Eerst zien, dan geloven! Een kerstverhaal!

Wanneer ik mijn ogen richt op de hemel,
hoop ik telkenmale dat er weer een morgen zal zijn.
Mocht die er niet meer zijn,
lees dan mijn woorden,
weet dat je niet hoeft te zoeken in het donker,
naar het licht.
Lees mijn woorden telkens weer
en weet dat ik je als gids zal leiden.
Voor hoop, troost en liefde.

Liefde is een gave die elk mens krijgt.
Liefde is werken, waardoor de gave blijft!
Liefde is leven.
Liefde is nog altijd geven!
Liefde is om te dromen.
Liefde daarmee is alles wat leven is gekomen!

Immer zijn we zoekende, daarvoor zijn we wellicht mens.
Altijd vol wensen!
Velen alleen en dolend, in een wereld die ze liever niet hadden willen leren kennen.
Laten we het goede koesteren en ons door hoop verwennen.
Mag ik daarom jouw engel zijn?
Degeen die zich beroept op hoop?
Zij die liefde is, het lichtpuntje in het duister?
Laat je gaan, ik wil immers die ene engel van hoop zijn!

Leven is lachen en huilen!
Leven is voelen en genieten!
Leven is allesomvattend!
leven ben jij en ik!
Leven is de natuur!
Leven omdat je bent geboren!

Omringd door het duister der nacht,
heb ik een ontmoeting met de serene stilte.
Turend door het universum begeef ik mij op
pad naar het oneindige licht.
Denkend aan alweer een glorierijke ochtend.
Dwalend op deze grenzeloze aarde,
zoekend naar het stralen der zon.
Een even zo grauw wolkendek doen het licht
der zon verbleken.
Gehuld in een koude kille deken doen menig,
liefdevol hart vergeten.
Pijn.... als een wolk de zon voorbijdrijvend.
De aarde laat zijn tranen als zilte regen op ons neder vallen.
Onze aarde.... vol smart.
Deze grenzeloze aarde, welke zijn schoonheid verliest...
bloed dood.
Alles.... dor en kaal, bomen verliezende hun blad,
bloemen niet langer bloeiend...
Hoe troosteloos.... hoe fragiel..
Dan wij.... jij en ik vol liefde... voor elkander.
Mooier dan sprookjes uit duizend en een nacht mogen zijn.
Grenzeloos... net als onze aarde... voor altijd bloeiend..
Verder dan die wolk... de zon... voor eeuwig....
Eindeloos!

Steeds als het duister zijn intrede doet, zie ik jou, die ene kleine ster. Ik laat me meevoeren in de serene stilte van de nacht. Op je gelaat tover je een glimlachje, je speelt, je danst, je bent volmaakt gelukkig. In het licht kwam jij en in het duister verliet je mij. Ik zie je kleine handjes, dat mini kleine lichaampje, zo compleet en zo echt. Doch je slaapt, om niet meer wakker te worden. Mijn enige liefste kleine ster! Het afscheid deed pijn maar daar ver in het universum ben jij volmaakt gelukkig, ik zal je voor eeuwig blijven missen. Toch blijf ik je zien in die ene kleine ster. Voor immer in mijn hart mijn liefste kleinste sterrenkind.

Sereen is de rust die over mij waard.
De rust proevend als ik naar de aarde staar.
Handen die je hart beroeren als ik je zou moeten bewerken.
Dorstig en hunkerend naar het nat,
om je te kunnen voeden.
Rijp makende om het mooie te laten groeien.
Jij die bijzonder is,
degeen die de mensheid moet blijven voeden.
Geliefde aarde.
Hoe zou ik anders het bijzondere kunnen ontwaren?

Ik snuif je geuren op, je ruikt lekker rond dit jaargetijde.
Loop door het lange gras en ontwaar na het doorbreken
van de zon, dauwdruppels.
Ik kijk langs je lange armen, en zie je eerste bladeren dwarrelen.
Niets is zo anders als dit jaargetijde.
Je charmes en kleuren.
Vol aardse geuren.
Je haren lijken geverfd, de nerven in rode tinten ontluikt.
Zo versterkt.
Je bent zo mooi, wonderschone natuur.
Je hult je in groen, geel, rood en roodbruin.
Ik vind je prachtig en wonderbaarlijke te zien dan eerder.
Waarschijnlijk als gevolg van een les die ik leerde.
Je bent mooi.
Herfst het einde van de jaargetijden.

De arme boom huilt,
kent alle verhalen,
in zijn wirwar van bladeren en takken
is het gemakkelijk te verdwalen.

De boom huilt,
de plaats waar al verdriet schuilt.
Waar liefde en overmacht
hun weg mochten vinden.

Jij die alle verhalen kent.
Boom stralend in al zijn pracht.
Daar is zijn macht.
Boom stop met huilen.

Blijf voor eeuwig in mijn verhalen schuilen.

Elk mens zal ongetwijfeld het gevoel kennen, te reizen in der tijden.
Het verleden, het heden en misschien zelfs de toekomst.
Dit reizen is gerelateerd aan je eigen ervaringen en alsmede de ervaringen die je nu hebt en in de toekomst zou willen hebben.
Toch als er ziektes om de hoek komen kijken,
lijkt alles ineens als een vogelvlucht aan je voorbij te reizen.
Een film zo ljikt het. Alleen de toekomst zie je even niet meer.
Want je wilt nog altijd je verliezen in dromen.
Over hoe het was en de fijnste herinneringen die je verfilmt in je eigen bewustzijn.
Het tempo waarin is alleen te snel om het direct in woorden te kunnen vervatten. Zo ervoer ik dat.
Uiteraard je hoeft niet gelijk dood te gaan als je ziek wordt.
Maar de kansen nemen dan ineens toe, als het om je hart gaat.
Je hart vervult zich dan ook op dat moment met angst.
Alhoewel die angst al behoorlijk is vervlogen, is niets meer hetzelfde in het leven.
Je ondergaat veranderingen, zowel fysiek alsook mentaal.
Niet elk daarmee gepaard gevoel is uit te leggen.
Sommige gevoelens kan je ineens niet meer verklaren.
Toch leveren die reizen in der tijden je wel het een en ander op.
Je kan het oppikken als een leermoment. Wat heb ik gedaan? Hoe is mijn leven tot nog toe verlopen?
Wat moet ik doen om er ten volle van te kunnen genieten,
nu je immers meer tijd hebt gekregen.
Wat is zowiezo nog belangrijk?
De kleine dingen zullen de overhand krijgen
als het om waarderen gaat.
Dromen zijn fantastisch om te koesteren.
Wellicht heb je ontdekt, dat je gereincarneerd bent.
Ik was eens een jonge vrouw, altijd wachtende op haar geliefde,
hij was kapitein op een groot antiek zeiljacht. Ik tuurde dan in de verte om een glimp van zijn aankomst te kunnen opvangen.
Ik was gekleed in een lang blauw gewaadt had een cape om met capuchon, de kleur stond geweldig, afgezien daarvan mijn haren wapperden (die nogal lang waren, donker van kleur golvend) in de wind. Ik was bij voorkeur als het stormde aan zee.
Gek eigenlijk nu ik daar zo over nadenk, dat ik zo van de zee hou in mijn huidige bestaan.
Helaas woon ik er tever vandaan, ik leef dan ook vaak met het gevoel alsof ik heimwee heb. Naar lang vervlogen tijden.
Toch wil ik er alles aan doen, die tijden te laten herleven.
Zo stippel ik nog enigzins mijn toekomst uit. Verder leef ik bij de dag en omarm elk gevoel wat nog komen gaat, elk mooi moment koester ik, alsof het mijn laatste dag is.
Zo kan en wil ik leven, nu ik de dood in de ogen keek.

Er rusten veel misstanden rondom de vrouwenbesnijdenis.
Deze misverstanden zijn hardnekkig, want niet alleen rust er een taboe op het onderwerp, er zijn ook talloze verschillende varianten, met elk hun eigen kenmerken. Er zijn maar liefst vier vormen van vrouwenbesnijdenis.
Onder vrouwenbesnijdenis worden alle behandelingen geschaard waarbij de externe vrouwelijke geslachtsdelen geheel of gedeeltelijk worden weggehaald of verwond, alsook alle andere ingrepen aan de geslachtsorganen voor culturele, religieuze of andere niet-medische redenen. De Wereld Gezondheidorganisatie (WHO) onderscheidt de volgende vier vormen van female genital mutilation.
Type I
Het verwijderen van de voorhuid, eventueel met een gedeeltelijke of gehele verwijdering van de clitoris.
Dit is de lichtste, meest symbolische vorm van besnijdenis.

Type II
Verwijdering van de clitoris (clitoridectomie) met gedeeltelijke of gehele verwijdering van de kleine schaamlippen, waarbij soms de schede een klein stukje wordt dichtgemaakt.
Deze variant komt wereldwijd het meeste voor. De WHO schat dat tachtig procent van alle besneden vrouwen een type II besnijdenis heeft ondergaan.

Type III
Verwijdering van de volledige genitaliën en het dichtnaaien of vernauwen van de vagina (infibulatie of faraonische besnijdenis).
Infibulatie is de meest extreme vorm, waarbij de clitoris en de kleine schaamlippen helemaal en de grote schaamlippen gedeeltelijk worden weggesneden. De wondvlakken worden vervolgens aan elkaar genaaid, behalve een kleine opening van 1 tot 3 centimeter waardoor urine, afscheiding en menstuatiebloed kan worden afgevoerd. Volgens schattingen zijn vijftien procent van de besneden vrouwen geïnfibuleerd.

Type IV
Het prikken, snijden, branden of piercen van de clitoris en/of schaamlippen, het uitrekken van de clitoris en/of schaamlippen, inbrengen van bijtende stoffen of kruiden, enzovoorts.
Hieronder verstaan we dus ook de modieuze piercings in de westerse wereld.


Deze vier types worden onderverdeeld in twee klassen. Als de vagina wordt dichtgenaaid spreken we van infibulatie. Alle andere vormen worden aangemerkt als een sunna-besnijdenis.
De leeftijd waarop meisjes worden besneden is afhankelijk van de lokale tradities in het land van herkomst. Meestal gebeurt het als ze tussen de zes en twaalf jaar zijn, of vlak na de geboorte.

Het nare is dat iedereen in de veronderstelling is dat het een religieuze bepaling is, dat is volstrekt onjuist. Vrouwenbesnijdenis is geen islamitisch gebruik; het werd al uitgevoerd voor het ontstaan van de islam en het christendom. In gebieden waar het gebruik veel voorkomt, zie je dat ook meisjes uit andere religies worden besneden. Het is dus een cultuurverschijnsel, dat zich 1500 jaar geleden samen met de islam vanuit Noord-Afrika heeft verspreidt naar het Midden-Oosten en Azië.
Sterker nog de geschiedenis van vrouwenbesnijdenis ligt naar alle waarschijnlijkheid in Egypte. Dat de Egyptenaren hun vrouwen besneden kan wel worden aangenomen, maar waarom men er ooit aan is begonnen is niet helemaal duidelijk. Wat we wel weten is dat vrouwen in het oude Egypte redelijk zelfstandig waren. Zij konden zelf handelen in goederen en slaven, iets wat in bijvoorbeeld het Griekenland van die tijd ondenkbaar was. Misschien hadden de vrouwen hun vrijheid te danken aan de seksuele beperkingen die de besnijdenis hen oplegde.

Hoe lichter de vorm, hoe geringer de gevolgen
De lichamelijke consequenties van een besnijdenis zijn afhankelijk van de variant waarvoor wordt gekozen. De lichtere sunna-varianten (type I) hebben weinig tot geen gevolgen voor de gezondheid van de vrouw, zeker als ze op een hygiënische manier worden uitgevoerd. Soms raakt de besnijdster de genitaliën alleen aan met een mes aan en houdt ze stuk stof met rode kleurstof omhoog dat het reinigende bloed symboliseert.


Grootste gevaar tijdens de ingreep zelf
Bij een type II-besnijdenis lopen de meisjes vooral gevaar tijdens de ingreep zelf, door slechte hygiëne of overmatig bloedverlies. Ook kan het gebeuren dat een meisje in shock raakt of zelfs een hartaanval krijgt van de pijn. Omdat de schede niet word afgesloten zal het meisje als de wond eenmaal is genezen, in het dagelijks leven weinig hinder ondervinden van haar clitoridectomie. Bij een bevalling daarentegen heeft zij door het stugge litekenweefsel in de schede veel meer kans op complicaties dan een onbesneden vrouw, wat ook blijkt uit het verhoogde percentage doodgeboren kinderen.


Geïnfibuleerde vrouwen: vaak infecties en pijn
Veel - maar niet alle - geïnfibuleerde vrouwen hebben hun hele leven last en pijn van de verminking die hen als meisje is aangedaan. Omdat in deze gevallen de vagina bijna helemaal wordt afgesloten kan urine, vaginale afscheiding en menstruatiebloed niet altijd goed worden afgevoerd. Hierdoor kunnen er infecties en ontstekingen onstaan die veel pijn en ongemak opleveren en onvruchtbaarheid kunnen veroorzaken. Aanhoudende ontstekingen kunnen leiden tot bloedvergiftiging, waardoor een vrouw uiteindelijk sterft.

Als de geïnfibuleerde vrouw voor de huwelijksnacht niet of slechts gedeeltelijk is 'opengemaakt', gebeurt dit meestal voor de bevalling, maar dan nog is een bevalling een verschikkelijke beproeving. Afhankelijk van cultuur en gewoonte wordt de vrouw na de bevalling opnieuw geïnfibuleerd, waardoor haar 'maagdelijkheid' zou worden hersteld.


Besneden vrouwen zien vaak zelf geen verband
Uit onderzoek van de Vrije Unversiteit onder besneden vrouwen in Nederland blijkt dat besneden vrouwen vaak niet het verband leggen tussen de besnijdenis die zij als meisje hebben ondergaan en de lichamelijke klachten waar zij later onder lijden. Voorlichting hierover is dus noodzakelijk. Veel vrouwen uit het onderzoek zeiden na informatiesessies dat zij voor hun dochters in ieder geval niet voor infibulatie zouden kiezen. Helaas zegt de meerderheid nog steeds wel een sunna-besnijdenis te willen.


Geestelijk gezondheid
De gevolgen voor de geestelijke gezondheid zijn lastig te meten. Het is mogelijk dat meisjes zich incompleet voelen, of last krijgen van angststoornissen en depressies, maar ze zullen hier niet snel iets over zeggen. In het land van herkomst zijn de psychische gevolgen van het niet-besnijden vaak groter, omdat een onbesneden meisje door haar omgeving als onrein, promiscue en onhuwbaar wordt bestempeld.
Uiteraard heeft een besnijdenis ook grote gevolgen voor het seksleven van een vrouw en haar echtgenoot, maar het is niet zo dat vrouwen helemaal geen genot meer kunnen beleven. Als de clitoris ‘slechts’ is ingesneden (incisie) of gedeeltelijk verwijderd kan een vrouw nog steeds genieten van seks. Zelfs vrouwen bij wie de clitoris helemaal is weggehaald zeggen regelmatig een orgasme te krijgen.
Maar dit is voor vele anderen niet weggelegd zeker niet in geval van een infibulatie. Ook mannen blijken vaak pijn te hebben tijdens het vrijen met een geïnfibuleerde vrouw, tot verwondingen van de penis aan toe. Dit blijkt voor voorlichters hét argument te zijn om mannen over te halen hun dochter een dergelijke ingreep te besparen. Vrouwen zijn gevoeliger voor de gezondheidsoverwegingen, met name bij de bevalling.

Ik hoop echter dat mensen nu voor eens en altijd weten waar vrouwenbesnijdenis vandaan komt en dat men er zich van bewust is dat het geen Islamitisch gebruik is. Het enige religieuze gebruik is mannenbesnijdenis en dan nog vanwege hygienische oorzaken. Nogmaals vrouwen besnijdenis is een Culturele bepaling en geen Islamitische.

Meer lezen? http://www.egyptiancastle.com/community/justice/circumcision/mona01.htm

http://www.notebooks.morgaine-lefaye.net/mt/grayarea/circumcision/