Men zegge het voort (nr 765)


Uit The Trial, de film die Orson Welles maakte naar Der Prozess van Kafka
Om de toestand van vandaag te kunnen begrijpen moet men de toestand van ons land vergelijken met een grote pot soep. Op een dag hadden we een grote pot soep en iedereen kon er lekker van eten. Iedereen had dan ook van die pot met zijn handen moeten afblijven.
Maar een "beroepspolitieker" kon de mensen overtuigen dat die soep véél beter zou smaken indien men er wat zout zou aan toevoegen. En zo gebeurde. Een andere beroepspolitieker kon dan wederom de mensen overtuigen dat de soep nu te zout was en hij voegde er wat suiker bij. En zo volgde de ene toevoeging na de andere. Sommigen voegden water bij omdat te soep te dik was geworden en anderen lieten de soep doorkoken om wat water te kunnen verdampen enz.enz. Op bepaalde ogenblikken waren er zovele beroepspolitiekers die zich met de soep bemoeiden dat er met de regelmaat van een klok allerlei nieuwe ingredienten, met dikwijls totaal verschillende reacties, werden aan toegevoegd. Vandaag is de soep totaal oneetbaar. Daarom is er maar één oplossing en dat is terug een NIEUWE en een lekkere soep zoals vroeger maken. Dit wil inderdaad zeggen om niets meer van de huidige soep te gebruiken.
In werkelijkheid wil dit zeggen dat het weinig of geen zin heeft om te gaan sleutelen, en we nemen maar één voorbeeld van soep namelijk de pensioenen, om bepaalde zaken te verbeteren. We hebben er onlangs nog over geschreven. Ons pensioenstelsel is zo rot als snot. Mijn ene gebuur is 54 jaar en reeds 2 jaar met pensioen omdat hij heeft kunnen profiteren van een speciale regeling voor havenarbeiders. Hij ontvangt 80% van zijn loon tot zijn 65 jaar en hoeft geen klop meer te doen. Een andere gebuur is 56 en stond in het onderwijs en maakte gebruik van nog een andere regeling. De achterbuur was piloot bij het leger en was op 55 jarige leeftijd reeds jaren met pensioen. De overbuur enz. enz. Tientallen speciale regelingen; allemaal andere tarieven en voorwaarden; honderden verschillende berekeningen; reeksen verschillende pensioenkassen en wijzen van betaling; tientallen verschillende fiscale voor-of nadelen. Kortom een gigantische soep; een loodzware en totaal onverantwoorde dure administratie en uiteindelijk zijn er dan steeds meer jaloersen en ontevredenen. Bovendien zijn al deze uitzonderingen voor kleine groepen een groot nadeel voor het algemeen belang als zodanig.
De enige oplossing is misschien voor velen pijnlijk maar zou tenslotte in het belang zijn van de hele samenleving en dat is korte metten maken met al die historische gemaakte fouten.
Men moet wel een overgangstijd respecteren en daarom zouden wij het volgende beslissen:
Iedereen wordt dus op tijd verwittigd. Op 1 januari 2013 is de pensioenleeftijd voor iedereen zonder enige uitzondering 64 jaar. Daarna stijgt deze leeftijd met één jaar per 4 jaar. Dus in 2017 65 jaar; in 2021 66 jaar en zo tot we in 2037 70 jaar bereiken. Volgens alle normale statistische berekeningen zullen diegenen die in 2037 met pensioen gaan dan nog steeds circa 20 jaar van hun pensioen kunnen genieten.
Iemand die met pensioen is mag steeds onbeperkt blijven bijverdienen. Voor diegenen die op 1 januari 2013 nog geen 64 jaar zijn en die reeds om een of andere reden reeds met pensioen waren, en dus voordelen genoten die vele anderen niet hadden, zal voor 1/7/2012 door de overheid een regeling worden getroffen. Logischer wijze zal de overheid dan wel hun huidige inkomsten tot hun 64 jaar blijven garanderen maar zal waarschijnlijk als tegenprestatie bepaalde taken kunnen opleggen waardoor de personeelskosten van de overheid kunnen dalen. Bovendien zal het wettelijk pensioen vanaf 1/1/2013 voor iedereen gelijk zijn. Er zal geen enkele ingewikkelde administratie meer nodig zijn om al die onsociale berekeningen te moeten maken. Of men zelfstandige is geweest; arbeider; bediende; staatsambtenaar of kunstenaar iedere ouderling ontvangt hetzelfde. Dit zal automatisch toelaten om de laagste pensioenen te verhogen en de meest bevoordeligden zullen dan inderdaad een deel moeten inleveren. Het zou een moedige beslissing zijn en deze zou niet mogen beperkt blijven tot de sector van de pensioenen. Ook voor de belastingen zullen de tarieven voor IEDEREEN dezelfde zijn. Allerlei uitzonderingen zoals nu waarbij de grootste bedrijven bijna geen belastingen betalen zullen uit den boze zijn. Het principe is zeer eenvoudig. De lat ligt voor IEDEREEN en op ALLE gebied gelijk. Geen uitzonderingen meer en een sterk afgeslankte staatsadministratie. Ook moeten op progressieve wijze ALLE overheidssubsidies worden afgeschaft. Overheidssubsidies hebben nooit een nuttig resultaat gehad en zijn alleen steeds een wapen geweest om aan beroepspolitiekers toe te laten bepaalde economische processen op kunstmatige wijze naar hun hand te zetten met allerlei nadelen als gevolg.
Indien men niet voor duidelijkheid wil kiezen en terug nieuwe soep wil maken zal de chaos die we nu stilaan beginnen te kennen alleen maar vergroten; zullen de oneerlijkheden alleen maar toenemen en zullen de productieven steeds méér moeten afdragen aan de profiteurs tot op het ogenblik dat de hele boel vastloopt.
Het zullen juist de profiteurs zijn, waarbij jammergenoeg vele van onze verkozenen behoren, en diegenen die het in het verleden hebben kunnen regelen om allerlei voordelen op gemeenschapskosten naar zich te hebben kunnen toetrekken die met alle macht zullen gaan dwarsliggen om te verhinderen dat maatregelen, die feitelijk zeer sociaal zijn en de vroegere fouten willen herstellen, doorgang kunnen vinden.
Men zal dus voor het nemen van deze feitelijk zeer sociale maatregelen niet te veel op de bazen van de vakbonden moeten rekenen. Het feit dat die nu het land naar de afgrond brengen en met de vinger beginnen te wijzen naar Minister "Kwikie" om een vijand te kunnen aanduiden en hun eigen fouten en gebreken op anderen willen schuiven is de hoogste vorm van "huichelarij" !
Men zegge het voort ...
Freddy Van Gaever












