Vlaanderen wil imans opleiden

Vorige week mocht Meyrem Almaci haar gal spuwen in Knack over de radicale Vlaams-nationalisten, waarop wij haar een kleedje hebben gepast, als ongevraagd wederwoord. Vandaag verleent Knack het woord aan de West-Vlaamse voorzitter van Rood! die de kameraden van de SP-a in hun blootje zet. Zo hoeven wij het niet meer te doen.

Deze ochtend werd ik wakker met het bericht dat Parwais Sangari het land werd uitgezet. In het radiojournaal ging men live naar een actie voor het kabinet van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie Deblock (Open VLD) . Daar liet Vlaams SP.A-parlementslid Jan Roegiers zijn licht schijnen op de situatie. Hij stond aan de deur van het kabinet te trekken alsof zijn leven er vanaf hing. “Actie aan kabinet Maggie De Block. Zal ze vannacht kunnen slapen, dat willen we haar straks vragen” tweette hij zelfs. Ik viel bijna uit mijn bed van plaatsvervangende schaamte, gelukkig heb ik een groot bed.

Hoe ver kan je de hypocrisie blijven drijven vraag ik me af?

Als Jan Roegiers al ergens had moeten staan dan was het in Oostende, aan de deur van zijn partijgenoot en viceeerste minister Johan Vande Lanotte. Want als er één iemand iets aan de uitwijzing van Parwais Sangari had kunnen doen, dan was het wel de Oostende gouwleider. En als er al één partij was die vanuit haar beweerde sociale bewogenheid alles in het werk had moeten stellen om tot een menselijke regeling voor Parwais Sangari te komen, dan was het de SP.A .

Maar neen, nog even gebruik maken van de miserie van een ander om even in het nieuws te komen. Het dégoutantisme als ultieme vorm van politiek.

Mijn boosheid omtrent dergelijke gratuite acties zou niet zo groot zijn mocht dit een alleenstaand incident zijn. Maar de SP.A-parlementsleden grossieren tegenwoordig in dergelijke acties en uitspraken.

Onlangs nog oreerde Vlaams SP.A-parlementslid Bart Martens nog: "Wat ons betreft moet de bestaande planning voor de kernuitstap gerespecteerd blijven". Een dag later werd hij in snelheid genomen door de federale regering en werd hij door SP.A-vicepremier Vande Lanotte de wacht aangezegd: de kerncentrale van Tihange blijft 10 jaar langer open dan wat in 2003 per wet werd vastgelegd.

Wie dacht dat de kleine Tobback de nieuwe SP.A-voorzitter was vergist zich schromelijk. Johan is partijvoorzitter voor het leven, zoals dat in een imperium betaamt.

Oppositie voeren binnen de meerderheid is blijkbaar een beleidsinstrument geworden voor de SP.A. Men voert als het ware een majority opposition. Mee besturen en toch oppositie voeren, je moet het maar kunnen, maar vooral willen.

Jean Marie De Meester is voorzitter van Rood! West-Vlaanderen

 http://www.knack.be/nieuws/

BMW, dat mogelijk Mini's wil laten maken bij NedCar in Born, ontstond oorspronkelijk als een fabriek voor vliegtuigmotoren. Na de Eerste Wereldoorlog moest deze productie worden gestaakt, waarna werd overgeschakeld op motorfietsen en later auto's.

De revolutie heeft (alweer) haar kinderen opgevreten. Het doel is bereikt. Het scenario van de nieuwe wereldorde is majestueus in elkaar gezet en volgens de planning verlopen.

Rest nu nog Syrië, lastig geval want daar kan geen homogene grote groep gebruikt en bewapend worden als tegenstanders van het regime. Dan maar dagelijks het regime demoniseren, beelden van dode kinderen vertonen komende van “de ondergrondse oppositie”. Geen enkele journalist die de kritische vraag stelt waar al die zogezegde onderdrukte volkeren plots zoveel oorlogswapens vandaan hebben.

Waarom noemden de naïeve politiek correcte wereldverbeteraars de revolutie in het Midden-Oosten de arabische lente? Omdat je vrije, jonge mensen zag. Vrouwen zonder hoofddoek, mannen met open gezichten. De revolutie ontstond door de jeugd die gebruik maakte van de moderne media, zich zo organiseerde en oprecht uit de verstarde middeleeuwse structuren wilde ontsnappen.  Jaja, dat kon onder het juk van oude regimes en het werd hen nog eventjes toegestaan als beeldvorming voor de westerse bevolking, de arabische mei ’68, weet je wel.

Dat was echter de start om het Midden-Oosten onder curatele te plaatsen, zonder islam als het kon, met de islam als het moest. Waar zijn de jonge open blikken gebleven? Als homo geklasseerd met gepaste straf ?

Wat zien we nu? Verbeten bebaarde mannen, die “Allahu Akbar!” brullen – en vrouwen, apart en bijeengedreven als vee, vermomd, geëlimineerd als individuen. Al op gelet dat geen enkele journalist nog de arabische revolutie “lente” noemt, de fanatiekelingen die nu de macht hebben, worden als gematigden neergezet , hervormers, democratisch verkozenen. Geen lente meer, maar ook geen winter. Mossel noch vis, dat is het.

Zouden de journalisten toch nog een flash-back van hun geschiedenislessen gekregen hebben en zich de machtsovername van een zekere Hitler herinneren ?  Ook hij werd in 1933 door de buitenlandse pers kritiekloos de hemel in geprezen en kwamen de ministers van de toenmalige grootmachten elk met hun vredespact zwaaien dat ze met Hitler gesloten hadden. Nee, dat zou inhouden dat er een vrije pers zou bestaan, maar dat zou ook inhouden dat ze niets meer begrijpen van de huidige machtsaccenten, die berusten niet meer in handen van de verkozen des volks, nergens meer. 

Stradi

Enige tijd geleden moesten we het dagelijkse geweeklaag horen van een jonge Nigeriaan, Mayo,  die het land moest verlaten. Na veel gemekker en geblaat van zijn fans op radio en t.v. werd op de valreep besloten dat de asielzoeker om humanitaire redenen nog even kon blijven. Mayo wou zijn studies hier afmaken, desnoods tot zijn 83ste levensjaar als het moest.

Nu herhaalt zich hetzelfde scenario met een jonge Afghaan,  die hier 4 jaar geleden via-via aanbelandde. Parweiz Sangari moet terug naar zijn homeland want zijn asiel is tot op het hoogste niveau, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, afgewezen. Zijn advocate is Kati Verstrepen, een specialiste inzake het rekken en uitputten van de belgische wetten tot deze niet meer zijn dan een verfrommelde kauwgommetje.

Meester Kati Verstrepen.

Zij is in staat om een tot de tanden bewapende ET die zijn thuisplaneet heeft opgeblazen, te laten doorgaan voor een eerzame wereldburger die al zijn fysieke en psychische mogelijkheden ten dienste zal stellen van de burgers van het land B. Zo waar helpe hem de Keizer van het Universum. Oh, Kati, Kati ... Parweiz heeft trouwens op het nippertje een aseielaanvraag ingediend, toen het onder zijn voeten te heet werd. Eerder hoefde dat niet. Hij is dus een perfecte illegaal, dat moet zelfs Kati toegeven.

Sinds enkele dagen worden we in de poco media tot vervelens media getrakteerd op emo-berichten en gejammer over deze perfecte illegaal die onheus behandeld wordt. VTM besteedde er zowaar een kwartier zendtijd aan,  om de kijkerds te overtuigen hoe wreed dit land wel is voor de brave Afghaan. Zijn jonge pleegmoeder was een gebroken vrouw. Ocharme toch, Parweiz is ingeburgerd en spreekt al iets beter Nederlands dan nicht Elio en hij is een brave en voorbeeldige jongen. In extremis werd er op "smoelboek" een petitie gestart om alsnog te proberen Sangari hier te houden.  Vandaag vraagt Parweiz, die verblijft in een asielcentrum in afwachting van zijn uitwijzing, zich af, of hij moet opkrassen, omat hij een moslims is.  Neen, mijnheer, het land B deporteert geen mensen omdat ze moslim zijn.  Zoiets insinueren past natuurlijk ideaal in het beeld dat men wil scheppen van dit land. Zielig, laag en een beetje lachwekkend voor wie de werkelijkheid ervaart.

Laten één ding duidelijk zijn : de asiel en immigratievoorwaarden in het land B zijn gul en er zijn voldoende softe nevenpaden om maximaal te gebruiken en te misbruiken. Wat op grote schaal gebeurt.  Zeker door een gehaaide advocate als Kati.  Als echter de emo-gevallen die op ons losgelateh worden tot op het hoogste niveau afgewezen worden, is er duidelijk iets aan de knikker.  Het enige wat de linkse  loeders wensen is dat de wetten van hun geliefde belgische voilk niet toegepast worden. Behalve als deze wetten kunnen gebruikt worden om eigen volk een loer te draaien.

Kijk, dit gezeik houdt dus niet op hé. Telkens een of andere vreemde gozer(s) het hier moet(en) afbollen, wordt deze kwijl- en slijm cinema opgevoerd door de linkse multiculfanaten in de hoop (en veelal lukt dat nog) hun doetjes hier te kunnen houden.

Het volgende drama kondigt zich al aan in Genk, waar een Iraans gezin bevel gekregen heeft het land te verlaten omdat het niet voldoet aan de asielvoorwaarden. Ook zij gaan nu de emo-media gebruiken om uitwijzing te voorkomen,ondanks hun verklaring dat zij dit land nu koud en onverschillig vinden. Tja, zouden zij de weg naar de kassa van het OCMW en aanverwante ook koud en kil vinden ? 

Ach,waarom willen we er ons nog over opwinden. Vandaag worden er enkelen teruggstuurd en morgen sluipen er tientallen nieuwe tafelschuimers binnen.

Het gros van de bevolking heeft nog altijd niet gesnopen wat er boven ons hoofd hangt ... en dit met een tekort aan "perdolan" erbij.

Senior

Je ziet het niet elke dag, een tevreden moslim. Maar hier in Timboektoe (Mali) werd er een gefotografeerd die net allah prijst na de vernieling van 600 jaar oude kunstschatten in de woestijnstad. Timboektoe staatop  de lijst van Unesco Werelderfgoed.  De moslims zijn goed aan de slag, hun vreugde is terecht.

Wanneer komt er nu verdraaid eindelijk eens een politiek-corcte Nobelprijs voor "beste bijdrage voor de vernietiging van de menselijke beschaving" ?

Ray

Prinselijk feest voor Yasin (6) in Genk

Nog nooit heeft een rechtbank geoordeeld over de vraag of religieus gemotiveerde besnijdenissen op kinderen wel toelaatbaar zijn volgens de Duitse wetgeving.  De rechtbank in Keulen velde recent een niet te misverstaan vonnis: ze zijn verboden.  Wie ze uitvoert, is strafbaar.  Ongeacht of men het beslissingsrecht van de ouders of de geloofsvrijheid als reden inroept.  Een moedig vonnis.

Besnijdenissen bij jongens en mannen zijn in de islam en in het jodendom gebruikelijk.  Deze religieuze verankering bood tot op heden een zekere bescherming ten opzichte van critici en hun voorbehoud, zodat het archaïsche ritueel nog tot vóór enkele jaren ongehinderd kon uitgevoerd worden.  Nochtans wijzen artsen er al geruime tijd op dat de ingreep bij kinderen vanuit medisch standpunt geen enkel voordeel biedt, m.a.w. dat het medisch zinloos en overbodig is.  De ingreep is slechts medisch verantwoord als de besnijdenis ter behandeling van een ziekte of een afwijking moet uitgevoerd worden, zoals bv. bij een vernauwde voorhuid. 

Ondanks de ethische bezwaren kwam pas in 2008 de juridische discussie hierover op gang.  De meerderheid der experten beschouwt de besnijdenis – ook de religieuze - vanuit medisch oogpunt als een overbodige, onwettige lichaamsverminking, die als straffeit onder § 223, art. 1 van het strafwetboek te veroordelen is. 

Het Landgericht Köln heeft in haar vonnis van 7 mei 2012 (Az. 151 Ns 169/11) zich bij deze mening aangesloten.  In de toekomst zal geen enkele arts nog kunnen stellen dat hij meende besnijdenissen op beslissingsonbekwame jongens wegens religieuze redenen te kunnen uitvoeren.

Aanleiding van het vonnis was de opname op Spoed van een vierjarig jongetje waarop een Keulse geneesheer, zelf een streng gelovige moslim, een besnijdenis had uitgevoerd.  De ingreep werd op een normale medisch-verantwoorde wijze uitgevoerd.  Twee dagen later kwam het tot een – niet uitzonderlijke – nabloeding.  De moeder bracht het kind naar de Spoedopname in het universiteitsziekenhuis van Keulen, waar men de bloeding kon stelpen.  De openbare aanklager kreeg lucht van het zaakje en diende klacht in wegens mishandeling. 

Tijdens het eerste proces werd de arts vrij gesproken omdat hij volgens de religieuze wensen der ouders gehandeld had.  Maar de openbare aanklager ging in beroep en won met als gevolg het b.g. vonnis.  De rechtbank motiveerde haar oordeel: de ouderlijke toestemming rechtvaardigt de ingreep niet, omdat deze het welzijn van het kind tegenspreekt.  Bovendien veegt de rechtbank de argumentatie van de kaart, als zou het kind zonder besnijdenis sociaal uitgesloten worden.  Dit aspect weegt niet zwaarder dan de onomkeerbare beschadiging van het lichaam.  De rechtbank weegt de rechten van de ouders op vrije geloofsuiting en hun opvoedingsrecht af tegenover de rechten van het kind op lichamelijke onaantastbaarheid en zelfbeschikking.

De arts zelf werd vrijgesproken omdat tot op de datum van het vonnis er binnen een schemerwereld geopereerd werd.  Hij had geluk, want de volgenden zullen zich niet meer kunnen beroepen op “wir haben es nicht gewusst”.

Intussen heeft dit vonnis Erdogans 5de kolonne in Duitsland op oorlogsstellingen gezet.  Een Joods ziekenhuis in Berlijn schort besnijdenissen op.  Geen enkele arts wil zijn bul riskeren.  Geen enkele arts of ander medisch personeel wil in de problemen komen met zijn werkgever, met het gerecht of met het ziekenfonds. 

Wie dacht dat er geen tegenwind zou komen vanuit de islamhoek, mag verder dromen op zijn roze (sic) wolk.   De messentrekkende islampacifisten laten het hier niet bij.  Er werden vanuit moslimorganisaties al drie klachten ingediend en een eisenbundel wordt voorbereid.  Zo willen ze dat het vonnis in de prullenmand verdwijnt, een eigen islamitische rechtsleer aanvaard wordt, waarbij besnijdenissen niet alleen aanbevolen maar bovendien verplicht worden, en eigen door de overheid gefinancierde islamonderwijs en, als het enigszins kan, de afschaffing van de Duitse grondwet.

 
Floriaan Terbeke

Bron: diverse media

PST : Het gaat tot hiertoe over jongens. Wat met de meisjes die verminkt worden ?

Een van de schrijnendste berichten van de voorbije week, dat misschien voor velen onopgemerkt voorbij is gegaan, is de melding dat de Colombiaanse Nobelprijswinnaar literatuur Gabriël Garcia Marquez al een hele tijd aan dementie lijdt.

Ik heb de Zuid-Amerikaanse literatuur pas  laat ontdekt, ik geloof dat het bij een televisie-uitzending was van Adriaan van Dis, met diens destijds druk bekeken boekenprogramma.  Dat moet in de jaren '80 geweest zijn.  Het feit geen Spaans te kennen en weinig affiniteit te bezitten met het onbekende Zuid-Amerika, lag zeker aan de basis van mijn onwetendheid. Ik kan de Zuid-Amerikanen ook enkel in Nederlandse vertaling lezen, vermoedelijk zoals de meesten onder ons. 

Het is vreemd dat ik over Zuid-Amerika blijf denken als één continent, alhoewel de auteurs die ik graag lees uit verschillende landen komen. Maar toch blijf ik hen (uit geestelijke luiheid of bij gebrek aan dieper inzicht ?) als één culturele entiteit zien. Isabel Allende uit Chili, Mario Vargas Llosa uit Peru (mijn onbetwistbare nummer één, trouwens nog een recente Nobelprijswinnaar) en de Colombiaan Marquez. De vertelkunst, de vermenging van fantasie en werkelijkheid, een bijna misterieuze beleving van geloof in het bovenaardse, boeit mij als ongelovige en materialistische westerling ontzettend.

Ik heb op twee dagen het meesterwerk "Liefde in tijden van cholera" ademloos uitgelezen ; bij wijze van spreken, anders kon ik het nu niet navertellen. Dit originele liefdesverhaal speelt zich af  gedurende een volledig mensenleven in een Caribische havenstad rond de vorige eeuwwisseling. Als je het verhaal probeert samen te vatten (waar ik zonet aan begonnen was, maar ik geef het op) dan lijkt het verdacht veel op een stationsrommanetje, omdat  de verhaalkunst van de auteur uniek is.  Zelf zegt hij het als volgt :

"Wat mij in deze roman het meest interesseert, is de ontleding van de liefde op alle leeftijden. Wat altijd nodig blijft, is liefde ; en als die er is, manifesteert die zich op elke leeftijd op dezelfde manier. Net als Florentino Ariza (het mannelijk hoofdpersonage dat zeshonderd tweeentwintig affaires heeft terwijl hij wacht tot zijn grote liefde weduwe zal worden en hij haar na eenenvijftig jaar, negen maanden en vier dagen opnieuw het hof kan maken)  geloof ik dat zolang jij het volhoudt, je lichaam het ook volhoudt. Ik geloof dat iedereen het volhoudt, zolang er liefde is. Altijd."

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Gabriel Garcia Marquez het ook nu ,als zijn geest hem aan het verlaten is, moge volhouden. Want liefde overstijgt lichaam en geest.  Liefde is dat wat de wetenschappers nooit zullen ontdekken. En kom voor één keer niet af met materialistische, Westerse  wetenschap.

Ray

De Amerikaanse zangeres Jane Froman, zingt George Gershwins befaamde melodie "The man I love", een historische opname uit het goede jaar 1938. Jane Froman (1907 - 1980) was een klassiek geschoolde alt die zeer bekend werd in ontspanningsgenre tussen de jaren '30 en '50 van vorige eeuw. In 1943 overleefde zij een vliegtuigongeval dat haar verdere leven zwaar beproefde. Zij werd herhaaldelijk geopereerd en was afhankelijk van pijnstillers. In 1952 werd haar leven verfilmd in de gekende prent "With a song in my heart" met in de hoofdrol Susan Hayward.

(met dank aan Pol)

.

Deze opname van Kopspijkers is een aantal jaren oud. Hoe zou het inmiddels zijn ?

Een man heeft vrijdagavond een inbreker neergeschoten die zijn huis was binnengedrongen in Gozée. De onderzoeksrechter van Charleroi heeft de 38-jarige man aangehouden. Het arrestatiebevel tegen de schutter is gebaseerd op vrijwillige slagen en verwondingen met de dood als gevolg zonder het inzicht te doden. De man, die geen gerechtelijk verleden heeft, is opgesloten in de gevangenis van Jamioulx. De inbreker was een 18-jarige zigeuner. Hij had zich toegang verschaft tot het aanpalende huis van de grootmoeder van de schutter. De vrouw vertoefde op dat ogenblik in het ziekenhuis. De schutter had lawaai in dat huis gehoord en was met zijn jachtgeweer ter plaatse gaan kijken. Daar zag hij 4 inbrekers waarvan een een mes in de hand had ; de drie overigen sloegen op de vlucht toen de man die het eigendom van zijn grootmoeder wilde beschermen, de kerel met het mes neerschoot. De inbreker werd geraakt in de buik en overgebracht naar het ziekenhuis. Daar overleed hij later aan zijn verwondingen.

Door de socialistische schepen voor cultuur,  Ph. Heylen, beter gekend als  Het Sprekend Kostuum,  werd het knappe beeldhouwwerk van de onlangs overleden Mechelse kunstenaar, Jean-Paul Laenen, officieel voorgesteld in het plantsoen, belendend het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen.

Prins Willem van Oranje en burgemeester Marnix van Sint Aldegonde staan met de rug naar mekaar gekeerd als symbool voor de jammere scheiding tussen de 17 Provinciën in een protestants Noorden en   katholiek Zuiden

Mogen wij een, zoals steeds beleefde opmerking maken ? Neen, zeker ? Goed : dit sterke monument verdient onzes inziens een  meer markante plaats in de stad dan het plantsoentje van het Gewestmuseum dat voor een aantal jaren gesloten is.  Tenzij men speciaal de bezoekers van het nabijgelegen rendez-vous hotel Le Sud wilde inspireren met een artistieke hoogstand werk voor of na de erotische prestatie. 

 In de omgeving van het MAS en het populaire Eilandje moet er toch een goede plaats kunnen gevonden worden voor dit belangrijke kunstwerk, dat beslist zal mogen rekenen op de belangstelling van de vele Nederlandse aanwezigen in Antwerpen. En tevens ook aan de talrijke Antwerpenaars die wellicht niet op de hoogte zijn van de rol die beide protagonisten gespeeld hebben in de geschiedenis van hun stad. Hun stad ?  De stad van iedereen !

Ray

Mannen met Macht oefenen een grote aantrekkingskracht uit op het vrouwelijk geslacht. Dit wordt niet graag toegegeven door feministes, wat echter niets afdoet aan de gegrondheid van deze waarheid. De Machtige Patrick van 't Stad (midden, met zandkleurig colbert en een zelfgeschreven partijprogramma in de hand) wordt omringd door vrouwelijke fans, en enkele mannelijke aanbidders. Wie van deze schoonheden die allen ooit al eens de gunsten van de voortreffelijke Patrick hebben mogen genieten, zullen eerlang opnieuw op zijn mannelijke aandacht mogen bogen  ?  Wij gokken op het derde meisje van links, een half Algerijnse brunette met pretoogjes en slanke lenden. De heer Salvador Dali kijkt met ogen als bollen toe op het vreemde tafereel onder hem. 

foto : Gazet van Janssens

Dit gaan we niet zien tijdens onze wandeling

Zoals beloofd voor de vakantie, zijn wij druk in de weer om een originele stadswandeling doorheen multicultureel Antwerpen te organiseren.

Het wordt geen klassieke trektocht naar de gekende (en gewaardeerde) pleisterplaatsen maar een blik in de straten achter de vaak toeristische prestigeprojecten van de stad die  van iedereen is en hoe langer hoe minder van de Vlaamse Antwerpenaren. Het is de bedoeling aan onze lezers te tonen dat de talrijke bittere of ironische commentaren die wij leveren over het moeizame leven in deze stedelijke gemeenschap, steunt op realiteit.

U zal het met uw eigen ogen zien en oordelen of wij overdrijven. En u zal ons denkelijk zeggen, dat wij de toestand minimaliseren.

Vooraleer onze plannen defiintief vorm te geven,  moeten wij echter weten, of voldoende mensen zouden deelnemen. Let wel, het is geen politieke manifestatie, geen betoging, maar een gewone oriënterende wandeling van eerzame burgers die hun kennis over de multiculturele maatschappij willen toetsen.  Nieuwsgierig, kritisch en hoffelijk. Met minder dan 10 deelnemers beginnen we er niet aan en boven de 20 moeten we wellicht een tweede datum vastleggen. Laat ons rap weten of u geïnteresseerd bent.

Wat stellen wij voor ?  Alleszins op een weekdag, als de stad bruist (vermoedelijk 14 september) met vertrek in het stadscentrum (nabij het Centraal Station en de ondergrondse parking aldaar) om 10 uur  : wandeling + verplaatsing per tram tot rond 12 uur - Lunch bij een bevriend café - Van 13 uur tot circa 15 uur wandeling in een ander stadsgedeelte  (+ koffiepauze) en per tram terug naar het vertrekpunt. Einde rond 16 uur. Al bij al zijn we praktisch een ganse dag samen onderweg met heel wat wandelwerk maar ook de nodige rustpauzes en in een sfeer van goede vriendschap onder gelijkgezinden.

Onderweg krijgt u deskundige uitleg over de wijken die we passeren, historische achtergronden, actuele cijfers, en geen opgepepte commentaren of goed-nieuwsshow : kortom, het Antwerpen dat men u nooit toont bij een geleide gidsenwandeling, zoals die momenteel ingericht worden door de politiek-correcte Toeristendienst of door Antwerpen-Anders. Dat laatste is bevolkt met progressief groen personeel dat de teks en melodie van de 180 in Antwerpen levende nationaliteiten van buiten kent maar stampt van woede als het De vlaamse Leeuw hoort.

U krijgt een documentatiemap met stadsplan, de lunch (drank + broodjes), de verfrissing en de ritten met het openbaar vervoer zijn inbegrepen in de bescheiden deelnameprijs.

Laat ons dringend weten of u aanwezig wil zijn (+ aantal personen), zodat wij onze organisatie verder kunnen afronden of het initiatief moeten opdoeken. Een mailtje met uw naam en woonplaats onder referte : 't stad is van Angeltjes. Ik denk oprecht dat diegenen die deze stad slechts oppervlakkig of bijna niet kennen het zich niet zullen betreuren. Maar ook stadsgenoten zijn meer dan welkom, want zij hebben de gelegenheid hun eigen ervaringen mede te delen, zo zij dat willen. 

brave-angeltjes@hotmail.com

Wij houden u op de hoogte. Uw huidige antwoord is GEEN defintieve inschrijving en houdt geen enkele verplichting in. 

Dit gaan we zien tijdens onze wandeling en dit hieronder

Ray - Ingave 8 juli