Wie denk je wel, dat je bent ?

Vele gevangenen worden lid van een of andere vereniging als middel tegen de eenzaamheid of om bescherming te vinden in groep tegen de dagelijkse bedreigingen en gevaren in de gevangenis.  Een ongewoon hoog aantal veroordeelden bekeren zich tot de islam.  Vooral een alarmerend aantal Afro-Amerikanen vinden aan een hoog tempo de weg naar de vredelievende godsdienst.  Naar schatting zouden 20% van de bewoners der penitentiaire instellingen moslim zijn.  Dit cijfer is ongeveer 20 keer hoger dan het nationale gemiddelde van de moslimbevolking. 

Waarom oefent de islam zo’n grote aantrekkingskracht uit op gevangenen?  Bekeerlingen worden beschermd door mede-bekeerlingen.  Daarbij komt dat ze geaccepteerd worden binnen een nieuwe en verschillende cultuur, waarin ze religieuze zelfbeheersing moeten bewijzen, waarin ze deel uitmaken van een grote, groeiende gemeenschap en waarin alle gevangenen zich gelijk voelen. 

Boze gevangenen zijn de ideale recruteringsbodem van de radicale islamverenigingen.  In Engeland vond de politie handleidingen van Al Qaida, waarin richtlijnen stonden hoe “ontgoochelde gevangenen m.b.t. de politieke situatie van hun land” kunnen overtuigd worden zich tot de islam te bekeren.  Niet onaantrekkelijk daarbij is dat volgens moslims alle vorige (wan)daden uitgewist worden na de bekering, dat de bekeerling een nieuwe persoon wordt. 

Men zou dit kunnen vergelijken met de biecht in de katholieke leer – met het verschil, dat “oprecht berouw” een voorwaarde is voor de absolutie, dat er na de biecht er een penitentie volgt en dat deze kerkelijke penitentie geenszins de wereldlijke straf opheft of vervangt. 

Alhoewel deze gevangenen in een gemeenschap terechtkomen, mag men stellen dat de islamitische reclasseringslessen in de gevangenissen eerder verdacht zijn.  Vele imams werden aangesteld op aanbeveling van organisaties met verbindingen tot terroristische groeperingen.  Wahhabi-opgeleide imams hebben een quasi monopolie in de gevangenissen en zij leren hun nieuwe volgelingen de radicale interpretatie van de islam.  Indien er geen imams, opgeleid door de overheid, beschikbaar zijn dan nemen moslimgevangenen zelf de leiding van hun gemeenschap zonder enig toezicht.  

Gevangenen worden verondersteld terug in de maatschappij te kunnen keren als mentaal-stabiele mensen, met positieve bijdragen, zonder crimineel gedrag.  Het tegendeel is waar: menig veroordeelde leert in de gevangenis hoe de radicale islam toe te passen.  Na hun vrijlating worden zij tikkende tijdbommen, met een perverse godsdienstbeleving die de jihad tegen de westerse waarden predikt.  Menig voormalig gevangene blijft na zijn vrijlating in de islamitische maatschappij.  Zij maken deel uit van radicale moslimenclaves zoals bv. Islamberg, N.Y. of andere typische samenlevingsvormen verspreid over heel het land. 

Jose Padilla, een Chicago ganglid, werd een radicale moslim tijdens zijn verblijf in een gevangenis in Florida.  Na zijn vrijlating in 2002 werd hij later opnieuw gearresteerd op verdenking van een geplande aanslag met een “vuile bom”.  In 2001 bekeerde Richard Reid zich tot de godsdienst van de vrede in een gevangenis van het Verenigd Koninkrijk:  hij probeerde een American Airlines vliegtuig op te blazen door de explosieven in zijn schoenen te laten ontploffen. 

De bekering van gevangenen tot de islam is een zeer alarmerend voorbeeld van de sluimerende sharia en de verspreiding van de radicale islam in de VSA. 

 
Floriaan Terbeke

Bron: www.radicalislam.org

Een feestelijk nummer bij een feestelijke heropstart. En in Engeland wapperen er menige Vlaamse Leeuwen. 

Angeltjes heropent op dinsdag 4 oktober 2011 

Nog 1 dag

Politiek racisme in Vlaanderen: het is in het leven van Vlaamsnationalisten een dagelijkse realiteit.  Op school, op het werk, in de privésfeer: de linkse onverdraagzaamheid eist overal zijn tol.  Een kras staaltje daarvan werd gisteren vertoond in Balen, waar een kind van 2 uit een kinderopvang werd gegooid omdat zijn papa een ‘foute’ Vlaamsnationale mening heeft!  

De meeste ouders met jonge kindjes hebben geen andere keuze dan hun oogappeltjes te laten opvangen door een onthaalmoeder. Zo ook onze Rechts Actueel-medewerker en provincieraadslid voor Vlaams Belang Bert Deckers. Sinds het begin van dit nieuwe schooljaar ging zijn zoontje van 2 jaar naar een erkende onthaalmoeder in Hulsen-Balen. De sfeer was opperbest. Tot gisteren. De onthaalmoeder liet telefonisch weten dat het kindje niet meer welkom is omdat zijn “papa werkt voor het Vlaams Belang”.  Die informatie had men verkregen via de fiche die Bert weken geleden had moeten invullen.

Vandaag heeft het kindje met andere woorden geen opvang. Beide ouders staan uiteraard met de rug tegen de muur en minstens één van hen is nu verplicht om thuis te blijven. De centrale van de kinderopvang is niet gediend met deze gang van zaken en liet al verstaan de nodige maatregelen te nemen tegen deze weigering tot opvang. Wat deze maatregel zal zijn is nog niet geweten. ‘Zulk een voorval had men namelijk nog nooit meegemaakt en men kondigde aan dat ze dit ook niet meer wilden meemaken’, aldus een verbijsterde Bert.

Het toppunt is dat Bert Deckers de keuze had uit twee opvangmoeders. Een blanke en een Aziatische. Kwaliteit primeert voor Bert en hij koos samen met zijn vrouw voor de Aziatische opvangmoeder. Deze kwam kindvriendelijker over, professioneler en zo meer. Met andere woorden, Bert hield zich ver af van iedere vorm van vooroordelen op basis van afkomst…  Maar de Aziatische opvangmoeder van haar kant blijkt nu een harde linkse politieke raciste.  De échte onverdraagzaamheid in dit land zit nog steeds bij links.

Bert zal nu in eerste instantie het beruchte Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding contacteren met deze pure vorm van discriminatie. Naargelang hun antwoord zal er verder een klacht worden neergelegd tegen deze onthaalmoeder. ‘Het kan niet dat iemand op basis van de politieke voorkeur van de papa kindjes weigert’, zegt Bert strijdbaar.  ‘Deze dame dient dan ook haar erkenning als onthaalmoeder te verliezen, zoveel is duidelijk’.

Rob Verreycken - Rechts Actueel

Vlaanderen

eens leerde ik u beminnen
uw graven en gravinnen
ook leerde ik u eren
dure eden op u zweren

uw naam was voor mij een kreet
die de vijand huiveren deed
ik dichtte en ik zong
alsof ik naar uw liefde dong

duizend offers zijn u aangeboden
stromen bloed voor u vergoten
of het kogel was of zwaard
ge hebt dit allemaal aanvaard

de bedriegers die zich uw ministers noemen
en uw schoonheid roemen
hebben ooit uw naam verzaakt
en hun gal op u gebraakt

degenen die u moesten tronen
naar de hoogste regionen
hebben u verraden
zich met uw rijkdom volgeladen

nu ben ik het strijden moe
waar diende alles toe
men heeft u schandelijk bedrogen
en volledig uitgezogen

zal ik u nog zien zoals ik u in mijn dromen zag?
een LAND waarop ik fier zijn mag
geen gouw of deelstaat of gewest
dat nooit mijn dorst naar vrijheid lest

03.09.2011

https://blog.seniorennet.be/johan1944/

Angeltjes heropent op dinsdag 4 oktober 2011 

Nog 2 dagen

Jaren geleden hebben wij de drie FDF-figuren die pretenderen burgemeester te zijn in de faciliteitengemeente Kraainem, Wezembeek-Oppem en Linkebeek, omgedoopt tot koekoekburgemeesters. De koekoek legt zijn ei in het nest van andere vogels en laat zijn kroost daar opvoeden. Dat is wat de Franstaligen doen in Vlaanderen : hun broedsel hier afzetten en het op de kap van de Vlamingen laten gedijen.

De drie koekoekburgemeesters weigeren halsstarrig de taalwetgeving na te leven en zij worden dan ook terecht niet benoemd door de Vlaamse regering die het gezag over àlle Vlaamse gemeentes uitoefent, ook over de 6 faciliteitengemeentes in Vlaams-Brabant.

De Franstaligen kunnen het zich niet "imagineren" dat er zoiets bestaat in Vlaanderen als een Vlaamse overheid, met een eigen parlement en een eigen regering die de Franstaligen niet toelaat de decretale regels te overtreden. "Comment est-ce possible ... oewij zaain democratiek verkozen."

In Vlaanderen is het eenvoudig, beste koekoeken, je mag als burgemeester op een toren klimmen en je daar laten naaien terwijl je het panorama overschouwt, want daar staat geen decretaal verbod op. Ten hoogste kan je verweten worden geen moreel besef te hebben en een sloerie of een seksmaniak te zijn. Maar de gevoelige taalwetten mag je niet overtreden en de Vlaamse overheid negeren of minachten als quantité négligeable dat is niet verstandig, dan kan je geen burgemeester worden, ook al roep je elke dag honderd maal "Cou-cou".

In de verdwazing en de wanhoop van de regeringsonderhandelingen, was een burlesk voorstel aan het rijpen om de burgemeesters weliswaar niet te benoemen, maar wel te doen alsof ze benoemd zijn. Zoiets kan enkel ontsproten zijn aan het brein van verwarde lieden die om toch maar aan de macht te blijven, hun eigen moeder en vader zouden laten vierendelen, als blijk van onthechting.

Een goede raad van een slechte vriend aan de drie koekoekburgemeesters : "Klim eens op een toren met een FDF-naaistertje, doe je besogne, (je weet wat soixanteneuf is in het Frans, neem ik aan, wees voorzichtig op die toren) en roep vele malen "Cou-cou." Er zal geen haan naar kraaien.

Ray

(dit stukje werd geschreven rond half september)

Over niet-exacte wetenschap en 'wetenschappelijke' onderdanigheid ten dienste van de gevestigde orde. 

Het streven naar het snelle eigen succes en erkenning, en de vrees om als wetenschappelijke paria nooit een yuppie te kunnen worden, geen geld te verdienen, en gebukt gaan onder grote morele dwang en leugens, zijn de oorzaken van een grootschalige wetenschappelijke dwaling aan het worden.

Door de toenemende druk om nagenoeg uitsluitend positieve resultaten te produceren, dreigt de kwaliteit van het wetenschappelijk onderzoek wereldwijd terug te vallen. Dat is de conclusie van een studie van de University of Edinburgh van 4.600 wetenschappelijke onderzoeken die sinds het begin van de jaren werden gepubliceerd. Daarbij moest volgens de onderzoekers worden vastgesteld dat steeds minder publicaties de heersende wetenschappelijke hypotheses tegenspreken.

Publicaties die geen resultaat opleveren of een negatieve conclusie naar voor brengen, zijn in principe even waardevol als een positieve uitkomst, maar trekken minder lezers aan en worden ook minder geciteerd," merkt onderzoeksleider Daniele Fanelli, onderzoeker aan het Institute for the Study of Science, Technology and Innovation van de University of Edinburgh, op in het webmagazine Science Daily. "Wetenschappelijke magazines hebben dan ook de neiging deze negatieve conclusies te negeren.

Wetenschappers stellen dat het probleem steeds erger wordt, omdat de competitie in de wetenschap steeds groter wordt en banen en financiële budgetten vaak afhangen van frequente publicaties in toonaangevende tijdschriften," stipt Science Daily nog aan. "Er wordt dan ook opgemerkt dat wetenschappers steeds meer naar voorspelbare resultaten zullen streven en aansturen op positieve resultaten door de herinterpretatie, selectie en zelfs manipulatie van gegevens.

Uit het onderzoek blijkt dat in het begin van de jaren negentig ongeveer 70 procent van de bestudeerde publicaties tot een bevestigende conclusie kwam. Dat was vier jaar geleden gestegen tot 86 procent. De toename was het sterkste in de sectoren economie, klinische geneeskunde, psychologie, psychiatrie, farmacologie en moleculaire biologie. Er wordt aan toegevoegd dat het fenomeen zich in de Verenigde Staten sterker blijkt door te zetten dan in Europa.

Het zou kunnen zijn dat de tijdschriften minder bereid zijn om onderzoek met een negatief resultaat te publiceren, maar wetenschappers zouden ook zelf meer positieve conclusies kunnen produceren," merkt Fanelli op. "Wellicht gaat het om een combinatie van beide tendenzen. Zonder negatieve resultaten in  de literatuur dreigen wetenschappers echter de belangrijkheid van fenomenen verkeerd in te schatten en middelen te verspillen aan overbodig of nutteloos onderzoek" (MH)Express.

Inderdaad, maar niet enkel in de biologie geneeskunde en farmacologie is deze trend gevaarlijk. Zo moest ook de multicul, de massaimmigratie en de globalisering,  bejubeld en ondersteund worden. Zo werden speciaal bestelde studies geproduceerd die de klimaatzwendel met uitstootrechten en CO2 taxen moest legitimeren. Er werd meer opgelet om relieuze gevoeligheden en lange tenen te ontwijken. Er werd meer geschreven om grote multinationale sponsors te ondersteunen in hun doelstellingen, en in een klein land dat Vlaanderen heet trachtte men met studies aan te tonen dat Vlaanderen alleen niet kan bestaan en België met een koning inclusief het politieke circus wel verder moeten, ja zelfs als grote voorbeeld voor Europa en de wereld moeten dienen.  

Iemand die daartegen ingaat is op voorhand gebuisd. In niet exacte en subjectieve wetenschappen is het gevaarlijk tegen de heersende opinies in te gaan. Een student rechten/ sociologie moet zo de cursussen en de favoriete lectuur van hun proffen instuderen en liefst een thesisonderwerp kiezen dat in hun belangstelingssfeer ligt. En later moeten ze hun werkgevers, de staat en het gevestigde macht naar de mond praten, de politiek en de zittende machthebbers ondersteunen tot ze een van hen kunnen worden.

George Orwell (1903/1950), u weet wel de man die 1984 schreef (waarin Big Brother) zei:"In tijden van universeel bedrog is het vertellen van de waarheid een revolutionaire daad."
En Voltaire schreef :  "Het is gevaarlijk gelijk te hebben over onderwerpen waarin de gevestigde autoriteiten zich vergissen." 

De prijs voor politiek wetenschappelijke corruptie, armoede en kortzichtigheid betalen we al, maar deze prijs en miserie zullen nog veel hoger worden. De domheid en achterlijkheid zullen winnen van de verlichting en voorruitgang, en London, Parijs, Berlijn en Brussel brandden nu nog maar een klein beetje in vergelijking met wat te wachten staat.

"Zijn niet exacte wetenschappen wel als wetenschap te betitelen?" is een vraag die ik al veel eerder met neen beantwoorrdde. Nu weet ik zeker dat dit het juiste antwoord is.

Antoine Griffon

Het gaat beter met de integratie van niet-westerse allochtonen dan twintig jaar geleden. Tot die conclusie komt oud-VVD-leider Frits Bolkestein in de derde H.J. Schoo-lezing, een initiatief van Elsevier dat op 6 september ll. plaatsgreep.

De oud-voorzitter van de liberale VVD en gewezen EU-commissaris heeft jarenlang gewaarschuwd voor de onverenigbaarheid van de islam met de op vrije leest geschoeide Westerse wereld. Tot Bolkestein nu plots blijk geeft van gewijzigde opvattingen. U kan het HIER lezen. En als u geen zin heeft, zullen we bondig enkele door Bolkestein vastgestelde wijzigingen overlopen. De geboekte vooruitgang tegenover de toestand 20 jaar geleden (1991) :  

- achterstand in het onderwijs wordt kleiner (neen, de kwaliteit van ons onderwijs gaat achteruit, waardoor de minder begaafden makkelijker bijblijven, nivellering naar beneden toe) ;

- meer allochtone studenten in het hoger onderwijs (de geweldige toename van migranten in onze samenleving vertaalt zich evident tot een procentueel grotere deelname aan het het hoger onderwijs + de verdoken positieve discriminatie die daar toegepast wordt, ook al wordt dit fenomeen ontkend) ;

- betere kennis van het Nederlands en minder huwelijkspartners uit de Prachtlanden (dit is een gratuite, oncontroleerbare uitlating)

Tot slot :  In de islam ziet Bolkestein geen acuut gevaar voor Europa. 'Integendeel: het is het Westen met zijn ideeën over democratie, individualisme en pluralisme dat een gevaar inhoudt voor de islam.' Het opleggen van normen en waarden is dan ook een heilloze strategie, meent Bolkestein, die terughoudendheid gepast acht jegens de islam, omdat 'vreedzame coëxistentie het hoogst haalbare' is.

Het zijn bizarre gedachtensprongen van de nochtans intelligente liberale voorman  en niemand betwist hem het recht op deze bevreemdende visies noch het recht ze uit te spreken.

Helaas hebben we te maken met vaststellingen die weinig overeenkomen met de realiteit.  In de verloren wijken van onze steden (en dan denk ik aan de stad van allah, die ik het beste ken) zien wij een forse toename van de authentieke inwoners uit de Prachtlanden waar de islam heerst : kijk naar de kleding van jong en oud, luister naar de gesproken talen, bij sommigen (de ingeburgden ?) doorspekt met krakkemikkig uitgesproken Nederlandse woorden of tussenwerpselen en vertel ons geen sprookjes over verminderde kinderaantallen. Een importmoedertje van 28  met 5 spruiten die enkele woorden Nederlands kent, het is meer regel dan uitzondering. In de fase waarin wij  ons thans bevinden en die wij onbeschroomd deze van de dagelijkse invasie noemen, dringt de islam meer en meer door in onze samenleving, neemt het aantal al dan niet moskee-gaande moslims toe (waarom anders de wildgroei aan tempels  en de behoefte om mastodont-moskeeën te bouwen ?).

De belangrijkste vraag is natuurlijk : wie gaat wie overheersen, of minder dreigend gesteld,  wie gaat finaal de grootste invloed op de Westerse beschaving uitoefenen ? De oorspronkelijken die deze maatschappij opgebouwd hebben, of de geïmporteerde  middeleeuwers wier wereldvisie gebaseerd blijft op het groene boek van wreedheid en ongelijkheid ? Rekening houdend met het groeiend aantal moslims die hier geboren en gtetogen zijn en van wie velen een vijandige houding aannemen tegen ons.

Heeft Frits Bolkestein er bij stilgestaan dat zijn waarschuwing, het Westen bedreigt de islam, heel wat geesten tot militante tegenstand zullen aanzetten ?

En tot slot : wanneer komen er verdorie  moslims naar voren, die zélf het lef hebben te verkondigen, dat zij onze Westerse waarden en cultuur omhelzen, dat zij wat blij zijn zich te kunnen ontplooien in een wereld die streeft naar gelijkheid, harmonie, pluralisme en verdraagzaamheid ?  En doe er nog een schep sociale solidariteit bovenop, want die kennen zij allemaal.

Ray

© Manu de Tremerie

Integraal overgenomen van VLAMINGEN IN DE WERELD met dank aan tipgever Floriaan Terbeke

Wijsheid bestaat uit het voorzien van de gevolgen, las ik onlangs ergens. Als men - hiermee rekening houdend - het migrantenbeleid van de Belgische regering tegen het licht houdt, dan gaven de achtereenvolgende regeringen allesbehalve blijk van wijsheid. Ongeveer iedere gemeente van dit land ervaart dat het migrantenbeleid een flop is. Dat hier op korte termijn verbetering in komt, kan men alleen maar hopen. Zou er echt in het regeerakkoord dat momenteel wordt onderhandeld een doortastende aanpak voorzien worden die ook in Vlaanderen een breed maatschappelijk draagvlak heeft?
Momenteel is de Belgische aanpak op dat vlak één van de redenen waarom dit land bij sommigen de bijnaam van Absurdistan kreeg.
Hoewel de problemen in verband hiermee nooit echt uit de actualiteit zijn, kwam er dezer dagen weer een opstoot door de beslissing van de gemeente Schaarbeek om de tientallen dakloze gezinnen die een onderkomen hadden gezocht in het Noordstation eruit te zetten. Het gaat meestal om Roma-zigeuners die hun geluk in België komen zoeken. Ze weten dat hier een sociaal vangnet bestaat en willen daar gebruik van maken. Ze hebben wel geen dak boven het hoofd maar het is hier alleszins beter dan in hun thuislanden, waar ze op de koop toe wegens hun aparte levensstijl met de nek worden aangekeken.
Een echt probleem vormde doe 'uitzetting' nochtans niet. Een paar honderd meter verder vonden ze een plaats op een plein op het grondgebied van Brussel, waar Schaarbeek dus niets heeft te zeggen. Liefdadigheidsverenigingen kwamen aanrukken met eten, en er werd ook een afgedankte bus van stal gehaald om ten minste de kinderen 's nachts een dak boven het hoofd te bieden. Allemaal erg lovenswaardig, want dergelijke onmenselijke toestanden zijn een welvarend land onwaardig.
Terzijde: wie in verband met versnippering van het beleid in Brussel dacht dat er een punt zou worden van gemaakt in het nieuwe regeerakkoord, zit fout. Er wordt alleen wat geschaafd aan deelaspecten. Zoals ten behoeve van de veiligheid een betere coördinatie van de in zones opgedeelde politie. Of bvb. het gelijkvormig maken van het parkeerreglement. Men stelle het zich voor: in de gevallen waar de grens tussen twee Brusselse gemeenten in het midden van een straat loopt is het aan de ene kant soms duurder parkeren dan aan de andere kant.
België is van de Europese landen recordhouder van het aantal aanvragen voor asiel, stipte de Antwerpse OCMW-voorzitster Monica de Coninck deze week aan in een radio-interview. Zij kan het weten, want Antwerpen – een stad met inwoners van 172 verschillende nationaliteiten - is met Brussel de grootste magneet wat betreft het aantrekken van asielzoekers. Zeventig procent van de OCMW-klanten in de Scheldestad zijn vreemdelingen. Ze schrijft de niet te beheersen instroom toe aan het slecht beleid in deze materie.
Daar valt inderdaad wat over te zeggen. Zo is de bevoegdheid verdeeld over twee ministers, Franstaligen die met de Vlaamse ideeën weinig of geen rekening houden. Ze steken naar verluidt veel tijd in het naar mekaar toeschuiven van de zwarte piet.
Ook de hoogste magistraten trokken bij de opening van het gerechtelijk jaar aan de alarmbel. Ze spaarden bvb. geen kritiek op de politiek, die wetten maakt zonder veel aandacht te hebben voor de gevolgen. Een voorbeeld is het asiel in gevallen van gezinshereniging. Er zou daar misbruik van gemaakt worden dat het de spuigaten uitloopt. Nieuwe Belgen laten hun in het moedeland achtergebleven partner met kinderen(ouders, schoonouders?) uiteraard overkomen. Die hebben namelijk recht op de Belgische nationaliteit. Maar ook ongehuwden gaan hun bruid zoeken in hun moederland. Terug in België loopt na enige tijd het huwelijk spaak, en kan de carrousel opnieuw beginnen. En wat met nieuwe Belgen die uit een cultuur komen waar een man verschillende vrouwen mag hebben?
Andere populaire middeltjes om asiel te verwerven zijn de schijnhuwelijken, valse arbeidscontracten, oprichten van nep-firma's. Nieuwste fenomeen is de komst van Spaanse Marokkanen. Zij zijn via Spanje immers EG-burgers geworden en maken gebruik van de geldende bepalingen van vrij verkeer.
Het punt is dat wie erin slaagt vijf jaar met of zonder papieren in België te verblijven, alle kans heeft om asiel te krijgen. De procedures zijn zo divers dat altijd wel ergens een mogelijkheid tot beroep wordt gevonden om verwijdering van het Belgisch grondgebied uit te stellen. Met medewerking van advocaten die zich graag ten dienste stellen van de asielzoeker. Zij doen dat 'pro deo', gratis voor niets dus voor hun cliënten', want het 'pro deo'-honorarium is ten laste van de overheid, lees de belastingbetaler. Met andere woorden: de overheid betaalt advocaten die haar wetgeving uitpluizen om de asielzoeker te helpen de bepalingen te omzeilen en hier bijvende steun te krijgen.
De mensenhandelaars weten dat en beschrijven, aan wie het eigen land wil verlaten om elders een betere toekomst te zoeken, België als een soort luilekkerland waar het manna uit de hemel valt. En als een en ander niet lukt, kan de asielzoeker zich nog altijd wenden tot de rechtbank. Die kan, in afwachting dat de betrokken diensten een beslissing nemen, de overheid veroordelen tot het verlenen van 'kost en inwoon' aan de dakloze. Door gebrek aan plaats in de opvangcentra wordt hij dan ondergebracht in één van de vele hotels die Brussel rijk is. De centra zitten immers overvol en in de door het leger verlaten kazernes die als tijdelijke noodmaatregel werden opengesteld, zijn nu ook alle plaatsen ingenomen.

21 september 2011

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit.
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.

Addendum aan DE DERDE KEUZE wat u gisteren kon lezen.

Met dank aan Lucky9 voor de tip

Het ‘nieuwe racisme’ rukt op. Het gaat al lang niet meer over de ‘bange blanke man’ tegen de allochtoon (of heel vaak omgekeerd), maar over spanningen tussen allochtonen onderling. Turken tegen Koerden of Bulgaren. Marokkanen tegen Turken, Joden en Polen. Russen tegen Tsjetsjenen of Afghanen. Sociologen en straathoekwerkers zien en bevestigen dat de conflicten toenemen, maar noemen dat - gek genoeg - ‘een teken van integratie’. Allochtonen voelen zich bedreigd door de instroom van nieuwe allochtonen en dikwijls brengen die ook oude, diepgewortelde conflicten mee uit hun thuisland (Turken en Koerden bijvoorbeeld).

Fragmentatiebom

Volgens sociologe Jessy Siongers draaien de spanningen vooral rond de mate van inburgering en de afbakening van een eigen territorium. Maar ook religie speelt steeds vaker een rol. Siongers werkte mee aan een recente studie waaruit bleek dat minstens de helft van de moslimjongeren in Brussel sterk antisemitisch is. Siongers geeft toe dat er na al die jaren multiculturele samenleving nauwelijks sprake is van ‘samen leven’. “De verschillende groepen leven niet samen, maar naast elkaar.” De multiculturele samenleving heeft in de praktijk veel weg van een fragmentatiebom.

“Een goed ingeburgerde Turkse mama die haar kind niet bij Roma-zigeuners in de klas wil… die is daarom niet tégen zigeuners, maar wil haar kind alle kansen geven”, stelt Siongers nog. Vraag is of dat ook voor Vlamingen geldt. Het is goed dat sociologen eindelijk erkennen dat ook allochtonen zich bezondigen aan racisme. Maar Vlamingen uit de grootstad weten dat al langer. Zij zijn er vaak het eerste slachtoffer van. Al blijft dat in deze studie onbesproken.

Bron : VB

John Cleese, geïnterviewd door een Australische TV-zender : "Ik heb er niets tegen omringd te zijn door verschillende culturen, maar de "oudercultuur" moet altijd zichtbaar en aanwezig blijven. Toen ik voor enige maanden in Londen was met een Californische vriend, vroeg die me : "Waar zijn al de Engelsen heen ?". John Cleese behoort tot de politiek-correcte klasse, die zich nooit een bal bekommerd heeft om de maatschappelijke verschuivingen in zijn vaderland. Het was best leuk al die vreemde lieden met hun exotische gebruiken. Misbruiken waren er ook, maar daar had John Cleese en zijn klasse geen oog voor. En evenmin geen last van. En nu is het te laat. De volgende generaties zullen het best leuk hebben, dankzij de besluiteloze en dommige machthebbers van nu die steeds gesteund werden door figuren als John Cleese. Ofwel zullen zij, de komende generaties, een bikkelharde strijd moeten voeren om onze beschaving terug aan de top te brengen en het weerbarstige tuig voor de keuze te stellen : aanpassen of opkrassen. Zijn onze nakomelingen daar op voorbereid ? Hebben wij genoeg vraag- en uitroeptekens op onze pc's om al de duizenden vragen en waarschuwingen die door ons hoofd spoken te uiten ?

Ray