Terug naar Chiang Mai.

Chiang Rai

'De stad werd in 1262 gesticht door de eerste koning van het Lannarijk, koning Mengrai. De status van hoofdstad verloor het echter al snel aan de stad Chiang Mai, die in 1296 door Mengrai gebouwd werd.

Pas in 1786 werd de stad onder koning Rama I voorgoed bij het toenmalige Siam (Thailand) gevoegd.

In 1432 werd de Smaragdgroene Boeddha, Thailands meest geëerde Boeddhabeeld dat nu te bewonderen is in Bangkok, bij een aardbeving in Chiang Rai ontdekt'. (Bron: Wikipedia)

We doen hier een georganiseerde daguitstap, via allerlei bezienswaardigheden, naar de 'gouden driehoek.

Onze eerste halte (na nog 6 andere menseen opgepikt te hebben) wordt Wat Rong Khun, de “hemels Witte Tempel”.

Wikipedia zegt hierover:

 “Wat Rong Khun( Thai: วัดร่องขุ่น), onder buitenlanders beter bekend als de Witte Tempel, is een hedendaagse en onconventionele boeddhistische tempel in Chiang Rai, Thailand.

Hij is ontworpen door Chalermchai Kositpipat in 1997. Wat Rong Khun is gebouwd in een witte kleur om de reinheid van Boeddha weer te geven. Met witte mozaïek wordt de wijsheid van Boeddha weerspiegeld.

Naar verwachting zal de bouw van het complete tempelcomplex pas rond 2070 volledig afgerond zijn. Het volledige complex zal dan uit negen gebouwen bestaan, waarbij ieder gebouw een eigen betekenis heeft.

Bij een aardbeving op 5 mei 2014 met een kracht van 6,3 op de schaal van Richter in het noorden van Thailand raakte Wat Rong Khun zwaar beschadigd. In eerste instantie zou het tempelcomplex blijvend gesloten blijven, maar door een grote hoeveelheid donaties kon de tempel volledig worden hersteld.”

De tempel is groot en indrukwekkend. Het is een verbluffend samenspel van traditionele en moderne elementen. We lopen hier een uur rond en zijn verwonderd door de schoonheid van de gebouwen en de beelden. Tussen haakjes, de tempel is volledig gefinancierd (op het herstel na de aardbeving na) door een industrieel die iets wou terugdoen voor zijn land.

Onze tweede halte is de 'Blauwe tempel'.

Vrij naar Wikipedia:

“Op deze plek stond voorheen een verlaten tempel, met oude bakstenen resten. De lokale gemeenschap nam in 1996 het initiatief om de tempel te vervangen, maar de werken begonnen pas in oktober 2005. Het ontwerp werd gerealiseerd door Phutta Kabkaew, een volkskunstenaar uit Chiang Rai. De bouw duurde elf jaar, het hoofdgebouw van de tempel werd voltooid in 2016“.

Deze tempel is totaal anders dan de vorige die wij bezocht hebben, ook heel mooi, maar meer traditioneel. Hij werd uitgevoerd in opvallende blauwe en gouden kleuren. De kleur blauw in het boeddhisme staat voor mededogen, wijsheid, onmetelijkheid (als de hemel of oceaan) en genezing.

De tempel is misschien minder indrukwekkend, maar intiemer en zeker zo mooi.

Wat speciaal is aan dit verhaal: waar bij ons kerken gesloten worden en omgedoopt tot feestzalen..., worden hier door de mensen zelf (!) nog tempels bijgebouwd.

Op naar de volgende: het zwarte huis (of beter: het zwarte dorp). De officiële naam is 'Baandam Museum'. Het gaat over het huis waar Thawan Duchanee woonde en werkte. De man studeerde aan verschillende academies, waaronder aan de 'Koninklijke Academie voor beeldende kunsten' in Amsterdam. Hij was schilder en veel van zijn werken hangen in Thaise en andere Aziatische musea. In het huis waar hij woonde en werkte waren een deel van zijn werken te zien: schilderijen, maar ook meubels (stoelen en zetels gemaakt van runderhoorns) en houtsnijwerk vervaardigd naar zijn werken. Impressionant, maar ons sprak het niet erg aan.

Dan naar het dorp van de langnek-Karen. De Karen zijn een bergstam, oorspronkelijk afkomstig van Oost-Myanmar. Zij vestigden zich in Thailand en vormen de grootste 'tribal community' van het land. Ze zijn vooral bekend voor de gewoonte hun vrouwen en meisjes al vanaf zeer jonge leeftijd messing ringen om de hals te doen, elk jaar eentje meer, zodat de sleutelbeenderen neergedrukt worden en de nek 'uitgerokken' lijkt. Het leek ons geen echt gezonde gewoonte, die gelukkig stilaan uitsterft: op school is het verboden, dus de jonge meisjes dragen meer en meer een 'afneembare' nekuitrekker.

Volgende halte: de Choi Fong tea plantation. Choi Fong (of Choui Fong) betekent groene berg in het Chinees. Dat klopt ook: de plantage is gelegen op een heuvel en zover je kan kijken zie je onafgebroken rijen theestruiken. We krijgen een uitgebreide uitleg over de soorten en de verwerking (de beste thee wordt nog steeds met de hand geplukt) en dan gaan we thee proeven: groene thee, zwarte thee en Olong thee. Interessant en zelfs lekker!

Laatste halte: de gouden driehoek en het opium museum.

Ai zegt hierover: 'De Gouden Driehoek bij Chiang Rai is het beroemde, bergachtige drielandenpunt waar Thailand, Laos en Myanmar samenkomen bij de Mekong-rivier. Het gebied, ooit berucht om de opiumhandel, staat nu bekend om prachtige uitzichten, boottrips op de Mekong, tempels in Chiang Saen en het 'House of opium museum'.

In 2003-2004 hebben wij deze plek nog bezocht en er is veel veranderd: waar aan de overkant van de Mekong vroeger velden en weiden waren, ligt nu een volledig nieuwe stad. De Chinezen pachten dit gebied en stichtten er de 'Golden triangle Special Econmic Zone (GTSEZ), waar Chinese investeringen, casino's en infrastructuurprojecten de regio transformeren.

De gouden driehoek is historisch bekend om zijn opiumproductie en is nu een centrum voor de handel in synthetische drugs (Yaba). De naam 'gouden driehoek' komt van de handel in opium: vroeger kostte een kilogram opium één kilo goud.

Wij bezoeken hier het opium museum, waar alles verteld wordt over de productie, handel, het gebruik (nee, deze keer geen proeverij!) en het politiek en economisch belang van deze handel.

Na nog een laatste blik over de mekong vertrekken we (doodmoe) terug naar ons hotel.

Nog even gaan eten op de avondmarkt en dan douchen en slapen, want morgen verplaatsing: terug naar Chiang Mai.

Thaton

Vanuit Pai naar Thaton (of Tha Ton of ….) reizen is geen sinecure. Er is geen rechtsteekse busverbinding en het is te ver om de afstand met tuktuks of met een songtaew af te leggen.

Er rest ons dus niets anders dan met een grote omweg ons doel te bereiken.

Eerste stap: terug naar Chiang mai. We boeken een plaatselijke bus (drie dagen op voorhand, alle bussen zijn al volzet!) voor 200 Thai bath (ongeveer vijf euro) per persoon. Ze vervoeren ons veilig doorheen alle bochten in drie uur en een half bergafwaarts naar Chiang Mai. Omdat we niet weten of er die dag nog een bus terug naar het noorden is, blijven we hier een nachtje overnachten.

Chiang Mai heeft drie busterminals: twee en drie liggen vlak over elkaar, maar numer één ligt aan de andere kant van de stad. Omdat we niet weten waar onze volgende bus vertrekt, boeken we ergens tussenin. We vinden een hotel waar we vorig jaar al eens geweest zijn: professioneel, proper en …. met Engels sprekend personeel aan de receptie.

De volgende dag reizen we verder. Omdat we niet te weten kunnen komen of er een rechtstreekse bus naar Thaton is, nemen we het zekere voor het onzekere en rijden we van Chiang Mai naar Fang.

Ditmaal is ons vervoermiddel weer een plaatselijke bus, maar veel eenvoudiger dan gisteren.

We laten ons naar busterminal 1 brengen door Grab. Dit is de plaatselijke variant van Uber. De chaufeuse brengt ons tot op de terminal, vlak aan de busstop naar Fang.

De rit naar Fang is mooi. Rijstvelden met frisgroene jonge rijstplantje, bergen in de verte …. .

De rit duurt weer drie uur, zonder noemenswaardige voorvallen.

Fang is een kleine stad, waar we nog nooit eerder geweest zijn. We hebben dus op goed geluk een hotel moeten boeken. Het valt geweldig mee: splinternieuw, heel proper, ruime kamers, uitzicht over de rijstvelden en ontbijt inbegrepen. Tussen haakjes: het is een Chinees ontbijt, dus waterige rijstsoep die je zelf moet opleuken met allerlei pikante kruiden, hele kleine stukjes geroosterd (of gedroogd of beiden) vlees, koriander … Vreemd maar wel lekker. Voor we op de middag de bus nemen naar Thaton doen we nog een vogeltocht door de rijstvelden. Prachtig.

Na de middag: eindelijk op naar Thaton. Ditmaal gaan we met een songtaew. Dat is een auto, een soort pickup, waar in de 'laadruimte' twee banken in lengterichting zijn geplaatst. De chauffeur wacht tot de wagen vol is (tien personen, dicht opeen) en dan naar Thaton. Het is een ritje van drie kwartier. Het voordeel van songtaews is dat ze niet echt een vaste route hebben. De eindbestemming is gekend, maar men zet je op of zo dicht mogelijk bij je bestemming af.

Thaton is heel klein. Het ligt aan de Kok rivier, die in 2024 verantwoordelijk was voor een geweldige overstroming, die heel veel huizen, winkels … verwoest heeft.

We vestigen ons hier voor een paar dagen in het duurste hotel van het dorp, het Saranya River House. De prijs: € 50,7. Als we later een dag bijboeken (zonder booking.com), zakt de prijs naar € 42,9.

Hier proberen we twee doelen te bereiken: An haar verjaardag vieren en een paar mooie vogelwandelingen maken.

Het hotel is prachtig: ruime kamer, boxspring, zeer goede douche, geruisloze airco en vooral heel hulpvaardig personeel. De manager en haar dochter staan heel de dag klaar om onze geringste vraag te beantwoorden en elk probleem(pje) op te lossen.

An verjaart elk jaar op een heel ongelukkig moment: we zijn telkens halverwege een lange reis. Onze viering bestaat dan ook vooral uit heel chique gaan eten, iets gaan drinken ….

De mensen van het hotel kwamen ongevraagd na het ontbijt een klein taartje brengen en 'Happy birthday' zingen.

Ook de vogelwandelingen waren heel leuk en productief.

's Avonds was er, georganiseerd voor een groep Fransen op doorreis, een optreden van een dansgroep die bestond uit meisjes van de plaatselijke 'stammen', elk in hun traditionele kledij. Mooi!

Met spijt in het hart moeten we ook hier vertrekken. We keren terug naar Fang, naar het nieuwe hotel dat we ontdekt hebben op onze heenreis.

Fang.

Fang bereiken is geen probleem. De dochter van de hotelmanager brengt ons, na een lekker ontbijt, met de auto naar het busstation. De bus staat al klaar en na tien minuutjes mogen we instappen. De bagage gaat in de bagageruimte en wij nemen plaats in een grote bus met airconditioning.

Onderweg stappen nog wat mensen op (bussen hebben hier geen vaste haltes, als er een bus voorbijkomt wenk je ze, en als je eraf wil bel je of je vraagt aan de chauffeur om te stoppen.

Na een half uur zijn we op onze bestemming.

De hotelmanager herkent ons van vorige keer en een kamer krijgen is geen probleem. We hadden voor een nacht geboekt, maar drie nachten slapen waren mogelijk en de prijs daalde met tien euro per nacht.

In Fang gaan we volledig voor het vogelspotten. Hier doen we twee, mogelijk drie activiteiten: eerst en vooral exploreren we de rijstvelden, die zo ongeveer achter ons hotel beginnen. Elke morgen om iets voor zeven uur opstaan, om om zeven uur stipt op tijd voor het ontbijt te zijn. Tegen twintig na zeven gaan we door voor onze eerste vogeltocht. Vroeger vertrekken heeft geen zin want 's morgens hangt hier altijd een lichte mist over de velden, wat de kwaliteit van de foto's niet ten goede komt.

Hier lopen we door de rijstvelden, op zoek naar mooie vogels, met de bedoeking er topfoto's van te nemen. Tegen elf uur gaan we een ijskoffie drinken in een plaatselijk zaakje en rond twaalf uur zijn we op de kamer. Airco op, want het is hier al fel aan het opwarmen, en rustig foto's bekijken, sorteren en bewerken, afgewisseld met een beetje lezen.

Rond vier uur zelfde scenario als 's morgens: vogels kijken tot ongeveer zes uur (dan wordt het licht al zwakker) en aansluitend gaan eten. Na het eten foto's bewerken, douchen, lezen, slapen.

Dat houden we een paar dagen vol.

Onze tweede activiteit is een bezoek aan de 'hot springs', warmwaterbronnen met twee spectaculaire, spuitende geisers. Buiten dit natuurverschijnsel is het ook een goede plaats om vogels te spotten.

Het gebied ziet er uit als een groot, goed onderhouden park, met veel warm (heet – 80 graden) water en bezaaid met zwarte rotsen. De belangrijkste activiteit van de toeristen is eieren koken in de warmwaterplassen, die van ons is vogels fotograferen.

De derde activiteit die we zouden willen doen is een bezoek aan de hoger gelegen gedeelten van het park. Maar … een vogelgids die ons hier naartoe wil begeleiden is niet te vinden. De meeste tochten worden georganiseerd vanuit Chiang Mai en bestaan uit een trekking van 4 tot 7 dagen. Wij zoeken naar een dagtrip naar de kijkhutten, maar dat schijnt niet te bestaan. Spijtig, want op die plaats kan je een paar heel zeldzame vogels zien.

Het blijft dus bij de rijstvelden en de hotsprings.

De reis hier naartoe verliep niet zonder haperingen. Opstaan om half acht (we hadden gisteravond het meeste al ingepakt) en om acht uur stipt staan we met onze bagage aan de ingang van het hotel. Tussen acht uur en half negen zou men ons komen oppikken met een minivan.

Om half negen: geen spoor van vervoer. Ik bel naar het bureau waar we geboekt hebben: geen gehoor. Ik bel het noodnummer: geen gehoor. We besluiten nog even af te wachten en om twintig voor negen krijgen we een bericht dat de bus vertraging heeft, maar op weg is.

Om kwart voor negen start de rit. Het is 125 km van Chiang Mai naar Pai, maar de bus zou er drie uur over doen.

De weg is mooi: heuvels, overal vers aangeplante rijst, mooie tempels tussen de velden...

Maar: op die weg liggen maar liefst 762 (haarspeld)bochten! We zijn dan ook blij als we om kwart voor twaalf aankomen.

Pai is niet erg veranderd: gezellig druk, veel restaurants en guesthouses, heel veel jonge rugzaktoeristen (opvallend veel Israëlis!) ....

Wat niet veranderd is, is ons hotel 'Brookview'. Een groot terrein aan de rivier met een vijver en een bosgedeelte. Op het terrein staan een vijftiental blokhutten, elk met airco, badkamer met warm water, een ruime (slaap)kamer en een terras. hier gaan we een paar dagen verblijven.

Pai heeft ook een heel sympathieke avondmarkt. Het is maar een fractie van de markt in Chiang Mai, maar deze avondmarkt wordt elke avond opgezet. Het grote verschil met de eerste keer dat we hier waren (2003) is dat vorige keer de vrouwen van de bergstammen, elke 'stam' in zijn typische kledij, hun handgemaakte producten verkochten, terwijl er nu vooral eetkraampjes en kraampjes van de plaatselijke winkels zijn. Iets anders wat hier erg opvalt: de moslima's zijn hier heel zwaar gesluierd: enkel hun ogen zijn zichtbaar.

Elke dag doen we een vogelwandeling. Dagindeling: opstaan zeven uur, gratis koffie met een koekje aan de receptie en dan vogels kijken aan de rivier tot (afhankelijk van het aantal vogels) ongeveer tien uur. Dan ontbijt. Daarna terug vogels kijken op het terrein van het hotel tot ongeveer twaalf uur.

Dan wordt het warm, dus onder de airco vogelfoto's bewerken of buiten in de schaduw lezen. Heel rustig allemaal, alleen organiseert men hier afvaarten van het riviertje in autobanden, wat met aanzienlijke leute en lawaai gepaard gaat.

Rond vijf uur begint het af te koelen en wandelen we naar het dorp. Eten en dan nog eens over de avondmarkt voor het nagerecht. Terug naar hotel, douchen, nog wat lezen, slapen.

Aangekomen in Chiang Mai. Het is zondagavond en kenners weten wat dat betekent: avondmarkt en 'walking dinner'.

De avondmarkt is nog uitgebeid ten opzichte van vorige keer. Stel je een lange straat voor van twee kilometer. Langs beide zijden zijn er kraampjes opgericht, plus nog een dubbele rij in het midden. Op alle tempelterreinen staan er nu tafeltjes en stoeltjes plus eetkraampjes, en ook de zijstraten worden gevuld met kraampjes.  Je kan hier alles eten: van de traditionele Thaise curry's over kleefrijst met mango, sushi, dikke noedels tot geroosterde insecten en dikke sappige larven.

Voor we naar de markt vertrekken checken we in in ons hotel. Vermits de hotels die we kennen in Chiang Mai allemaal volzet zijn, zoeken we iets anders. Het wordt een slaapplaats in de buurt van waar we vorige keer logeerden.

Het is een klein appartementje. Je komt binnen in een hal. Hier geven drie deuren op uit: één naar het toilet, één naar de badkamer en één naar de zit/slaapkamer. Het is de beste kamer tot nu toe van deze reis. Het is ook de duurste: € 29 (booking.com). Als we twee dagen bijnemen zakt de prijs tot € 23!

Ons eerste werk hier is ons visum verlengen. Als je Thailand binnenkomt krijg je standaard een visum voor twee maand. Je kan nog een maand bijkrijgen, maar dan moet je naar een 'immigration office' en daar een verlenging aanvragen. Om een heel lang verhaal kort te maken: we hadden alle documenten bij (pasfoto's, bewijs dat we hier op hotel waren) en drie bladzijden met vragen die we ter plaatse ingevuld hadden.

Alles was in orde, op één formulier na: in het hotel had men het verkeerde bewijs van verblijf meegegeven. De ambtenaar was zo vriendelijk om naar ons hotel te bellen en daar uit te leggen wat wij juist nodig hadden (in het hotel spreekt men enkel Thais en de app is niet goed in administratie).

Wij terug naar het hotel en daar had men de formulieren al klaargemaakt.

Morgen gaan we een vogeltocht doen (met gids) en overmorgen doen we een tweede poging om ons visum te verlengen.

Na een heel goede vogeltocht (heel veel vogels en drie 'lifers') gaan we de dag erna terug naar het 'immigration office'. Dat gaat open om half negen en wij waren er om twintig voor negen. Heel goed, dachten we, tot we het bureau binnenkwamen. Propvol!

We hadden afgesproken dat we niet moesten aanschuiven, maar onmiddellijk met onze nieuwe formulieren naar de ambtenaar in kwestie mochten komen. Goed nieuws: al onze papieren waren prima in orde. Nu wachten. We hadden briefjes met nummers A40 en A41 en we zagen dat het nogal opschoot. Waar we niet op gerekend hadden, was dat er nog briefjes waren die begonnen met de letters B en C en dat die allemaal tussen de A-nummers kwamen. Dus heel lang wachten en eindelijk was het aan ons. Paspoort en papieren afgegeven en wonder boven wonder bleek alles, ook na de tweede controle in orde. De derde hindernis was betalen voor het visum. Dat moest gebeuren in een ander gebouw, maar (het was ondertussen half elf) daar begon men voor de middagpauze niet meer aan. Er was te veel volk en we moesten terugkomen na de middagpauze. (Wij hadden nog geluk: een groot aantal mensen mocht pas morgen terugkomen! ) Dus wachten tot één uur. Wij vlug met een taxi naar de stad, gaan eten, met de taxi terug en weer wachten. Na een hele tijd was het eindelijk aan ons. Wat bleek? De pasfoto die we op onze aanvraag gekleefd hadden was dezelfde als die in ons paspoort stond en vermits dat paspoort vier jaar oud was, moest er een nieuwe pasfoto gemaakt worden! Wij dus naar een ander deel van het gebouw en twee nieuwe foto's laten maken. Foto's werden goedgekeurd, betalen en wachten. Nog een korte onderbreking om ter plaatse nog een fotootje te laten maken (waarom in hemelsnaam?) en dan krijgen we eindelijk ons paspoort terug met een visum waarmee we een maand langer in Thailand kunnen blijven.

Conclusie: Thaise ambtenaren zijn heel lief en behulpzaam, maar ze zijn verzot op een ingewikkelde en weinig transparante administratie.

Gelukkig hebben we de dag erna kunnen ontspannen tijdens een leuke vogelwandeling. Niet zo veel vogels gezien, maar wel een paar heel mooie, waar we bovendien goede foto's van hebben kunnen maken.

Nu blijven we nog twee dagen in Chiang Mai: uitrusten, tempels bekijken, (window)shoppen …

Tot later.

Ayuttaya

Het historisch park Ayuttaya omvat de oude hoofdstad Ayutthaya van het koninkrijk Ayutthaya. De stad werd in 1991 door Unesco tot werelderfgoed verklaard.

 Ayutthaya werd gesticht rond 1350 als hoofdstad van het Koninkrijk Ayutthaya door de Siamese koning U Thong. Zij werd verder, over een periode van ca. 400 jaar door 33 koningen opgebouwd. In 1767 werd de stad door het Birmese leger verwoest.

Ayuttaya ligt aan de samenvloeiing van drie rivieren: de Chao Phraya, de Pa Sak en de Lopburi. Door het graven van een aanvullend kanaal werd de stad volledig door waterwegen omringd. Vele Europese naties, waaronder de Nederlandse VOC hadden in deze eens welvarende stad handelsposten. Tegenwoordig blijven van de eens zo schitterende tempels enkel ruines. De moderne stad is gebouwd tussen en rond de ruines van de vroegere tempels en paleizen.

Ons hotel ligt op vijf minuten stappen van de belangrijkste tempelruines. En niet onbelangrijk: op tien minuten stappen van een leuk ontbijtzaakje en eveneens op tien minuten van de avondmarkt. We kunnen dus een perfecte mix maken tussen natuur en cultuur. Tussen de tempelruines zijn namelijk grote ruimten met gras, bomen en uitgestrekte waterpartijen. Het wemelt er van de vogels!

Hier maken we een tijdje de combinatie tempels-vogels. We lopen rond tussen de ruïnes en maken een paar heel mooie vogelfoto's. 's Avonds vogels bewerken en morgen trekken we op weg naar het noorden, naar een broertje van deze stad: Sukhothai.

Sukhothai.

We maken het ons gemakkelijk: we laten ons vervoer boeken door de receptie van ons hotel. Met een tuktuk op een kwartiertje naar het busstation. Daar even wachten en dan op de bus naar onze volgende bestemming: Sukhothai. Het is een rit van zes uur, die onderbroken wordt door een etensstop: in het bus ticket is een gratis warme maaltijd inbegrepen.

 Het koninkrijk Sukhothai was een koninkrijk in noord-centraal Thailand. Het bestond van 1238 tot 1438. Van de toenmalige hoofdstad Sukhothai, twaalf kilometer ten westen van het huidige Sukhothai in Tambon Muang Kao, zijn nog slechts ruïnes over in een historisch park.

De stad Sukhothai was aanvankelijk onderdeel van het grote Khmer-rijk, maar in 1238 verklaarden de Thai krijgsheren Pho Khun Pha Muang en Pho Khun Bang Klang Hao zich onafhankelijk. Zij vestigden een Thais-geregeerd koninkrijk.

Juist tegenover dit historisch park vinden we een klein hotelletje. Propere kamer, airco, douche met warm water en een strak bed. We vestigen hier het record voor de goedkoopste kamer van deze reis: € 16,6 voor een nacht.

De dagen dat we hier verblijven verlopen allemaal volgens hetzelfde schema: voor 7 uur opstaan, beetje verfrissen, insmeren met zonnecrème en naar de historische site. Daar vogels, ruïnes en boeddhabeelden kijken tot tien/elf uur.

Dan de straat oversteken naar de hoofdstraat van oud-Sukhothay waar we gaan ontbijten.

Naar ons hotel (het wordt ondertussen al echt warm!) en daar foto's bewerken, lezen, … Rond half vier terug naar buiten. Vogels en ruïnes kijken tot ongeveer half zes. Eten, eventueel een stukje avondmarkt en dan nog even computer (vogels, An Spaanse les, lezen, ….) douchen en slapen.

Rustig in de natuur, maar toch blijkt het redelijk vermoeiend. Daarom bereiden we ons voor op de volgende verplaatsing : Chiang Mai.

Eerst een bewogen rit (taxi was een uur te laat!) terug naar Bangkok, Zuidelijk Busstation.

Daar nemen we een minibus naar Petchaburi. We worden afgezet langs de hoofdbaan. Even gezocht naar een tuktuk naar ons hotel.

We worden heel hartelijk ontvangen door de eigenaars van het hotel. Ze hebben met ons vorig jaar een vogeltocht gedaan en sindsdien is de vrouw een vogeladept geworden. Ze heeft al mijn vogelfoto's van vorig jaar afgedrukt met de namen er onder en kijkt vanaf nu regelmatig naar vogels (en vleermuizen) in de buurt.

Ze stellen ons een heel plan voor: morgen naar Pak Thale zoutpannen, en na de middag de rijstvelden rond Petchaburi.De tweede dag naar Kaeng Krachan National Park, waar we vorig jaar niet geraakt zijn.

Eerst Pak Thale zoutpannen. Een immens gebied met grote 'vijvers', waar zeewater ingelaten wordt om te verdampen. Als er een dikke laag zout ligt, komen er arbeiders die alles bijeen leggen op hopen, klaar voor vervoer. Interessant, maar het belangrijkste is dat in dit gebied een van de zeldzaamste vogels ter wereld leeft, de lepelbekstrandloper. Gemakkelijk te herkennen, want zijn bek heeft dezelfde vorm als die van de lepelaar. Piece of cake dus, maar: hij zit tussen 400 andere strandlopers, die er op de bek na precies hetzelfde uitzien. Komt nog bij dat het diertje zich voedt door zijn bek onder water over en weer te bewegen, dus die bek krijg je zelden te zien.

Het goede nieuws is dat er gisteren twee exemplaren gezien zijn en gefotografeerd door een vriend van de hoteleigenaars die met ons meegaat om de juiste plaats te tonen. Het slechte nieuws is dat je heel veel geluk moet hebben om zo'n klein vogeltje te vinden tussen drie- of vierhonderd bijna tweelingbroertjes of zusjes. Om een lang verhaal kort te maken: na een hele voormiddag zoeken hebben we niets gevonden.

Na de middag met de auto cruisen door de rijstvelden. Veel kleine vogeltjes en een paar roofvogels. Roofvogels kijken is hier heel ontspannend: we zetten ons in zetels aan de rand van een pas geoogst rijstveld. Op de korrels rijst die blijven liggen komen muizen af, op de muizen komen slangen en kleine roofdieren af en tenslotte komen de roofvogels zich aan al dat gedierte voeden. Niets speciaals.

's Avonds zijn we doodop en morgen moeten we om half vijf opstaan om rond vijf uur te vertrekken naar het nationaal park.

Kaeng Krachan is het oudste en een van de grootste nationale parken van Thailand. Het is immens. We hebben een auto nodig om van de ene naar de andere plaats in het park te geraken. Het park heeft drie niveaus : laag, midden en hoog. Om op het hoogste niveau te geraken heb je een wagen met vierwiel aandrijving nodig.

We hadden dus een auto en een gids. Een klein probleempje : de gids sprak enkel Thais en hij kende ook de namen van de vogels enkel in die taal. De conversatie verliep dus moeilijk: elke keer als de gids iets tegen ons wou zeggen sprak hij de boodschap in in de vertaalapp, de tekst verscheen dan in het Engels op het scherm. Ik kon dan antwoorden in het Engels en de app vertaalde dat dan weer in het Thais. Een bijkomend probleem: de app kende de namen van de vogels niet! De werkwijze werd dus nog een beetje ingewikkelder: de gids zocht de vogel op in Merlin (vogelherkenningsapp), als de foto verscheen nam ik met mijn gsm een foto van zijn scherm. Mijn versie van Merlin vertelde dan wat de Engelse naam was van de vogel.

Leve de techniek!

Desondanks was het een mooie tocht die ons twaaf lifers opleverde.

We waren hierna zo moe dat we besloten morgen niet verder te reizen, maar nog twee dagen rustig in ons hotel te blijven, foto's bewerken, hotel boeken, lekker eten ....

Over ons hotel gesproken; we logeren in het centrum van Petchaburi, vlak over een prachtige (grote) tempel. De eigenaars promoten Thailand en vooral Petchaburi. Elke morgen krijgen we dan ook een typisch ontbijt van de streek, in niets te vergelijken met wat we elders in Thailand ooit gegeten hebben. In de loop van de dag brengt de hotelbaas ons koffie en 's avonds gaan we eten op de avondmarkt. Heerlijk.

En zo komt er een eind aan een heel leuk verblijf. Morgen trekken we weer verder.

Kanchanaburi

De verplaatsing verliep met hindernissen. Wij waren van plan om met de bus terug te reizen naar Bangkok en daar een minibus te nemen naar Kanchanaburi. Bij een bespreking met onze huisbazin bleek dat zij wist dat er een rechtstreekse busverbinding was tussen Petchaburi en Kanchanaburi.

Zij zocht de uren op, maar er was enkel nog plaats op de bus van drie uur. Geen punt: op de kamer tot elf uur, beetje lezen in de living en om half een werden we uitgenodigd door onze 'huisbazen' om met hen te gaan lunchen in de buurt van de vertrekplaats van de bus.

Lekkere lunch in een mooie tuin (en in plezierig gezelschap) en dan werden we naar de bushalte gebracht. Onze huisbazin legde nog eens uit waar we naartoe moesten (niemand sprak Engels) en dan wachten. Om kwart na drie kwam het bericht dat de bus vertraging had. Vermoedelijke nieuwe vertrektijd: vier uur.

Wachten. Om kwart na vier op de bus, dan een rit van drie uur en een half en in het donker werden we gedropt op een busstation in een voor ons onbekende stad.

Met een tuktuk naar ons hotel. Vriendelijke ontvangst (men was al aan het wachten op ons) en zeer goede kamer: netjes, ruim, warm water in de badkamer, goede airco en strakke matras op het bed.

In Kanchanaburi zien we maar heel weinig toeristen. Dat is vreemd, omdat deze stad een belangrijke rol speelde in de tweede wereldoorlog, als gevolg van de bezetting door de Japanners.

Vertaling van een deel van de tekst op een gedenksteen op een van de oorlogskerhoven:

“Gedurende de tweede wereldoorlog werden tienduizenden inwoners van het Brise Gemenebest, Nederlandse en Amerikaanse burgers POW's (prisoners of war).

In 1942 beval de Japanese bezetter de bouw van een 250 mijl lange spoorweg door de bergachtige jungle van Thailand en Birma (het huidige Myanmar). Langsheen het geplande spoorwegtraject werden werkkampen gebouwd voor de POW's. Op het hoogtepunt van de aanleg waren meer dan

60.000 POW's en meer dan 200.000 gedwongen tewerkgestelde arbeiders uit de plaatselijke bevolking aan het werk gezet. De arbeiders leden aan ondervoeding, tropische ziekten en mishandeling. In oktober 1943 was de spoorlijn voltooid, waarbij 12.000 POW's en meer dan de helft van de plaatselijke gedwongen arbeiders gestorven waren.

Een stukje van de tweede wereldoorlog dat in onze geschiedenislessen niet aan bod kwam. Dit is dus wat we zeker gaan bezoeken, vooral met het boek en de film (The bridge over the River Kwai) in ons achterhoofd.

We boeken een tour naar de brug, het Erawan National Park (bekend om zijn watervallen), een grot met een groot boedhabeeld en een rit met de trein over de befaamde brug. Tussen haakjes: bij de eerste treinrit stortte de brug in (met trein en al) en doodde de inzittenden van de trein plus een aantal (dwang)arbeiders die nog aan het spoor werkten. Was het sabotage of het gevolg van haastwerk?

Het was in elk beval een mooie tocht (alleen te veel volk en te weinig vogels in het park) en een waardig afscheid van deze plaats. Morgen trekken we verder, je hoort nog van ons.

Na een vlucht van acht en een half uur landen we in Bangkok. De nacht duurt lang voor degenen die niet kunnen slapen! Hoe dan ook, we zijn blij dat we er zijn.

Ondanks onze vermoeidheid vlug onze bagage naar de kamer gebracht (de meisjes van de receptie herkennen ons nog) en dan terug de buurt verkennen.

Sinds juli is er nog niet veel veranderd: mooie tempel achter de hoek, leuke restaurants, goedkope happy hour …. het begin van onze tocht kan niet stuk.

We blijven hier maar enkele dagen om een paar zaken te regelen: telefoonkaarten kopen, gewoon worden aan de warmte (hier zo'n frisse 28 graden!) en een beetje bekomen van de vlucht.

Bovendien beginnen we hier ook met vogels kijken: eerst in het parkje aan de rivier op vijf minuten van ons hotel (weinig maar leuke vogels) en dan een uitstap naar Lumphini Park. Dit park is bekend (naast zijn vogels) om h:et grote aantal varanen dat hier rondloopt.

Tussen de bedrijven door proberen we onze volgende stap voor te bereiden: verplaatsing naar Bang Po.

De taxichauffeur die we in juli hadden laat het afweten. Een minivan voor 10 personen is misschien wat te groot om twee mensen te vervoeren.

Hoe dan ook, we boeken een taxi via het hotel en die brengt ons op anderhalf uur van ons hotel naar ons verblijf in Bang Po.

Dat laatste gebeurt niet zonder moeite: net zoals vorig jaar kent de chauffeur het hotel niet en kan hij het ook niet vinden aan de hand van het adres. Hij vraagt dan maar de weg aan een passerende politiewagen, en voorafgegaan door een politieauto met een blauw zwaailicht komen we aan in ons hotel.

Bang Po (of Bang Pu of Bang Pho of nog drie andere schrijfwijzen) is een recreatiecentrum. Het betaat uit een lange pier met op het einde een enorm groot restaurant, één hotel een beetje verderop, een paar stalletjes en een klein restaurantje. Voor de rest is alles rondom zee of mangrovegebied.

Voor de vogelaars zijn er twee kijkhutten en een uitkijktoren. Hoewel het een bekend vogelgebied is, zijn er weinig birdwatchers; we zien er bijna geen westerlingen. De meeste bezoekers zijn Thai.

Ons hotel zelf was vroeger een recreatiecentrum van het leger: heel grote kamers op de eerste verdieping en beneden een paar kamers en twee heel grote slaapzalen.

Het is er proper, er worden regelmatig dingen vernieuwd, maar het geheel doet wat ouderwets aan.

Eén groot nadeel: niemand van de staff spreekt ook maar één woord Engels! De conversatie verloopt dan ook volledig via de vertaalapp.

Hier blijven we een paar dagen vogels kijken. We zien veel en mooie vogels en over het algemeen is het er erg rustig. Tot de laatste dag van ons verblijf. Als we 's morgen willen beginnen met vogelen, blijkt dat er een grote geluidsinstallatie is opgesteld en dat het er vol loopt met vrijwilligers. Er is blijkbaar een actie bezig om het mangrovegebied te onderhouden. Overal zijn mensen bezig met mangroveplantjes te planten en vooral met krabben uit te zetten. Zelfs An helpt hier even aan mee. Ondertussen voelt An zich niet goed. Omdat het vogelkijken toch niet geweldig is vanwege het volk dat hier rond loopt, gaan we wat vroeger naar de kamer terug. An heeft last van rugpijn, net zoals een paar maand vroeger toen nierstenen werden vastgesteld. We hopen dat het met rust zal over gaan, maar het wordt steeds erger, tot we besluiten er een dokter bij te halen.

Na een korte telefonische ondervraging besluit men een ambulance te sturen.

De ziekenwagen is klein en op zijn zachtst gezegd 'basic', maar er is een bekwame verpleger/chauffeur bij en op een paar minuten zijn we in de kliniek.

Het hospitaal is klein, clean en er is zeker geen gebrek aan personeel: ik tel negen mensen voor één patiënt (wat later worden het er twee).

Ze doen hier dezelfde dingen als een paar maand geleden in Oostende: inspuiting, röntgenstralen, bespreking …. en na een paar uur mogen we met een paar zakjes medicijnen terug naar het hotel. De pijn is weg en het gevaar is geweken.

Wij zijn blij dat het zo afloopt, het ziekenhuis bestelt een taxi (die dus het hotel niet vindt), maar uiteindelijk komen we op onze kamer voor een zeer korte nacht, want de dag erna vertrekken we heel vroeg naar Petchaburi.

Door onze lieve buren naar de halte van de luchthavenbus gebracht.

Om stipt tien na negen kunnen we de bus op en vertrekken we naar Zaventem.

De buitentemperatuur toen we vertrokken was -1, maar op de luchthaven is het gelukkig warm. nu wachten op de vlucht naar Istanbul. Het wachten duurt lang, want de vlucht heeft meer dan een uur vertraging. Eindelijk boarding en dan een rustige vlucht van 3 1/2 uur.

De aankomst in Istanbul verloopt chaotisch. We landen als de boarding al 10 minuten bezig is, zodat we in looppas naar de boarding gate moeten. We zijn gelukkig nog net op tijd. In het vliegtuig eerst van plaats wisselen en dan een vlucht van 8 1/2 uur.