In het vredige en mooie Zuid-Limburgse Sint Truiden heeft de notarissenfamilie Vreven vorige eeuw een belangrijke rol gespeeld. Limburg is zeer lang het exclusief jachtterrein geweest van de katholieke partij en het weinige weerwerk werd hoofdzakelijk geboden door de liberalen.
Grootvader Raoul de eerste
Notaris Raoul Vreven (1900 - 1979) werd kort na de Tweede Wereldoorlog volksvertegenwoordiger, later senator en gedurende twee jaar was hij minister in de jaren '60. Niets aan de hand, een keurig en gerespecteerd liberaal in een katholieke omgeving. Sint Truiden was stiekem trots op mijnheer de notaris die het ver geschopt had en die in Brussel heel wat invloed bezat.

Het ruime familiehuis van de familie Vreven in de Schepen de Jongstraat te Sint Truiden. Ten teken van burgerlijke welstand een pronkbalkon, een bescheiden torenkamer en een brede inrijpoort die uitgeeft op een ruime tuin (met in het midden een atoomschuilkelder uit de angstjaren '50 en '60). .
Vader Freddy Vreven
In 1937 werd het gezin gezegend met de geboorte van een zoon Alfred, Marie, Daniel, Ghislain, Joseph, bekend als Freddy Vreven die in de voetstappen van zijn vader zou treden : notaris en politicus.
De liberale partij kende traditioneel vanuit de 19de eeuw geen eenheidsstructuur. De meest uiteenlopende figuren met vaak tegengestelde opvattingen deden in hun arrondissementen aan politiek : franskiljons, Vlaamsgezinden, verstokte conservatieven of sociaal geëngageerden. Maar steeds trouwe belgen en tegenstanders van de katholieke partij. In 1961 lukte het de Diestse schoenfabrikant Omer Vanaudenhove als voorzitter van deze verspreide clubjes een eenheidspartij te maken : de Partij van de Vrijheid, de PVV/PLP, die hij ook openstelde voor katholieken.

Omer Vanaudenhove
Freddy was niet zo'n theoreticus die met vuur en passie wilde debatteren over de verschillende richtingen van het liberalisme. Hij was een liberaal, dat volstond en de PVV was het aangewezen eenheidsvehikel voor de notariszoon, dat hem in 1970 een kamerzetel opleverde.
Een liberale minister in de voetsporen van VDB ?
Zuid-Limburg was opnieuw vertegenwoordigd in Brussel en de liberale gedachte werd in Sint Truiden en omgeving uitgedragen door mijnheer de notaris die politiek niet zwaar woog en dat werd evenmin gecompenseerd door een intellectueel overgewicht. Alles bleef lichtvoetig bij de goedlachse Freddy, die 27 jaar lang kamerlid bleef en van 1981 tot 1985 de zware job toegeschoven kreeg van defensieminister. Rond het departement landsverdediging hing nog steeds een geur van verdachte transacties, smeergelden, dure aankopen, commissiegelden, verdachte figuren en dikke enveloppes die onder de onderhandelingstafels doorgeschoven werden. De gecontesteerde maar populaire Brusselse vleeshandelaar en CVP-er Paul Van den Boeynants, de eerste politicus uit de belgische geschiedenis die door iedereen gekend werd met het acroniem van zijn naam, VDB, was al enige tijd op de achtergrond verdwenen maar zijn geest waarde nog rond bij defensie.

Freddy Vreven, braaf of doortrapt ?
De voorganger van Vreven op defensie was de hypercorrecte CVP-er en dienaar van vorst en vaderland, Frank Swaelen van de CVP. Niet voor te stellen, dat deze man een ritselend briefje dat hem niet toekwam, in zijn zak zou laten verdwijnen. Swaelen was zich bovendien erg bewust van de imagoschade die VDB aan de christelijke volkspartij had toegebracht. Eind jaren '70, begin jaren '80 waren de geruchten over de financiële malversaties van VDB niet uit de lucht en finaal werd zijn parlementaire onschendbaarheid opgeheven en enige jaren later werd hij zwaar veroordeeld.
Dat alles scheen aan Vreven voorbij te gaan, want op Landsverdediging bleek onder zijn bewind de frivole Pak de Poen mentaliteit van VDB geruisloos teruggekeerd te zijn. Cadeaus en enveloppes waren direct opnieuw in zwang, om het ludiek uit te drukken.
Het obussencontract
De minister zelf zou in de loop van zijn mandaat een bedrag van 25000 euri ontvangen hebben van een bedrijf dat in ruil voor deze gift opgenomen werd in een tijdelijke vereniging die een woonwijk ontwierp voor het Amerikaanse personeel van de luchtbasis van Florennes. Een speciale Kamercommissie vond echter geen grond voor deze beschuldigingen en Vreven werd met rust gelaten.
Waar het echt grondig mee fout liep, was de zogenaamde obussenaffaire. In maart 1985 bestelde Freddy bij de Amerikaanse firma General Defence Corporation 144.000 granaten voor 168 miljoen euro. (wij rekenen de BEF van die tijd om).
Er was echter een veel goedkopere aanbieding, deze van het Nederlandse Eurometaal die gewoon terzijde geschoven werd. De geruchtenmolen werd op gang getrokken en er werd een onderzoek ingesteld, waarbij de FBI werd ingeschakeld, die vaststelde dat 10 miljoen euro als commissieloon gestort was. € 175.000 kwam terecht op rekening van een Ledegemse garagist, Johan Lampaert, via een nevenbedrijf van General Defence. De kabinetschef van Vreven, kolonel Joël de Smet zou € 1,25 miljoen ontvangen hebben en waar de rest van de 10 miljoen terecht is gekomen, werd nooit ontdekt. Veertien medewerkers van de ministeries van landsverdediging en economische zaken werden beschuldigd van oplichting, schriftvervalsing en omkoping. Economische zaken was toen in handen van de CVP-er Mark Eyskens.
De miljoenen zijn foetsie, het geheugen van de ex-minister ook
Tijdens het proces in 1996 werd Vreven als getuige opgeroepen maar de ex-minister werd compleet door zijn geheugen in de steek gelaten. Precies zoals hij tijdens zijn ministrieel mandaat nooit op de hoogte was van het regeringsbeleid en zijn onwetendheid verstopte achter melige grapjes. Intussen was hij door zijn partij gelost. De rechtbank veroordeelde Lampaert (die in Bangkok opgepakt werd) voor het opstrijken van € 150.000 en een andere kolonel dan De Smet, namelijk ene Vandenheede voor het aanvaarden van € 1.25 miljoen.
Het vonnis werd in beroep bevestigd maar in 2003 verbroken door het Hof van Cassatie. Iedereen ging vrijuit. Freddy Vreven was intussen in maart 2000 op 63-jarige leeftijd overleden. Zijn echtgenote volgde hem in 2005.
Mark Eyskens wiens diensten zwaar verstrengeld zaten in deze obussenaffaire, werd nooit verontrust door een onderzoek.
Het Nederlandse benadeelde Eurometaal (inmiddels overgenomen) diende klacht in tegen de belgische staat en deze werd in 2009 veroordeeld tot het betalen van € 36 miljoen. Cassatie heeft begin 2011 inmiddels dit vonnis verbroken. De zaak zal opnieuw behandeld worden door het Hof van Beroep te Gent.

Een stille stad met vele politieke geheimen
De laatste in de rij : notaris Raoul Vreven (1963)
De zoon van Freddy heeft zich beperkt in zijn carrière tot het notariaat. Helaas de man is al een aantal jaren in de problemen met het achterhouden van gelden van klanten. Het zou gaan om ruim € 3 miljoen van een 30-tal bedrogen klanten.
Deze Raoul Vreven trouwde met de in 1966 in Luik geboren Cathérine Doukhopelnikoff van Russische afkomst. Zij heeft een zaak in designmeubelen, gevestigd op het adres van het notariaat. Mevrouw ontplooit ook activiteiten in Knokke, waar het stel een villa bezit in de Prinses Paololaan.
Begin november 2011 heeft de correctionele rechtbank van Hasselt het grote doissier van Raoul Vreven uitgesteld tot 23 maart 2012.
Het statige herenhuis in Sint Truidenis vorige week verkocht voor € 1.650.000. De nieuwe eigenaar droomt van een sterrenrestaurant in het pand. Maar ja, er werd in dat huis al veel gedroomd, al waren het de laatste dertig jaar vooral nachtmerries van de familie Vreven.
Ray