Men kan het jaar 2007 op politiek gebied perfekt in twee delen : de eerste helft van het jaar tot de verkiezingen van 10 juni, en de tweede helft wordt gevormd door het formatieberaad. Dat alles samen is uitgemond in een interimregering, en dus is het formatieberaad nog niet gedaan, laat staan de staatshervorming.
Bij herhaling heb ik mijn ongerustheid uitgesproken over de standvastigheid van de Vlaamse onderhandelaars. Wat hebben zij ervan terechtgebracht en was mijn ongerustheid terecht?
Er werd gedurende 6 maanden onderhandeld zonder resultaat
- geen splitsing van BHV
- geen staatshervorming
- geen regering.
Dus wordt gezegd en geschreven: kijk eens hoe flink de Vlamingen hebben standgehouden. En zo zag het er ook naar uit. Men stemde in de kamercommissie de in overwegingneming van BHV. Dat is nog niet vaak gebeurd, en het zou waardevol zijn, als het geen holle bedreiging was. Volhouden is de boodschap, helaas zo ziet het er niet naar uit. Want niet alleen Verhofstadt schrijft over een onderhandelde oplossing, maar ook De Haene en Van Rompuy. En we weten allen wat dat wil zeggen: "Toegevingen in ruil voor de splitsing."
Overal duikt een of andere vorm van inschrijvingsrecht op. Het Egmontpakt struikelde daarover. Hebben 30 jaar de Vlamingen niets geleerd?
Dus waarschijnlijk geen splitsing.
Maar ook geen regering en geen staatshervorming, want beide hangen nauw samen. Het grootste drukkingsmiddel van de Vlamingen was toch de weigering om federale ministers te leveren. (Schiltz in Doorbraak November 2005) en dat heeft men uit handen gegeven. Er is slechts 1 middel om de Vlaamse natie (eventueel binnen een belgische federatie) tot stand te brengen, zoals bepleit door de VLD en CDV in hun congresresoluties, en dat is het voortbestaan van belgië op de helling te zetten, als men merkt dat het doel van een relatieve Vlaamse zelfstandigheid niet door overleg kan bekomen worden.(Grammens in JOURNAAL 17 Jan 2008). En juist dat is gebeurd.
Het is de verantwoordelijkheid van een partij, CDV, die haar kiezers heeft bedrogen en daar de gevolgen zal van dragen. De syndicalisten en de belgicisten hebben de bovenhand gekregen. En wie daaraan nog twijfelde zal na de nieuwjaarsreceptie van de CDV wel hebben bijgeleerd, waarbij met zoveel woorden gezegd werd dat de staatshervorming niet de hoofdzaak is, maar wel koopkracht, enz. Verontrustend is dat De Wever dit in TERZAKE niet tegensprak. Alsof het een met het andere niets te maken heeft.
Er wordt in kringen van de CDV gezegd: dit is maar een interimregering, die op 23 maart zal afgerekend worden op haar vorderingen inzake staatshervorming. De vraag moet gesteld worden of de zetelende ministers zo gemakkelijk hun zetel zullen afstaan. Het is bekend dat pluche aan de broek kleeft. En of men 100 redenen zal vinden om toch maar van vooruitgang te spreken... Leterme zegt nu al dat op 23 maart slechts de grote lijnen, de contouren moeten zichtbaar zijn. Dat moet niet zo moeilijk zijn. Maar hoe ziet dat er uit," contouren" ?
De samenstelling van de commissie van wijzen is rampzalig.
Langs Waalse zijde is men onverschillig. Alle partijen zijn even slecht samengesteld, maar dat is te verklaren door het feit dat de Walen eigenlijk alleen maar uit zijn op de bestendiging van de geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië.
Bij de Vlaamse liberalen zijn het de klassieke belgicisten: De Wael, De Gucht en Verhofstadt. Die willen een regering (waar zij inzitten) en het behoud van belgië, en ze zijn altijd bereid zoveel toe te geven als de CDV wil. Vooral verontrustend is de samenstelling van CDV afvaardiging. Op hen was de hoop van de Vlamingen gesteld. Zij wilden een grote staatshervorming en ging met deze belofte naar de kiezer. U weet nog wel “ zonder grote staatshervorming stappen we niet in een regering”. En verder “Wij willen de resoluties van het Vlaams parlement uitvoeren en BHV splitsen. In de campagne hebben we dat engagement tot een conditio sine qua non gemaakt voor een regeringsdeelname. En de kiezer heeft dat gewaardeerd”(Van Deurzen )
Maar wat zien we? De knoeiers van het verleden, die er een boeltje van gemaakt hebben dat nu moet opgeknapt worden, gaan het zelf oplossen. De knoeiers worden de herstellers : De Haene, Van Rompuy, de belgicisten. En Schouppe, de man van het ACV : “ De red de solidariteitman”. Er is meer dan een reden tot ongerustheid.
Negatief is ook de de uitsluiting van Vlaams Belang en LDD uit de Octopusgroep, die de staatshervorming moet voorbereiden. Dus 27 % van de Vlamingen. De overige 73% plaatsen zich op die wijze vanzelf in de minderheid ten overstaan van de Walen. Er is de bijna zekerheid, dat wat er uit de bus kan komen slecht, of volstrekt onvoldoende zal zijn en dat er van een grote staatshervorming geen sprake is.
Om te beginnen kennen we toch enkele gegevens ,die Leterme op papier heeft gekregen gedurende het overleg van Hertoginnedal. Zonder in detail te treden zegde De Wever dat die nota geen enkel punt bevatte dat niet in het programma van de VLD stond. Daar moet dan geen uitvoerige tekening bij om te weten dat zelfs indien deze voorstellen zouden aanvaard zijn, men nog maar met heel veel moeite van een staatshervorming zou kunnen spreken. Als men bij aanvang de lat zo laag legt, kan het resultaat niet goed zijn.
En wat gebeurt er? Verhofstadt komt zelf (ongevraagd of niet ) op de proppen met een nota en die is nog veel rampzaliger. Het vertrekpunt moet voor de Vlamingen toch devijf resoluties van het Vlaams parlement zijn.” Zie de verkiezingsbeloften”. Maar :
- Er komt geen einde aan de transfers, zelfs geen begin van het einde, en dat onder magische , demagogische uitspraak dat solidariteit essentieel is.
- Er komt geen splitsing van de gezondheidszorg. Daar wordt zelfs niet meer van gesproken.
- Er komt geen splitsing van de kinderbijslag, hoogstens enige zeggenschap.
- Er komt geen overheveling van de personenbelasting.
- Er komt geen fiscale autonomie.Dat houdt toch in het recht om zelf belastingen te innen en ze naar goeddunken te besteden. Dat gebeurt zo in alle federale staten, V.S., Zwitserland en Duitsland waar soms meer dan de helft van de belastingen door de deelstaten worden geheven.Een beetje gepruts aan kortingen is geen autonomie.
Het zwaartepunt van de politiek verschuift niet naar de deelstaten,integendeel het wordt nog meer verschoven naar het federale niveau,bv. één federale kieskring, paritaire senaat en samenvallende verkiezingen. De federale overheid moeit zich met Vlaamse bevoegdheden zoals het minderhedenverdrag,inmenging in de faciliteitengemeenten ten nadele van de Vlaamse bevoegdheden,enz. Dat alles is niet verwonderlijk ,want men begint aan de staatshervorming zonder een Vlaamse strategie (de grote Vlaamsgezinde partijen worden zelfs uitgesloten van elk overleg), maar de Walen hebben wel een strategie: zij willen niets behalve het status quo.
Dus als er iets uit de bus komt is het zeker slecht tot heel slecht.
En dan komen we tot de paradoxale vaststelling (zoals Erik Ponette) dat we beter geen staatshervorming krijgen dan een slechte. Het wordt stilaan duidelijk:
- ofwel komt er geen akkoord en komen er nieuwe verkiezingen, wat onwaarschijnlijk is.
- ofwel komt er een slecht akkoord. Lichtpunt.
Volgens Dirk Laeremans” Daarin kunnen de flaminganten gerust zijn: België staat garant voor verdere economische stagnatie, een inefficiënte overheid en absolute politieke stilstand. Een beter klimaat voor radikale veranderingen is er niet. Het hele systeem verrot nog verder in de komende jaren. Een win-win situatie voor de flaminganten”.
"Er ligt een staat op sterven,
twee volkeren zullen erven
Ik wil op zijn begrafenis zijn."
Paul Doevenspeck
Ere-advocaat
4 reacties op dit bericht
!!!
@Polleke
12 uur hout sprokkelen voor het haardvuur van de juge en zijn madam.
???
12 beurten zonnebank 12x 4 euro
nen bruinen