Wurlitzerdromen


Goede morgen allemaal
Vandaag gaan we weer even over het Kanaal om een zangeres in herinnering te brengen, die jullie zonder enige twijfel onmiddellijk herkennen. Mary Hopkin werd geboren op 3 mei 1950 in Pontardawe, Wales; zij werd opgevoed in het Welsh. Wij weten uiteraard dat dit een Keltische taal is – minder bekend is het feit dat het Engelse woord “Welsh” verwant is met het Nederlandse woord “Waals”: beide betekenen vreemd, buitenlands. Wereldwijd zou de taal door ca. 791.000 mensen gesproken worden, met jaarlijks een lichte toename.
Als schoolmeisje zong zij met een folkgroepje Selby Set and Mary en bracht verschillende platen uit in het Welsh. In 1968 won ze een talentenjacht op tv; Twiggy (het superslanke model “Twijgje”) maakte Paul McCartney op haar attent en die stuurde haar prompt een telegram met een uitnodiging voor een auditie bij zijn platenfirma Apple Records.
Ze nam die dag acht liedjes op en kreeg ter plekke een contract aangeboden. Haar debuutsingle, Those were the days, werd uitgebracht op 30 augustus 1968 en werd onmiddellijk een hit. Voor de kenners: Paul McCartney was niet alleen de producer, hij speelde bij dit nummer ook op de akoestische gitaar.
Het had nochtans een fiasco kunnen worden, want ook Sandie Shaw had dat jaar hetzelfde nummer op plaat gezet. Apple nam de vlucht vooruit, liet advertenties plaatsen met de tekst: “Luister naar Mary Hopkin, luister naar Sandy Shaw en koop het plaatje dat je mooi vindt.” Mary Hopkins versie werd een absoluut succes aan beide kanten van de Atlantische oceaan: in de VSA werden er meer dan een half miljoen exemplaren verkocht, wereldwijd bereikte het een astronomisch verkoopcijfer van acht miljoen.
Het jaar daarop volgde haar eerste elpee “Postcard” die op plaats drie van de UK Albums Chart belandde. Single twee en drie waren bij ons minder bekend. Pas nadat ze in 1970 het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival met “Knock, knock, who’s there?” kon ze met deze inzending weer een hit scoren. Ze eindigde tweede na de Ierse Dana met “All kinds of evertyhing”.
Nadat ze in 1971 trouwde met Tony Visconti wou ze meer aandacht aan hun gezinnetje besteden. Er zouden uit dit huwelijk twee kinderen geboren worden: zoon Morgan en dochter Jessica. Mary voelde zich eerder ongelukkig in de showbusiness, maar dat belette haar niet te blijven opnemen. Tot 1976 deed ze het rustig aan: ze trad nog wel op, ze nam nog wel liedjes op – meestal met andere artiesten - , ze was te horen en te zien op radio en tv, maar ze deed dit op haar tempo en volgens haar criteria. Haar Welshe moedertaal en tradities deed ze eer aan met de heruitgave van Welshe liedjes uit haar beginperiode.
In de tachtiger jaren en negentiger jaren deed Mary gewoon haar ding. Ze werkte met verschillende platenlabels, met individuele artiesten of groepen, trad af en toe op voor het goede doel. Zij was niet bereid veel concessies te doen om het grote publiek te behagen. De liefde voor de cultuur en taal van haar vaderland was nooit ver weg. In 1981 zetten Mary Hopkin en Tony Visconti een punt achter hun huwelijk.
In september 2005 kwam haar eerste elpee onder haar eigen platenlabel uit. De liefde voor muziek gaf ze door aan haar kinderen: dochter Jessica Lee Morgan zingt en zoon Morgan Visconti bracht samen met zijn moeder een cd uit “You look familiar”, een perfecte harmonie van Morgan’s instrumentale arrangementen en Mary’s melodieën.
Het keuzelied van vandaag “Those were the days” hebben we te danken aan Gene Raskin, die een Engelse tekst schreef voor het Russische lied "Dorogoi dlinnoyu" (De eindeloze weg) van componist Boris Fomin. Raskin krijgt meestal verkeerdelijk de verdienste als componist. De eerste opname dateert vermoedelijk van 1925. Ivan Rebroff nam een Russische versie op in 1969, maar zijn tekst is een bijna letterlijke vertaling van de eerste twee strofen en het refrein van het Engelse “Those were the days”.
Jullie kunnen kijken en luisteren naar Mary Hopkin, die met haar kristalheldere stem “Those were the days” vertolkt en nadien ter vergelijking de Russische versie, gezongen en begeleid door het Aleksandrov Ensemble, het koor van het Rode Leger. Twee totaal verschillende uitvoeringen, twee verschillende talen, verschillende culturen en tijden en toch… de weemoed, het verlangen naar het onbereikbare, naar het verleden dat nooit terugkomt, is bij beide interpretaties niet mis te verstaan.
Kusje
Lolita
















