Geachte Redactie - 8 juli 2012

Mannen met Macht oefenen een grote aantrekkingskracht uit op het vrouwelijk geslacht. Dit wordt niet graag toegegeven door feministes, wat echter niets afdoet aan de gegrondheid van deze waarheid. De Machtige Patrick van 't Stad (midden, met zandkleurig colbert en een zelfgeschreven partijprogramma in de hand) wordt omringd door vrouwelijke fans, en enkele mannelijke aanbidders. Wie van deze schoonheden die allen ooit al eens de gunsten van de voortreffelijke Patrick hebben mogen genieten, zullen eerlang opnieuw op zijn mannelijke aandacht mogen bogen  ?  Wij gokken op het derde meisje van links, een half Algerijnse brunette met pretoogjes en slanke lenden. De heer Salvador Dali kijkt met ogen als bollen toe op het vreemde tafereel onder hem. 

foto : Gazet van Janssens

Dit gaan we niet zien tijdens onze wandeling

Zoals beloofd voor de vakantie, zijn wij druk in de weer om een originele stadswandeling doorheen multicultureel Antwerpen te organiseren.

Het wordt geen klassieke trektocht naar de gekende (en gewaardeerde) pleisterplaatsen maar een blik in de straten achter de vaak toeristische prestigeprojecten van de stad die  van iedereen is en hoe langer hoe minder van de Vlaamse Antwerpenaren. Het is de bedoeling aan onze lezers te tonen dat de talrijke bittere of ironische commentaren die wij leveren over het moeizame leven in deze stedelijke gemeenschap, steunt op realiteit.

U zal het met uw eigen ogen zien en oordelen of wij overdrijven. En u zal ons denkelijk zeggen, dat wij de toestand minimaliseren.

Vooraleer onze plannen defiintief vorm te geven,  moeten wij echter weten, of voldoende mensen zouden deelnemen. Let wel, het is geen politieke manifestatie, geen betoging, maar een gewone oriënterende wandeling van eerzame burgers die hun kennis over de multiculturele maatschappij willen toetsen.  Nieuwsgierig, kritisch en hoffelijk. Met minder dan 10 deelnemers beginnen we er niet aan en boven de 20 moeten we wellicht een tweede datum vastleggen. Laat ons rap weten of u geïnteresseerd bent.

Wat stellen wij voor ?  Alleszins op een weekdag, als de stad bruist (vermoedelijk 14 september) met vertrek in het stadscentrum (nabij het Centraal Station en de ondergrondse parking aldaar) om 10 uur  : wandeling + verplaatsing per tram tot rond 12 uur - Lunch bij een bevriend café - Van 13 uur tot circa 15 uur wandeling in een ander stadsgedeelte  (+ koffiepauze) en per tram terug naar het vertrekpunt. Einde rond 16 uur. Al bij al zijn we praktisch een ganse dag samen onderweg met heel wat wandelwerk maar ook de nodige rustpauzes en in een sfeer van goede vriendschap onder gelijkgezinden.

Onderweg krijgt u deskundige uitleg over de wijken die we passeren, historische achtergronden, actuele cijfers, en geen opgepepte commentaren of goed-nieuwsshow : kortom, het Antwerpen dat men u nooit toont bij een geleide gidsenwandeling, zoals die momenteel ingericht worden door de politiek-correcte Toeristendienst of door Antwerpen-Anders. Dat laatste is bevolkt met progressief groen personeel dat de teks en melodie van de 180 in Antwerpen levende nationaliteiten van buiten kent maar stampt van woede als het De vlaamse Leeuw hoort.

U krijgt een documentatiemap met stadsplan, de lunch (drank + broodjes), de verfrissing en de ritten met het openbaar vervoer zijn inbegrepen in de bescheiden deelnameprijs.

Laat ons dringend weten of u aanwezig wil zijn (+ aantal personen), zodat wij onze organisatie verder kunnen afronden of het initiatief moeten opdoeken. Een mailtje met uw naam en woonplaats onder referte : 't stad is van Angeltjes. Ik denk oprecht dat diegenen die deze stad slechts oppervlakkig of bijna niet kennen het zich niet zullen betreuren. Maar ook stadsgenoten zijn meer dan welkom, want zij hebben de gelegenheid hun eigen ervaringen mede te delen, zo zij dat willen. 

brave-angeltjes@hotmail.com

Wij houden u op de hoogte. Uw huidige antwoord is GEEN defintieve inschrijving en houdt geen enkele verplichting in. 

Dit gaan we zien tijdens onze wandeling en dit hieronder

Ray - Ingave 8 juli

Vraag van de dag

Vindt u dat het Vlaams Belang over de schreef gaat in zijn campagne?

Ja  27.27% 
   
Nee  72.73%  
 
http://www.gva.be/

(resultaat om 18.50 u)

De populaire pijnstiller Perdolan Compositum is al maandenlang bijna nergens meer te koop. De zetpillen nog wel, maar de gewone pilletjes niet meer. Het enige dat producent Janssen Pharmaceutica (Johnson & Johnson) kwijt wil, is dat dit te wijten is aan een productieprobleem.

De problemen zijn begonnen toen de productie verhuisd is van ons land naar Oekraïne.  In Oekraïne weet men van niets. Kandidaat-presidenten worden daar weliswaar vergiftigd maar met ordinaire pijnstillers is er absoluut niets aan de hand, volgens de heer ambassadeur van dit fijne land. Het enige wat tot de mogelijkheden behoort, is dat Janssen Pharmaceutica te weinig steekpenningen heeft betaald.

Een alternatief is Troc dat volgens de apotheker een zelfde werking heeft.  Nog beter is een frisse wandeling.

Ray

Angst

Heel argeloos begin je een gedicht.
Een aantal letters, aangenaam van vorm.
Het gaat vanzelf. Er slibben regels dicht.
Ze zwijgen nog. Ze wachten op de storm.

Uit dode krullen, schreven, lijnen, halen
Ontstaan - geen mens die weet waaraan het ligt -
Schermutselingen tussen de vocalen.
De consonanten brommen mee, ontsticht.

Pas dan ontpopt zich iets als een bericht.
Een sos uit een ver paradijs.
De voorhang scheurt. Je schrikt van het gezicht.

Doe dicht je ogen. Raak niet van de wijs.
Tart niet de woordeloze bliksemschicht.
Bepaal je tot je e's en o's en ij's.

uit: 'Hutten en paleizen', 2001.

.

In Antwerpen is vrijdag een meer dan 3 meter hoog standbeeld van Willem van Oranje en zijn rechterhand Marnix van Sint-Aldegonde onthuld. Het staat in de achtertuin van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen.

Marnix van Sint-Aldegonde, die het Wilhelmus zou hebben geschreven, was burgemeester van Antwerpen van 1583 tot 1585 en verdedigde de stad tegen de Spanjaarden. Willem van Oranje had hem benoemd. De Vader des Vaderlands werd vrijdag door de Antwerpse wethouder van Cultuur geroemd om zijn strijd tegen de Spaanse onderdrukking en zijn inzet voor een vreedzame en tolerante samenleving.

Het standbeeld is een werk van de onlangs overleden Belgische kunstenaar Jean-Paul Laenen.

Dit bericht konden wij lezen in de Nederlandse krant "Trouw" en andere Nederlandse kranten

Valt het u ook op als u een Nederlandstalige krant onder ogen krijgt? Men kan vrijwel geen vijf zinnen lezen zonder op een Engels woord te botsen. Alvast in de kwaliteitskranten. En zeker in stukken over nieuwe technologieën. Neem nu een artikel over computers, internet en al wat erbij komt kijken. Deze nieuwe technologie werd in de V.S. ontwikkeld en het ligt voor de hand dat alles wat erbij hoort Engelse namen kreeg. Die onvertaald bleven. 

Akkoord, het is een overdreven beeld. Maar toch exemplarisch voor het voortschrijdend Engels woordgebruik. Want iPad’s, smartphones, laptops, tablets, notebooks, blu-rayspelers en wat nog al worden meer en meer dagelijkse gebruiksvoorwerpen. Meteen krijgen woorden als bvb. hackers, cyberpesten, data en memory sticks hun plaats in de dagelijkse gesprekken. 

We bladeren in De Standaard van enkele dagen terug. Een bijdrage van de ombudsman over 'bloggen' kan uiteraard niet zonder specifiek taalgebruik en is ook bestemd voor een speciaal publiek, maar toch. De aandacht wordt vooreerst getrokken door de tussentitel. 'De richtlijn is dat de blog over trends moet gaan, het bredere verhaal geïllustreerd met cases', luidt het. Voor wie het nog niet wist: blog (afkorting van weblog) is een soort log- of dagboek dat je op je eigen een website neerschrijft en die iedereen kan meelezen. 

Het artikel gaat over een 'online'-rubriek, onderdeel van De Standaard.biz, nl. de 'Marketingblog'. Andere leuke woordjes of begrippen die erin voorkomen zijn nog: 'online banner', ‘blogposts’, ‘media planner’, ‘homepage’, ‘we posten hier de single’, en ‘de ceo blogt’. Ceo – spreek uit ‘sie-ie-oo’ – noopt tot een zijsprong. De chief executive officer is sinds enkele jaren niemand anders dan de vroegere ‘president-directeur-general’, de PDG genoemd. Er zijn trouwens nog tal van jobs die een Engelse naam kregen. Schoonmakers werden floor managers, een gastronomische schrijver noemt zich nu als hij een beetje mee wil zijn met zijn tijd een food writer, oudere journalisten worden, ook al hebben ze het soms moeilijk om de ‘deadline’ te halen, op de redactie verguld met de titel van senior writer, enzovoort. Mooi toch, die opwaardering in woorden? En nog mooier als het zich in het loonzakje zou vertalen.
Het is duidelijk: het Engels verdringt ook in België het Frans als tweede taal. Zeker bij de jeugd is dat het geval. Een recent onderzoek toonde trouwens aan dat de Vlaamse student erg goed is in die taal. Ten nadele van het Frans, dat hij maar met mondjesmaat beheerst. De tijden veranderen. 

Het is o.a. te merken in de ‘pop’-muziek (waarbij pop de afkorting is van popular). In de praktijk is het woordje geëvolueerd tot een verzamelnaam voor hedendaagse muziekgenres zoals rock, reggae, rhithm and blues, en heeft men het in het algemeen over de ‘pop’-cultuur. Onder dezelfde noemer in de genoemde krant trouwens een leuk stukje - een ‘column’ - met toch één Nederlands woord in de overigens korte titel. ‘Wijn on the rocks’ gaat erover dat die drank net zo min past bij ‘hardrock’ als hardrock bij wijn. Wijn is voor een klassiek geschoold pianist na een geslaagd recital, maar een hardrocker begeeft zich na elk optreden richting kleedkamer met een ‘groupie’ (een meisje dat met popgroepen meetrekt om allerlei diensten te verlenen) in de ene hand en een fles Jack Daniels(Amerikaanse whisky) in de andere. 

Drank (en drugs) horen bij de popcultuur als een molensteen om de nek. Door het vormen van een muziekbandje met uiteraard Engelse naam voelen jongeren er zich deel van worden. Toch zijn er nog uitzonderingen. Zoals in het Gentse met ‘Les bons vivants’, benaming die je zo niet zou verwachten van jongeren. 

Komt het doordat Gent lange tijd de naam had van meest verfranste Vlaamse stad dat er nog een latente voorkeur bestaat voor de taal van Molière? Of speelt hier snobisme? Het valt op dat, en niet alleen in Gent, vooral in de horecawereld vaak een Franstalig uithangbord aan de gevel komt. Zo bestaat er een ’Charlatan’ die vooral mikt op een jeugdig publiek, of opende onlangs de drankgelegenheid La Baraque. ‘Barak’ zal niet chique genoeg geweest zijn. Het bestaat zelfs dat het historische café ‘De Zwarte Kat’ aan de Gentse Vrijdagmarkt, waar de eerste vakbondsidealen in België ontkiemden, tot ‘Le chat noir’ werd omgedoopt. Niemand die reageerde, ook niet bij het stadsbestuur, misschien kenden ze hun lokale geschiedenis niet. 

Dat is meer in het Engelse bedje ziek en gaf aan de ‘site’ in ontwikkeling rond de tentoonstellingshallen van… ‘Flanders Expo’ de naam ‘The Loop’. Men wil met dit woord ernaar verwijzen dat hier ooit een vliegveld bestond,- overigens vooral gebruikt door de Duitsers in W.O.II om Engelse piloten neer te halen. 

Ook voor prestigieuze evenementen gaat de voorkeur naar het Engels. Zo wordt als opvolger van ‘Chambres d’amis’ en ‘Over the Edges’, een nieuwe grootschalige stadstentoonstelling op het openbare domein georganiseerd met als naam ‘Track’. Op één maand kwamen al bijna 60.000 bezoekers speciaal kijken. En de organisatoren hopen tegen de einddatum van 16 september op in totaal zo’n 250.000 belangstellenden. 

Het past wellicht allemaal in de drang om zich te profileren als internationale stad. Houdt men daarbij voldoende rekening met de voorkeur van de hedendaagse toerist naar originaliteit en authenticiteit? Overigens wachtte de beoogde internationalisering niet op Engelse naamgeving om zich in deze middelgrote stad door te zetten. Een voorbeeld? De recentste statistiek over de ‘rosse buurt’ leert dat onder de 327 prostituees er een insteek is van bijna 70 procent van niet-Belgische nationaliteit, allen uit niet-Engelstalige landen overigens. Natuurlijk is dat geen punt, want voor zover er in hun job uitleg nodig is, volstaan enkele Engelse woorden om zich verstaanbaar te maken.

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit. 
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.

Dit ontwerp van Studio Rony werd NIET weerhouden door de partij, op voor ons onbegrijpelijke gronden.

De keuze van de videoproducent is natuurlijk persoonlijk maar toch vrij representatief. Ik miste enkel Paulette Goddard. Schoonheid is vergankelijk, de normen veranderen maar toch waren al deze dames stuk voor stuk bewonderde diva's in hun tijd.

Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang

Het linkse wereldje staat op zijn kop sedert de resultaten van een wetenschappelijk (?) onderzoek uitwijzen dat moslims dé grote homohaters zijn in onze Westerse wereld.  Wat iedereen al lang wist, wordt nu geschraagd door een universitaire studie en daar valt niet aan te twijfelen. 

Het is bijna lachwekkend als je vandaag de paniekreacties leest in de media. Volgens een madame van het Minderhedenfuoum is het allemaal onze Westerse schuld, want wij doen niet genoeg om de moslimjongeren voldoende kansen te bieden op school.  Daar is uiteraard Pascale Smet het gloeiend mee eens : dee onnozele hals die onderwijsminister zis geworden, al binnenkort attesten en diploma's aan huis laten bezorgen bij alle allochtone families. Op die manier moet er niet meer naar  die vervelende school gelopen worden en kan men kiezen uit het soort diploma dat men graag zou bezitten.  Is dat geen goed idee ? Een heleboel problemen zijn van de baan, de scholen kunnen terug oorden van kennis worden voor onze eigen kinderen, de leraars worden niet langer geterroriseerd (door een deel van hun leerlingen en door de bazen uit Brussel) en de jonge moslims kunnen pronken met hun diploma.  Of de arbeidsmarkt er wel zal bij varen, is niet de zorg van de linkse kerk.

Een andere gekwelde ziel over de tegenstelling homo's/moslims doet beroep op de imams om in de moskeeën homovriendelijke sermoenen te houden. Daar zullen de baardmansen direct gevolg aan verlenen; j-hen een beetje kennende.

Wij proberen in dergelijke zaken realistisch te zijn.  Holebi's en moslims die zich integreren in de maatschappij en die zich niet opsluiten in hun werelden van anders-zijn, zijn burgers als ieder ander.  Dat de moslims holebi's aftuigen of verbaal intimideren, is niet te tolereren.  Maar evenmin is het verstandig van de holebi's om de maatschappij te tarten en hun geaardheid zonder grenzen te etaleren alsof de wereld een groot seksparadijs is.

Intussen, ter lering van onze islamaanhangers die per se de homoseksualiteit in hun landen van oorsprong ontkennen, een leuk filmpje.  Het is niet voor niks dat homo's graag naar landen als Marokko op reis gaan.

Vokgens De Morgen onderzoekt het rekenhof onderzoekt de bankgegevens van regeringscommissaris Leo Delcroix (CD&V), die projectverantwoordelijke was van het Belgisch paviljoen voor de Wereldexpo 2010 in Shanghai. De onderzoekers stellen zich vragen bij de bouw van dat paviljoen en bij de verkoop ervan na de Expo.

Het Rekenhof vindt die verkoop aan een Chinese onderaannemer verdacht. Die man kocht het paviljoen voor 4,6 miljoen euro. De vraag is hoe dat geld daarna werd besteed. Een deel diende blijkbaar om de onderaannemers en architecten terug te betalen. Wat op zijn minst een vreemde manier van handelen lijkt.

Volgens Delcroix gaat het om intellectuele eigendomsrechten, maar het Rekenhof vraagt meer details. Het Hof eist onder meer toegang tot enkele bankrekeningen van de Shanghaitentoonstelling, maar ook tot de privébankrekening van Delcroix.

Wij willen niet vooruit lopen op het onderzoek maar als er met eigendomsrechten gejongleerd wordt (vergelijk dit met auteursrechten) dan worden we argwanend.  Delcroix bezit een reputatie als arrangeur die niet wars is van gewaagde constructies.  De vraag is dan ook, wat bezielde Yves Leterme om uitgerekend deze figuur te benoemen in het verre Shangai en hem de vrije hand te laten met miljoenen euro's ?  Gelukkig heeft de CD&V in het Rekenhof ook heel wat mannetjes en vrouwtjes zitten die op tijd en stond welwillend een onderzoek afsluiten.

Ray

Dezer dagen konden we in 't lang en in 't breed vernemen dat men op verzoek van de weduwe  Yasser Arafat, de aflijvige (1929 - 2004) zal opgraven om te onderzoeken of deze prachtmens het loodje heeft gelegd ingevolge vergiftiging.

Voor diegenen die vergeten zijn, en zij die het wegens toen nog te jong zijn,  niet meer weten of wisten, wie dat personage was, schrijf ik een korte levensschets.

Arafat was een Egyptenaar die als jonge twintiger naar Palestina verhuisde om een terroristische organisatie, de beruchte PLO, op poten te zetten om Israël te kunnen destabiliseren. Arafat kan gerust als de vader van het moslim-terrorisme, zoals we het nu nog dagelijks ervaren, bestempeld worden. Niets was te laag of te min om dood en verderf te zaaien in en buiten Het Beloofde Land.

Vliegtuigkapingen om losgeld te bekomen (voor aankoop van wapens) waren bijna dagelijkse kost. Ook cruiseschepen werden gekaapt en passagiers gedood om de PLO-eisen kracht bij te zetten. Bomaanslagen en kidnappingen behoorden tot de gewone geplogenheden van deze terroristenbende, die geen enkele eerbied voor het menselijk leven bezaten : fanatici zonder weerga die als beesten optraden.

De PLO werd de schrik van de wereld. Genade kende deze wreedaards niet, net zo min als de Taliban of andere fanatieke organisaties die bevolkt worden door volgelingen van de religie der waanzin. De PLO is jaren de alleenheerser van het internationaal terrorisme geweest tot ruzie om de interne leiding de slagkracht verminderde. Door al de interne tegenstellingen en heftige ruzies waarbij gemoord en gekeeld werd, moest Arafat als een opgejaagde rat in een bunker gaan schuilen omdat men op zijn vel uit was, ook in eigen rangen.

Nu komt deze massamoordenaar terug in het nieuws omdat men vermoedt dat hij destijds vergiftigd werd met "polonium". Dit is goed nieuws voor de linkse kerk en de fans van Hamas & Co. Zo kan de terrorist misschien nog zalig verklaard worden.  Vergeten we ook niet dat de weduwe van Arafat reeds lang samen met haar dochter in Parijs woonde toen Yasser nog in "zijn" Palestina zat.

Later is gebleken dat Arafat ook aan de "sossenziekte" leed en een flink deel van de Europese poen die diende om medicijnen en voedsel te kopen om de Palestijntjes te onderhouden, in eigen zak liet verdwijnen. Na zijn dood kon madame Arafat beschikken over
75 miljoen euri die op een Parijse bank op naam van hun beiden geparkeerd stond. Hoe kan dit schorremorrie dergelijke geldsommen bij mekaar harken ? 

De beroepsterrorist had er flink aan verdiend zo te zien. Stippen we ook nog aan dat Arafat al geruime tijd last had van een geslachtsziekte. De brave prachtman was niet vies om op tijd en stond eens van bil te gaan met vrouwelijke bewonderaarsters.  Dus lieve lezers, laat u zeker niet om de tuin leiden als de poco-media dit pervers terroristisch creatuur als slachtoffer willen verkopen. Niets is minder waar. Een genadeloze moordenaar, een dief en een viespeuk : net zoals hij er trouwens uitzag.

Senior
 

Met de regelmaat van een klok hebben de beroepspolıtıekers van de meerderheıdspartıjen gewezen op het aanzıenlıjke belang van de electrıcıteıtssector voor onze toekomst.
Ze hadden gelıjk en hebben er talloze vergaderıngen aan besteed om te zorgen dat we ın de toekomst onafhankelıjk zouden blıjvenn van het buıtenland op dıt gebıed en bovendıen betaalbare energıe zouden ter beschıkıng hebben.
Ook de uıtstoot van CO2 lag hen aan het hart en bovendıen gıngen ze zorgen dat er een stabıele productıe gıng blıjven met een voldoende volume.

En wat stellen we vast? Dat deze vetbetaalde gemandateerden nu dag na dag beslıssıngen nemen dıe juıst het OMGEKEERDE als resultaat hebben tart ıedere verbeeldıng.

Door het sluıten van de nucleaıre centrales zullen we snel van het buıtenland gaan afhangen voor onze electrıcıteıtsbevoorradıng. De huıdıge productıe van al de goed bedoelde zonnepanelen en wındmolens ıs nog steeds te verwaarlozen. Bovendıen ıs deze productıe totaal afhankelıjk van de wıspelturıge weersomstandıgheden waardoor de productıe onvoorspelbaar en bovendıen totaal onregelmatıg ıs wat capacıteıt betreft. De verantwoordelıjken voor de dıstrıbutıe voorspellen aanzıenlıjke nıeuwe ınvesterıngsbehoeften om het net aan dıe onregelmatıgheden te kunnen aanpassen en aan mogelıjke ''pannes'' het hoofd te kunnen bıeden. Als toetje blıjkt nu dat met ınbegrıp van al de beloofde subsıdıes deze vorm van ''groene energıe'' een vreselıjk hoog kostenplaatje tot gevolg heeft. Potsıerlıjk wordt het helemaal wanneer men moet vaststellen dat de totale uıtstoot van CO2 voor het ınstalleren; produceren en vervoeren van al dıe wındmolens en zonnepanelen reeds voor veel meer CO2 uıtstoot heeft gezorgd dan deze dıe zou worden opgewekt voor de bouw van een veılıge en moderne nıeuwe nucleaıre centrale dıe ons nıet enkel goedkopere electrıcıteıt zou leveren met een stabıele productıe, maar ons bovendıen totaal onafhankelıjk zou maken van het buıtenland. Door het sluıten van Doel ıs het opnıeuw Vlaanderen dat het kınd van de rekenıng zal worden.

Dat zelfs een land als Japan dat onlangs een ernstıg nucleaır ıncıdent kende terug op nucleaıre centrales gaat overschakelen ıs een teken aan de wand. Bovendıen zıjn de twee ernstıge ıncıdenten, Fukushıma en Tjernobıl, beıde te wıjten aan grove en voorspelbare menselıjke fouten. Om te beslıssen een nucleaıre centrale te bouwen op het strand van een aan Tsunamıs gevoelıge zee moet men nıet lang school hebben gelopen. Was deze centrale een paar honderd meters meer landınwaards gebouwd zou er nooıt ıets zıjn gebeurd. Ook staan onze nucleaıre centrales nıet onder de leıdıng van een legergeneraal dıe voor de uıt de hand gelopen en onnodıge proef verantwoordelıjk bleek te zıjn.

Onze nucleaıre centrales veroorzaakten van bıj hun start tot op heden mınder lıchamelıjk leed aan onze bevolkıng dan het wegverkeer op een enkele dag. Voor het ınstalleren van de wındmolens en zonnepanelen zıjn er reeds meer slachtoffers gevallen dan ın de hele geschıedenıs van onze nucleaıre centrales.

Het geleverde werk op gebıed van onze toekomstıge energıebevoorradıng door onze verkozen mandatarıssen moet zo wat van de slechtste kwalıteıt zıjn dıe men zıch kan ınbeelden.
Het staat ın de sterren geschreven dat we nu op weg zıjn om ın de toekomst zeer hoge prıjzen te gaan moeten betalen aan het buıtenland voor het grootste gedeelte van onze behoeften en zelf zorg zullen dragen voor een relatıef kleın; duur en totaal onbetrouwbaar volume.

Men zegge het voort ...

Freddy Van Gaever

Onze trouwe medewerkster Lolita van Wurlitzerdromen is deze week verhinderd voor haar gewaardeerde rubriek maar zij heeft haar broertje, Lollyboy, opgestuurd om haar te vervangen. Niets aan de hand, the show must go on.  Wij wensen Lolita een spoedig wederoptreden toe en we houden haar plaatsje warm.

ABBA is de op één na succesvolste band ter wereld. Ze nemen na The Beatles en Queen, de derde plaats in qua aantal verkochte albums (ruim 370 miljoen stuks).

Het succes begon toen ABBA in 1974 het Eurovisiesongfestival won met het nummer Waterloo. Manager van de groep was Stig Anderson. In 1983 werd een pauze ingelast, die echter leidde tot het uiteenvallen van de formatie. Op 6 april 1999 (precies 25 jaar nadat ABBA met Waterloo het Songfestival wint) gaat in Londen de musical Mamma Mia! van start. Deze bevat de songs van ABBA, maar heeft een verhaal dat niet over de leden zelf gaat. Het wordt overal in de wereld, in verschillende talen, opgevoerd.

In 2004 wijst het viertal een aanbod van 1 miljard dollar af voor een eenmalige reünietournee van 100 concerten.

 In 1974 won de band het Nationale Songfestival van Zweden en werd de groep uitgezonden naar het Eurovisiesongfestival, waaraan deelgenomen werd met het zelf geschreven nummer Waterloo. Dit lied werd in 2005 gekozen tot beste Eurovisiesongfestivallied van de laatste 50 jaar. Ons fragment is de tv opname van de BBC uit het Song Festival van 1974, bijna 40 jaar oud. En nog steeds swingend goed.

Lollyboy (die een stuk uit de Wikipedia heeft overgeschreven)