Dewinter naar de VS

Een Elfstedentocht het komende weekeinde is onmogelijk. Het ijs is op te veel plekken in Friesland te dun en onbetrouwbaar, zo maakte de Vereniging De Friesche Elf Steden woensdagavond bekend.
Het bestuur en de 22 rayonhoofden waren voor de tweede keer bijeen om de kwaliteit van het ijs te bespreken. Binnen een uur waren ze eruit: er komt vooralsnog geen Elfstedentocht.

De ijsdikte is over grote delen van de 200 kilometer lange route onvoldoende. Volgens voorzitter Wiebe Wieling van de vereniging is het ijs gemiddeld 10 tot 11 centimeter dik, terwijl 15 centimeter een voorwaarde is. ,,Er zijn uitschieters van boven de 15 centimeter, maar ook plekken waar het slechts 8 tot 9 centimeter is.'' Dat geldt vooral voor het ijs in het zuiden en zuidwesten van de provincie. ,,Die problemen kunnen we niet zomaar oplossen.''

Het leger wordt woensdag ingezet om het ijs op de alternatieve route voor de Elfstedentocht over de Hegemer Mar sneeuwvrij te maken.

Tot zondag verwacht Wieling geen aanzienlijke ijsgroei. Door de wind en de hogere temperaturen woensdag is zelfs ,,veel ijs verloren gegaan''. ,,In of na het weekeinde komt er dooi. Het is frustrerend. Na 10 dagen vorst zitten we vlak voor de eindstreep. Maar de veiligheid voor iedereen is net zo belangrijk als onze wens om de tocht te houden. We willen zo graag. Maar het kan op dit moment niet.''

Tekenend, aldus Wieling, is dat dinsdag nog een van de rayonhoofden door het ijs is gezakt. ,,We hebben de grens opgezocht. We hebben meter voor meter het ijs van het Slotermeer geïnspecteerd. Maar veiligheid is de grens.'' Wieling bedankte de vele honderden vrijwilligers die zich de afgelopen dagen ,,ongelooflijk hebben ingezet'' om de kwaliteit van het ijs beter te maken.

Er zijn weermodellen die in de loop van volgende week vorst voorspellen, maar die worden door andere weermodellen tegengesproken, aldus Wieling. IJsmeester Jan Oostenbrug houdt niettemin een slag om de arm. ,,Op oud ijs vriest het het best.''

http://www.depers.nl/binnenland/629320/Slecht-ijs-It-giet-net-oan.html

Ambtenaren Amsterdam hielpen zichzelf aan koophuizen

Amsterdamse ambtenaren en PvdA-politici hebben in de jaren zestig voor zichzelf 64 nieuwe koophuizen laten bouwen. Terwijl het door de PvdA-gedomineerde stadsbestuur verder alleen maar de bouw van sociale huurhuizen toestond, creëerden de ambtenaren een 'woonparadijsje' in Zuid.
Ook de PvdA-politici Ed van Thijn en Roel de Wit en een groot aantal werknemers van de Gemeente Universiteit kregen een plek in het buurtje. Dat meldt weekblad Elsevier deze week op basis van een historische reconstructie.

Ed van Thijn, oud-burgemeester van Amsterdam en gewezen minister

Arbeiders
Het buurtje - ten oosten van congrescentrum Rai - werd in 1966 gebouwd door het Bouwfonds, dat normaal voor de arbeiders koophuizen bouwde.
In Amsterdam bouwde het Bouwfonds juist duurdere huizen. Ambtenaren hadden eerste keus en verantwoordelijk wethouder Roel de Wit - later burgemeester van Alkmaar en commissaris van de Koningin in Noord-Holland - hielp zichzelf aan een huis in het buurtje. Ook tipte hij toenmalig PvdA-fractievoorzitter Ed van Thijn over bouw. Van Thijn kocht er een huis.

Reclame
De bouw van de huizen is nooit publiek gemaakt. Potentiële kopers werden via mond-tot-mondreclame geworven om er zeker van te zijn dat de nieuwe bewoners een bepaald niveau hadden.In het artikel zegt één van de ambtenaren die een huis kocht in het buurtje 'dat hij een beetje boter op zijn hoofd heeft'.

Door Jelte Wiersma @ Elsevier

 5 slaapkamers, 10 bedden, 5 badkamers  - Prijs tussen € 4660 en 7990 per week afhankelijk van het seizoen

http://www.easyreserve.com/vacation_rentals/33782/

De vriendelijke gastvrouw is politierechter in haar vrije tijd en de gastheer klust bij als volkscommissaris bij de EUSSR. Gun deze familie uw handgift, zij kunnen ze gebruiken.

Burgemeester Marcel Mondelaers (CD&V) besloot wijselijk het punt over de schorsing van schepenen Koç en Koçak niet te behandelen. VB stelde voor de schorsing van één maand uit te breiden tot zes maanden. 'Hiervoor is enkel de Vlaamse overheid bevoegd', merkte Mondelaers op. 'Het schepencollege regelt deze kwestie onderling en verdeelt de bevoegdheden onder de collega's. Is het al niet voldoende dat Selahattin Koçak het boetekleed heeft aangetrokken?'

Hiermee alludeerde hij op het begin van de zitting. 'Ik bied mijn excuses aan aan de gemeenteraad en de bevolking voor mijn aandeel', zei Koçak. 'Beringen mag niet op die manier in de kijker komen.' Koçak hoopte wel 'op begrip en op menselijkheid in de politiek'. Collega-schepen Ahmed Koç zag excuses blijkbaar niet zitten: hij hield de lippen stijf op elkaar.

Bert Schoofs (VB) gaf toe dat het ontnemen van de bevoegdheden van de schepenen juridisch niet door de gemeenteraad kan beslist worden. 'Hier blijkt wel dat er een gebrek is aan democratische controle: de gemeenteraad kiest weliswaar de schepenen, maar kan ze niet afzetten, laat staan sanctioneren. Gevolg: een politieke koehandel leidt ertoe dat er één maand schorsing tegen schepenen Koç en Koçak wordt bedisseld, die geenszins in verhouding staat tot de jarenlange verwaarlozing van hun mandaat. Zij behouden hun wedde en onkostenvergoedingen, hun stemrecht in het schepencollege en de gemeenteraad, hun toegang tot de diensten en dus hun mogelijkheden tot dienstbetoon. De CD&V durft niet doorduwen en de SP.A treft een symbolische sanctie.'

Deze uiteenzetting van Schoofs klopt als een bus en het feit dat de burgemeester op eigen houtje beslist dat een reglementair geagendeerd punt niet bespreekbaar wordt, is een flagrante overtreding van de bevoegdheden van de gemeenteraad. Het komt de burgemeester niet toe te beslissen wat een gemeenteraadslid al dan niet mag vertellen, zolang het om een zaak gaat die de gemeente aanbelangt.  Tjevenstreken bestaan op alle bestuursniveaus. Straks wordt Erdogan ter hulp geroepen.

Bron : Het Nieuwsblad

 
De Coburgers doen er blijkbaar alles aan om in het nieuws te komen maar ze werden en worden steeds op "tjevelijke" wijze uit de wind gezet als het een stinkend feit betrof.

Na het liefdadige Ciergnon-asielverblijf (met OCMW-vergoeding) kreeg de grootmoedigheid van de keuning een fikse deuk.  En opnieuw is er de Lorre die voor de elfendertigste keer in negatieve zin het nieuws haalde.

Zoals geweten was het op vraag van Theo Francken aan minister Crembo van bommen en granaten, of het waar was dat op rekening van de marine een SUV werd aangekocht door monseigneur Laurent nadat, zoals later bleek,de eerste eigenaar van deze Luxe Mercedes (toen 57.OOO euro zonder opties) niemand minder dan de keuning himself was. Onze weldoener had in een goede bui deze wagen gekocht om ermee naar en in Frankrijk rond te toeren. Maar onze keuning had buiten de waardin gerekend want zijn gade was absoluut geen fan van dit speeltje. Niet comfortabel en luxueus genoeg. Een keuningin onwaardig, zeker als ge in uw jeugd op een Vespake rondtoerde.

De ML430 werd na zijn eerste rit terug ingeleverd en de keuning kocht dan maar een Porsche Cayenne voor zijn madam. Net zoals Napoleon de Gucht destijds pronkte met een gelijkaardige auto, die hij na talrijke commentaren eveneens van de hand deed.

Kort nadien zou de Lorre, die toen smoor was op  Iris Van de  Kerckhove, beter gekend als Wendy van Wanten, de wagen aan supervoorwaarden bij de Mercedes dealer aangekocht hebben "op rekening van de marine" en als relatiegeschenk èn voor de diensten van Wendy aan deze laatste geschonken hebben.

Zoals gewoonlijk in zulke zaken wordt het spelletje "van het kastje naar de muur gespeeld" en zijn de bevoegde diensten onwetend over deze zaak. Crembo verklaarde al met een uitgestreken tjevensmoel dat Defensie, meer bepaald de marine, geen weet heeft van een betaling in deze.

Francken laat nu onderzoeken bij het Rekenhof of er daar enig bewijs te vinden is van een eventuele aankoop, want hij weet goed genoeg dat de lorre te gierig is om een ijsje te betalen, laat staan een dure auto voor wat gescharrel tussen de lakens. Bij de desbetreffende Mercedes garage houdt men de lippen stijf op elkaar en weigert men alle commentaar.

Wulpse Wendy verklaarde op haar communie zieltje dat zij via Laurentje deze auto van hem gekocht heeft. Zij kon nooit zo een flinke korting versieren bij de dealer, zelfs niet met enig tiettengeschud. Spijtig genoeg kan ze het niet meer bewijzen,  want de factuur en de betalingsbewijzen zijn onvindbaar ... ergens tussen de prinselijke lakens blijven plakken.

Wij mogen gerust aannemen dat ook hier weer een zoveelste stinkend potje "made by Laurent" staat te pruttelen. Of het deksel ooit gelicht zal worden, is twijfelachtig. De keuning gaat het gewip van zijne zeun niet blijven betalen, hè. Daar zal copin Elio wlr voor zorgen. De clou van deze historie is het feit dat "het geval ML" door de franstalige pers is uitgebracht ... les copins de la cour.

Senior

We hebebn al herhaaldelijk geschreven over de corruptieschandalen en bedriegerijen door Waalse politici van socialistischen huize. Niet enkel mandatarissen maar ook satellieten die rond de PS zweven en die de eigen zakken vullen met openbare zaken dankzij een samenwerking met de rode maffia, komen nu in het gedrang.

Het is straffe taal die we voeren, maar zijn het soms geen straffe affaires ?  Of moeten we met politiek-correcte lankmoedigheid de corruptie, het machtsmisbruik en de diefstallen door verkozenen des volks toedekken met de mantel van onze tolerantie ?  Met heel sjoemelend Wallonië, corrupt belgië, maar niet met ons. Zeker niet als je merkt dat de kranten die normaal hun lezers moeten voorlichten over dergelijke toestanden zich koest houden en de affaires doodzwijgen of wegmoffelen. De Morgen is op dat vlak een uitzondering, ere wie ere toekomt.

Na de jarenlange schandalen in Scharreleroi werd een onderzoekscel in het leven geroepen bestaande uit 25 rechercheurs. Het gerecht wilde duidelijk kort spel maken met het kluwen van graaiende socialisten in de Borinage en de grote middelen werden ingezet.  De onderzoekers stuitten van het ene misdrijf op het andere en recent kwamen grote namen in het nieuws : Didier Bellens, de CEO van Belgacom en Edmée Degroeve, gewezen beschermelinge van Elio Di Rupo, naast het kleinere lokale grut uit de rode burchten.

We leven in belgië, waar het openbare leven op alle niveaus  partijpolitiek gekleurd is.  Van het ogenblik af je bij de hogere posten terechtkomt, is zeker 95% van de functionarissen een door de partijpolitiek gesteund individu.  De dames en heren weten onderling van mekaar wie tot welke partij behoort.  Er wordt voor mekaar gezwegen en gezwicht.  Voor wat, hoort wat is het cement waarop het belgische openbare leven stoelt.  Maar niet altijd. Achterbaks, zoals vele belgen zijn, wordt er gewrongen, tegengewerkt, geïntrigeerd en soms komt het tot een grote botsing. Dan verdwijnt de maffieuze compliciteit en dreigt er oorlog.

Zoals in het geval van de onderzoekscel naar de corruptie in het Waalse, waarbij uitsluitend socialisten in een slecht daglicht komen. Dat er een tegenreactie op gang gebracht wordt, ligt in de lijn der verwachtingen.

Een onderzoeksrechter in Charleroi  heeft een onderzoek geopend tegen de ijverige speurders. Het gaat onder meer over onkostennota's voor verplaatsingen. Volgens De Morgen zien de ijverige speurders het tegen hen ingestelde  onderzoek als een manoeuvre om hun geloofwaardigheid te ondermijnen en als een afdreiging. Ze hebben een procedure in kortgeding opgestart.
 
In een brief aan Paul Van Thielen, hoofd van de federale politie, uit advocaat-generaal Jean-Claude Leys van Bergen alvast zijn ongerustheid over het mogelijke opdoeken van de cel. Christian De Valkeneer, de procureur des konings van Charleroi, gelooft niet in een complottheorie tegen de speurders.

Het is overduidelijk wat hier aan de gang is : de rode kameraden gaan in de tegenaanval en ze proberen de speurcel uit te schakelen.  Op die manier zouden de voorlopige onderzoeksdossiers opgeborgen worden en zijn de socialisten verlost van dit levengevaarlijke zwaard van Damocles boven hun hoofd.

Bron : de Morgen

De PVV lanceert vandaag een site waar mensen klachten kunnen indienen over Oost-Europeanen in Nederland. De partij van Geert Wilders wil inzicht krijgen in de problemen en overlast die er in het land zijn met Oost-Europese werknemers. De Poolse ambassade reageert verbolgen.

Daarnaast moet de site duidelijk maken of die groep in bepaalde sectoren banen wegkaapt voor de neus van autochtonen. De Poolse ambassade is niet blij met het nieuwste plan van de PVV. Een woordvoerder noemt het een beledigend partij-initiatief dat niet bijdraagt aan een kalme discussie, zo schrijft het AD.

'Wij willen goed inzicht krijgen in overlast van Midden- en Oost-Europeanen op het gebied van criminaliteit, alcoholisme en drugsgebruik, het dumpen van huisvuil en prostitutie', zegt PVV-Kamerlid Ino van de Besselaar.

Vorig jaar zei de Poolse ambassadeur al dat het veranderde klimaat in Nederland wat betreft Oost-Europese arbeidsmigranten een tikkende tijdbom is. Die ongerustheid leeft bij de Polen nog steeds. 'Deze actie is weer een stap in de verkeerde richting', zegt een woordvoerder van de ambassade nu. 'Beledigende partij-initiatieven dragen niet bij aan een kalme discussie.'

Bron : AD

Mooie hotelkamers te huur in stijlvolle omgeving. Per gezin met 2 kinderen  ad  € 160 per nacht. Gemeenschappelijke douche en toilet in het huizeke in de tuin. Maaltijden zelf te verzorgen. 

Piepende autobanden, schoten, zenuwachtig geschreeuw.  Tijdens de nacht van zondag op maandag was het in de beruchte 14de wijk Micocouliers weer prijs: een zgn. “chouffe”, een uitkijk, was het doelwit van een schutter, die zeven keer met een 9 mm-pistool op het 34jarige slachtoffer schoot.  Een afrekening door een onbekende dader, die onmiddellijk in een auto – aan het stuur een wachtende chauffeur -  wegvluchtte.  De overleveringskansen van het slachtoffer zijn gering.  Een bijna normale zondagavond in Marseille.

In 2013 wordt Marseille, Frankrijks tweede grootste stad en havenmetropool met 860.000 inwoners, de Europese culturele hoofdstad.  De stad aan de Middellandse Zee heeft echter problemen die weinig overeenstemming tonen met cultuur.  Handel in verdovende middelen, bendeoorlogen, sociale ellende.  In de noordelijke wijken, Font-Vert, le Clos la Rose, en las Castellane regeert de drugshandel. De uitgeleefde woonsilo’s voor immigranten en armen werden vestingen.  Sinds drie jaar zijn deze wijken in oorlog: tegen elkaar en tegen de politie.  December 2011 was bijzonder bloedig: vijf doden in vier weken.  De kalasjnikovsalvo’s, die vijf mensen doodden, waaronder een politieagent, waren ver te horen.

Het jaar 2011 was eigenlijk relatief rustig, alhoewel de criminaliteitscijfers in Marseille weer de hoogte in gingen.  “Slechts” 38 moorden en pogingen tot moord zouden er volgens de politiechef, Roland Gauze, geweest zijn.  Voor 20 daarvan zouden de drugshandelaars verantwoordelijk zijn.  Verontrustend is het feit dat de daders en slachtoffers steeds jonger worden: meestal tussen 14 en 15 jaar, zonder enige angst voor buitensporig geweld.  En dat er een regelrechte kalasjnikovcultuur in de onderwereld van Marseille bestaat.  De AK37 ging het halfautomatische geweer vervangen en werd het symbool van de gewelddadige anarchie, een teken van macht.  Een kalasjnikov AK47 kan men zich voor € 500 aanschaffen.  Gewapende overvallen met een AK47, waarbij de buit slechts enkele euro bedraagt, is absoluut geen zeldzaamheid.  De bereidheid van deze jonge generatie tot extreem geweld voor het snelle geld van de drugshandel is een groot probleem, meent David-Oliviers Reverdy, woordvoerder van de politievakbond. 

Het criminele drugsnetwerk omvat meestal een dozijn jongeren.  Ze hebben een “systeem” met verschillende verkoopspunten in de traphallen en een ijzeren discipline.  In plaats van naar school te gaan, staan ze op post en lossen elkaar af om de ononderbroken verkoop te verzekeren.  Buiten staat een chouffe op uitkijk.  Als de politie opduikt, klinkt een waarschuwingskreet, van appartementsblok naar appartementsblok.  En dan zijn er nog de verkenners, een soort handelsvertegenwoordigers, die naar klanten op zoek gaan, en de leveranciers, die zich om de bevoorrading bekommeren.  De “kolenhandelaar” is de verkoper.  Helemaal onderaan in de hiërarchie staan de “minnen”, meestal alleenstaande vrouwen zonder bestaansmiddelen die de cocaïne of heroïne in hun kelders en woningen verstoppen.  De beloning van de diverse leden van het “systeem” is verschillend: een verkenner verdient ca. € 5.000, een kolenhandelaar tot € 10.000, maar de meeste betrokkenen verdienen minder.  Er zijn zo talrijke netwerken in Marseille.  Als de politie erin slaagt één op te rollen, wordt die onmiddellijk door een ander vervangen.  De machteloze politie verricht sisyfusarbeid. 

Lokale en nationale politici bijten hun tanden stuk.  Hun voorstellen – méér politie, méér werkmogelijkheden, betere integratie – om een greep te krijgen op de drugshandel, de prostitutie en de corruptie in de banlieus, tonen eigenlijk slechts hoe hulpeloos de politiek is.  De jeugdwerkloosheid bedraagt 40%, meer dan 20% van de bevolking leeft onder de armoedegrens.  Een vicieuze cirkel.

Jean-François Chougnet, die volgend jaar het cultuurjaar zal organiseren, is ervan overtuigd dat Marseille in 2013 een stap in de goede richting zal maken.  Tenslotte worden er € 90 miljoen in de stad geïnvesteerd.  Het imago moet opgefleurd worden.  De organisatoren willen de nadruk leggen op de oude, multiculturele geschiedenis van Marseille.  Anderen vrezen dat de op stapel staande projecten de contrasten nog meer zullen benadrukken.  Een paar musea en culturele evenementen zullen het tij niet doen keren.  Mohammed, een marktkramer, geeft het kort en bondig weer: “Wie heeft cultuur nodig?  Wat wij hier nodig hebben is veiligheid en propere straten.  En een leven zonder angst.”

Floriaan Terbeke

Bron: 20 Min.online

Reeds enige tijd is IJsland kandidaat om toe te treden tot de Europese Unie. Het land is sedert 1944 onafhankelijk van Denemarken, het telt 300.000 inwoners en is driemaal zo groot als het land B.  Tijdens de financiële crisis ging IJsland virtueel overkop en heel wat Britse, Nederlandse en Vlaamse spaarders verloren veel geld toen de IJslandse banken failliet gingen.  De toetreding tot de EU zal het geïsoleerde eiland een stuk van zijn onafhankelijkheid kosten en er rijzen nu reeds vragen met betrekking tot de visserijrechten.

Wat weten we eigenlijk over deze mysterieuze eilandstaat ? We hebben allemaal al eens van geisers gehoord of naar Björk geluisterd, en we voelden de impact toen de vulkaan Eyjafjallajökull lava en as spuwde. Maar er is meer dat de moeite waard is om te weten over IJsland.

Reeds vanaf de eerste dagen dat we onze mening over bepaalde zaken zijn beginnen te publiceren via een blog schreven we regelmatig over GROENE energie. Ook in vroegere jaren, toen we nog in het Vlaams Parlement zaten, trokken we de aandacht van collegas op deze vorm van energieproductie. Wat we steeds hebben geschreven of geroepen kwam grotendeels op het volgende neer :

Wij zijn in principe voor groene energie.

Het zou inderdaad zinloos zijn om daar tegen te zijn. Het gebruiken van de energie van het neerdalende smeltwater uit de bergen; van het zonlicht of van de wind, krachtbronnen die ons allemaal gratis door de natuur worden aangeboden, om ze om te zetten in electriciteit is de logica zelve.

Groene energie is proper.

Inderdaad worden er geen schadelijke gassen uitgestoten door Hydro-electrische centrales; windmolens of zonnepanelen.

Energieproductie heeft maar zin als het rendabel is.

In onze economische wereld kan geen enkele vorm van productie, van wat ook, overleven indien de productiekosten hoger zijn dan de opbrengsten. Men kan de levensduur van zo een situatie enkel verlengen door het toestaan van subsidies. Deze artificiele vorm van overheidsinmenging lost zelden een probleem op. Integendeel ! Meestal ontregelen dergelijke tussenkomsten allerlei ontwikkelingen, die anders een natuurlijk verloop zouden gekend hebben, en anderzijds worden gelden verbrast die op andere gebieden veel nuttiger besteed hadden kunnen worden.

Electriciteit kan nog niet worden opgeslagen en heeft bijgevolg een PERMANENT karakter.

De electriciteit die we op een bepaald ogenblik verbruiken wordt op datzelfde ogenblik ergens geproduceerd. Productie is dus maar zinvol indien men die electriciteit op dat bepaalde ogenblik dan ook nuttig kan gebruiken. Dit is nu juist het grote nadeel van alle vormen van groene energie namelijk dat ze nooit permanent beschikbaar zijn. Zo is er alleen smeltwater in de lente en zomermaanden; zon tijdens de daguren en dan nog alleen indien er geen wolken zijn en wind als het waait. Om rendabel te kunnen zijn moet men er dus iets op kunnen vinden dat die onregelmatige situatie kan ombuigen in een permanente productiemogelijkheid. Daarvoor moet men STUDEREN en NADENKEN. Zo is men op het idee gekomen van het bouwen van stuwdammen. Hierdoor kon men de kinetische kracht van het smeltwater opvangen in grote stuwmeren. Hierdoor kon men dat water gedurende het ganse jaar gebruiken en was het probleem opgelost. Daarom hebben we steeds geschreven dat tot op vandaag de enige rendabele en zinvolle vorm van "groene energie" bestaat in het bouwen van hydro-electrische centrales. Om de andere vormen van groene energie zoals zon- en windenergie, moeten we dus nadenken en studeren om op een of andere wijze ook hier oplossingen te vinden om dat permanent karakter te kunnen bereiken.

Subsidies moeten zin hebben. Ze moeten dienen om oplossingen te vinden voor bestaande problemen en niet om stemmen te kopen.

Dit was onze stelling in het Vlaams Parlement. Geef geen cent aan subsidies, voor die windmolens, indien die niet dienen om het probleem op te lossen maar die het alleen kunnen vergroten. Geef alleen subsidies aan universiteiten die oplossingen zoeken om van die windmolens PERMANENTE productie-eenheden te maken. Misschien door het gebruik van een gedeelte van de geproduceerde electriciteit als er wind is voor het optrekken van zware gewichten rond die windmolens om die opgeslagen energie later te kunnen gebruiken door die gewichten te laten zakken als er geen wind is enz. Studeer maar zouden we zeggen. Geef geen cent aan subsidies, gewoon voor de installatie van zonnepanelen, maar gebruik dat geld alleen om oplossingen te vinden om dat permanent karakter te kunnen bereiken. Misschien door een gedeelte van de geproduceerde electriciteit als de zon aanwezig is te gebruiken om b.v.stoom te maken die later als er geen zon meer aanwezig is dan weer kan gebruikt worden enz.

Maar niemand wou luisteren. Het verfoeilijke cordon heeft hier natuurlijk ook ruim zijn rol gespeeld.

En wat stellen we nu vandaag vast ?

Onze beroepspolitiekers hebben niet alleen fortuinen verbrast door zinloos bedragen uit te keren gewoon voor het stimuleren van het bouwen van windmolens of het installeren van zonnepanelen maar hebben zich bovendien verplicht om deze idiote uitgaven voor niet minder dan 20 jaar te garanderen. Bovendien is de huidige productie van wind- en zonneenergie nog verwaarloosbaar en bovendien dient ze tot NIETS. Er wordt geproduceerd op tijdstippen dat we die energie niet nodig hebben en bovendien ontregelen deze vormen van onregelmatige en niet te voorziene productie het distributienet. Door die zinloze vormen van geldverbrassing heeft men op artificiele wijze en zeer snel nieuwe firma's aan gemakkelijke inkomsten geholpen en hierdoor vele markten verstoord. Nu en slechts enkele maanden nadat de "overheid" opnieuw het geweer van schouder heeft veranderd door de subsidies opnieuw drastisch te verminderen komen alle nefaste nevenwerkingen boven gaande van honderden nieuwe werklozen tot het snel ineenstorten van een reeks ondernemingen die er normaal nooit zouden geweest zijn enz.

Waarom schrijven we dit allemaal vandaag ?

Omdat we lezen dat enkele Amerikaanse professoren nu hebben verklaard dat indien we iets zinnigs willen doen met de zonne- of de windenergie men ervoor zal moeten zorgen dat die energie ook kan gebruikt worden "When the Sun is not shining and the Wind not blowing!". We lazen dit in de New York Times. Wereldbedrijven als Chevron; Google en andere Good Energies gaan nu investeren in ondernemingen zoals SolarReserve en BrightSource. Die ondernemingen gaan er alles aan doen om aan de zonneenergie en de windenergie een PERMANENT karakter te kunnen geven. Men spreekt o.a. van de mogelijkheden om bepaalde zouten mits zeer hoge temperaturen te laten smelten om die gestockeerde warmte later tot stoom te kunnen omzetten enz.enz.

Wat ik hier nu in 2012 lees had men reeds jaren geleden in het Vlaams Parlement kunnen horen en met die informatie iets nuttigs doen!
Men had jaren geleden reeds een gedeelte van de enorme bedragen die nu werden verbrast aan enkele professoren van onze Universiteiten kunnen ter beschikking stellen opdat die toen reeds aan de slag hadden kunnen gaan om nuttige oplossingen te vinden. De paar tienduizend trekkers van zonne- en windsubsidies zullen misschien wel tevreden zijn maar onze GEMEENSCHAP werd helemaal niet vooruit geholpen.

Wij hadden in ons land met al dat vermorste geld nu aan de wereldtop kunnen staan van nieuwe technologieen voor de GROENE ENERGIE.
Nu staan we waarschijnlijk aan de wereldtop voor het hoogste bedrag verbraste geld per zonnepaneel en per windmolen.

Men zegge het voort

Freddy Van Gaever

Lobby The Hotel in Brussel

De rode kameraden in de Europese praatbarak organiseren vandaag een feestje in de The Hotel, Waterloolaan, in hartje Brussel.  Het initiatief ging uit van hun fractievoorzitter, de Oostenrijker Hannes Swoboda, die de eerste helft van de legislatuur wil vieren en de rode roerganger, Martin Schulz, in de bloemetjes wil zetten. 

De uitnodiging voor de “midtermparty” was gericht aan de volksvertegenwoordigers van de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement.  Er worden zelfs bussen ingelegd om degenen, die “liever niet met eigen middelen komen”, naar de heuglijke viering te vervoeren en veilig terug te brengen.  Socialisten zijn zich wel degelijk bewust dat ze een voorbeeldfunctie moeten vervullen.  Daarom zijn de medewerkers vanzelfsprekend – zoals gebruikelijk – welkom, maar er wordt wel op gewezen dat elke genodigde slechts één medewerker mag meebrengen.  De feestzaal van het oorspronkelijk geplande Hilton zou immers niet alle medewerkende kameraden kunnen opvangen. 

Dat het een vrolijk boeltje wordt,  mag blijken uit het verzoek van Swoboda’s secretaresse aan de muzikale talenten, die de avond zullen opluisteren met een lied of pianobegeleiding, om zich eerst even te melden bij de kabinetschef, die de Europese Caruso’s of Callas'en een volgnummertje zal uitreiken. 

Deze discriminerende uitnodiging voor slechts één medewerker stuitte  op verzet.  Men kan zich moeilijk een beeld vormen van de zielennood, waaraan een EU-parlementair zou lijden, mocht hij een keuze moeten maken tussen zijn gewaardeerde medewerkers.  De keuze voor de ene is de smaad van de andere.  Swoboda’s secretaresse kreeg nogal wat verontwaardigde reacties en ze zag zich verplicht tekst en uitleg te geven bij de beperking van het aantal genodigden.  Zo stelde ze dat de feestzaal slechts plaats biedt aan 520 genodigden.  Ze realiseerde zich wel dat ze perfect een groter evenement had kunnen organiseren, maar – volgens een akkoord met de nieuwe “Leider van de Groep” – “kunnen we deze optie niet aanvaarden gezien de moeilijke tijden voor iedereen : dus de uitgaven moeten redelijk blijven, zoals in het verleden het geval was”.  Prioriteit krijgen uiteraard de volksvertegenwoordigers,  het secretariaat van de socialistische fractie en de VIP’s, zoals de commissarissen.  Iedereen is welkom, maar men moet redelijk blijven : daarom slechts één bijkomende persoon per uitgenodigde kameraad-europarlementair.

Dat was buiten de waard gerekend van o.a. de Griekse Sylvana Rapti, die niet wou kiezen tussen haar assistenten.  Zij vindt terecht dat “een familie zowel in goede als in moeilijke tijden” moet bijeen blijven en dat ze zich daarom zal laten begeleiden door haar beide toeverlaten.  Niet te beroerd om een oplossing aan te bieden – ze gaat wel voorbij aan de ruimtelijke problemen – stelt ze voor dat elke parlementair de kosten voor zijn / haar assistenten zelf zou kunnen dragen ofwel zou Martin Schulz wel eens een tournée générale mogen aanbieden.  En als dat niet kan, moeten “wij”, de verkozenen des volks, hem maar trakteren !

De Spanjaard Emilio Menéndez del Valle ziet het helemaal anders : hij doet – gezien de speciale situatie - afstand van zijn uitnodiging ten voordele van zijn twee medewerkers.  En zijn landgenote María Muñiz de Urquiza doet er nog een schepje bovenop : zij stelt onomwonden dat het laatste dat ze door heel die heisa wou vernemen, de bekendmaking was dat er een VIP-gastenlijst bestond, “ten nadele van de mensen die samen met ons werken, lijden en genieten”.  Dat verdienen ze niet.  Een goedkoper feestje voor iedereen moet kunnen.

De berichtencarrousel draait dan nog even verder.  Tot de Fransman Ambroise Perrin met de oplossing komt : annuleer toch die Hilton, die is sowieso te chique voor socialisten.  En hij stelt zich vragen bij het kostenplaatje.  De socialisten van het land B – SP of PS - zullen toch wel ergens een feestzaal kunnen vinden, zeker?  En om de kosten nog verder te drukken, stelt hij voor dat iedereen zijn eigen flessen drank, chips, koekjes, broodjes, diepvriespizza’s, koffiezetmachines, plastic bekertjes e.d. meebrengt.  Een mooie picknick, een schitterende souvenir voor iedereen.  Met het gespaarde geld stelt hij voor het goede doel sponsoren: bv. de daklozen in het station.  Als socialist schaamt hij zich, de gouden Hilton te betreden.

Voilà, simple comme bonjour: alles gratis, naar goede socialistische gewoonte.  Wie wil weten hoe het afloopt, rept zich vanavond om 20.30 uur naar The Hotel.

Floriaan Terbeke

Bron : Story - De Werker - Roodvonk - De socialistische Wacht

Een druk besproken commercial tijdens de Amerikaanse superbowl (buiten Madonna en de middenvinger van MIA) is een boodschap van de autofabrikant Chrysler/Dodge.  De film bevat alle elementen die Amerika dierbaar zijn : Clint Eastwood met zijn hese stem, diepgegroefde kop en getormenteerde fysiek, patriottische muziek, ma en pa die met veelbetekenende blikken de toekomst menen te peilen en dan de boodschap : Amerika is halfweg.  Slaat dit op Obama's halve presidentstermijn ?  Of wordt verwezen naar de heropstanding van de Amerikaanse autonijverheid in Detroit ?  Clint Eastwoord, in de jaren '80, een Republikeins burgemeester van de Californische stad Carmel, ontkent het pro-Democratische karakter van deze commercial. De Republikeinen denken er anders over. 

Wij wachten op de eerste oprechte boodschap van hoop door een  Vlaamse partij. Daar is nood aan : Hoop is heel wat anders dan onrealiseerbare beloftes en grappige one-liners.

Ray