Men zegge het voort (nr 807)


Bij herhaling hebben we geschreven dat vele wetten totaal zinloos zijn en op termijn véél grotere problemen veroorzaken dan het zogenaamde euvel dat men aan de bron wou verhinderen.
Kijken we even hoe het probleem i ontstaan van de landbouwtractoren, waarvan de kranten nu vol staan. Iedere dienst of product heeft een prijs en wanneer de overheid meent deze prijs op een artificiële wijze te moeten manipuleren dan gaan steevast na verloop van tijd de poppen aan het dansen.
In ons land wordt diesel geproduceerd en deze heeft een bepaalde kostprijs. Het is reeds erg genoeg dat de overheid deze prijs opdrijft door er accijnsen op te heffen. Maar dan moet men natuurlijk de lat voor iedereen gelijk leggen en moeten alle gebruikers die verhoogde prijs betalen. Maar in ons apenland is alles mogelijk en menen de beroepspolitiekers het recht te hebben steeds enkelen van hun sponsors, beschermelingen of kiezers te mogen vertroetelen.
Zo stemde men op zekere dag een wet , waarschijnlijk onder druk van de Boerenbond, waardoor landbouwers niet dezelfde dure diesel meer zouden moeten betalen voor hun tractoren. Aangezien het hier echter over eenzelfde product ging waarmede alle diesel personen- en vrachtwagens rijden bleek de mogelijkheid tot fraude evident. Daarom zocht men naar een oplossing om van eenzelfde product toch twee verschillende producten te maken. Eureka! Men zou aan de goedkope versie een kleurstof toevoegen. Er werd, louter toevallig, voor de rode kleur gekozen en vandaar de benaming "rode mazout" of "rode diesel" om de goedkopere brandstof, waarmede landbouwtractoren rijden, aan te duiden. Het verschil in prijs is alleen het gevolg van een verschil in de belasting die de overheid heft op die nu twee geworden soorten diesel.
Gelet op het belangrijk verschil in prijs tussen normale en rode diesel zijn er steeds meer personen die het toch proberen met de goedkopere versie op de wegen te gaan rijden. Daarom heeft de overheid het aantal controleurs , die er feitelijk nooit hadden moeten zijn en die een totaal onproductieve taak vervullen, steeds moeten opdrijven en worden er nu maandelijks tientallen boetes uitgedeeld met een hele nutteloze administratie als gevolg.
Maar deze wet heeft ook voor een ander staartje gezorgd. Steeds meer landbouwers of zelfs personen die niets met de landbouw te zien hadden begonnen zware tractoren te kopen die tegen een veel lagere kostprijs goederen konden vervoeren dan het wagenpark van de beroepsvervoerders. Bovendien bleken de chauffeurs van deze tractoren niet onderhevig te zijn aan dezelfde rijbelasting als de beroepsvervoerders en dienden zich ook niet te houden aan de strenge reglementen op gebied van rij- en rusttijden.
Stilaan werden de, door de overheid zelf in het leven geroepen misbruiken, onhoudbaar voor sommige wegvervoerbedrijven. Zo stelde men vast dat er b.v. in onze hoofdstad geen twee dozijn landbouwbedrijven meer bestaan maar er de laatste maanden niet minder dan een duizendtal zware tractoren rondreden of ongeveer dertig tot veertig zware tractoren per boerderij.
In heel het land hebben de verkopers van zware tractoren gouden zaken gedaan en er een paar duizend stuks van verkocht. En nu gaat de overheid deze door haar zelf veroorzaakte vorm van misbruik terugsleutelen. Men gaat nu opnieuw wetten en reglementen stemmen om die ontsporing terug tegen te gaan. Hoevele recente eigenaars van zware tractoren die misschien zware leningen zijn aangegaan voor het uitoefenen van diensten die volledig wettelijk waren en slechts door een stupiede overheid werden gecreeerd zullen nu in financiele moeilijkheden geraken? Hoevelen zullen zich tot de rechtbanken wenden omdat ze hebben geinvesteerd in iets dat volkomen wettelijik was maar nu plots hun broodwinning zien verloren gaan? Hoeveel ambtenaren; controleurs en andere medewerkers zal de overheid nu weer nodig hebben om in heel die ontstane chaos terug orde te brengen ?
Ware het nu niet zo triest men zou er kunnen mee lachen. Wat we wel weten is dat bijna onze hele overheid meer en meer met dergelijke fratsen aan elkaar hangt. Er zal op een dag een sterke hand nodig zijn om in dit apenland terug orde op zaken te stellen.
Men zegge het voort.
Freddy Van Gaever
















