Hoofdstad van de straffeloosheid - Manu de Tremerie
Brussel schiet weer eens een hoofdvogel af. De hoofdstad van België en van Europa zet als het ware een nieuwe stap in de richting van een feitelijke straffeloosheid.
Het gaat om de zogenoemde Salduz-wet die per 1 januari 2012 moet worden toegepast. Die wet legt de verplichting op dat wie door de politie opgepakt wordt tijdens het verhoor bijstand moet krijgen van een advocaat. Het is een ‘richtlijn’ van Europa en de lidstaten moeten daar dus gevolg aan geven. En uitgerekend in Brussel, de hoofdstad van Europa en waar de ‘richtlijn’ dus tot stand kwam, omzeilt het parket die verplichting. Het gerecht van Brussel laat de politie nl. weten dat het niet noodzakelijk is om elke verdachte te verhoren. De magistraten voegen er een lijst bij van misdrijven die in aanmerking komen voor deze maatregel. Zoals daar bijvoorbeeld zijn: winkeldiefstallen, auto-inbraak, oplichting en valsheid in geschrifte, wapens, opzettelijke slagen en verwondingen, vernielingen in het algemeen, woonstschennis, drugsbezit… Het komt er op neer dat wie opgepakt wordt voor dergelijke feiten na vaststelling mag beschikken. Zomaar, zij het dan met de uitnodiging zich binnen enkele dagen weer aan te melden voor verhoor. Als er een advocaat ter beschikking is.
De bedoeling van de omzendbrief was de politie zich zo goed mogelijk te laten voorbereiden op de toepassing van de genoemde wet. Het probleem zou bij de (Franstalige) advocaten liggen. Ze geven vaak niet thuis als op onverwachte momenten op hen beroep wordt gedaan om bij een verhoor van een crimineel aanwezig te zijn. In de zoektocht naar een advocaat die wel wil, kruipt veel tijd, en dat gaat ten koste van ander noodzakelijk politiewerk.
Dat is de filosofie achter deze benadering. De andere kant van de medaille vertoont echter veel negatieve aspecten. Het is inderdaad onvoorstelbaar dat, neem nu een opgepakte heroïnedealer, hij onmiddellijk weer naar huis mag. Wat zal hij daar doen? Snel alle mogelijke bezwarende sporen uitwissen en voorraadje drugs in veiligheid brengen natuurlijk. Idem dito voor wie betrapt wordt op illegaal wapenbezit. Weg met de kalashnikov en kogelvoorraad die thuis klaar lag voor een of andere overval. En die diende om, als het nodig was, op de politie te schieten. Dat is volgens een recent arrest van het hof van beroep in Brussel toch niet te beschouwen als poging tot doodslag.
Ook mag de vraag gesteld of deze categorie criminelen op de uitnodiging zich enkele dagen later aan te bieden, zomaar zullen ingaan. ‘Welke binnenlandse crimineel slaagt er in vier dagen tijd niet in met een handige advocaat een plausibele uitleg te vinden die een heel ander licht werpt op wat hij misdeed’, aldus een commentator in De Standaard. ‘Ik hoef er toch geen tekeningetje bij te maken dat criminelen het simpelweg op een lopen zullen zetten’, luidt het bij Brice de Ruyver, een befaamd criminoloog aan de Gentse universiteit. Hij stelt ook nog ‘dat Brussel hiermee een feitelijke straffeloosheid creëert. Alsof het nog niet erg genoeg is dat dit soort feiten zelden tot een veroordeling leidt.’
Een bank achteruit dus voor Justitie in België. In dezelfde sfeer trouwens ook nog een ander merkwaardig bericht. Het heeft betrekking op het gevangeniswezen. De Koning-Boudewijnstichting beveelt aan dat in de nieuwe gevangenissen aan de binnenkant van de celdeuren klinken zouden zitten zodat de gedetineerden zelf de deur kunnen openen als ze willen. Het gaat uiteraard niet zover dat ze dan de gevangenis kunnen uitwandelen, maar toch zouden ze over ‘een zekere autonomie moeten beschikken’. Want ‘gevangenen ervaren het afpakken van hun autonomie als één van de ergste pijnen’.
Tja, wat daarover te denken? Voor de gelegenheid wordt even vergeten dat gedetineerden toen ze nog niet opgesloten waren van de autonomie waarover elke burger in principe beschikt misbruik maakten en ze precies daarom van hun vrijheid werden beroofd.
Het begin van het nieuwe jaar heeft aldus, samen met de berichten over de noodzakelijke besparingen, ook in België zijn nodige portie kommer en kwel in petto. Een voorbeeld is De Lijn waar jaarlijks 1 miljard euro Vlaams belastingsgeld naar toe gaat. Terwijl deze openbare vervoersmaatschappij maar 15 procent uit eigen inkomsten haalt. Het ziet er nu naar uit dat het gratis verhaal voor gepensioneerden op de helling komt te staan.
Gelukkig maar dat, afgaande op de blijvende bijval van de kookprogramma’s van diverse televisiezenders, deze onheilstijdingen geen afbreuk doen van het Bourgondië-gehalte van de Vlaming,- wat we voor 2012 trouwens ook aan alle Vlamingen in de Wereld toewensen. Recent succesnummer was een uitzending gewijd aan de aardappel. Die werd via Spanje uit Zuid-Amerika in Europa ingevoerd en veroverde na enkele eeuwen het gehele continent. Een ‘spin-off’ was de uitvinding van de friet. Te danken aan Frankrijk aangezien de Engelsen spreken van ‘french fried potatoes’? Of toch Belgisch omdat men in Namen lang geleden eens bij gebrek aan kleine visjes smalle stukjes aardappel in de hete olie frituurde?
Nee dus, want de oorsprong van de friet is… Spaans. Althans volgens Paul Ilegems, voormalig uitbater van het Antwerps frietkotmuseum en auteur van enkele frietboeken. ‘Het eerste aardappelveld van Europa lag immers in Sevilla’, beweert hij. ‘De grond stond op naam van de heilige Theresa. Bewijzen bestaan er niet, maar naar alle waarschijnlijkheid bakte zij in de zestiende eeuw haar kleine aardappeltjes in olijfolie.’
Schept dat geen ruimte voor een nieuwe titel van deze heilige, met name ‘heilige Theresa van de kleine aardappeltjes’? Kan zij dan aanroepen worden opdat Spanje eens frieten zou leren bakken zoals het hoort.
Manu de Tremerie 5 januari 2012
Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit.
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.
