Men zegge het voort (772)
Toen ik de "Gazet van Antwerpen" van het voorbije week-end aan het lezen was diende ik eens te slikken.
Ik stelde me de vraag of daar nu feitelijk nog iemand is die nakijkt wat er wordt gedrukt. De laatste tijd werden er wel wat journalisten, die bij deze krant werkten, aan de deur gezet maar dat is nog geen reden om maar van alles, en blijkbaar zonder de minste controle te publiceren. Lezers zijn minder dom dan men denkt en wanneer die vaststellen dat hun krant iets totaal onwaars publiceert zouden die wel eens kunnen beslissen om af te haken. Het gaat over een artikel dat onder de titel verscheen :
"PUIN VAN JAPANSE TSUNAMI DRIJFT NAAR AMERIKAANSE WESTKUST" Het verhaal is zo dom dat we het woord per woord herhalen en we citeren:
De Amerikaanse westkust bereidt zich voor op een gigantische berg puin die vermoedelijk in de loop van volgend jaar zal aanspoelen. Het afval is afkomstig van de tsunami in Japan van maart vorig jaar en heeft al zo'n 7500 kilometer over de Stille Oceaan afgelegd. Het puineiland is 14 keer zo groot als Belgie en weegt zo'n 20 miljoen ton. De massa beweegt zich voort met een snelheid van 15 kilometer per uur. Geschat wordt dat 5 procent uiteindelijk de Amerikaanse kust zal bereiken. De rest zou naar de oceaanbodem zinken. Plastic flessen, stukken hout en tandenborstels zijn al aangespoeld op Vanncouver Island in Canada. De massa bevat ook auto's, huizen en zelfs schepen, en mogelijk ook lichamen van slachtoffers. De tsunami maakte 20.000 slachtoffers van wie er nog 3.700 vermist zijn.
Tot daar het totaal idiote artikel van de Gazet van Antwerpen dat vergezeld ging van een grote foto die waarschijnlijk als bewijsmateriaal zou moeten dienen. Na het lezen van dit artikel hebben we ons toch eerst willen vergewissen dat het toch zeker geen 1 april was maar die vaststelling was rap gemaakt. Vooraleer onze bedenkingen zin per zin te vermelden willen we eerst iets anders mededelen.
We menen dat we diezelfde foto reeds lange tijd geleden ergens in een andere krant hebben gezien en vergezeld van een soortgelijk verhaal. We durven zelfs vermoeden dat achter al deze verhalen steeds dezelfde snuggere poetsbakker zit die hoopt op zekere dag te kunnen publiceren hoeveel kranten in zijn val zijn getrapt en die hiermede dan wat centen wil verdienen. Het vroegere verhaal sprak van een storteiland dat zo groot was als ons land. Het betrokken eiland dreef toen toevallig op dezelfde Stille Oceaan. Het was toen samengesteld uit allerlei afval maar hoofdzakelijk uit plastieken voorwerpen die overal in de wereld, maar hoofdzakelijk in de armere landen zoals in Afrika en het verre-oosten, in rivieren en stromen werden gedumpt. Via deze rivieren en stromen kwam uiteindelijk alles in de Stille Oceaan terecht en was daar ergens op zekere dag beginnen "vastklitten" en was dan op deze wijze stilaan dag na dag groter geworden en werd dan een soort vlottend eiland. Dit eiland was de laatste jaren zo groot geworden dat het de oppervlakte van ons land had bereikt en een gevaar werd voor de scheepvaart. We menen in het midden van de destijds gepubliceerde foto hetzelfde blauwe bootje te hebben gezien. Nu over naar de krant van gisteren:
1. Beseft steller van artikel niet hoe dom hij is door enerzijds te vermelden dat "dit eiland" zich verplaatst tegen een snelheid van 15km PER UUR of een kleine 400 kilometer PER DAG en er dan leuk aan toevoegt dat "dit eiland" in de loop van het volgende jaar dus waarschijnlijk binnen méér dan 400 dagen de Amerikaanse Westkust zou bereiken. Tegen die snelheid zou dit eiland tegen volgend jaar reeds talrijke malen rond de wereld hebben kunnen drijven! Bovendien blijkt "het eiland" reeds de helft van de afstand naar de USA te hebben afgelegd (volgens de krant 7500 kilometer) en schat onze journalist dat van het huidige gewicht van 20 miljoen ton nog circa 5% zal aankomen op de vermelde bestemming. Men mag dan ook aannemen dat het gewicht bij vertrek in Japan 20 maal hoger was dan vandaag of circa 400 miljoen ton. We weten niet hoevele scheepjes; auto's of houten huizen in het getroffen gebied destijds naar zee werden toegezogen maar zelfs indien dit er 100.000 zouden geweest zijn (hetgeen we sterk betwijfelen) dan zou ieder houten huis of wagen GEMIDDELD meer dan 4000 ton per stuk hebben gewogen enz. enz.
We geloven onze journalist volledig als deze verklaart dat er reeds tandenborstels; stukken hout en plastic flessen op Vancouver Island zijn aangespoeld. We begrijpen echter niet hoe men heeft kunnen vaststellen dat dit hout en deze tandenborstels uit het getroffen gebied in Japan kwamen. Bovendien vinden we het dan vreemd dat deze voorwerpen reeds op Vancouver Island, dat zich slechts op enkele kilometers van de Amerikaanse Westkust bevindt, zijn aangespoeld. Deze voorwerpen hebben dan op onbegrijpelijke wijze een voorsprong van ongeveer één jaar genomen op hun stortkollegas en zich dus véél sneller verplaatst. Het verwondert ons dat de journalist niet heeft vermeld dat het hier waarschijnlijk electrische tandenborstels betrof!
Waar bij ons de pret niet meer op kon was toen we lazen dat de huidige oppervlakte van dat "storteiland" reeds een oppervlakte had bereikt van 14 maal ons land of ongeveer een klein Frankrijk of Duitsland! Stel U dan even voor dat geen enkele kapitein op zee nog door een dergelijk storteiland zou durven varen en dat we dus dagelijks zouden moeten lezen dat in de haven van Antwerpen lijnschepen met grote vertraging zijn aangekomen omdat ze rond "het stort" hebben moeten varen. Kan het nog idioter?
Dat steller van het artikel hoop wil geven aan vele Japanse families die nog steeds op zoek zijn naar de stoffelijke resten van familieleden vinden we origineel maar toch nogal luguber. We verwachten volgend jaar weinig telefoons vanuit de Amerikaanse Westkust naar Japanse families om te melden dat hun grootmoeder werd teruggevonden. Juist zoals we ons niet kunnen voorstellen dat de Japanse eigenaar van een vermiste auto als gevolg van de Tsunami op een dag in 2013 een oproep mag verwachten met de mededeling dat zijn wagen zo net in San Francisco is aangekomen! Sensatie is voor een krant belangrijk maar men moet toch met de voeten op de grond blijven!
Voor mij mag "GVA" schrijven wat ze wil. Maar een minimum aan respect voor de lezers zou toch in acht moeten genomen worden...
Men zegge het voort ...
Freddy Van Gaever











