Wurlitzerdromen

Vandaag een halve dag doorgebracht in het Middelheim, niet in de openluchttentoonstelling met de bizarre en soms knappe beelden maar in het aanpalende ziekenhuis. Van halfacht deze morgen tot iets voor de middag, op medische controle.

Bij de receptiebalies en in de wachtzalen lijkt het op een modern ziekenhuis in een van de vele Prachtlanden die onze planeet rijk is : gehoofddoekte dames, vaak ingepakt in zware mantels, struikbaardige heren in lange jurken -wandelende parodies op drag queens maar zeg het niet te luid, of je bent een cultuur-negationist- en daartussen spaarzaam gezaaid de oorspronkelijke varianten uit dit land die met hun arbeid en financiële bijdragen de bouw en uitrusting van deze moderne gezondheidsmastodont hebben mogelijk gemaakt.

Je zit samen met zo'n veertigtal patiënten in een wachtruimte mekaar stiekem te begluren en vooral hoopvol op te blikken naar het medische personeel dat de naam afroept van de volgende bezoeker die bij meneer of madam doktoor toegelaten wordt.  Ik had mijn uitgelezen 't Pallieterke van deze week al opgeborgen, want echt lezen daar kom je nauwelijks aan toe, het is niet meer dan een middel om de tijd te verdrijven. Ieder blijkt dat op zijn manier te doen. De Marokkaanse of Turkse vrouwen hebben veelal een dochter bij of een buurvrouw die instaat voor de vertaling  maar veel geluid of gezellige babbels horen er niet bij tijdens de wachttijd.  Een jong stel komt toe : de vrouw is gehuld in een chocoladekleurig lang gewaad met dito hoofddoek, haar huid is koffie met melk en ze draagt een zwarte hoornen bril, wat haar een streng uitzicht bezorgt. Haar jonge man, (zou hij 25 zijn ?) is een onvervalste Vlaming met blond ongekamd haar en eveneens een islam-struikbaard, een crèmekleurige spannende pantalon en daarover een Pakistaans hemd en een ronde muts.  Ze zetten zich schuin achter me en het meisje, dat alle kenmerken vertoont van Noord-Afrikaanse afstamming, spreekt keurig met een Hollands accent, de man is een onvervalste Brabander. Gelukkig worden zij vlug afgeroepen, want de vrouw hield niet op met praten en het ging (voor zover ik kon volgen met mijn conciërge mentaliteit, die ik niet ontken) voortdurend over het geloof dat deze verklede kwezels intens scheen bezig te houden.  Wat deze man had aangetrokken in het bruine ratelmachine was mij een raadsel. Misschien beschikt ze over verborgen gouden schatten, zoals in de grot van Ali Babba.   Maar haar invloed moet groot geweest zijn, want anders vertoon je je niet, als moderne Westerse man, in de folkloristische kledij van een van de achterlijkste landen waar fanatisme een synoniem is van wreedheid, onverdraagzaamheid en dood. Het zijn niet alleen de jonge Vlaamse meisjes met emotionele problemen die in de ban komen van  de stoere islamitische loverboys, het omgekeerde gebeurt ook.  Dat was een nieuwe ervaring.

Bij het ziekenhuispersoneel zie je ook heel wat allochtonen, voorlopig vooral in de uitvoerende taken.  Soms is dat handig, want er zijn altijd vreemden die onbegeleid naar meneer doktoor komen en die nauwelijks Nederlands kennen.  Ik weet niet wat er gebeurt in het dokterskabinet met die gevallen maar in de wachtruimte of in de koffiezaal merk je dat er contacten zijn tussen personeel en bezoekers. Nogmaals het klinkende bewijs, dat de kennis van de taal, onmisbaar is, wil je in om het even welke maatschappij meedraaien.

Ook wij, de Vlamingen, zoeken elkaar intuïtief op en raken met mekaar in gesprek. Dat is een evident automatisme dat niemand kan uitschakelen. Dit samen optrekken is een negatie van de ons opgedrongen multiculturele gemeenschap : ieder gaat op zoek naar de eigen soort, zo is dat nu eenmaal.  Ik heb ooit gelezen, dat als mensen een toevallige groep vormen, zoals hier in een wachtruimte, dat ze zonder mekaar individueel te kennen, binnen de vijf minuten weten wie tot die groep behoort.  En binnen het geheel van die toevallige samenstelling worden  eigen clubjes gevormd.  Na iets meer dan een uur zag je dit ook hier gebeuren : mensen die met mekaar beginnen praten en, zeker in deze omgeving, hun medische ervaringen uitwisselen. En meer dan dat. In het cluibje waarin ik verzeild zat, werd vrij en vrank gesproken over onze gekleurde medemensen en over wat er aan de gang is met de massale toevloed van vreemdelingen. Over de zwakheid van de politiek werden rake opmerkingen gemaakt en er vielen zeer sceptische opmerkingen over de ongeloofwaardigheid van de traditionele partijen.

Om beurt werden we afgeroepen en verdwenen we uit mekaars zicht. Wellicht zien we mekaar nooit meer terug, maar iedereen wenste de anderen een ijzeren gezondheid toe en veel geluk.  We zullen het nodig hebben.

Een indruk die bij mij nazindert, is dat vele mensen, niettegenstaande de permanente misleiding van de media, de werkelijkheid blijven zien zoals zij is.  We hebben misschien te veel suiker in ons bloed, maar nog veel gezond verstand.  Ik ga over vier maanden terug op medische controle en in oktober geven de burgers hun eindrapport aan de knoeiers uit de politiek.

Ray

PST : Ik heb mijn uitgelezen exemplaar van 't Pallieterke meegegeven aan een sympathieke lotgenoot. Het zal Karl van Camp plezier doen.

Graag zou ik  een bemoedigend artikel willen schrijven maar ik vrees dat dit niet meer mogelijk zal zijn als men de dagelijkse gebeurtenissen en de kristalheldere toekomst onder ogen neemt. Zonder zelfs over onze grenzen heen te kijken is er stof genoeg om het laatste greintje hoop te verliezen. Dit onland is rot tot op het bot !

Een vluchtige blik op de voorbije en huidige schandalen en rotstreken, zegt genoeg. Een linkse senatrice van Marokkaanse afkomst die het klaarspeelt een landgenoot met een indrukwekkend zwaar crimineel verleden voor een uitwijzing te behoeden. De uitleg van de heldin is doorspekt met leugens, een specialiteit van de aanhangers van allah.  Volgens dit omhooggevallen exemplaar van socialistischen huize heeft zij een menselijke daad verricht. Laat dan verdorie al het gespuis dat onze gevangenissen overbevolkt vrij en klaar is kees!

Een ander linkse flapdrol die minister van onderwijs in Vlaanderen speelt, steekt ook zijn sympathie en steun voor de ons overspoelende tafelschuimers niet onder stoelen of banken, door een zinnig voorstel af te ketsen om allochtone kientjes al van op zeer jonge leeftijd taalvaardig te maken. Het drukkingsmiddel om de ouders te dwingen dit te aanvaarden door aan hun leefloon te zitten, is volgens de linkse horde buiten alle verhoudingen en strookt niet met de rechten van de mens.  De stelling van de linkse loeders is : hou ze stom en slaafs, dan blijven ze voor ons stemmen.

Dat tafelschuimers tot een zeer sterk ras behoren, wordt ons haast dagelijks opgelepeld door de regimepers die het niet kan nalaten in geuren en kleuren te berichten dat in Brussel Prachtvolk  al meer dan zeventig dagen in hongerstaking is om "papieren" af te dwingen. Eentje heeft zelfs zijn mond dichtgenaaid.  Een normaal mens zou al lang overleden zijn door voedseltekort maar die woestijn nomaden zijn blijkbaar wondermensen. Chantage en bedrog in het kwadraat. Uiteraard worden deze hongerstakers met de nodige zorgen omringd door sympathiserende artsen in rode out-fit die stiekem een infuuske met het nodige om te overleven in het gat duwen. Twee maanden en tien dagen zonder voeding, jawel.

Wie dat allemaal niet aan zijn hart laat komen, is onze steeds bezorgd kijkende keuning met zijn Vespatrien die verleden jaar meer op de pot zat in zijn keuninklijk buitenverblijf en zijn roeibootje dan op de keuninklijke troon in Brussel. Dertig keren maakte Albert II gebruik van het legervliegtuig om op kosten van zijn onderdanen naar het zonnige zuiden te vliegen om er te bekomen van de opgedane emoties in zijn langzaam maar zeker verislamiserend thuisland.

Tussendoor vernemen we ook nog dat enkele Matongezen de uitgave willen verbieden van een strip waarin de zwarten als luieriken worden afgebeeld. Het fijne van deze zaak is me ontgaan wegens het teveel aan aanbod op de markt van schade en schande.

Voor Honoré Gepluimd komt er nog een plezante noot bij om de zomer in te duiken. Onze "rekerink" zal in het najaar op zoek moeten naar bijkomende middelen : 5000 miljoen euri om de "bekrotink" van 2O13 te laten kloppen. De rekenkunde kennende van de meerderheidspolitici mogen we gerust stellen dat daar nog enkele miljarden zullen bijkomen.

Om de Vlamingen gerust te stellen begint Elio Di Lepe aan een rondje Vlaanderen om zichzelf te promoten als een goede premier en vooral vriend van alle "Flaminken". Ik zal niet bij de toeschouwers aanwezig zijn, aangezien al het paardenmest uit mijn moestuin ondergeploegd is.  

Bij DEXIA of liever BELINFUS blijken ze nog over goed gevulde zwarte kous te beschikken. Naar we kunnen lezen zullen diegenen die moeten afvloeien niet met lege handen op de keien belanden. De 'gouden" handdrukken kunnen zelfs oplopen tot 900.OOO euri per geval. Niet alleen wordt de genereuze formule Claeys toegepast maar er wordt gul 25% toegevoegd.

Ook dit nog : het belgische  wieleridool aller tijden blijkt een corrupt medemensch te zijn. Dankzij achterbakse informatie kon hij een groot aantal fietsen van het merk Merckx slijten aan de politie van Brussel zuid.

Ook voor de organisator van het jaarlijkse pokkenfestival op de Kiewitheide is het bibberen geblazen, nu er een claim van 100.OOO euri schadevergoeding in zijn rode brievenbus gaat vallen. Voor de de arme Chorki Mocassin is de overgang van een goedgevulde beurs naar een leefloon dreigende.H opelijk gaan zijn kientjes al naar het L.O. of hoger.

't Is genoeg voor vandaag, tijd voor mijn maagpilleke

Senior    

Dezer dagen, van 26 tot 30 maart 2012, is er een delegatie van het Bureau International des Expositions in België op bezoek om de kandidatuur van dit land te onderzoeken voor de organisatie van een internationale tentoonstelling in Luik in 2017. Als thema kiest men voor “de wereld en de mensen verbinden om beter samen te leven”.

Dergelijke tentoonstellingen worden om het aantal jaar georganiseerd rond een welbepaald thema. De laatste keer dat België gast was voor een dergelijke tentoonstelling, was in 1958 met de Expo in Brussel.

De kandidatuur van België, meer bepaald van de stad Luik, werd in juni 2011 neergelegd door toenmalig eerste minister Leterme. Naast België is ook de stad Astana in Kazakstan kandidaat om in dat jaar op zijn grondgebied de tentoonstelling van 2017 te organiseren.

Het Vlaams Belang is evenwel niet te spreken over de wijze waarop de Belgische initiatiefnemende instanties, met name de stad en provincie Luik, het Waals gewest en de federale overheid, zich profileren om deze internationale tentoonstelling naar Luik te halen. Alle beschikbare teksten zijn uitsluitend in het Frans of het Frans/Engels opgesteld. Van Nederlands is er nergens een spoor te bekennen. België, Wallonië, Brussel, Luik en de francofonie worden in de teksten uitbundig bezongen, maar van Vlaanderen of de aanwezigheid van Vlamingen in dit land is er nauwelijks sprake. Wie de situatie in België niet kent, doet ongetwijfeld de indruk op dat België een Franstalig land is. Het merkwaardige daarbij is dat alles met een multicultureel sausje wordt overgoten, dat men zogezegd mensen wil verbinden, maar blijkbaar niet als het om de Vlamingen en Vlaanderen gaat.

Een dergelijke gang van zaken doet dan ook onvermijdelijk terugdenken aan de Expo ’58 en aan de Vlaamse protesten die toentertijd werden georganiseerd tegen het onvlaamse karakter van deze organisatie onder leiding van niemand minder dan een zekere Wilfried Martens.

In deze omstandigheden is het Vlaams Belang in alle geval van oordeel dat dit initiatief, omwille van de miskenning van de Vlaamse meerderheid in dit land, vanuit de federale overheid alvast geen enkele financiële of logistieke steun verdient.

Anke Van dermeersch

Fractievoorzitter VB-senaatsfractie

'Het is niet de taak van ons land om onze betere misdaad te exporteren. Er is vraag genoeg op onze eigen markt.'

(PS-senator Fatiha Saïdi houdt kruimelgangster in het land)

Marc

 Artikel verschenen in Humo van 13 maart

Geachte redactie van Angeltjes,

Naar aanleiding van een interview verschenen in Humo van 13 maart 2012 over de ghostwriter van Bart De Wever, dhr.Pohlmann, had ik een reactie opgestuurd naar Humo’s “open venster”. De redactie meent echter om  deze mening, die niet de hare is,gewoonweg niet te publiceren. Vandaar dat ik jullie eveneens mijn reactie opstuur op de tendentieuze uitlatingen van dhr Pohlmann

Vriendelijke groeten. 

De ghostwriter van BDW

De landelijke doorbraak van het Vlaams Blok in 1991 en het boekje van Filip De Winter (De tijdbom tikt) was voor dhr.Pohlmann blijkbaar de trigger om het gedachtegoed van deze partij ten aanzien van de immigratie te verwerpen.

Wat een doorzicht voor een, toendertijd 10-11 jarige jongeman, leerling van het derde middelbaar. Indrukwekkend is het feit dat, nadat hij het boekje van FDW op een professionele wijze had geanalyseerd, hij zich volledig wilde distantïeren van dit ranzig gedachtegoed. Als overtuigde, jonge puber heeft hij zich dan ook meteen een lidkaart gekocht van de toenmalige Volksunie, als signaal kan dit wel tellen.

Zonder een enkele argumentatie bedeelt hij de, wij-zij-doctrine toe aan de partij van FDW. Nochtans, indien men de de Koran leest, dan blijkt het geen huzarenstuk om op een objectieve wijze te achterhalen wie de wij-zij-doctrine cultiveert, : dit ontkennen en verzwijgen is je reinste manipulatie. Wat is er verkeerd om als westerse samenleving, op een consequente wijze op te komen voor het behoud van de eigen cultuur en identiteit ? Dat er wel degelijk een demografisch deficit is in de westerse landen en dat er van een light versie van de Koran geen sprake is, wordt dagelijks in diverse artikelen op internet op een wetenschappelijke wijze aangetoond.

Waarschuwen dat hierdoor de autochtone bevolking op korte termijn tot de minderheid zal behoren en zij haar identiteit en cultuur dreigt te verliezen, lijkt mij de taak van de politiekers. Wat daar ranzig aan is, ontgaat mij volledig. Alhoewel ik tenvolle begrijp dat dhr.Pohlmann, als broodschrijver voor de studiedienst van de N-VA, zich onmogelijk een ander standpunt kan veroorloven, betreur ik dat hij door zijn redenering, gebaseerd op een drogreden, aan begging the question kan doen, zonder enige kritische opmerking van de journalist.

Vriendelijke groeten - Marc DB

Mocht u gisteren naar het 0000 Journaal gekeken hebben, dan zal u allicht gedacht hebben dat de VB-fractie in slaap gevallen was bij de bespreking van het Dexia rapport in de Kamer.
De kijkers kregen alleen de groene kleine verontwaardige bipatride madame te zien en een verbolgen Nv-A-er.  Van Vlaams Belang, was tegen de gewoonte in, geen sprake.

De houding van de fractie werd uitgebreid vertolkt door voorzitter Bruno Valkeniersmaar dat mocht het publieki niet weten.

Ter compensatie van de immer aanhoudende media-boycot geven wij u de lange, integrale tekst. Al was het maar om aan te tonen, dat Vlaams Belang in dergelijke gespecialiseerde materie best zijn mannetje kan staan.

Mijnheer de voorzitter, collega’s,

Nadat Dexia, in de herfst van vorig jaar, voor de tweede keer in drie jaar tijd,
door de overheid moest gered worden besliste de plenaire zitting van de
Kamer op 27 oktober 2011, meerderheid tegen oppositie, tot de oprichting van
een bijzondere commissie die ermee belast werd de omstandigheden te
onderzoeken die geleid hebben tot de ontmanteling van Dexia.

Gezien de ernst van de toestand, gezien de gigantische sommen die de
overheid, hetzij als steun, hetzij als aankoop, hetzij als garantie voor de
redding veil moest hebben, gezien de te verwachten moeilijkheden om
toegang te krijgen tot een hele resem documenten, gezien het risico dat vele
getuigen zich konden verschuilen achter het beroepsgeheim en zelfs niet
konden gedwongen worden op te dagen, o.a. om die redenen had de
oppositie, Vlaams Belang incluis, aangedrongen op een echte
onderzoekscommissie. Vruchteloos echter.

En dan hoor ik minister Reynders eergisteren beweren dat het duidelijk was
dat de commissieleden hun mening op voorhand klaar hadden. Welnu als dit
al zo zou geweest zijn – quod non – dan was het wel de taak van een
performante commissie om ons ervan te overtuigen dat die mening fout was.

Maar dit is niet gebeurd.

Vanaf dag één al bleek inderdaad dat de weigering van de
regeringsmeerderheid om over te gaan naar een onderzoekscommissie een
fatale vergissing, een gemiste kans was en werd het duidelijk dat de onderste
steen niet boven gehaald zou, kon en mocht worden, ondanks de mooie
woorden van de meerderheid.

Wezenlijke getuigen, o.a. door het Vlaams Belang voorgesteld, werden niet
opgeroepen, want politiek onaantastbaar. Europees “president” Herman Van
Rompuy, die eerste minister was in de periode van eind december 2008 t.e.m.
eind november 2009, nochtans een cruciale periode na de eerste redding van
Dexia - zou ik zo denken - werd ongemoeid gelaten. Premier Di Rupo,
Belgisch minister in 1996 ten tijde van de oprichting van de Dexia Holding,
jarenlang bestuurder van de bank, formateur tijdens de nationalisering en
vandaag verantwoordelijk als eerste minister voor de staatsbank DBB… alias
Belfius, werd, ondanks pogingen van de commissie voorzitter, op veto van de
PS, buiten schot gelaten. Het was toen al duidelijk wie de echte
commissievoorzitter was!

Oud-premier Leterme vertikte het dan weer om tijd te vinden voor de
commissie, maar vond wel tijd voor het voetbal en om zijn geiten te hoeden.
Een mens moet zijn prioriteiten kennen niet waar? En de commissieleden van
de meerderheidspartijen…? Zij stonden erbij en keken er naar. Het was
immers maar een bijzondere commissie.

Maanden werden we aan het lijntje gehouden over de toegang tot cruciale
documenten en datarooms. Uiteindelijk moesten we het voor het grootste deel
doen via de experts, waarin de verschillende hoofdrolspelers van het Dexia
debacle blijkbaar meer vertrouwen hadden dan in de vertegenwoordigers van
het volk. Over een kaakslag aan de democratie gesproken. Maar laat ons
eerlijk zijn: de regelmatige lekken van collega’s om bij de pers op een goed
blaadje te komen hebben die moedwilligaards van NBB, FSMA en anderen
dan weer een geschikt alibi bezorgd om er hun deontologie en het
beroepsgeheim bij te sleuren.
En dan heb ik het nog niet over de Jean-Luc Dehaenes, die op de hun
typische manier de zittingen naar hun hand hebben gezet. En de Marianni’s,
de Millers, de Richards en Reyndersen die in een veelheid van cijfers en data
de vis vakkundig hebben pogen te verdrinken of zich een en ander niet echt
meer herinnerden, want - ge weet wel - de oude dag en het is al zo lang
geleden . En dan heb ik het inderdaad ook niet over de totale onmogelijkheid
om getuigen in tegenspraak met elkaar te confronteren. Het was als zwemmen
met de handen gebonden op de rug.
Het is de verdienste van de experts om in dergelijke omstandigheden toch nog
een sterk rapport af te leveren, dat wij om die reden dan ook niet zullen
afkeuren, maar waar over wij ons zullen onthouden.

Vanaf dag één maakte de PS het klaar en duidelijk dat er geen sprake kon van
zijn om op zoek te gaan naar “schuldigen en verantwoordelijken” voor het
Dexia debacle. Keer op keer als er pogingen toe werden ondernomen werd
herhaald dat dit zogezegd niet tot de opdracht van de bijzondere commissie
behoorde. Die opdracht beperkte zich tot … ja tot wat eigenlijk?... tot louter
onderzoek naar de omstandigheden….
Dat en niets anders is de reden dat er geen onderzoekscommissie mocht
komen. Het moest en zou een operatie doofpot worden.

Wie mijnheer de ex-minister van financiën Reynders , wie -- zo vraag ik u --
had dan op voorhand zijn mening klaar? Jawel de PS, daarin bijgestaan door
uw MR en slaafs gevolgd door de Vlaamse meerderheids- … sorry
minderheidspartijen. Is dat misschien de reden dat Reynders zich deze dagen
gaan verstoppen is bij zijn vriendje Kabila ?

In diezelfde logische lijn van het weigeren van een onderzoekscommissie, is
het dan ook niet te verwonderen dat de regeringsmeerderheid in het
eindrapport en aanbevelingen de vermelding van de experts geschrapt heeft
om verder te onderzoeken of er geen burgerlijke en strafrechterlijke procedure
kan opgestart worden tegen die managers en bestuurders die de werkelijke
verantwoordelijken zijn voor de grootste bankroof uit de Belgische
geschiedenis. En dan is het al te gemakkelijk om in het tv programma de 7de
dag uw vel te redden door te zeggen dat het opstarten van zo’n procedure de
taak van het gerecht is. Dit is onzin. Een veel krachtiger, een veel moediger
signaal zou het geweest zijn om dit in het rapport en in de aanbevelingen te
zetten en daarin de minister van justitie op te roepen gebruik te maken van
haar positief injunctierecht. Hoewel zelfs dat niet nodig was: de commissie
kan wel degelijk zelf naar de procureur des konings stappen en klacht
indienen. Dat zou pas een signaal geweest zijn. Al het andere is kletspraat en
ons kent ons, ons beschermt ons.

Het pleit voor het doorzicht en de politieke ongebondenheid en - mag ik
zeggen de politieke incorrectheid – van de experts dat zij de moed hebben
gehad om dit voorstel in te dienen. Ik vrees voor hen dat zij geen derde keer
zullen gevraagd worden om in de toekomst nog bijzondere of
onderzoekscommissies van het parlement bij te staan. Maar misschien zijn ze
daar omwille van het hallucinante en chaotische verloop van de vergaderingen
wel niet rouwig om. Hun dunk over de zo geprezen Belgische democratie moet
de voorbije week een serieuze knauw gekregen hebben.

Wat betreft de redenen van het tweede Dexia debacle: natuurlijk is er de
bankencrisis, zelfs erger de systeemcrisis, natuurlijk zijn de laatste managers
en bestuurders ingehaald door de tijd, natuurlijk is het altijd de schuld van de
voorgangers, natuurlijk is er de schuldige lichtzinnigheid van de
kredietbeoordelaars, natuurlijk is er de Zuid-Europese schuldencrisis,
natuurlijk is er de berichtgeving in de diverse perskanalen, enz…
Maar er is natuurlijk meer dan dat. Wat ons betreft is ook gebleken uit de
zittingen van de commissie dat het business model van Dexia van meet af
aan fout zat. Dexia moest en zou de grootste speler worden in de markt van
de overheidskredieten. Een wereldspeler. En dus was een fusie met de 2
Belgische banken die zich in de jaren negentig blijkbaar aandienden geen
optie en dus moest het een fusie worden tussen het toenmalige Belgische
Gemeentekrediet en het Franse Crédit Local de France, een binationale groep
dus. L’histoire se répète, herinner u de saga rond Sabena, Fortis bank,
Electrabel, Tractebel, enz…België, Vlaanderen een Franse kolonie.

Een binationale groep volgestopt met hetzij politieke drop-outs, hetzij de
vriendjes en de protégés in de raden van bestuur en zelfs delen van het
management. Politiek benoemden, waarvan een deel de revue gepasseerd
zijn tijdens de commissiezittingen en die vandaag bijna om ter hardst roepen:
“wir haben es nicht gewusst”. En zelfs hier, zo is vorige week gebleken tijdens
de verschillende interpellaties in de Kamer, zelfs hier trekt men geen lessen,
maar gaat men in dit land verder met de oude politieke cultuur van de politieke
benoemingen.

Een binationale groep waar grote leningen aan lokale besturen werden
toegestaan op lange termijn en daarvoor, bij gebrek aan eigen fondsen, dan
maar duur geld geleend werd op korte termijn. Dit is roepen om miserie!

Een binationale groep die scheef stond van de transfers. Transfers, uiteraard
van Noord naar Zuid, van Brussel naar Parijs , daar zijn we goed in.

Een binationale groep met alle cultuur verschillen van dien. Waar, zo blijkt ook
uit de hoorzittingen, de Franse cultuur er veel meer een van inmenging in het
management was, “hands on”. En de Belgische cultuur die er een was van
“laisser faire, laisser aller” ofte “hands off”. Met alle gevolgen van dien.
Cultuur verschillen die we trouwens ook terugvinden in de onderhandelingen
over de staatsgaranties, die bij de eerste Dexiacrisis in overvloed door België
werden toegekend. België dat opnieuw, om God weet welke reden, in de
herfst van vorig jaar 54 miljard van de totale 90 miljard Euro waarborgen op
zich nam, als bij toeval dezelfde 60% van de waarborgen als voorheen.

Cultuurverschillen die de CEO van Dexia er ook vandaag nog toe aanzetten
om hooghartig te bijten in de hand die hem voedt met een dreigement om de
Dexia Holding failliet te laten gaan als de Belgische staat blijft aandringen op
een ernstige vergoeding voor die garanties.

Het verhaal, dames en heren, het verhaal van Dexia is zoals het verhaal van
België: een verhaal van gloriol en hoogmoed, hoogmoed om mee te spelen
met de groten in deze wereld. Maar dat helaas wel gebeurd is op de kap van
de belastingbetaler, op de kap van de kleine spaarder en niet in het minst op
de kap van de hard werkende werknemers van Dexia, die vandaag iedereen
schijnt te vergeten. Behalve de top die zichzelf bedient met bonussen en
gouden handdrukken.

Megalomanie noemt men dat en dat is een ziekte… dé Belgische ziekte.

De Belgische ziekte waar vandaag even iedereen afstand van neemt en
niemand nog gevonden wordt om het stuur van het zwalpende Dexia schip
over te nemen. Zegt dat op zich al niet genoeg?

Diezelfde Belgische ziekte die de top van het land ertoe heeft aangezet om de
Gemeentelijke Holding, Arco en andere referentie aandeelhouders van Dexia
te verplichten om eind 2008 deel te nemen aan een kapitaalsverhoging… van
Dexia, door een lening aan te gaan… bij Dexia, met als garantie aandelen
van… Dexia. In het buitenland, collega’s, is dit de beste Belgenmop van de
laatste decennia.

Gevolg van het Dexiadebacle: de vereffening van de Gemeentelijke Holding
en van Arco. Maar geen paniek vrienden van het ACW: we doen even of de
vele honderd duizenden Arco coöperanten spaarders zijn en we garanderen
ook hen zoals echte spaarders hun centjes. De federale staat, de
belastingbetaler dus, heeft toch geld genoeg nietwaar. En meteen is de Arco-
top en het ACW uit de wind gezet. Met dank aan Leterme, met dank aan de
CD&V, maar vooral met dank aan de Waalse partijen die hier op ingegaan
zijn.

Alleen al om het deksel van deze stinkende beerput te lichten is het
vooralsnog noodzakelijk om tot een onderzoekscommissie over te gaan.

En laat ze dan maar ineens nagaan of de redding van het ACW en de garantie
voor de Arco coöperanten de echte reden is dat de CD&V plots haar bocht in
de regeringsonderhandelingen genomen heeft, een voor Vlaanderen
catastrofale staatshervorming geslikt heeft en toegetreden is tot de regering Di
Rupo I, die in Vlaanderen geen meerderheid heeft. Het establishment sluit de
rangen.

En … aangezien inderdaad de commissieleden van de meerderheid hun
mening op voorhand klaar hadden, stelt vandaag, ongeveer 6 maand en meer
dan 1000 uur vergaderen later, de commissie in de plenaire haar eindrapport
en aanbevelingen voor… en wordt operatie doofpot voltrokken.

Resultaat, zoals eerder gezegd, een goed rapport, dat als het van de experts
en 6 van de 14 commissieleden had afgehangen nog heel wat kritischer had
kunnen zijn maar vakkundig onthoofd is door de meerderheid. Van de
oorspronkelijk 35 blz aanbevelingen overleefden er uiteindelijk 13 blz ofte een
60-tal aanbevelingen de stemmingen. Stemmingen gedicteerd door de PS.

Belangrijk is dan ook, zoals een van mijn collega’s uit de oppositie het stelde,
te weten welke aanbevelingen het niet haalden. Ook het Vlaams Belang had
21 aanbevelingen gedaan. Mijn collega Hagen Goyvaerts zal hier verder op
ingaan. Op 2 na, die het als het ware per ongeluk overleefd hebben, zijn onze
aanbevelingen allemaal door de meerderheid zonder vorm van discussie van
tafel geveegd. Opnieuw op ordewoord van de PS: “ on n’accepte pas des
propositions d’un parti facho”, quote unquote. Over fascisme gesproken,
dames en heren van de PS!

En het resultaat? Dat is braaf maar beschamend, een gemiste kans, kortom
“de berg heeft een muis gebaard”. Het Vlaams Belang zal dan ook die
aanbevelingen niet goedkeuren. Omdat we bovendien ervan overtuigd zijn dat
ze hetzelfde leven beschoren zullen zijn als de aanbevelingen van de
bijzondere commissie Financiën na de vorige bankencrisis. Daarover buigt
zich vandaag een opvolgingscommissie om uit te maken hoever het er mee
staat. Ik vrees het ergste. Hopelijk wordt het niet wachten op de volgende
catastrofe.

En collega’s, ook de commentaren in de pers, binnen- maar ook buitenlandse
pers, zijn niet mis. Ze liegen er niet om. Heel eerlijk gezegd, ik heb mijn best
moeten doen om scherper uit de hoek te komen dan die verzamelde pers. Die
is, ondanks haar traditionele, hondstrouwe vaderlandsliefde, vernietigend.
Maar helaas maakt één zwaluw de lente niet. Aan die vooral Vlaamse pers de
vraag wanneer ze nu eindelijk ook eens hier de juiste conclusies gaat trekken?
Verlaat nu eindelijk eens het heilloze pad van de belgitude, stop ermee aan te
schurken tegen het establishment, ontmasker de gebakken lucht van
confederalisme dat de Belgische ziekte zal bestendigen en begeleidt als vrije
en vranke pers Vlaanderen naar zijn lotsbestemming: die van een
onafhankelijke staat in Europa. Dat is de enige remedie tegen die Belgische
ziekte!

Hetzelfde geldt trouwens voor de collega’s van de andere oppositiepartijen. En
uiteraard zullen we samen blijven aandringen op een onderzoekscommissie.
Uiteraard zullen we samen blijven eisen dat de schuldigen van dit
casinokapitalisme, tot en met de schuldigen door verzuim, voor de rechtbank
komen. Maar ook aan jullie vraag ik om uit het gebeuren de juiste conclusies
te trekken.

De conclusie dat als puntje bij paaltje komt het Belgische establishment zich
schrap zet. Ze de belastingbetalers, de spaarders en de werknemers in het
gezicht uitlachen en overgaan tot de orde van de dag. “I scratch your back,
you scratch mine.”

De conclusie dat die Belgische ziekte het échte verrottingsproces is, dat zal
blijven voortwoekeren tot en met het Belgische ontbindingsproces!

Bruno Valkeniers

28 maart 2012

De papa van het Beest van Toulouse  is niet tevreden. Zijn zoon heeft 7 mensen omgebracht onder wie 3 kinderen. Papa, een gewezen drugshandelaar is gevlucht naar zijn Prachtland Algerije en laat daar luidruchtig van zich horen.  De Fransen van bloc-identitaire stellen voor, de RAID (de oproerpolitie die het Beest afknalde) ook op de Papa af te sturen. Het zal vermoedelijk niet mogen. Papa is een slachtoffer die zijn kientje verloren heeft en daar wordt omzichtig mee omgesprongen.

(dank aan Roodbol )

U kent zeker het vrolijke gezegde, waarmede we vrienden of kennissen ontvangen : "Kom maar binnen, hier moet je niet werken".

Datzelfde gezegde wordt al jaren toegepast in de politiek voor alle wildvreemden die zich in het landeke van gratis-centjes nestelen en geef-er-een-lap-op als ze moeilijk doen.  Gisteren schreven we over de bankroete toestand van het land en van de lokale OCMW's.  Misschien zijn er lezers die denken, ach die Angeltjes zeuren er op los maar we leven nog steeds in het land van belofte.

Vandaag krijgen we gegevens binnen van het Antwerpse OCMW, vermoedelijk de grootste openbare sociale instelling van het land, en van die cijfers worden we niet vrolijk. Ook al bevestigen zij voor een groot stuk onze bewering dat massa's geld verdwijnen voor lieden die hier niets te zoeken hebben en die geen enkele bijdrage leveren voor onze gemeenschap. Deze situatie moet zelfs voor Patrick Janssens een bittere ontgoocheling betekenen, want zijn "Voor wat, hoort wat" wordt vierkant ontkend.

Uit de OCMW-kwartaalmonitor "Maarschappelijke Integratie" van het laatste kwartaal 2011 leren wij  dat 77% van de bijstanddossiers op naam van asielzoekers en geregulariseerden komen.   Dit gigantische cijfer ligt 11% hoger dan het jaar voordien. Cijfers over het aantal allochtonen dat leefloon trekt, is bij het OCMW niet beschikbaar.  Uiteraard niet : deze gegevens zouden een schokgolf van verontwaardiging oproepen.

Aan het huidige instroomritme is het onmogelijk om nog een efficiënt inburgeringsbeleid te voeren. Aan de lopende band worden er inburgeringcursussen en taallessen gegeven. Maar vele asielzoekers kennen na jaren  onvoldoende Nederlands om tewerkgesteld te worden. Tienduizenden blijven via het systeem van sociale tewerkstelling en de werkloosheidsvergoedingen ten laste van de overheid met slechts één kans op vier om nadien via de reguliere arbeidsmarkt een job te vinden, op eigen benen te staan en zelf bij te dragen aan onze maatschappij. 

Het begeleidingstraject duurt gemiddeld 4 à 7 jaar. Antwerpen telt 10.000 vacatures die niet ingevuld geraken omdat er geen personeel kan gevonden worden dat het Nederlands voldoende machtig is. We zitten opgescheept met duizenden zogenaamde ingeburgerde medeburgers die 100% ten laste vallen van de belastingsbetaler, maar niet - en allicht nooit – zullen bijdragen aan het sociaal zekerheidssysteem. Daarom ook is een immigratiestop voor Antwerpen ej voor gans Vlaanderen noodzakelijk.

Dit zijn ontwikkelingen en realiteiten die wij danken aan de lankmoedige politici die Sinterklaas blijven spelen met het geld van de gemeenschap, de socialisten op kop maar lafhartig gevolgd, zoals steeds, door de socialistische tjeven en de socialistische liberalen. Dit is ook de reden dat er over deze gegevens angstvallig gezwegen wordt in de media. De bugers moeten niet verontrust worden. Het schip zinkt en het orkestje speelt In the Mood.

Ray

Het Nieuwsblad titelt : Leger betaalt reisjes van koning Albert. En wie betaalt het Leger ?  Juist, ja. 

Koning Albert heeft vorig jaar dertig reizen gemaakt met een legervliegtuig. De factuur van € 229.565 werd betaald door het leger.  Dat wil zeggen zowat 7500 per trip met dit enorme vliegtuig.  Wie gelooft deze Quatsch ? Defensie levert ook de bemanning voor het koninklijk jacht Alpa. Deze grap zou zogenaamd 11.475 euri kosten.  En als we dat niet geloven, worden er andere leugencijfers voorgeschoteld. 

Dames en Heren, wij worden genaaid. En geen klein beetje. 

 http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G3H3O2448

In een klein bedrijf weet iedereen wie de baas is en neemt deze laatste alle beslissingen die prompt worden uitgevoerd. Bij grotere bedrijven weet men ook wie de baas is maar hier zal deze rekening moeten houden met de vertegenwoordigers van de aandeelhouders wanneer er belangrijke beslissingen moeten genomen worden. Het eventuele nadeel is  soms dat hierdoor bij de uitvoering van de voorgestelde beslissing vertraging kan ontstaan maar anderzijds is er het voordeel dat meerdere personen nadenken over eventuele nadelige gevolgen en kunnen tussenkomen om de beslissing aan te passen of zelfs gewoon af te voeren.

Vroeger werkte een overheid zoals een grote onderneming met dezelfde voor- of nadelen op gebied van beslissingsbevoegdheid. Maar de laatste jaren is er op overheidsgebied zeer veel veranderd. Om steeds maar méér vrienden; relaties en partijgenoten aan een stukje van de grote taart te willen helpen, hebben onze beroepspolitiekers de beslissingsmacht in steeds meer stukjes geknipt. Bijna ieder initiatief van de burger heeft een reeks goedkeuringen nodig die soms tot in het absurde gaan.

Een prachtig voorbeeld is een belangrijk bouwproject in Machelen dat de naam UPLACE draagt. Wij willen ons niet uitspreken over de voor- of nadelen van dit project maar weten alleen dat dit initiatief reeds jaren wacht om de nodige vergunningen te bekomen. Dit is een nefaste situatie voor de initiatiefnemers die bij steeds stijgende opstartkosten nooit meer weten of hun initiatief nog wel zal kunnen worden gerealiseerd. Maar toen uiteindelijk de vertegenwoordigers van de regering, waaronder Minister Muyters en Vlaams President Peeters, een reeks documenten ondertekenden en verplichtingen aangingen bleek het jarenlange hangende probleem uiteindelijk opgelost te zijn. Maar dan blijkt plots dat weer een nieuwe instantie roet in het eten komt gooien en voor vroegere genomen beslissingen of gegeven adviezen het geweer van schouder heeft veranderd. Hierdoor wordt overduidelijk dat er in ons land geen enkele vorm van rechtszekerheid meer bestaat. De initiatiefnemers van UPLACE weten niet meer op welk been te staan en overwegen reeds mogelijke juridische stappen tegenover de Vlaamse overheid die blijkbaar niet over voldoende bevoegdheden beschikte toen ze een reeks beslissingen heeft genomen. De kostprijs van deze nu ontstane chaos zou voor de belastingbetaler enorm kunnen oplopen. Het feit te moeten vaststellen dat in ons land zelfs een Minister President en een Minister door enkele ambtenaren kunnen teruggefloten worden maakt alleen duidelijk dat we inderdaad in een apenland leven.

Bovendien, en zonder in deze zaak enige stelling te nemen, kunnen we alleen vaststellen dat het voornaamste argument om deze toelating te verlenen volgens de betrokken beroepspolitiekers de zogenaamde schepping van duizenden arbeidsplaatsen was. Dit is het beste bewijs dat onze politiekers niet meer weten waarover ze spreken. Ze mogen van ondergetekende aannemen dat heel dat project geen enkele arbeidsplaats oplevert tenzij tijdelijk voor wat de bouwwerken betreft. Na de start zullen er op andere plaatsen juist evenveel arbeidsplaatsen verdwijnen als het aantal dat bij het UPLACE project zogezegd werden geschapen. De enige juiste vaststelling zal zijn dat er een paar duizend arbeidsplaatsen zullen VERPLAATST worden: noch min noch meer.

Dit neemt niet weg dat we de aandeelhouders van UPLACE alle sterkte toewensen en hen de raad geven om te overwegen hun toekomstige investeringen buiten ons apenland trachten te realiseren. In de huidige omstandigheden heeft geen enkele zakenman of geen enkel bedrijf nog enige rechtszekerheid.

Men zegge het voort ...

Freddy Van Gaever

Enkele dagen nadat de poltie het Beest van Toulouse heeft neergeschoten, stappen jonge moslims in een wijk van Toulouse op ter nagedachtenis aan de moordenaar van 7 onschuldige mensen.  Hoe mooi kan de islam zijn.

Wij zijn  niet verbaasd over de verregaande uitspraken van vice-premier Vanackere nopens de splitsing van de nationale partijen en de creatie van een federale kieskring. Vanackere ontpopte zich de voorbije jaren immers steeds duidelijker als een reactionaire unitarist, die heimwee heeft naar het oude België. Net zoals een hele reeks andere Nederlandstalige politici uit Brussel is de man in de greep gekomen van een merkwaardig Stockholmsyndroom, waardoor hij de beste woordvoerder is geworden van de meest absurde Franstalige eisen.

Toch willen we snel duidelijkheid van CD&V over de uitspraken van Vanackere inzake de federale kieskring. De invoering daarvan zou immers betekenen dat BHV zou worden uitgesmeerd over het hele land, zodat de tronies van Maingain en Di Rupo niet alleen in Halle-Vilvoorde, maar voortaan ook in Hasselt en Knokke tegen de muren zouden hangen. Wij zijn benieuwd ofCD&V-voorzitter Beke zich kordaat van de uitspraken van Vanackere distantieert.

Wat de splitsing betreft van de nationale partijen raden we Vanackere aan een goed boek te lezen over de naoorlogse geschiedenis van dit land. Hij zal daarin onder meer kennis maken met het schrijnende en tergend trage ontbindingsproces van de unitaire CVP. Een belangrijke hoofdrolspeler die de vice-premier ongetwijfeld zal ontmoeten is een zekere Leo Vanackere, die 14 jaar lang nationaal secretaris was van de Vlaamse vleugel van de CVP.

Bron : Bruno Valkeniers

Nadat op maandag 19 en dinsdag 20 maart jl. onder enorme tijdsdruk van de meerderheidspartijen het verslag van de commissiewerkzaamheden werd afgehaspeld, werd op vrijdag 23 maart de bespreking van de aanbevelingen aangevat.

Wie dacht dat het om een gefundeerde en doorwrochte bespreking van de voorstellen van de verschillende fracties en experten zou gaan kwam van een kale reis thuis. Vele zinvolle aanbevelingen van de experten werden door de meerderheidspartijen, onder aanvoering van een kadaverdiscipline van de PS, uit de aanbevelingen geschrapt. Andere aanbevelingen van de oppositiepartijen (hoe zinvol deze ook waren) werden niet op hun inhoud beoordeeld maar vakkundig weggestemd. Het ging de meerderheidspartijen blijkbaar allesbehalve om het inhoudelijke aspect.

Het resultaat is dan ook bedroevend. Over de rol van de aandeelhouders mag er geen aanbeveling komen. De aanbevelingen over de hervorming van de controle op de financiële sector werden dermate afgezwakt of uitgehold dat we terecht van een operatie doofpot kunnen spreken. Wat overblijft is grotendeels gebakken lucht.

Het Vlaams Belang is niet verbaasd dat het hele werk van de afgelopen maanden op een dergelijke manier eindigt. Het was van bij aanvang duidelijk dat de meerderheidspartijen onder leiding van de PS niet op zoek wilden gaan naar de werkelijke redenen en verantwoordelijken van het hele Dexia debacle. Getuige de continue weigering tijdens de zittingen om tot op het bot te gaan en de onderste steen van de waarheid naar boven te halen. De PS en haar waterdragers (CD&V en Open VLD) hebben ernstig parlementair werk van in den beginne vakkundig afgeblokt en dragen dan ook een niet te onderschatten verantwoordelijkheid.

Het is duidelijk dat het Belgisch establishment geen lessen wenst te trekken uit de grootste bankroof van de afgelopen decennia waar de belastingbetaler nog jaren mee opgezadeld zit.

Alle politieke vriendjes in de Raad van bestuur en het management van de Dexia groep, de Gemeentelijke Holding en ARCO kunnen op beide oren slapen: België en de meerderheidspartijen gaan over tot de orde van de  dag.

Bron : VB

De FIVB, de Internationale Federatie van Volleyball heeft een einde gemaakt aan de bikiniplicht in het zand.  Een teleurstelling voor de mannelijke fans.  Maar er is nog hoop want een groot aantal van de vrouwelijke beoefenaars van deze balsport zullen ook in de toekomst geen afstand willen doen van hun tweedelig badpak.  De Duitse Sara Goller stelde haar fans gerust: “Voor ons is het gewoon werkkledij – wij voelen ons er goed in.” 

Tot nu toe mochten de broekjes niet breder dan 7 cm zijn.  In de toekomst mag er heel wat meer stof in zitten: zelfs tot 3 cm boven de knie.  Het bovenstuk mag naar keuze met of zonder mouwen gedragen worden.  De FIVB wil met de nieuwe kledingcodex met alle landen rekening houden, waar “de atletes omwille van de strenge kledingsvoorschriften in verband met religieuze of ethische redenen niet mochten deelnemen”. 

Ze zullen het graag horen, daar aan de andere kant van het Kanaal.  De Britse regering had immers bijna dubbel zoveel toegangstickets gekocht voor deze optisch aantrekkelijk sport bij de Olympische Spelen dan voor de lichte atletiek. Het lokte zelfs een parlementaire vraag uit van de Labour volksvertegenwoordiger en voormalige minister van sport, Gerry Sutcliff: “Kunt u het grote interesse voor beachvolleybal bij de ministers en staatsambtenaren verklaren?”  Er werden immers 410 Olympiatickets voor beachvolley gekocht en slechts 246 voor lichte atletiek.  Hier ziet u waarom: http://youtu.be/y8uqqk2dlXQ

Zelfs een sporttak, die op de glorieuze stranden van Zuid-Californië en Hawaï ontstaan is in de twintiger jaren, kan niet ontsnappen aan de multiculturele waanzin.  Wat volgt ? 

Floriaan Terbeke

Bron: 20 Min. onLine

Het aantal inwoners in Vlaanderen van Marokkaanse en Turkse afkomst ligt 5 en 5,7 keer hoger dan we op basis van nationaliteit zouden denken. Dat schrijven de kranten van Corelio op basis van berekeningen van de studiedienst van de Vlaamse regering.

Het aantal personen van vreemde afkomst in Vlaanderen wordt behoorlijk onderschat, zo blijkt. Zeven procent heeft een vreemde nationaliteit, maar heel wat meer mensen zijn oorspronkelijk van vreemde afkomst. Sommige migranten verwerven na een tijdje immers de Belgische nationaliteit. Hun kinderen worden zelfs als Belg geboren.

Voor kinderen die nog bij hun ouders wonen, werd gekeken naar de oudste nationaliteit van vader of moeder. Daaruit blijkt dat begin 2011 niet 7, maar 15 procent van vreemde afkomst was. Bij de jongsten, kinderen tussen 0 en 5 jaar, gaat het zelfs om 25 procent.

De meeste mensen van buitenlandse afkomst komen uit Europese landen, Marokko en Turkije. De top drie landen zijn Nederland, Marokko en Turkije. Italië volgt op grote afstand op de vierde plaats. Mensen van Nederlandse herkomst wonen vooral in de grensstreek met Nederland, personen van Zuid-Europese en Turkse herkomst vooral in Limburg.

Wie van Marokkaanse herkomst is, heeft zich vooral tussen Antwerpen en Brussel gevestigd. De onderzoekers Edith Lodewijckx en Jo Noppe besluiten dat het aantal personen van vreemde afkomst 2,2 keer hoger ligt dan het aantal personen met een vreemde nationaliteit. Bij jongeren tot 17 jaar gaat het om een onderschattingsfactor van 3,4.