Geachte Redactie - 16 mei 2012

Het bouwproject voor de nieuwe Palestijse stad Rawabi in de Westbank is volop aan de gang (afbeelding Joods Actueel)

In De Standaard van vandaag verschijnt het artikel : Israël vernietigt Europese hulpprojecten met als inleiding :  De voorbije twee jaar verwoestte Israël op de Westoever meer dan zestig hulpprojecten, gebouwd met Europees belastinggeld. België dreigt 172.000 euro te verliezen.

Joods Actueel heeft onmiddellijk gereageerd en plaatst de beschuldigingen in het juiste kader. Telkens de kans bestaat in het Westen om Israël een schurkenstaat te noemen, wordt die gelegenheid gretig gegrepen, zonder verder de grond van de zaak te controleren. Je bent een kwaliteitskrant of je bent een regimegazet die de huik naar de wind hangt. Wat De Standaard is, weten wij al lang : een pretentieuze redactie die meedrijft op de stroom van politiek-correcte desinformatie.  Er zijn zo veel emoties gemoeid met dit eeuwig aanslepende Midden-Oosten conflict en de situatie ter plekke is dermate complex dat een simpel "ik beschuldig" enkel kan mits grondige evaluatie. Hierna het gedetailleerde antwoord van Freilich.

Misleidend artikel over NGO-projecten in Palestina

Het bouwproject voor de nieuwe Palestijse stad Rawabi in de Westbank is volop aan de gang
In De Standaard van dinsdag 15 mei verscheen het artikel Israël vernietigt Europese hulpprojecten. De auteur van dit artikel houdt een belangrijk deel van het verhaal achter waardoor de argeloze lezer voor de zoveelste keer een eenzijdig beeld wordt opgedrongen van het Israëlisch-Palestijns conflict. Het artikel laat uitschijnen dat  de meeste projecten van Europese ngo’s worden vernietigd, dat klopt niet.

Het is immers cruciaal om in deze context te weten dat er in de Oslo-akkoorden drie verschillende gebieden werden gedesigneerd. Zone A, waar de meeste Palestijnen wonen, kwam zo onder Palestijns bewind voor wat betreft veiligheid en administratie, zone B kwam onder Palestijns bewind voor de administratie maar bleef onder Israëlische controle voor de veiligheid terwijl in zone C de  Israëlische controle voor beide aspecten bleef gelden.

De bedoeling van deze akkoorden was de Palestijnen de volledige vrijheid te geven om zelf hun administratie te regelen, van de ophaling van huisvuil tot het bouwen van scholen. En dat is goed gelukt ook want onder dit akkoord valt 96% van de Palestijnse bevolking in Zone A en B. Dat betekent dat ze zelfstandig kunnen instaan en beslissingen nemen over alle administratieve taken, dus ook het uitreiken van bouwvergunningen. Slechts 4% van de Palestijnen zou nog onder Israëlische controle resorteren. Al bij al toch een zeer gunstige regeling voor de Palestijnen, trouwens dat was de reden dat ze samen met Israël het akkoord ook hebben goedgekeurd.

Het artikel in De Standaard ging dus over de problemen voor die overige 4%. Maar dat kon je nergens lezen in het stuk waardoor je als lezer niet anders kon dan concluderen dat Israël alle projecten van ngo’s dwarsboomt.

“Vergunningen worden vaak geweigerd en de procedure is enorm tijdrovend en discriminerend”, stelt Broederlijk Delen in het artikel. Dat is manifest onjuist. Van de 182 projecten die voor 2011 werden ingediend voor zone C kregen 119 wél toestemming, in 19 gevallen was er een weigering terwijl 44 projecten nog wachten op een goedkeuring. (officiële cijfers van NGO Monitor, Jason Edelstein, communicatie directeur)

Dat de procedure tijdrovend is klopt dan weer wel, maar daar zijn goede redenen voor. Elk project moet goed worden geanalyseerd omdat na de final-status onderhandelingen, die er ooit zitten aan te komen, het mogelijk is dat het grondgebied nog van eigenaar kan wisselen. Indien Israël nu een project zou goedkeuren waarbij het gebied later, in een akkoord, onder Israëlische controle zal vallen, dan zijn de Europese subsidies voor Palestijnse projecten eveneens een maat voor niets geweest. De hamvraag is dus of NGO’s zelf niet achteloos met Europese/Belgische gelden omspringen.

Trouwens, ook bij ons kennen bouwvergunningen soms een omslachtige procedure , denk maar aan het bouwen van een “tunnel of een brug” in Antwerpen of aan UPlace in Machelen. Het ware probleem is dat de Europese ngo’s simpelweg niet willen wachten op de nodige vergunningen en dan maar illegaal projecten op poten zetten. Ze doen dat enerzijds omdat ze op Europees geld zitten dat ze moeten uitgeven en anderzijds, net om conflicten uit te lokken met Israël.  Dat NGO’s, waaronder Broederlijk Delen, liever focussen op de 4% procent van het gebied waar inderdaad de procedures om voornoemde redenen minder eenvoudig zijn  – terwijl aan het overgrote meerderheid, 96% van de Palestijnse bevolking, wordt voorbij gegaan – is geen toonbeeld van vredeswil.

Vergeet bij dit alles niet dat Israël zelf een bouwstop heeft ingesteld voor de Westbank (niet voor Oost-Jeruzalem waar we steeds over lezen, maar daar gaat het hier niet om) hetgeen betekent dat er géén nieuwe nederzettingen meer worden gebouwd. Enkel bestaande dorpen mogen uitbreiden omwille van de bevolkingsaangroei maar van het opzetten van nieuwe steden kan er geen sprake zijn. De filosofie die daarachter schuilt is dezelfde: zolang de final-status akkoorden niet zijn afgerond is het geen goed idee om nieuwe Israëlische dorpen te bouwen als die mogelijkerwijze  in de toekomst bij de Palestijnse staat zou terecht komen.

De juiste conclusie is minder extremistisch dan de NGO-standpunten willen doen geloven en luidt dat de huidige impasse slecht is voor alle partijen. Zowel voor Israël als voor de Palestijnen. Het is dan ook bijzonder spijtig dat de Palestijnse regering weigert – want daar gaat het om, een botte weigering – om zelf nog maar aan tafel te zitten met de regering in Jeruzalem om te praten over de final-status akkoorden. Israël gaat natuurlijk ook niet helemaal vrijuit maar in deze zaak enkel de Joodse staat met de vinger wijzen is onjuist en oneerlijk. Wat mij betreft is de auteur van het artikel in De Standaard is mee verantwoordelijk voor de eenzijdige berichtgeving, dat had kunnen voorkomen worden door het principe van woord en wederwoord te respecteren.

Michael Freilich
Hoofdredacteur

http://joodsactueel.be/2012/05/15/misleidend-artikel-over-ngo-projecten-in-palestina/

 Met dank aan Sam van Rooy en Tanguy Veys voor hun opzoekingen via Facebook.

Tjeven Vanackere en Jean-Claude Juncker : het landje B en het landje L regelen onder mekaar de verdere ondergang van de Eurozone en de Euorpese Unie.  Merkel is haar Sarkootje kwijt en moet het doen met de rode neofiet Hollande.  Er heerst paniek in de Europese barak.  Barroso wil de Grieken lozen, Van Rompuy zoekt het einde van de tunnel, terwijl zijn vrouw aan het uitkijken is voor een bijverdienste.

Griekenland kan niet zomaar de eurozone of de Europese Unie verlaten. De regering in Athene zal met de andere EU-lidstaten moeten onderhandelen over een vertrek. De andere landen kunnen de Grieken ook niet dwingen weg te gaan, de Grieken zullen het zelf moeten willen. De eurozone van nu 17 EU-lidstaten vloeit voort uit de Europese Monetaire Unie (EMU) met de euro als gezamenlijke munt. Deze EMU is vastgelegd in het zogenoemde Verdrag betreffende de Europese Unie (Europees Verdrag). In artikel 3, paragraaf 4 luidt het: De Unie stelt een economische en monetaire unie in die de euro als munt heeft.

Aan het Europees Verdrag is een verdrag gekoppeld over de werking van de Europese Unie. In dit tweede verdrag is in een reeks artikelen het monetair beleid vastgelegd. Verder zijn er specifieke bepalingen voor de lidstaten met de euro en overgangsbepalingen voor landen die de euro nog niet hebben ingevoerd. Maar over een uittreden uit de eurozone wordt niet gesproken.

Als het om het vertrek uit de Europese Unie gaat, is inmiddels wèl wat geregeld. Artikel 50 van het Europees Verdrag werd 2,5 jaar geleden opgenomen. Voor die tijd stond niets zwart-op-wit.

Met artikel 50 is het mogelijk geworden zich uit de unie terug te trekken, maar de lidstaat zal dat voornemen aan de overige lidstaten moeten meedelen. Na onderhandelingen wordt dan een akkoord gesloten over de voorwaarden tot terugtrekking, waarbij ook rekening wordt gehouden met de toekomstige relatie van het vertrekkende land met de unie.

Artikel 50 beschrijft ook de verdere procedure. De lidstaten besluiten met gekwalificeerde meerderheid van stemmen over het akkoord, na goedkeuring door het Europees Parlement. Pas dan is de zaak beklonken.

Juristen zullen zich over de vraag moeten buigen of Griekenland wel uit de eurozone kan stappen, zonder de EU te verlaten. Een mogelijke oplossing kan zijn dat de Grieken de euro tijdelijk loslaten en dat voor het land dezelfde overgangsbepalingen gaan gelden, die nu voor de niet-eurolanden gelden. Griekenland kan dan orde op zaken stellen en uiteindelijk weer toetreden tot de eurozone.

Ray

Bron : Beursduivel

De filosofie van Jean-Claude Juncker uit "Europa Wankelt" : "Wij beslissen iets. We brengen dat dan in het midden en wachten enige tijd om te zien  wat er gebeurt.  Volgt er geen misbaar, breekt er geen opstand uit -want de meesten begrijpen toch niet wat er wordt beslist- dan gaan we weer wat verder.  Stap voor stap, tot er geen terugkeer meer mogelijk is."

Didier Reynders is in de regering van Di Rupo verantwoordelijk voor Buitenlandse Zaken maar hij bemoeit zich nog graag met Financiën. Tjeven Vanackere is not amused. 

Er moet een grote lening komen om infrastructuurwerken in heel België te financieren en op die manier bij te dragen aan het herstel van de economische groei. Dat heeft Didier Reynders, federaal minister van buitenlandse zaken, tegenover de Franstalige krant Le Soir gezegd.

Federaal Volksvertegenwoordiger Annick Ponthier

De Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA) heeft in 2010 voor 95,5 miljoen euro aan werkloosheidsuitkeringen in de ruime zin teruggevorderd. Dat is meer dan in 2008 (86,5 miljoen euro) en in 2009 (83,8 miljoen euro).

Van de teruggevorderde bedragen werd in 2008 50,8 miljoen euro, in 2009 53,4 miljoen euro en in 2010 60,2 miljoen euro terugbetaald. Dat blijkt uit het antwoord van minister van Werk Monica De Coninck op een schriftelijke vraag van Kamerlid Annick Ponthier (Vlaams Belang).

Van de in 2010 teruggevorderde som sloeg 74,1 miljoen euro op werkloosheidsuitkeringen. 14 miljoen euro had betrekking op provisionele vergoedingen die de RVA een werkloze betaalt wanneer hij een beslissing betwist van het ziekenfonds om hem arbeidsgeschikt te verklaren. 4,6 miljoen euro betrof terugvorderingen na toekenning van een niet-cumuleerbaar pensioen met terugwerkende kracht. 2,7 miljoen euro sloeg op provisionele uitkeringen aan werknemers die bij ontslag geen opzeggingsvergoeding betaald kregen.

Met dank aan Annick voor deze cijfers.  Is het ook geweten hoeveel er effectief terug ontvangen werd ?  Terugvorderen is mooi, maar ontvangen zou nog mooier zijn.

Dit is het moment om te verwijzen naar het politieke verleden van ministerin Monica de Coninck, destijds voorzitster van het OCMW in Antwerpen.  Onder haar beleid en verantwoordelijkheid zijn er ettelijke en ongekende miljoenen euri verdwenen in de ziekenhuizen.  Bondig gezegd, komt het hier op neer (maar het was ingewikkelder) : de aangerekende facturen werden gedurende jaren geboekt als ontvangen bedragen. Niemand kreeg ooit een betalingsherinnering, wat natuurlijk niet onopgemerkt bleef bij de patiënten.  Finaal werd de ontvanger van het OCMW aan de deur gezet en bleef de politiek verantwoordelijke, De Coninck,  buiten schot.

Zij werd achteraf zelfs beloond met een ministerportefeuille, alhoewel zij niet had deelgenomen aan de verkiezingen. Het gaat om Monica de Coninck van de socialistische partaai die bij haar aanstelling de hemel werd ingeprezen wegens haar vele talenten en bekwaamheid.

Ray

Bron : De Morgen

“Waarom vrouwenrechten in de wet dienen opgenomen te worden ?  Men moet regeringen verantwoordelijk kunnen houden voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.”

Islamitische volksvertegenwoordigers in Egypte proberen Egyptische vrouwen hun meest elementaire rechten te ontnemen door de invoering van verschillende controversiële wetsontwerpen, die na de goedkeuring en invoering Egypte naar de donkere Middeleeuwen zullen voeren:

-          De webstek Ahram Online meldt dat de islamieten wet nr. 1 van het jaar 2000 – beter bekend als de Khulawet - wensen geannuleerd te zien; de wet kwam er als een alternatief voor de vrouwen, wiens man een echtscheiding weigerde.  De Khulawet staat hen de echtscheiding toe op voorwaarde dat de bruidschat aan de echtgenoot teruggegeven wordt. Wet nr. 1 werd beschouwd als een stap vooruit voor de vrouwenrechten, want vrouwen konden daarvoor niet van hun echtgenoot scheiden volgens haar eigen voorwaarden.

De tegenstanders beroepen zich op de sharia, die vrouwen het recht ontzegt zelf het initiatief te nemen voor een echtscheiding.  Het nieuwsagentschap AINA berichtte erover: volgens de islamitische wetdeskundige en meest radicale tegenstander van de Khulawet, Mohamed El-Omda, zou dit proces een belediging zijn voor de sharia, een slecht verborgen poging om Egypte te verwestersen.

-          Volgens verschillende bronnen zouden islamitische partijen ook een wetsontwerp voorbereiden dat meisjes zal toestaan vanaf de leeftijd van 14 jaar in het huwelijk te treden – in plaats van de huidige minimumleeftijd van 18 jaar.  Zoals bekend gemaakt door Ahram Online hebben salafistische volksvertegenwoordiger de laatste maanden herhaaldelijk geargumenteerd dat er geen minimum leeftijd op het huwelijk kan staan – voor geen van beide geslachten – want in de sharia wordt er nergens melding gemaakt van een minimum leeftijd.  Vrouwenrechtenactivisten proberen in te gaan tegen dit wetsvoorstel: “Een rijbewijs, een mogelijkheid tot stemmen: het kan allemaal pas als je 18 bent of ouder.  Zijn deze zaken belangrijker dan het ouderschap, dan een gezin te stichten?” vroeg Azza Soliman, juridisch raadgeefster van het Centrum voor Egyptische Vrouwen, zich af.  Zij meent dat het fout is de leeftijd voor een huwelijk onder de 18 te brengen – of zelf 12, zoals sommigen willen bereiken.

-          Een controversiële verklaring kwam van mevrouw Azza El Garf, verkozen in het parlement voor de Vrijheid en Rechtvaardigheidspartij, de politieke vleugel van de Moslimbroederschap.  Haar standpunt is klaar en duidelijk: ze is het niet eens met het verbod (2008) op genitale verminking; ze verwijst ernaar als plastische schoonheidschirurgie in plaats van een barbaarse praktijk.

-          Egyptische media berichtten onlangs nog over een wetsontwerp waarbij de man nog tot zes uur na het overlijden van zijn echtgenote seks met haar mag hebben.  Egyptische parlementsleden ontkenden het bestaan van het ontwerp en beschuldigden de pers het verhaal verzonnen te hebben.  En toch is de “afscheidssexks” geen nieuw wetsvoorstel, zo schreef Al-Arabiya.  Vorig jaar was Zamzami Abdoel Bari de eerste Marokkaanse geestelijke die verklaarde dat een echtgenoot seks kan hebben met zijn overleden vrouw.  En hij argumenteert dat het huwelijk ook na de dood nog blijft gelden – en wellicht minder voor de hand liggend – de vrouw heeft hetzelfde recht op seks met haar overleden echtgenoot.

-          Ahram Online meldde ook dat de islamieten opgeroepen hebben de uitvoering van CEDAW, het Verdrag betreffende de Uitroeiing van alle Discriminatievormen t.o.v. Vrouwen, goedgekeurd door de algemene vergadering van de VN in 1979, te annuleren omdat het “artikels zou bevatten die in tegenspraak zijn met de sharia”.

 Egyptes Nationale Vrouwenraad voert campagne tegen de b.g. islamitische initiatieven, die de vrouwenrechten onder vuur nemen, met als argumentatie dat het “marginaliseren en ondermijnen van de positie van de vrouw een negatieve invloed zou hebben op de menselijke ontwikkeling van het land”. 

Op de Arabische zender Al-Jazeera voert Amal Al-Malki, schrijfster uit Qatar ( Nvdr: lector Engels Carnegie Mellon University, Qatar) aan dat de Arabische lente er niet in geslaagd is de vrouwen te helpen bij hun strijd voor gelijkheid: “We hebben geen stem, we zijn onzichtbaar…En ik zeg u, dat is de reden dat de vrouwenrechten in de wetgeving dienen opgenomen te worden.  Ze mogen niet gegijzeld worden door politieke leiders die met een vingerknip van mening kunnen veranderen.  Regeringen moeten men kunnen verantwoordelijk houden voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.”

Vertaling: Floriaan Terbeke

Bron: Anna Mahjar-Barducci, Gatestone Institute

Vandaag legt de nieuwe Franse president de eed af en daarna spoedt hij zich naar Angela Merkel om te kijken of hij het even goed met haar kan vinden dan zijn voorganger. De EU zal alleszins enkele toegvingen doen aan de nieuwe president, bij wijze van verwelkoming in de club van leerling-tovenaars.

Op de verkiezingsavond kwamen de aanhangers van Hollande bijeen op de Place de la Bastille en zij uitten hun vreugde door met hun vendels te zwaaien. Opmerkelijk veel vlaggen uit de Prachtlanden.  La Douce France wordt stelselmatig, net als de rest van Europa, overrompeld door vreemdelingen, hoofdzakelijk aanhangers van de religie van de vrede.  En de zwakke politici laten betijen. Zij zijn zich van geen kwaad bewust.  De werkloosheid stijgt met de dag, de economische baten zwalpen naar beneden, de schulden stapelen zich op, Europa wankelt, en de halfzachte eencelligen van links gaan er prat op dat de grenzen open blijven. Wij importeren armoede, gaan leningen aan op kosten van de toekomst en persen onze oorspronkelijke bevolking uit om genereusn avonturiers en tafelschuimers te ontvangen, sommigen zelfs in speciaal gebouwde Troetelhuisjes.

De foto hierboven is een symbool van de ondergang van Europa. 

Ray 

(met dank aan Studio Rony voor het "capteren" van deze afbeelding)

John Rosemond heeft een artikel geschreven, getiteld: “Parents, stop destroying the American male”, dat heel typerend is voor de hedendaagse familiale situatie in Amerika en ook, maar misschien wel in mindere mate, in Europa. Een situatie die gedeeltelijk te wijten is aan het verdwijnen van bestaande waarden zoals een normaal gezinsleven. Hij beschrijft een moderne Amerikaanse familie en geeft zijn opinie over wat er vandaag de dag zoal misloopt met de opvoeding thuis. Hij verwijst in de eerste plaats naar de afwezigheid van de vader. Hij klaagt ook het veranderde gedrag van vaders aan die als gescheiden ouder enkel plezier willen maken met hun kinderen gedurende de korte tijd die zij met hen doorbrengen. Dan zijn er ook de vaders die eerder een vriend willen zijn dan een vader en daardoor niet genoeg of geen duidelijke richting geven die de kinderen kunnen volgen. Verder legt hij ook verantwoordelijkheid bij een alles dirigerende of zelfs dominerende moeder die behalve het gedrag van haar kinderen ook het gedrag van haar echtgenoot wil beheersen, aanpassen en veranderen.  Ik maakte volgende vrije bewerking en gedeeltelijke samenvatting.

Ouders, stop met de vernietiging van de Amerikaanse man.
Moeders in de rol van geweldige kleine leiders en slappe vaders zijn de oorzaak van een mislukte generatie.
 
Onlangs verbleef ik een tijdje bij een vriend. We kennen elkaar al van op de lagere school. Hij is vader van drie kinderen en heeft altijd het nodige gedaan voor zijn familie. Ik zou hem omschrijven als een evenwichtig man
Hij heeft van een universitair diploma; hij is een man die zijn verantwoordelijkheid neemt en altijd voor zijn familie heeft gezorgd zoals het hoort. Zoals ik al zei een evenwichtig man. Hij is een mannelijke man zonder een macho te zijn, gevoelig maar helemaal niet sentimenteel, scherpzinnig, intuïtief, bezorgd en meelevend. Zijn vrouw is een rots in de branding.
 
Beide zonen hebben problemen. De oudste is veertig, heeft nooit enig diploma behaald, heeft voortdurende problemen met alcohol en verdient zijn brood in een platenwinkel. De jongste is bijna dertig en is blijkbaar intelligent en bekwaam net zoals zijn oudere broer maar is niet in staat in zijn onderhoud te voorzien, hij studeert nog steeds en weet helemaal niet wat hij verder met zijn leven wil doen.
De dochter echter is een doorzetter, presteert als een van de beste op haar werk en blijkt orde op zaken en richting in haar leven te hebben.
 
Voor de eerste keer in de geschiedenis emanciperen vrouwen vroeger en met meer succes dan mannen. De jonge volwassen mannen van vandaag blijken de minst presterende generatie ooit te worden van de VS. Jonge dertigers die nog bij hun ouders wonen en door hen onderhouden worden zonder een duidelijke richting in hun leven te hebben zijn praktisch altijd mannen. Het begint al in de middelbare school waar meestal iedere jongere verslaafd is aan video spelletjes. Meer vrouwen studeren af en hebben banen die vroeger alleen door mannen werden gevuld.
 
Men kan de achteruitgang van de Amerikaanse man niet baseren op louter één enkel feit maar ik geloof dat het voornaamste probleem ligt bij de afwezige of minder aanwezige vaderfiguur waardoor de vader de traditionele mannelijke eigenschappen zoals verantwoordelijkheidszin niet kan overdragen, of slechts in mindere mate, op hun zonen en hun dochters aanmoedigen een man te nemen die volwassen en verantwoordelijk is. De afwezigheid van een vaderfiguur is vooral te wijten aan de vele echtscheidingen maar is nog acuter geworden door het gedrag van gescheiden vaders die eerder een Sinterklaasfiguur willen zijn voor hun kinderen tijdens de uurtjes die ze met hen doorbrengen en aldus laten uitschijnen dat het leven enkel bestaat om te genieten en plezier te maken. Dit is geen goed voorbeeld voor de kinderen en zeker niet voor de zonen. Maar zelfs de vaders die deel uit maken van het gezin en zich veel meer bezighouden met de opvoeding van hun kinderen willen in de eerste plaats de beste vriend van hun kinderen zijn.
 
Zonen en dochters hebben geen nood aan een dertig- of veertigjarige vriend. Zij hebben een vader nodig die hen leert verantwoordelijk te zijn en actief deel te nemen aan het leven in plaats van passief toe te kijken.
 
Dan zijn er de moeders die als geweldige leidersfiguren op kleine schaal niet alleen het leven van hun kinderen beheersen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat maar ook hun echtgenoten en hen hun opinie van hoe een vader hoort te zijn opdringen.
 
Het resultaat is een onvermijdelijke slappe vader die toelaat om zijn mannelijke eigenschappen te verloochenen. Hij heeft de rol aanvaard van ouderlijke hulp in huis en is de vriend van zijn kinderen. Hij is geen kind maar ook niet echt een volwassene.
 
Dat is het probleem in enkele woorden maar er is meer, waarschijnlijk genoeg om een boek over te schrijven. Het belangrijkste is echter dat we een aangroeiende crisis hebben die enkel Amerikaanse ouders kunnen oplossen.
 
Vertaling en bewerking Foxy

Het artikel van John Rosemond is te lezen via dit bruggetje:

http://www.jewishworldreview.com/0512/rosemond_collapse-of_the_American_male.php3

De onovertrefbare kwaliteitspers becommentarieert het lot van de op 57 dagen dood gefolterde 23 jarige Latifa. Omdat ze geen kinderen kon krijgen probeerde haar elf jaar oudere man Mourad Mazouj met de hulp van een exorcist de duivel uit haar lichaam te verdrijven met hete baden, oorverdovende koranverzen en een bezemsteel. Vandaar een kosteloos assisenproces in Brussel.

De oudste broer van de vermoorde vrouw heeft een originele invalshoek op dat media-gebeuren. Die hoopt namelijk dat dit assisenproces niet het proces wordt van de islam. Want de folteringen die Latifa onderging, horen niet bij de islam, aldus Fouad. Dergelijke praktijken stammen volgens hem uit lang vervlogen tijden. Ze worden alleen toegepast door charlatans en ketters, die zwakke personen in hun macht willen krijgen. "Als het assisenproces dit bij het brede publiek duidelijk kan maken, is Latifa niet voor niets gestorven." zo meldt het Nieuwsblad, onweerlegbaar onpartijdig.

Nu dat "kunnen" duidelijk maken is een sterke bewering. Ik zou ze niet te eten willen geven alle moslims die zwakke personen in hun macht willen krijgen. Bovendien is de islamitische duiveluitdrijving zo maar geen fantasie want in de koran worden de djinns zelfs meer genoemd dat de naam van de valse profeet zelf. Als U zin heeft ook de zinnen een beetje te verzetten op de wijze van de Quran en de Sunna , ziehier de receptuur :

http://www.roqya.nl/roqya_recept.html

Water, lotusbloem en sawda olie zijn enkele noodzakelijke ingrediënten. En dan maar smeken, smeren, drinken en sprenkelen. U moet wel Arabisch kunnen lezen want de smekende Roqya verzen zijn alleen in het Arabisch beschikbaar. Ik raad U wel aan om een louter toevallig aanwezige bezemsteel alleen op uw eigen hoofd te gebruiken, om te voelen of U nog altijd niet bezeten bent, bijvoorbeeld.

Uw antifascist van dienst, Lucky9

Vandaag, maandag, moet Canvas voor het eerst in zijn vijftienjarig bestaan de zendtijd niet langer delen met Ketnet. De kinderzender verhuisde begin mei naar een eigen kanaal.

Canvas zendt vanaf vandaag elke dag vanaf 14 uur, in plaats van 20 uur, uit. Het programma-aanbod wordt in eerste instantie uitgebreid met herhalingen. Zo zullen maandag tot en met vrijdag om 14 uur 'Vranckx', 'Villa Politica' of 'Reyers Laat' opnieuw uitgezonden worden. Vanaf 16 uur is er tijd voor ontspanning en staat het vierde seizoen van 'Desperate Houswives' op de planning. Om 17 uur volgt een herhaling van 'Zalm voor Corleone'.

Ook zal er op de zender regelmatig een zogenaamde rolkrant te zien zijn die om het uur vernieuwd wordt met een selectie van nieuwsberichten. Vanaf eind juli volgt er elk uur een kort journaal van 100 seconden.

Wat vindt ons geacht lezerskliënteel van deze bijzondere wijziging, die een onderdeel is van het derde VRT-kanaal ?  In onze rechterkolom, een waaier van mogelijkheden : u gaat uw gang en luistert enkel naar het eigen oordeel.

Onze medewerker Senior is vandaag in snelheid voorbijgestoken door zijn lievelingsbedrijf, de NMBS, de Nationale Maatschappij van belgische Stakingen.  In  een PST bij zijn beschouwingen meldde Senior ons dat de spoorwegen op 22 mei zouden staken, maar surprise, vandaag 14 mei is er reeds een voorproef.  Een wilde staking, vooral merkbaar in het wakkere en nijvere Wallonië, legt het spoorverkeer voor een groot stuk lam.

Mededeling voor de reizigers : Er zijn maandagochtend een twintigtal treinen geschrapt vanwege een wilde staking door treinbestuurders van het Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders (ASTB). Voorlopig lijken de problemen zich voornamelijk te beperken tot Wallonië. Niettemin dreigt in de loop van de dag sterke hinder voor het spoorverkeer.

Er wordt gestaakt omdat de treinbestuurders een psychotechnische test zouden moeten afleggen. Vandaar.

Ray

Werk van de Vlaamse kunstschilder Michaël Borremans

Vorig jaar vernamen we dat de excentriekeling Jan Hoet (75) curator zou worden voor de biënnale tentoonstelling in Yinchuan in China. Zulk een aanbod zal de Gentse kunstpaus niet afwijzen : de man heeft een gans leven achter de rug waarin hij zich gespecialiseerd heeft in het aanprijzen van moderne kunst.  Zijn eigen persoonlijkheid zette hij totaal in om onbekenden, van wie het niet duidelijk was of zij al dan niet nep produceerden, een aureool van kunstenaarschap aan te bieden. Een van de door Hoet op handen gedragen charlatans  was de Duitser Joseph Beuys. Mein Gott !  Door Wikipedia e.a. omschreven als een van de belangrijkste Duitse na-oorlogse kunstenaars.  Laat "kunsten" er af en je komt dichter bij de waarheid. Miljoenen franken gemeenschapsgeld verkwanselde Hoet aan de installaties van Beuys. Je vindt boeiender en nettere constructies op het containerpark.

Kunstwerk van Joseph Beuys

Hoet werd door de openbare omroep vaak op het scherm gebracht, als een soort artistieke grapjas en de Gentenaar maakte dankbaar gebruik van elk tv moment, om zijn eigen faam en carrière omhoog te stuwen met koddige, onverstaanbare, hilarische besprekingen over moderne kunst.  Hij werd een attractie op zich, een verbeterde uitgave van Eddy Wally maar hij kreeg finaal van de stad Gent en de Vlaamse Gemeenschap zijn museum.  Bevat het uitsluitend brol of zijn er werken bij die de tijd zullen trotseren ?  Wij zijn geen echte kenners, noch voorstanders van het elastiekje dat aan een nageltje hangt en dat het publiek aangesmeerd wordt als "de wereld in het universum".

Een van de objecten die te zien was op een Documenta in Kassel. De naam van de artiest is ons ontgaan.

Hoet is inmiddels  de zelfbekroonde moderne kunstpaus, In die hoedanigheid werd hij door een aantal intussen internationaal doorgebroken Vlaamse schilders en beeldende kunstenaars gebruikt omwille van zijn netwerken en dat is natuurlijk wel een positieve zaak.  Het wil bovendien ook niet zeggen, omdat sommige Vlamingen uitgenodigd zijn bij buitenlandse tentoonstellingen, dat dit hen catalogiseert bij de groten.  Kunst, in binnen- of buitenland,  blijft steeds onderhevig aan een individuele waardering of emotie.  Ik zal bijvoorbeeld nooit onder de indruk komen van Wim Delvoye, ik heb een matige waardering voor Luc Tuymans die gekleurd is door mijn antipathie voor de man (dat mag niet, maar het is helaas zo en ik geef het tenminste toe) en ik ben een enthousiast bewonderaar van het werk van Michaël Borremans van wie ik een aantal jaren geleden een tentoonstelling zag in Londen en bijna van mijn paard viel.  Borremans roept vergelijkingspunten in met Velasquez maar behoudt weliswaar een niet te loochenen eigen persoonlijkheid, invulling en visie. Een man met talent.

In oktober zal de biënnale van Yinchuan de deuren openen maar er zit al een haar in de boter.  De Chinezen zijn geen voorstanders van de vrije meningsuiting, dat weet iedereen, maar evenmin van artistieke vrijheid en ze hebben, naar het schijnt, Hoet opgedragen geen werken te willen zien die te maken hebben met seks, politiek en geweld.  In het wereldje van de artiesten zijn dat nu net thema's waar dankbaar gebruik wordt van gemaakt, vooral om de toeschouwer nodeloos te shockeren.  In China is men niet tuk op dergelijke confrontaties en dat zal in de eerstkomende jaren niet veranderen, want het staat haaks op de Chinese mentaliteit. Gelukkig voor Borremans en Tuymans die door Hoet gevraagd werden, zal hun werk ontsnappen aan de strenge Chinese censuur, gezien hun thematiek andere terreinen bestrijkt die veel subtieler zijn.  Maar er zijn nog een zeventigtal andere artiesten.

Benieuwd of de praatjes van  Jan Hoet indruk zullen maken op zijn Chinese opdrachtgevers. Ik denk dat hij weinig kans maakt.

Ray

De Vlaamse gemeentes Zulte, Sint Gillis-Waas, Tielt en het Waals-Brabantse Tubeke zijn de gelukkige bezitters met op hun grondgbied Turtelhuisjes.  Wij erkennen ootmoedig dat we niet op de hoogte waren van het bestaan van deze Turtelhuisjes die bij eerste kennismaking met dit neologisme het beeld opriepen van peperkoekenhuisjes. En dat zijn ze eigenlijk, deze wooneenheden die gebouwd werden op initiatief van ministerin Turtelbaum, voor de opvang van illegalen met hun gezinnen.

De dwaze taart Turtelbaum, feministe waar het niet nodig is, namelijk in het keuninkrijk belgië en zwijgzame bezem in de hoek van het paleis van de Marokkaanse premier, heeft destijds miljoenen uitgetrokken voor het project dat thans bedacht wordt met de ijdele naam "Turtelhuisjes". Wie bedenkt dergelijke kloterij ?

In Zulte, deelt Maggie de Block, trots mede, werden zopas drie nieuwe troetelhuisjes geopend en in totaal tellen we 18 van dergelijke verwenhuisjes voor 110 illegalen.  De kostprijs komt neer, volgens de Dienst voor vreemdelingenzaken, op 90 euro per dag per persoon.  Ofwel 3,6 miljoen euri per jaar.  Er staan 5 begeleiders ter beschikking om de illegalen bij te staan met hun inkopen (met welk geld ?) en voor alle administratieve beslommeringen.  Zeg maar, een conciërge of meid voor alle werk.

Niet alle Turtelhuisbewoners zijn nochtans tevreden met de ongehoorde luxe die hen geboden wordt.  Neen, er zijn lieden die de benen nemen en zich liever in de illegaliteit storten : 25% van de Turtelhuisklanten kiest het hazenpad.  Maar dat is niet erg, zegt patapoef De Block, zij kan daar mee leven. (mijn verontschuldigingen, het is denk ik zowat de eerste keer dat ik De Block pak op haar fysiek, maar ik ben behoorlijk pissig).   Voor de Open-VLD vrouwen die ministeriële verantwoordelijkheid dragen, geldt het spreekwoord : super-onnozel zijn, opent de weg naar een politieke carrière.

In onze grote steden en ook elders dwalen en dolen duizenden Vlaamse daklozen, bedelaars en mensen rond, die door allerlei omstandigheden (vaak ook omwille van karakteriële redenen) het leven niet aankunnen en die wegvluchten in de marginaliteit.  Die lieden worden schaamteloos aan hun lot overgelaten en aan de liefdadigheid van vrijwilligers. Mensen wier bestaan enkel vervat zit in een cijfer uit de statistieken en die overgeleverd worden aan de grillen van de natuur.  Er is nauwelijks politieke aandacht voor hen, tja in de barre winter worden er wat kampeerbedden en tenten ter beschikking gesteld.  Meestal te laat en te weinig, want de politieke lulijzers weten nooit dat er een winter op komst is.

Maar Turtelhuisjes voor de onwettige avonturiers uit de buitenlanden,  met alle voorzieningen en sociale bijstand, daar is geld en aandacht voor. Mensen zonder de minste notie van verantwoordelijkheid, die hun kinderen meeslepen in de heilloze avonturen van de illegale migratie. En onze eigen dompelaars,  daar wordt niet over gerept.

Als ik Taart Turtelbaum, de uitvindster van de Turtelhuisjes ooit in mijn stad zie rondparaderen met haar struikgewas op haar dommige hoofd, dan zweer ik, dat ik haar zeer onvriendelijk ga toespreken. Ho, mensen, wat ben ik razend ...

Ray 

PST : Net voor dit stukje verschijnt om 00 uur maandag, vernemen we dat in het asielcentrum Totem van Arendonk een 100-tal Tsjetjenen en Afghanen met mekaar op de vuist zijn gegaan. Een Fedasil medewerker werd ook afgetuigd.  De Tsjetjenen kregen hulp van landgenoten van buiten het centrum.  Er zal uiteraard een onderzoek ingesteld worden, maar niemand zal naar huis gestuurd worden. Met zo'n weekend bagatel, zegt De Block, kan ik best leven.  Ze zal er haar slaap niet voor laten.

We hadden, vrank gesproken, geen zin om een woord of beeld te spenderen aan de  holebi-manifestatie Belgian Pride, alhoewel het woord pride (trots) met betrekking tot het land B eerder onze lachlust opwekt.

De Gazet van janssens heeft een foto-album gepubliceerd en daar kan u naast een reeks aparte exemplaren van de menselijke soort, ook politici bewonderen. Ministerin 1000quet samen met Jozef de Witte, die er niet bijster gelukkig uitzien in mekaars gezelschap te vertoeven. Het Brussels Drankorgel daarentegen is in zijn element en ook de Brusselse ministerin Bruno de Lille heeft zich getooid met Groene veren, gelukkig niet op de plaats waar die meestal thuishoren. Verder zien we de kersverse nieuwe medewerker van de 0000-Nieuwdienst, de heer Sven Pichal, geen politica maar wel een notoire nicht. En uiteraard de knappe onderwijsministerin Pascal Smet mag niet ontbreken op het festival van de slechte smaak.

Wil u zich vermeien met andere afbeeldingen, ziehier het bruggetje naar de Gazet van Janssens

Wat wij u zeker niet willen onthouden is de foto van de Nv-A delegatie die in de partijtop en bij de verkozenen heel wat actieve en minder actieve holebi's telt. Allemaal in orde en voor ons niet gelaten : ieder beleeft zijn seksualiteit  op zijn manier. Onzes inziens zijn  manifestaties als deze belgian pride, met de nodige uitwassen (die men dan omschrijft als "grappig" ) niet bepaald van aard om de goegemeente te overtuigen van de normaliteit die homoseksualiteit zou moeten zijn. De jongens en meisjes mogen allemaal blij zijn dat hun mama's en papa's heteroseksuelen waren (althans dat veronderstellen we). Hopen de inrichters met dergelijke optochten de aanhangers van de godsdienst van de vrede te overtuigen dat geweld op homo's moet stoppen ?  Het zijn niet de brave en bescheiden  burgers van dit land die de vijanden zijn.

Bracke ziet er overtuigd uit en Peumans zoekt hulp bij Boeddha.