Nadat onze sympathieke Franstalige natiegenoten uit het Zuiden des lands zich gewend hebben tot de Verenigde Naties en de Raad van Europa, om aan te klagen dat zij in eigen land gediscrimineerd worden, zijn ze nu gaan uithuilen bij de Europese Commissie.
De Walen zijn de lieden die met branie en veel chi-chi de nodige federale loyauteit opeisen van de Vlamingen maar niet in staat blijken de wetten van het eigen land te respecteren. Zoals ze mentaal niet in staat zijn tot het aanleren van een vreemde taal, zijn ze ook mentaal niet bijmachte om de federale structuur van dit land te vatten : het is te moeilijk voor ze. Het wordt ze al jaren met hand en tand uitgelegd, ze snappen het niet of ze willen het niet snappen. Sedert de grote internationale organisaties met hun door niemand verkozen onbekende leiders, de democratie een kopje kleiner maken, zijn de Walen daar gast aan huis met hun jammerklachten. Het zou verhelderend zijn om te vernemen welke belgische figuren bij de VN, de Raad van Europa of de Europese Commissie optreden als aangevers.
Laat het ons, vooral voor onze Nederlandse vrienden, voor wie dit Javaanse schimmenspel bijzonder ingewikkeld is, kort proberen uit te leggen. De vriendelijke reageerders van deze blog zullen aanvullen waar wij tekort schieten, want voor velen van ons is dit dagelijkse kost.

Vlaanderen
In het Noorden van belgië, aangeschurkt tegen de Rijksgrens, bevindt zich Vlaanderen waar de bevolking (6,2 miljoen) overwegend Nederlandstalig is, in het Zuiden wonen de Walen (3,5 miljoen en behorend tot de internationale Franse taalgemeenschap) en Brussel 1 miljoen) is officieel tweetalig, alhoewel de Nederlandstaligen een duidelijke minderheid vormen.
In de jaren '30 wilde men het ganse belgische grondgebied tweetalig maken : dat wil zeggen, er zouden twee gelijkwaardige bestuurstalen bestaan zowel in Vlaanderen als in Wallonië zou alles verlopen op vrag van de burger in het Frans of het Nederlands. In feite ws het min of meer het bevestigen over het ganse grondgebied van de toestand zoals die zich in Vlaanderen voordeed.
De Franstaligen hebben dit met man en macht bestreden en hun slag thuis gehaald, omdat zij toen de tweetaligheid zagen als een doorbraak, een overwinning voor het Nederlands. Van bij de oprichting van dit land in 1830 heeft men steeds gepoogd van belgië een Franstalige natie te maken met alle mogelijke vernederingen en achteruitstellingen voor de Vlamingen vandien, niet alleen taalkundig maar ook sociaal en cultureel.
Later werd de taalgrens, die het land zowat doormidden verdeelt, aanvaard als een interne afbakening van de twee grote gemeenschappen met eigen bevoegdheden : het landsparlement (kamer en senaat) kreeg onder zich twee nieuwe parlementen. Het werden er finaal vijf voor een bevolking van iets meer dan 10 miljoen burgers.

Boven : het Vlaams parlement Onder : de belgische Kamer
De Vlamingen waren tevreden met hun éne volksvertegenwoordiging, het Vlaams Parlement de Walen namen er twee : een Franstalig gemeenschapsparlement en een Waals Gewestparlement. Om de bestuurlijke chaos betere kansen te bieden, kregen de Brusselaars een eigen Hoofdstedelijk parlement en onze 70.000 Duitstalige Belgen (een roofcadeau van na de Grote Oorlog) kregen een mini-praatbarakje met 25 afgevaardigden.
Bent u er nog ?
Ieder landsgedeelte (laat het ons gemakshalve zo noemen) voert zijn eigen politiek inzake onderwijs, cultuur, gezondheid, wonen, mobiliteit, jeugdwerk, de exclusieve democrtaische controle op ondergeschikte besturen en nog wat overlappende zaken om de verwarring in stand te houden, zoals buitenlandse handel en internationale contacten.( Wordt een officiële handelsmissie uitgestuurd, geleid door de wereldvreemde Troonprins Philippe de Belgique, lijkt het vaak op een landverhuizing. Als men naar de Verenigde Staten vliegt met een vloot afgeladen jumbo's met alle gemeenschappen, gewesten, ondergeschikte besturen, afgeleide nevenvormen, niet te discrimineren minderheden, professionele handenschudders en weigeraars van uitgestoken handen, politiek-correcte journalisten van links en extreem-links, dan duurt het soms een week vooraleer de laatsten de veiligheidscontroles gepasseerd zijn : de wereldvreemde was al eens terug in zijn huurpaleis toen de laatsten nog hun duimafdrukken lieten nemen. Onder luid protest. Wij hadden onlangs een Waalse defensieminister die de oorlog wilde verklaren aan Amerika, omdat ze met hun vliegtuigen ons luchtruim hadden geschonden. Sedertdien moet elke belg die in de VS landt, zich helemaal uitkleden, Arabische terroristen worden vriendelijker toegelaten dan belgen.) Dit even terzijde en tussen haakjes.

Niemand van deze figuren heeft als omgangs- of huistaal Nederlands. Ze ontvangen allen een mooie uitkering, samen voor zowat een 30 miljoen euri per jaar. Ze zijn gespecialiseerd in wuiven en glimlachen. En tussendoor een beetje liegen.
De bestuurstaal in Vlaanderen is Nederlands, zoals dat in Nederland ook het geval is. We gaan niet in op de verwarrende uitzonderingstoestanden in enkele gemeentes die afwijkingen kunnen toelaten voor hun inwoners, de zogenaamde faciliteitengemeentes, die intussen bijna oorlogsgebied aan het worden zijn.
De Franstaligen hebben NOOIT de nochtans bij wet vastgelegde eentaligheid van Vlaanderen aanvaard, alhoewel ze er niets in de pap hebben te brokken. Zij eisen overal waar zij zich vestigen gebruik te maken van hun unieke, bevoorrechte grote cultuurtaal, le français. Een aantal gemeentes in de omgeving van de taalgrens, waar de gevoeligheden terzake groot zijn, zetten zich af tegen die fransdolle arrogantie, door specifieke maatregelen te treffen om niet ingenomen en overheerst te worden door de Franstaligen. Ja, sorry, een fatsoenlijke vrouw laat zich ook niet door iedereen bespringen, de Vlamingen evenmin.
Thuis, op straat, in de winkel om het even waar spreekt men in Vlaanderen de taal die men wil, want ook op dat vlak wekken de Franstaligen graag de indruk alsof alles hier in het Nederlands moet verlopen. Enkel de bestuurstaal en vanzelfsprekend het onderwijs.
De meeste Vlamingen kennen meerdere talen en doen daar niet moeilijk over. Het zijn uitgerekend de Fransen die de taal-analfabeten zijn en als u op vakantie in de Ardennen in het Nederlands geholpen wordt, is de kans zeer groot dat u te maken heeft met een uitgeweken Vlaming.
In Zaventem en Londerzeel legt de gemeente taaleisen op aan mensen die gemeentegrond willen kopen. In Vilvoorde worden sociale woningen gereserveerd voor Nederlandstalingen en in Geraardsbergen kunnen enkel mensen die Nederlands kennen of het willen leren een leefloon ontvangen. Volgens de Europese Commissie is dit discriminatie van anderstaligen. Vlaams minister van binnenlandse zaken Marino Keulen is er gerust in. Hij heeft de Europese vraag doorgespeeld naar de gemeenten zelf. Er is volgens Keulen voldoende controle op de gemeentebesturen.
Het is nogal wiedes dat in dergelijke beschamende procedures wij rekenen op de liberale Vlaamse minister van Binnenlandse zaken, Marino Keulen.
Ray
1 reactie op dit bericht
ABL