestaan. Spijtig, want op die plaats kan je een paar heel zeldzame vogels zien.

Het blijft dus bij de rijstvelden en de hotsprings.

De reis hier naartoe verliep niet zonder haperingen. Opstaan om half acht (we hadden gisteravond het meeste al ingepakt) en om acht uur stipt staan we met onze bagage aan de ingang van het hotel. Tussen acht uur en half negen zou men ons komen oppikken met een minivan.

Om half negen: geen spoor van vervoer. Ik bel naar het bureau waar we geboekt hebben: geen gehoor. Ik bel het noodnummer: geen gehoor. We besluiten nog even af te wachten en om twintig voor negen krijgen we een bericht dat de bus vertraging heeft, maar op weg is.

Om kwart voor negen start de rit. Het is 125 km van Chiang Mai naar Pai, maar de bus zou er drie uur over doen.

De weg is mooi: heuvels, overal vers aangeplante rijst, mooie tempels tussen de velden...

Maar: op die weg liggen maar liefst 762 (haarspeld)bochten! We zijn dan ook blij als we om kwart voor twaalf aankomen.

Pai is niet erg veranderd: gezellig druk, veel restaurants en guesthouses, heel veel jonge rugzaktoeristen (opvallend veel Israëlis!) ....

Wat niet veranderd is, is ons hotel 'Brookview'. Een groot terrein aan de rivier met een vijver en een bosgedeelte. Op het terrein staan een vijftiental blokhutten, elk met airco, badkamer met warm water, een ruime (slaap)kamer en een terras. hier gaan we een paar dagen verblijven.

Pai heeft ook een heel sympathieke avondmarkt. Het is maar een fractie van de markt in Chiang Mai, maar deze avondmarkt wordt elke avond opgezet. Het grote verschil met de eerste keer dat we hier waren (2003) is dat vorige keer de vrouwen van de bergstammen, elke 'stam' in zijn typische kledij, hun handgemaakte producten verkochten, terwijl er nu vooral eetkraampjes en kraampjes van de plaatselijke winkels zijn. Iets anders wat hier erg opvalt: de moslima's zijn hier heel zwaar gesluierd: enkel hun ogen zijn zichtbaar.

Elke dag doen we een vogelwandeling. Dagindeling: opstaan zeven uur, gratis koffie met een koekje aan de receptie en dan vogels kijken aan de rivier tot (afhankelijk van het aantal vogels) ongeveer tien uur. Dan ontbijt. Daarna terug vogels kijken op het terrein van het hotel tot ongeveer twaalf uur.

Dan wordt het warm, dus onder de airco vogelfoto's bewerken of buiten in de schaduw lezen. Heel rustig allemaal, alleen organiseert men hier afvaarten van het riviertje in autobanden, wat met aanzienlijke leute en lawaai gepaard gaat.

Rond vijf uur begint het af te koelen en wandelen we naar het dorp. Eten en dan nog eens over de avondmarkt voor het nagerecht. Terug naar hotel, douchen, nog wat lezen, slapen.

Aangekomen in Chiang Mai. Het is zondagavond en kenners weten wat dat betekent: avondmarkt en 'walking dinner'.

De avondmarkt is nog uitgebeid ten opzichte van vorige keer. Stel je een lange straat voor van twee kilometer. Langs beide zijden zijn er kraampjes opgericht, plus nog een dubbele rij in het midden. Op alle tempelterreinen staan er nu tafeltjes en stoeltjes plus eetkraampjes, en ook de zijstraten worden gevuld met kraampjes.  Je kan hier alles eten: van de traditionele Thaise curry's over kleefrijst met mango, sushi, dikke noedels tot geroosterde insecten en dikke sappige larven.

Voor we naar de markt vertrekken checken we in in ons hotel. Vermits de hotels die we kennen in Chiang Mai allemaal volzet zijn, zoeken we iets anders. Het wordt een slaapplaats in de buurt van waar we vorige keer logeerden.

Het is een klein appartementje. Je komt binnen in een hal. Hier geven drie deuren op uit: één naar het toilet, één naar de badkamer en één naar de zit/slaapkamer. Het is de beste kamer tot nu toe van deze reis. Het is ook de duurste: € 29 (booking.com). Als we twee dagen bijnemen zakt de prijs tot € 23!

Ons eerste werk hier is ons visum verlengen. Als je Thailand binnenkomt krijg je standaard een visum voor twee maand. Je kan nog een maand bijkrijgen, maar dan moet je naar een 'immigration office' en daar een verlenging aanvragen. Om een heel lang verhaal kort te maken: we hadden alle documenten bij (pasfoto's, bewijs dat we hier op hotel waren) en drie bladzijden met vragen die we ter plaatse ingevuld hadden.

Alles was in orde, op één formulier na: in het hotel had men het verkeerde bewijs van verblijf meegegeven. De ambtenaar was zo vriendelijk om naar ons hotel te bellen en daar uit te leggen wat wij juist nodig hadden (in het hotel spreekt men enkel Thais en de app is niet goed in administratie).

Wij terug naar het hotel en daar had men de formulieren al klaargemaakt.

Morgen gaan we een vogeltocht doen (met gids) en overmorgen doen we een tweede poging om ons visum te verlengen.

Na een heel goede vogeltocht (heel veel vogels en drie 'lifers') gaan we de dag erna terug naar het 'immigration office'. Dat gaat open om half negen en wij waren er om twintig voor negen. Heel goed, dachten we, tot we het bureau binnenkwamen. Propvol!

We hadden afgesproken dat we niet moesten aanschuiven, maar onmiddellijk met onze nieuwe formulieren naar de ambtenaar in kwestie mochten komen. Goed nieuws: al onze papieren waren prima in orde. Nu wachten. We hadden briefjes met nummers A40 en A41 en we zagen dat het nogal opschoot. Waar we niet op gerekend hadden, was dat er nog briefjes waren die begonnen met de letters B en C en dat die allemaal tussen de A-nummers kwamen. Dus heel lang wachten en eindelijk was het aan ons. Paspoort en papieren afgegeven en wonder boven wonder bleek alles, ook na de tweede controle in orde. De derde hindernis was betalen voor het visum. Dat moest gebeuren in een ander gebouw, maar (het was ondertussen half elf) daar begon men voor de middagpauze niet meer aan. Er was te veel volk en we moesten terugkomen na de middagpauze. (Wij hadden nog geluk: een groot aantal mensen mocht pas morgen terugkomen! ) Dus wachten tot één uur. Wij vlug met een taxi naar de stad, gaan eten, met de taxi terug en weer wachten. Na een hele tijd was het eindelijk aan ons. Wat bleek? De pasfoto die we op onze aanvraag gekleefd hadden was dezelfde als die in ons paspoort stond en vermits dat paspoort vier jaar oud was, moest er een nieuwe pasfoto gemaakt worden! Wij dus naar een ander deel van het gebouw en twee nieuwe foto's laten maken. Foto's werden goedgekeurd, betalen en wachten. Nog een korte onderbreking om ter plaatse nog een fotootje te laten maken (waarom in hemelsnaam?) en dan krijgen we eindelijk ons paspoort terug met een visum waarmee we een maand langer in Thailand kunnen blijven.

Conclusie: Thaise ambtenaren zijn heel lief en behulpzaam, maar ze zijn verzot op een ingewikkelde en weinig transparante administratie.

Gelukkig hebben we de dag erna kunnen ontspannen tijdens een leuke vogelwandeling. Niet zo veel vogels gezien, maar wel een paar heel mooie, waar we bovendien goede foto's van hebben kunnen maken.

Nu blijven we nog twee dagen in Chiang Mai: uitrusten, tempels bekijken, (window)shoppen …

Tot later.

Ayuttaya

Het historisch park Ayuttaya omvat de oude hoofdstad Ayutthaya van het koninkrijk Ayutthaya. De stad werd in 1991 door Unesco tot werelderfgoed verklaard.

 Ayutthaya werd gesticht rond 1350 als hoofdstad van het Koninkrijk Ayutthaya door de Siamese koning U Thong. Zij werd verder, over een periode van ca. 400 jaar door 33 koningen opgebouwd. In 1767 werd de stad door het Birmese leger verwoest.

Ayuttaya ligt aan de samenvloeiing van drie rivieren: de Chao Phraya, de Pa Sak en de Lopburi. Door het graven van een aanvullend kanaal werd de stad volledig door waterwegen omringd. Vele Europese naties, waaronder de Nederlandse VOC hadden in deze eens welvarende stad handelsposten. Tegenwoordig blijven van de eens zo schitterende tempels enkel ruines. De moderne stad is gebouwd tussen en rond de ruines van de vroegere tempels en paleizen.

Ons hotel ligt op vijf minuten stappen van de belangrijkste tempelruines. En niet onbelangrijk: op tien minuten stappen van een leuk ontbijtzaakje en eveneens op tien minuten van de avondmarkt. We kunnen dus een perfecte mix maken tussen natuur en cultuur. Tussen de tempelruines zijn namelijk grote ruimten met gras, bomen en uitgestrekte waterpartijen. Het wemelt er van de vogels!

Hier maken we een tijdje de combinatie tempels-vogels. We lopen rond tussen de ruïnes en maken een paar heel mooie vogelfoto's. 's Avonds vogels bewerken en morgen trekken we op weg naar het noorden, naar een broertje van deze stad: Sukhothai.

Sukhothai.

We maken het ons gemakkelijk: we laten ons vervoer boeken door de receptie van ons hotel. Met een tuktuk op een kwartiertje naar het busstation. Daar even wachten en dan op de bus naar onze volgende bestemming: Sukhothai. Het is een rit van zes uur, die onderbroken wordt door een etensstop: in het bus ticket is een gratis warme maaltijd inbegrepen.

 Het koninkrijk Sukhothai was een koninkrijk in noord-centraal Thailand. Het bestond van 1238 tot 1438. Van de toenmalige hoofdstad Sukhothai, twaalf kilometer ten westen van het huidige Sukhothai in Tambon Muang Kao, zijn nog slechts ruïnes over in een historisch park.

De stad Sukhothai was aanvankelijk onderdeel van het grote Khmer-rijk, maar in 1238 verklaarden de Thai krijgsheren Pho Khun Pha Muang en Pho Khun Bang Klang Hao zich onafhankelijk. Zij vestigden een Thais-geregeerd koninkrijk.

Juist tegenover dit historisch park vinden we een klein hotelletje. Propere kamer, airco, douche met warm water en een strak bed. We vestigen hier het record voor de goedkoopste kamer van deze reis: € 16,6 voor een nacht.

De dagen dat we hier verblijven verlopen allemaal volgens hetzelfde schema: voor 7 uur opstaan, beetje verfrissen, insmeren met zonnecrème en naar de historische site. Daar vogels, ruïnes en boeddhabeelden kijken tot tien/elf uur.

Dan de straat oversteken naar de hoofdstraat van oud-Sukhothay waar we gaan ontbijten.

Naar ons hotel (het wordt ondertussen al echt warm!) en daar foto's bewerken, lezen, … Rond half vier terug naar buiten. Vogels en ruïnes kijken tot ongeveer half zes. Eten, eventueel een stukje avondmarkt en dan nog even computer (vogels, An Spaanse les, lezen, ….) douchen en slapen.

Rustig in de natuur, maar toch blijkt het redelijk vermoeiend. Daarom bereiden we ons voor op de volgende verplaatsing : Chiang Mai.