De weireld volgens Senior : schaamte wadisda ?

Door Jochem van den Berg en Cornelis Tjakke

Een 31-jarige man uit Veenendaal heeft zichzelf gistermiddag om half drie ten overstaan van een paar vrienden onafhankelijk verklaard. De man, Andries Koolhof, kapper, was al langer ontevreden over zijn status binnen Nederland. Maar pas nadat hij alle andere opties had onderzocht, besloot hij zich af te splitsen. “Ik heb er lang over nagedacht. Je besluit natuurlijk niet van de ene op de andere dag om een land te worden. Maar toen ik me realiseerde dat Duitsland een soevereine natie is, dacht ik ‘dat kan ik ook’.”

Aan zijn onafhankelijkheidsverklaring ging een lange voorbereidingstijd vooraf. “Ik moest een eigen vlag ontwerpen, goed nadenken over een eigen munteenheid, een grondwet opstellen. En dat alles in het diepste geheim. Voordat je het weet staat de AIVD op de stoep en word je opgepakt wegens staatsondermijnende activiteiten.”

Nu hij zich onafhankelijk heeft verklaard, is het eigenlijke werk pas begonnen. De man lobbyt bij de G8-landen om internationale erkenning en in april begint hij bij de Verenigde Naties aan een traject dat moet uitmonden in een observerende status. “Het zal ongetwijfeld een lang bureaucratisch proces worden, er zijn vele hobbels op weg naar soevereiniteit, maar als je het echt wil moet het lukken.”

Er zijn talloze voordelen om als onafhankelijk land verder te gaan volgens Koolhof: “Ik ben straks een belastingparadijs.” Hij benadrukt dat hij als staat nog volop in ontwikkeling is. “Ik ben er voor mezelf nog niet uit of ik een democratie of een dictatuur ben. Beide staatsvormen hebben hun voordelen. In ieder geval heb ik geen last van een kloof tussen burger en politiek.”

De buren van Koolhof zijn bang dat door eenzijdige onafhankelijkheidsverklaringen de gemeente Veenendaal uit elkaar zal vallen. “We zijn hier niet gekomen om in een grensgebied te wonen. Bovendien is het beangstigend dat zijn egoïsme nu een nationalistisch karakter krijgt. Zijn grillige aard vormt een bedreiging voor het bestuurlijke evenwicht.”

Koolhof: “Je moet het niet groter maken dan het is, ik wil alleen maar zonder overheidsbemoeienis lekker op de bank kunnen hangen.”

http://www.speld.nl/2012/03/12/man-verklaart-zich-onafhankelijk/

Bij een debat in de commissie mensenrechten van het Europese parlement stelde Philip Claeys (Vlaams Belang) enkele lastige vragen aan Jozef De Witte, baas van het Centrum voor anti-Vlaams racisme, nadat die HEMA liet dagvaarden om hoofddoeken op de werkvloer te eisen. Claeys verdedigde het recht van de werkgever om op de werkvloer neutraliteit van de werknemers te eisen.

Hieronder volgt een vrije vertaling van verschillende stukjes die ik bijeengesprokkeld heb uit het boek dat ons al een paar keer werd aangeraden door lucky9: “The Third Choice” (De Derde Keuze) geschreven door Mark Durie. Deze auteur heeft ook een webstek : www.markdurie.com

Dit boek verklaart, volgens mij, zeer goed de houding van moslims tegenover ons zoals wij dat in het dagelijks leven meemaken op subtiele zowel als flagrante wijze.
Het is zeer belangrijk dat iedereen zich genoeg en grondig informeert over wat Islam is en wat moslims zijn en hoe ze werkelijk tegenover ons staan.
Het is belangrijk dat men ontwaakt uit de verdoving die de politiek correcte bende de wereld heeft opgedrongen en dat we dit juk van ons afwerpen.
Het is belangrijk dat onze (mis)leiders (politici en anderen) hierop worden aangesproken en hopelijk afgerekend.
Het is belangrijk om onze beschaving te laten overleven.
Het is belangrijk voor onze kinderen en kleinkinderen en allen die na hen komen.

Terugkeer van de dhimma of stilzwijgende onderwerping tot slaven van Islam.

Onderwerping begint met de “dhimma”: een overeenkomst of verdrag of pact waarbij een niet moslim gemeenschap akkoord gaat om de Islamitische wet (Sharia) te respecteren en daardoor gevrijwaard blijft van jihad en mag blijven leven. Deze mensen zijn dhimmis. Het is hen verboden om kritiek te uiten op de dhimma. Islam bekritiseren is ook verboden door de Sharia. Zij mogen niet getuigen tegen moslims. Zij mogen hun lot niet openbaar maken of het onderzoeken, zij moeten er eerder dankbaar voor zijn.
Het woord dhimma verondersteld een aanvaarding van verplichting door een fout of een blaam wat in feite een schuldbekentenis is.

De dhimma overeenkomst was het afkopen van een uitweg, niet alleen van jihad in het verleden maar ook van toekomstige oorlog. Als een dhimmi gemeenschap gelijk welke voorwaarde van de dhimma gebroken had was de lokale moslimgemeenschap verplicht om jihad tegen hen te voeren. Dit is een voorwaarde die de dhimmi gemeenschap verplicht is te aanvaarden en waaronder ze moet leven.

Ze moeten ook taks, jizya genaamd, betalen. De dhimma taks of jizya is een bijdrage betaald aan moslims om jihad te voorkomen en wordt door volwassen dhimmi mannen betaald. Niet-moslims in een moslimstaat hebben drie keuzes: bekeren, sterven door onthoofding of taks betalen en zo het eigen hoofd behouden, vandaar dat jizya ook een hoofdtaks wordt genoemd.

De dhimma is niet enkel een wettelijke overeenkomst het is ook een religieuze instelling die de cultuur en het gedrag van ganse gemeenschappen beïnvloedt. Er bestaan verscheidene theologische motivaties die dit bevestigen zoals de overtuiging dat Allah heeft gezegd dat Islam en moslims moeten domineren; dat niet-moslims geen gezag mogen uitoefenen over moslims en dat christenen verdragbrekers, verraders, ongelovigen en verwerpers zijn (en dus niet waardig om beschermd te worden).

Alhoewel de dhimma in de wereld van vandaag niet wordt toegepast in zijn klassieke vorm is de invloed zichtbaar door het opleggen van eenzijdige eisen van aanvaarding en minderwaardigheid aan niet moslims in vele landen over de hele wereld.

Zwijgplicht, ontkenning en misinformatie zijn hieraan medeplichtig en beperken overmatig het antwoord dat christenen kunnen geven. Directe confrontatie wordt ontmoedigd, bestraft, illegaal gemaakt en geboycot.

Vandaag oefent de Islam een enorme en groeiende invloed uit op het lot van de Westerse cultuur met de hulp van politieke correctheid dat op zichzelf een onrechtvaardigheid is en moet blootgesteld en uitgedaagd worden.Verder is er de hulp van dhimmi politici die in hun toespraken de morele superioriteit van de Islam erkennen en zich onderwerpen aan de internationale opinie van dhimmitude :

George Bush (na 9/11): “Islam is een godsdienst van vrede”

De volgende toespraak van Mary Robinson, ex-presidente van Ierland, tot de UNHRC op 15 maart 2002, spant wel de kroon van totale misleiding :

“Het is belangrijk de grootsheid van Islam te erkennen, zijn beschaving, zijn immense contributie tot de rijkdom van de menselijke ervaring, niet alleen door een diep geloof en godsdienst maar ook door wetenschap, literatuur en kunst. Niemand kan ontkennen dat in zijn beginsel, Islam volledig in overeenstemming is met het principe van de fundamentele mensenrechten, menselijke waardigheid, verdraagzaamheid, solidariteit en gelijkheid. Meerdere delen van de Koran en uitspraken van de profeet Mohammed zijn hiervan getuige. Vanuit een historisch oogpunt kan niemand de revolutionaire kracht van Islam ontkennen, die rechten aan vrouwen en kinderen toekende lang voor gelijkaardige erkenning werd toegestaan door andere beschavingen."

… En niemand kan de universele aanvaarding van mensenrechten door Islamitische Staten ontkennen.

Let op de dhimmi thema’s van dankbaarheid (voor het geven van rechten aan vrouwen), het onderlijnen van de superioriteit van de Islam (door te laten verstaan dat de ongelovige minderwaardig is) en alle mogelijke stemmen van protest de mond te snoeren door het herhalen van de woorden “niemand kan ontkennen…”

Tony Blair in 2007 bij het toekennen van één miljoen Pond Sterling als steun voor Islamstudies in Britse universiteiten :

“De stemmen van extremisme vertegenwoordigen de Islam net zo min als de martelingen, gebruikt in het verleden om bekering tot het christendom, de leer van Christus vertegenwoordigden.”

Door Christelijke overtredingen te gebruiken om de morele waarde van Islam te evalueren doet Blair aan zelfverloochening maar zonder waarheid. In werkelijkheid bestaan er voor de wreedheden in het leven van Mohammed geen enkele parallel in het leven van Christus en is de vergelijking die Blair maakt ongegrond.

Barack Obama deed ook zijn duit in het zakje bij een toespraak in het Turkse Parlement op 6 april 2009:

“Wij maken onze diepe waardering over voor het Islamitische geloof dat zoveel heeft bijgedragen tot de vorming van de wereld over de eeuwen heen inbegrepen mijn land.”

Hulp of jizya ?

Professor Moshe Sharon, emeritus Professor van Islam aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem heeft geschreven :

“… de miljoenen dollars die vanuit de EU naar moslim terreurgroepen stromen die zich verschuilen achter allerlei vermommingen zijn niet meer dan jizya betaald door de dhimmis van Europa aan de moslim leiders…in de valse hoop dat zij zo de bescherming van de dhimmi voor zich verzekeren."

Foxy

Jarno Smeets, van wie wij enkele dagen geleden een video toonden, waaruit bleek  dat de man kan vliegen als een vogel, heeft niet echt de waarheid gesproken. Dat maakte hij bekend in het televisieprogramma De wereld draait door. Volgens zijn website is de man gespecialiseerd in het combineren van computergeanimeerde beelden met 'echte' beelden. Kaayk hield zowat de hele wereld voor de gek door te beweren dat hij de eerste man was die kon vliegen als een vogel, met behulp van een zelfgemaakte machine. Zijn verhaal haalde de internationale pers. Kaayk wilde naar eigen zeggen testen hoe ver je kunt gaan in het vertellen van een verhaal via een blog.

Hiermede feliciteren wij onze kwieke reageerder Victor van Vosselaer die het bericht ontmaskerde als pure kwakzalverij.  Onze hoofdredacteur houdt het bij zijn dromen.

Savat

Iets is niet normaal in die Turkse hoofdjes.  Stel u even voor dat een Europees bedrijf zulke reclame maakt.

Het wordt lente. Ganzen en trekvogels maken zich op om na een lange winter terug te vliegen naar de sombere, kille hemel van de lage landen. Ik bevind mij in een Spaans bergdorp vergeten door de tijd, in de buurt van Tarragona, met onverharde zandwegen en bruine vierkante huizen die op mekaar zijn getast als Lego-blokjes. Geleidelijk gaat het golvende heuvelland over in terrasvormige wijngaarden die zijn aangebouwd tegen rotsige bergwanden. In de plaatijzeren loods van de cooperativa wordt landwijn verkocht die op flessen zonder etiket is getrokken. De top van de berg zit versluierd achter ochtendmist.

“¡Adelante!” zegt Señor Sanchez en houdt de deur wijd open. Het huisje is klein en vierkant en donkerbruin en telt slechts één kamer met een vloer van aangestampte aarde. Er ligt geen elektriciteit. Overal in de kamer staan half opgebrande kaarsen en potten met opgelegde ansjovis. Aan het plafond hangt een vliegenplakker uit het geboortejaar van Franco. De spiegel kleeft vol vliegenpoep.

Een oud Catalaans spreekwoord zegt: Menjar be i cagar fort, i no tingues por de la mort. Goed eten, flink schijten en je hoeft geen schrik te hebben voor de dood. Kippen lopen kakelend over de tafel en onder het hoge bed hokken konijnen in een nest van stro. Señor Sanchez hurkt naast het open haardvuur, zijn armen zwaaiend naast zijn logge lichaam. Zijn ogen puilen uit hun kassen. Hij snijdt sinaasappelen uit zijn eigen tuin in een pan met een zoete, slijmerige brij die suddert boven de vlammen.

Ik val van de ene verbazing in de andere. Spanje is een wereld apart, waarin droom en werkelijkheid zich vervlechten tot een onontwarbaar kluwen, en waarin ik langzaam, heel langzaam doordring. Señor Sanchez maakt zijn eigen sinaasappelconfituur. “Hoe gaat het met l’avia?” vraagt hij. L’avia is Catalaans voor ‘grootmoeder’, abuela in het Spaans. Met l’avia bedoelt hij de moeder van mijn Catalaanse vriendin. “Zij zit bij het raam,” zeg ik, “in de masía van de familie. Zij kijkt uit over het strand en de zee terwijl zij het linnengoed strijkt.” “L’avia is een goed mens,” zegt Se&ntilse;or Sanchez.

De avond valt en wordt parelmoerachtig. De eerste sterren fonkelen aan de hemel. Er heerst een diepe rust. “Als ik er op een dag niet meer ben,” zegt Señor Sanchez, “begraaf mij dan onder mijn sinaasappelboom.” Hij draagt dezelfde kleren als toen ik hem voor het eerst zag: een zwarte alpino-baret, een oude broek, een vergeeld onderlijfje en afgetrapte pantoffels.

Even later komt de maan kalm tevoorschijn. De grillige rotswanden glimmen als glas. Ik denk aan een vers van Federico García Lorca, misschien wel de grootste van alle Spaanse dichters. No es el arte la luz que nos ciega los ojos. Es primero el amor, la amistad ... In de eerste plaats zijn het de liefde, de vriendschap die onze ogen verblinden.

http://www.viw-costablanca.com/stan35.shtml

Een moslim die sarcasme beoefent, het is een uitzondering. De meeste aanhangers van de godsdienst van de vrede beperken zich tot een spraakgebruik van het hier en nu en de zo geroemde bloemrijke taal van de Arabieren is enkel weggelegd voor een sporadische godgeleerde of dichter : je moet niet te veel fantasie toelaten in het woordgebruik, want dat is verwarrend.

Deze moslim is sarcastisch en dreigend en daarmee bewijst hij behoorlijk geïntegreerd te zijn en zijn waarschuwingen klinken daarom nog bedreigender. Zeker als hij het heeft over dames die bij valavond gaan joggen, op straat tegengehouden worden, verkracht en vermoord worden. Het is haar eigen schuld, want deze vrouwtjes houden geen rekening met de islam die in Europa aanwezig is.  De islam is er en hij blijft er. En het is aan ons om te beslissen, ofwel bekeren we ons tot de religie van wreedheid, ongelijkheid en liefdeloosheid, ofwel gaan we ten onder.

Laat de brave huisvaders en huismoeders wier hoofden volgepropt worden door de politiek-correcte ontkenners de schouders ophalen, dat dergelijke types uitzonderingen zijn. Ze treden hoe langer hoe meer op de voorgrond, deze voorbodes van het kwaad.  De media kunnen ze niet blijven negeren. Zelfs de belgische Staatsveiligheid komt openlijk op televisie waarschuwen. 

Wij roepen al jaren dat het fout loopt met een aantal moslims en elke dag wordt helaas bewezen dat het van kwaad naar erger gaat.  Laat u niet in de hoek drummen door de collaborateurs die blijven volhouden dat dit groeipijnen zijn, eigen aan de multiculturele samenleving,  dat de moordpartijen, brandstichtingen of dreigende taal acties zijn van enkelingen,  zeldzame uitzonderingen.  Er zijn wel héél veel uitzonderingen dan in Europa.  Natuurlijk er is ook een meerderheid van moslims die geen kwaad berokkenen en die een rustig en goed leven wensen.  Dezen laten echter nooit van zich horen en de extremisten winnen veld en hun invloed groeit en hoe meer moslims er komen, hoe meer fanatici en gekken er bij zijn.

De verwijten van racisme, xenofobie, e.d. raken ons al lang niet meer : dat zijn de angstkreten van dagdromers en onverantwoordelijken die het Westen uitverkopen. Wij hebben gezegd en wij volharden.

Ray

(dank aan Willy D.)

De strijd om Midway in 1942 of de vernietiging van de Japanse Vloot

Midway, ook wel Midway-eilanden genoemd, is een atol in de noordelijke Stille Oceaan, op ongeveer op circa 2000 kilometer ten noordwesten van Hawaï. Het atol omvat een aantal eilanden. Zo'n 40% van de eilanden is natuurreservaat dat tot 2001 vrij toegankelijk was, momenteel (2004) is het (tijdelijk) afgesloten voor publiek. Midway behoort tot de Kleine afgelegen eilanden van de Verenigde Staten en is onderdeel van het Papahānaumokuākea Marine National Monument.

De VS heeft de eilandengroep officieel in bezit genomen in 1867. De ligging van de trans-pacific-kabel, die over deze eilanden loopt, zorgde voor de eerste bewoners in 1903. Tussen 1935 en 1947 fungeerde Midway als tankstation voor trans-pacific vluchten. Midway is bekend geworden door de Slag bij Midway in 1942, een keerpunt in de oorlog om de Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eiland doet tot op heden nog steeds dienst als noodluchthaven en radarbaken.

(Met dank aan Ivan)

Ken Livingstone, van 2000 tot 2008 burgemeester van Londen en nu opnieuw kandidaat namens de Labourpartij (de Britse PvdA) voor de verkiezingen van 2012, heeft beloofd dat als hij opnieuw burgemeester van Londen wordt hij van de Britse hoofdstad 'een baken voor de woorden van de profeet Mohammed' zal maken. In geen enkel ander Europees land is de traditionele alliantie tussen 'links' (/socialistisch) en de islam zo ver gevorderd als in Groot Brittannië. Het is een waarschuwing voor wat de rest van Europa kan verwachten als de burgers op socialistische partijen blijven stemmen.

Tijdens een toespraak of 'preek' in één van de meest controversiële moskeeën van Europa beloofde Livingstone dat hij de Londenaren in de islam zal opvoeden. 'Dat zal eraan meewerken onze stad te vestigen als een baken dat de woorden van de profeet (Mohammed) weerspiegelt.' Livingstone kenschetste Mohammeds leer als een 'agenda voor de hele mensheid. Ik wil me er in de volgende vier jaar van verzekeren dat iedere niet-moslim in Londen zijn woorden en boodschap kent en begrijpt.'

Livingstone sprak afgelopen vrijdag in de North London Central Mosque, ook bekend als de Finsbury Park Mosque, die in het verleden onder controle stond van de terroristenwerver Abu Hamza. Die werd in 2003 verwijderd, maar de moskee wordt nog altijd bestuurd door de islamistische Muslim Association of Britain, die aantoonbare banden heeft met de Palestijnse terreurbeweging Hamas.

Eén van de woordvoerders van de moskee, Azzam Tamimi, staat openlijk achter zelfmoordaanslagen, en mededirecteur Mohammed Sawalha is volgens de BBC het meesterbrein achter een groot deel van de politieke en militaire strategie van Hamas. Sawalha tekende in 2009 de Istanbul Verklaring, waarin moslimorganisaties opriepen om aanvallen te plegen op de bondgenoten van Israël, ook in Europa.

Geschorst vanwege antisemitisme

Tijdens zijn burgemeesterschap tussen 2000 en 2008 gaf Livingstone duizenden ponden belastinggeld aan het Muslim Welfare House, een zogenaamde liefdadigheidsinstelling die nauw verbonden is aan de Finsbury Park moskee. Ook werd hij in 2006 vier weken lang geschorst vanwege antisemitische uitspraken. In 2008 verloor Livingstone maar nipt van de huidige conservatieve burgemeester van Londen, Boris Johnson. 

Alliantie links - islam

Net als 'links' in Nederland legt de socialist Livingstone grote nadruk op de 'zegeningen' van de multiculturele samenleving. In Groot Brittannië komt dat in de praktijk steeds vaker neer op het veranderen van de democratische maatschappij in een aan moslims en de islam onderworpen staat, een tendens die ook in de rest van Europa is waar te nemen.

De onwaarschijnlijke alliantie tussen links/socialistisch en de islam -immers, de islam staat diametraal tegenover door met name 'links' zwaar bevochten verworvenheden zoals vrouwen- en homo emancipatie- is vooral gebaseerd op de gedeelde weerzin tegen de joods-christelijke en neo-liberale cultuur die tientallen jaren lang de democratie en vrijheid in Europa heeft weten te garanderen. Tevens hebben beide ideologieën nog iets gemeen: hun haat tegen de joodse staat Israël.

http://xandernieuws.punt.nl/?id=656268&r=1&tbl_archief=&

Quote Non vd dag #63 - Djuu! Verhofstadt heeft wéér eens gelijk.

'Waar zijn nu die fascistoïde rechtsextremisten die beweren dat alle kwaad komt van islamisten met een lange baard ? Waar zijn ze nu ? Mohamed Merah had gewoon geen baard, en op het ogenblik van zijn moord zelfs geen jurk!

http://quotenon.blogspot.pt/2012/03/quote-non-vd-dag-63-djuu-verhofstadt.html

Mohammed Merah, zijn naam weze vervloekt, stapte van zijn motor, dreef het achtjarige meisje Miriam Monsonego  in een hoek, greep haar bij het haar en schoot haar in het hoofd. Luidens de verklaringen van een ooggetuige.

Kort na de tweede wereldoorlog was kwaliteit ver te zoeken. Kocht men bv een hemd, dan was dit mogelijk voorzien van uit papier gemaakte knopen die bij de eerste wasbeurt verdwenen in het waswater. Beddenlakens die prima leken, konden bij nadere inspectie gaten vertonen, of na een week al scheuren. Als men de knopen van nieuwe kledij niet zelf deftig vastzette was men ze na enkele dagen verloren.
Met de aankoop van het dagelijks huishoudmateriaal, potten, pannen, bestek enz. was het nodig de ogen open te houden want er was heel veel ‘ersatz’ in de handel. Bij de groenteboer was het best alles goed te keuren, want rot of niet, het werd zonder onderscheid verkocht. Kortom, voor de koper waren argusogen een niet te versmaden voordeel.

In de loop van de jaren ’50 kwamen er stilaan betere producten op de markt. Toch was het nodig tot begin jaren ’60 kleding een maatje groter te kopen omdat praktisch alles kromp in de was en was het zeker nog aan te raden bij elke aankoop een beetje uit te kijken.

Door allerlei nieuwe productiemethoden, het gebruik van betere materialen en grondstoffen gingen ongeveer vanaf 1960 de meeste goederen kwalitatief de hoogte in. Mogelijk was dit ook te danken aan de verschillende verbruikersorganisaties, die  producenten en verkopers trachtten te motiveren betere waren op de markt te brengen. Een en ander was het logisch gevolg van een verhoogde levensstandaard.

Het is moeilijk te bepalen wanneer de neergang is begonnen, soms lijkt 2002 het startsein te zijn geweest, al waren er eerder al indicaties dat de mooiste tijd voorbij was.

In het begin was het een enkele keer een zeldzaam kleinigheidje : de veldsla, die anders zo perfect was, was niet meer zo florissant of een partijtje noten bevatte wat rotte exemplaren.Luttele jaren later was dit al uitgegroeid tot een wekelijks gedeelte wegwerpfruit.
Groenten hielden het wat langer vol maar zorgden toch voor meer en meer afval, de al eerder aangehaalde veldsla, vers gekocht op de markt kwam zelfs tot een gewogen verlies van 40%.
Tegelijkertijd holde de kwaliteit van kledij achteruit, alles wat men kocht moest terug nauwlettend geïnspecteerd worden op een gans scala van fouten, zoals bv: niet te verwijderen vlekken, losse naden, verkeerd gestikte naden, ongewenste gaten en gaatjes, broekzakken die aan de pijpnaad waren vast gestikt, ongelijke mouwen en ga zo maar verder. De lijst is eindeloos en wordt dagelijks aangevuld met nieuwe misbaksels.

Zelfs na een intensieve inspectie is een simpele aankoop van een polohemdje (bekend merk) riskant, want na de eerste wasbeurt kan het twee maten kleiner geworden zijn. En dit is niet het gevolg van droogkast behandelingen of zoals mijn vrouw zegt van vergroting van mijn lichaamsvolume (dit laatste is trouwens zuivere laster).

Eigenlijk is het nu nog erger dan voor 1960, indien men indertijd ging reclameren werd er nog een excuus boven gehaald in de strekking van: “Eigenaardig, dat is de eerste keer dat ik zoiets zie.” Nu echter maakt het doodgewoon deel uit van het productieproces, bv. Een LED monitor ofte beeldscherm heeft een levensduur van 4 tot 5 jaar. De verklaring hiervoor: “Ja kijk mijnheer, 8 jaar geleden kostte zo een scherm 1200 euro, nu nog 300 tot 500 euro, wat wil je.” En erwordt volledig voorbij gegaan aan het feit dat zelfs 300 euro nog een heleboel geld is.

De auto-industrie lijkt de enige te zijn die nog een beetje respect opbrengt voor haar cliënten, zij durft de eventuele fouten nog toegeven en die fouten worden  onder waarborg hersteld  (bij de betere merken dan toch), hoewel men er zeker van mag zijn dat dit ook niet zal blijven duren.

Een veeg teken aan de wand is de elektrische auto, niemand maakt melding van de verminderde prestaties van de herlaadbare batterijen. Volgens insiders zouden die slechts vijf jaar meegaan en de helft van de autoprijs bedragen.

Nee, we zitten op de slechte weg en op de verbruikersunies kunnen we ook al niet meer rekenen, dat zijn stilaan linkse clubjes geworden en iedereen weet wat dat wil zeggen.

Onmiskenbaar zijn wij terug aangeland in de onzalige tijd van de afvallende overjasknopen en ongerust wacht ik op het eerste hemd dat met knopen de wasmachine ingaat en er zonder uitkomt.

Wes Hardin.