Het einde van Europa ?
Wat we de laatste maanden meemaken, is een opeenstapeling van negatieve en ergerlijke feiten, die alles samen nopen tot onaangename vaststellingen. Zowel het land B als het continent Europa zijn op weg naar een uitzichtloos einde. De politici hebben gegokt (sommigen in de letterlijke betekenis) en ze hebben ons welzijn en onze veiligheid ingezet. En verloren. We maken nu een periode van ontkenning mede, maar kopje onder zullen we definitief gaan. Wie dat niet inziet, is een struisvogel. En we schrijven dit zonder een greintje ironie of cynisme, maar met tegenzin en zelfs aarzeling. Is er toch geen andere uitweg ? Wij zien hem niet.
Hebben in de geschiedenis van dit kunstmatige land de politici zich ooit dermate lichtzinnig, onverantwoord en ronduit dom gedragen als in de huidige situatie ? Daar waar de samenleving kreunt en kraakt als nooit voorheen, moeten Vlaamse boy-scouts het opnemen tegen uitgekookte Waals-Belgische heersers die per se de realiteit negeren en de fictie overeind houden. Het land is failliet en opgebrand, alleen weigert de leiding de boeken neer te leggen. De laatste premier zal een import-Italiaan zijn van de verkeerde kant en uit een land waar de politieke cultuur van keizer Nero tot potentaat Berlusconi bezwaarlijk een model van fatsoen kan genoemd worden. Maar genoeg over het onland B, waar het onmogelijke dagelijkse kost is en waar de dagelijkse kost langzaam onmogelijk aan het worden is.
Met Europa, dat graag belgië als voorbeeld nam voor zijn eigen bestaan, gaat het helemaal de verkeerde kant op. Griekenland heeft Europa omver geblazen met zijn corrupte mentaliteit. Op een moment dat de crisis het hardst toesloeg, wilde de parmantige Papandreou het Europese reddingsplan voor zijn land aan zijn onwetende bevolking voorleggen : hij had plots behoefte aan een democratische legitimatie. Wij kennen nog van die potentaten die als ze teneinde raad zijn, zich hulpeloos tot hun burgers wenden : "zeggen jullie het maar". Dat maneuvre is zelden meer dan een ultieme noodkreet om het eigen vel te redden. Het referendum als democratische schaamlap voor geknoei en onkunde.
"Wij zijn de mannen van de situatie"
De EU-leiders vielen omver bij het horen van het nieuws over een volksraadpleging. Alweer een deuk in het schild van hun vermeende onschuld. De beurzen slaakten alarm en alle rode lichten floepten aan. Alsof het niet meer op kon, sloegen ook de stoppen door bij Bunga-Bunga Berlusconi, die op een persconferentie na de vrij nutteloze G 20 in Cannes, zichzelf afvroeg of er in zijn land wel 1 Italiaan rondliep, die hem zou kunnen vervangen. Bunga-Bunga leek een teruggekeerde Mussolini te zijn ; alleen diens land torste in de jaren '30 geen 2000 miljard staatsschuld zoals het huidige Italië.
De bevolking kijkt naar dit bevreemdende schouwspel en verliest met de dag meer en meer haar vertrouwen in die bijeenkomsten van de wanhoop en de onvoorspelbaar schmierende hoofdacteurs.
"Wat moeten wij hier mee ?" Ook als de vraag niet luidop gesteld wordt, leeft zij alleszins bij velen. Het gezonde volksverstand smeekt er om Griekenland buiten te zwieren (uit de Eurozone en desnoods uit de Europese Unie) maar de elitaire EU-bende aan de top, die verantwoordelijk is voor al deze ellende, stelt alles in het werk om Papandreou (of een andere Griekse sof) binnen de club te houden. In de nieuwe politieke cultuur die over Europa is neergedaald, is het normaal, dat politici net het tegenovergestelde doen van wat de publieke opinie wenst. De democratie op haar kop, de tyrannie aan de top.
Europa moet niet wanhopen, de EU zorgt voor aanvoer van materiële en menselijke hulp
Wordt het tijd om de EU te splitsen ? Bijvoorbeeld in rommellanden uit het Zuiden en gezondere naties uit het Noorden ? Er zijn stemmen die deze richting aanbevelen. Voor het land B zou het een ideale oplossing zijn : Wallonië kan zich bij de zuiderse hangmatters voegen en voor Vlaanderen zou dit een prettig scenario zijn om finaal zijn bestemming te vinden bij de sterkere Noordse, angelsaksische en Germaanse landen. Waar het met al zijn Vlaamse kenmerken toe behoort.
Een dergelijk scenario zou vanzelfsprekend een periode van chaos met zich brengen. Wat is echter het beste : met een voorbereide en beredeneerde oplossing redden wat er te redden valt, of verder de dieperik induiken met heel de Zuiderse reutemeteut en in een nog onoverzichtelijker chaos terecht komen ?
Het ganse Europese instituut met tienduizenden overbetaalde ambtenaren, parasiterende politici, stiekeme maar overtalrijke lobby-instituten, beschamend ondemocratische structuren en zijn bende roofridders aan de top, zal zich met hand en tand verzetten tegen welke wijziging dan ook. De Barroso's, de Van Rompuy's en hun lakeien en hofhoudingen zullen vechten, niet tot zij tenonder gaan, maar tot wij verdwenen zijn.
De schaamteloosheid gaat voor het ogenblik zo ver, dat een afgezant van de EU in Peking hel en aarde zit te bewegen om de Chinezen aan te porren te investeren in de Europese afgang. Jarenlang hebben Westerse delegaties Het Land van het Midden platgelopen om er hun producten te slijten en elke keer was er altijd een blank officieel mannetje dat met dreigend vingertje de Chinezen op hun plichten ten overstaan van de mensenrechten kwam wijzen. Alsof de volgelingen van Mao zich een bal aantrekken van dat softe Westerse schuld-en-geen-boete complex. Maar nu hebben wij ze nodig, de communistische kapitalisten. Nu mogen er jaarlijks duizenden Chinese contestanten afgeknald worden of opgesloten zonder vorm van proces, het is niet erg, mijnheer Tsjing-Tsjang, doet u maar, het is uw land nietwaar, groene theeslurpers, maar hoeveel miljarden mogen wij u ontfutselen via het IMF of het EFSF, of wat u ook maar wil ?
Beeld uit de nabije toekomst. Merkel : "Sarko is fel veranderd de laatste tijd"
China zit met miljarden dollars schuldpapieren vast aan de VS. (Amerika dat tussen haakjes een nationale schuld torst van 14000 miljard dollars) En nu komen de Westerlingen uit het zieke Avondland aankloppen om ook hen uit de miserie te verlossen. China als de Barmhartige Confucius voor de Westerse Imperialisten : in ruil waarvoor ?
De Chinezen zijn geen domoren, nietwaar, zij hebben Chinese lak aan onze onbeschoftheden en onbeschroomde bedelarij. Zij weten meer van onze fouten en ellende dan zij ooit zullen laten blijken, maar als zij hulp bieden, zullen wij betalen en aangezien eer en respect op ons continent al lang vervlogen deugden zijn, zal naast de rente ook afstand gedaan worden van macht, invloed, cultuur en het likje verfijning dat ons nog rest. De ijverige militanten van de islam zullen gretig hun medewerking verlenen aan het sloopwerk.
Of je er nu voor of tegen bent, begonnen als een hongerland met soms de boomschors als voedingsmiddel in 1949, staat 60 jaar later China klaar om de rol van Wereldmacht over te nemen. Het is simpel : wie de grootst gevulde kluis met centen bezit, is de baas. En wie komt bedelen om steun, is de koelie.
In Shangai stond honderd jaar geleden bij een plantsoen nabij de Bund een bordje "Verboden voor honden en Chinezen". Men kan het als rariteit terug invoeren en er Westerlingen van maken.
Het is niet overdreven te stellen, dat na vijfhonderd jaar Westerse overheersing er een einde schijnt te komen aan deze periode van hoge beschaving, geestelijke vrijheid, technologische vooruitgang en sociale solidariteit. Deze verworvenheden zijn niet vanzelf ontstaan, maar gegroeid uit veel onderlinge strijd en volharding. De politici hebben met hun domme overmoed en gedragen door de massa's onwetenden dit alles vergokt.
Zelfs als het land B en het continent Euro de huidige ongekende crisis mochten overleven, dan breken er alleszins voor de 11 miljoen belgen en de 500 miljoen Europeanen harde en trieste tijden aan.
Ray
