Is het omdat ik moslim ben ?

Je ziet het niet elke dag, een tevreden moslim. Maar hier in Timboektoe (Mali) werd er een gefotografeerd die net allah prijst na de vernieling van 600 jaar oude kunstschatten in de woestijnstad. Timboektoe staatop  de lijst van Unesco Werelderfgoed.  De moslims zijn goed aan de slag, hun vreugde is terecht.

Wanneer komt er nu verdraaid eindelijk eens een politiek-corcte Nobelprijs voor "beste bijdrage voor de vernietiging van de menselijke beschaving" ?

Ray

Prinselijk feest voor Yasin (6) in Genk

Nog nooit heeft een rechtbank geoordeeld over de vraag of religieus gemotiveerde besnijdenissen op kinderen wel toelaatbaar zijn volgens de Duitse wetgeving.  De rechtbank in Keulen velde recent een niet te misverstaan vonnis: ze zijn verboden.  Wie ze uitvoert, is strafbaar.  Ongeacht of men het beslissingsrecht van de ouders of de geloofsvrijheid als reden inroept.  Een moedig vonnis.

Besnijdenissen bij jongens en mannen zijn in de islam en in het jodendom gebruikelijk.  Deze religieuze verankering bood tot op heden een zekere bescherming ten opzichte van critici en hun voorbehoud, zodat het archaïsche ritueel nog tot vóór enkele jaren ongehinderd kon uitgevoerd worden.  Nochtans wijzen artsen er al geruime tijd op dat de ingreep bij kinderen vanuit medisch standpunt geen enkel voordeel biedt, m.a.w. dat het medisch zinloos en overbodig is.  De ingreep is slechts medisch verantwoord als de besnijdenis ter behandeling van een ziekte of een afwijking moet uitgevoerd worden, zoals bv. bij een vernauwde voorhuid. 

Ondanks de ethische bezwaren kwam pas in 2008 de juridische discussie hierover op gang.  De meerderheid der experten beschouwt de besnijdenis – ook de religieuze - vanuit medisch oogpunt als een overbodige, onwettige lichaamsverminking, die als straffeit onder § 223, art. 1 van het strafwetboek te veroordelen is. 

Het Landgericht Köln heeft in haar vonnis van 7 mei 2012 (Az. 151 Ns 169/11) zich bij deze mening aangesloten.  In de toekomst zal geen enkele arts nog kunnen stellen dat hij meende besnijdenissen op beslissingsonbekwame jongens wegens religieuze redenen te kunnen uitvoeren.

Aanleiding van het vonnis was de opname op Spoed van een vierjarig jongetje waarop een Keulse geneesheer, zelf een streng gelovige moslim, een besnijdenis had uitgevoerd.  De ingreep werd op een normale medisch-verantwoorde wijze uitgevoerd.  Twee dagen later kwam het tot een – niet uitzonderlijke – nabloeding.  De moeder bracht het kind naar de Spoedopname in het universiteitsziekenhuis van Keulen, waar men de bloeding kon stelpen.  De openbare aanklager kreeg lucht van het zaakje en diende klacht in wegens mishandeling. 

Tijdens het eerste proces werd de arts vrij gesproken omdat hij volgens de religieuze wensen der ouders gehandeld had.  Maar de openbare aanklager ging in beroep en won met als gevolg het b.g. vonnis.  De rechtbank motiveerde haar oordeel: de ouderlijke toestemming rechtvaardigt de ingreep niet, omdat deze het welzijn van het kind tegenspreekt.  Bovendien veegt de rechtbank de argumentatie van de kaart, als zou het kind zonder besnijdenis sociaal uitgesloten worden.  Dit aspect weegt niet zwaarder dan de onomkeerbare beschadiging van het lichaam.  De rechtbank weegt de rechten van de ouders op vrije geloofsuiting en hun opvoedingsrecht af tegenover de rechten van het kind op lichamelijke onaantastbaarheid en zelfbeschikking.

De arts zelf werd vrijgesproken omdat tot op de datum van het vonnis er binnen een schemerwereld geopereerd werd.  Hij had geluk, want de volgenden zullen zich niet meer kunnen beroepen op “wir haben es nicht gewusst”.

Intussen heeft dit vonnis Erdogans 5de kolonne in Duitsland op oorlogsstellingen gezet.  Een Joods ziekenhuis in Berlijn schort besnijdenissen op.  Geen enkele arts wil zijn bul riskeren.  Geen enkele arts of ander medisch personeel wil in de problemen komen met zijn werkgever, met het gerecht of met het ziekenfonds. 

Wie dacht dat er geen tegenwind zou komen vanuit de islamhoek, mag verder dromen op zijn roze (sic) wolk.   De messentrekkende islampacifisten laten het hier niet bij.  Er werden vanuit moslimorganisaties al drie klachten ingediend en een eisenbundel wordt voorbereid.  Zo willen ze dat het vonnis in de prullenmand verdwijnt, een eigen islamitische rechtsleer aanvaard wordt, waarbij besnijdenissen niet alleen aanbevolen maar bovendien verplicht worden, en eigen door de overheid gefinancierde islamonderwijs en, als het enigszins kan, de afschaffing van de Duitse grondwet.

 
Floriaan Terbeke

Bron: diverse media

PST : Het gaat tot hiertoe over jongens. Wat met de meisjes die verminkt worden ?

Een van de schrijnendste berichten van de voorbije week, dat misschien voor velen onopgemerkt voorbij is gegaan, is de melding dat de Colombiaanse Nobelprijswinnaar literatuur Gabriël Garcia Marquez al een hele tijd aan dementie lijdt.

Ik heb de Zuid-Amerikaanse literatuur pas  laat ontdekt, ik geloof dat het bij een televisie-uitzending was van Adriaan van Dis, met diens destijds druk bekeken boekenprogramma.  Dat moet in de jaren '80 geweest zijn.  Het feit geen Spaans te kennen en weinig affiniteit te bezitten met het onbekende Zuid-Amerika, lag zeker aan de basis van mijn onwetendheid. Ik kan de Zuid-Amerikanen ook enkel in Nederlandse vertaling lezen, vermoedelijk zoals de meesten onder ons. 

Het is vreemd dat ik over Zuid-Amerika blijf denken als één continent, alhoewel de auteurs die ik graag lees uit verschillende landen komen. Maar toch blijf ik hen (uit geestelijke luiheid of bij gebrek aan dieper inzicht ?) als één culturele entiteit zien. Isabel Allende uit Chili, Mario Vargas Llosa uit Peru (mijn onbetwistbare nummer één, trouwens nog een recente Nobelprijswinnaar) en de Colombiaan Marquez. De vertelkunst, de vermenging van fantasie en werkelijkheid, een bijna misterieuze beleving van geloof in het bovenaardse, boeit mij als ongelovige en materialistische westerling ontzettend.

Ik heb op twee dagen het meesterwerk "Liefde in tijden van cholera" ademloos uitgelezen ; bij wijze van spreken, anders kon ik het nu niet navertellen. Dit originele liefdesverhaal speelt zich af  gedurende een volledig mensenleven in een Caribische havenstad rond de vorige eeuwwisseling. Als je het verhaal probeert samen te vatten (waar ik zonet aan begonnen was, maar ik geef het op) dan lijkt het verdacht veel op een stationsrommanetje, omdat  de verhaalkunst van de auteur uniek is.  Zelf zegt hij het als volgt :

"Wat mij in deze roman het meest interesseert, is de ontleding van de liefde op alle leeftijden. Wat altijd nodig blijft, is liefde ; en als die er is, manifesteert die zich op elke leeftijd op dezelfde manier. Net als Florentino Ariza (het mannelijk hoofdpersonage dat zeshonderd tweeentwintig affaires heeft terwijl hij wacht tot zijn grote liefde weduwe zal worden en hij haar na eenenvijftig jaar, negen maanden en vier dagen opnieuw het hof kan maken)  geloof ik dat zolang jij het volhoudt, je lichaam het ook volhoudt. Ik geloof dat iedereen het volhoudt, zolang er liefde is. Altijd."

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Gabriel Garcia Marquez het ook nu ,als zijn geest hem aan het verlaten is, moge volhouden. Want liefde overstijgt lichaam en geest.  Liefde is dat wat de wetenschappers nooit zullen ontdekken. En kom voor één keer niet af met materialistische, Westerse  wetenschap.

Ray

De Amerikaanse zangeres Jane Froman, zingt George Gershwins befaamde melodie "The man I love", een historische opname uit het goede jaar 1938. Jane Froman (1907 - 1980) was een klassiek geschoolde alt die zeer bekend werd in ontspanningsgenre tussen de jaren '30 en '50 van vorige eeuw. In 1943 overleefde zij een vliegtuigongeval dat haar verdere leven zwaar beproefde. Zij werd herhaaldelijk geopereerd en was afhankelijk van pijnstillers. In 1952 werd haar leven verfilmd in de gekende prent "With a song in my heart" met in de hoofdrol Susan Hayward.

(met dank aan Pol)

.

Deze opname van Kopspijkers is een aantal jaren oud. Hoe zou het inmiddels zijn ?

Een man heeft vrijdagavond een inbreker neergeschoten die zijn huis was binnengedrongen in Gozée. De onderzoeksrechter van Charleroi heeft de 38-jarige man aangehouden. Het arrestatiebevel tegen de schutter is gebaseerd op vrijwillige slagen en verwondingen met de dood als gevolg zonder het inzicht te doden. De man, die geen gerechtelijk verleden heeft, is opgesloten in de gevangenis van Jamioulx. De inbreker was een 18-jarige zigeuner. Hij had zich toegang verschaft tot het aanpalende huis van de grootmoeder van de schutter. De vrouw vertoefde op dat ogenblik in het ziekenhuis. De schutter had lawaai in dat huis gehoord en was met zijn jachtgeweer ter plaatse gaan kijken. Daar zag hij 4 inbrekers waarvan een een mes in de hand had ; de drie overigen sloegen op de vlucht toen de man die het eigendom van zijn grootmoeder wilde beschermen, de kerel met het mes neerschoot. De inbreker werd geraakt in de buik en overgebracht naar het ziekenhuis. Daar overleed hij later aan zijn verwondingen.

Door de socialistische schepen voor cultuur,  Ph. Heylen, beter gekend als  Het Sprekend Kostuum,  werd het knappe beeldhouwwerk van de onlangs overleden Mechelse kunstenaar, Jean-Paul Laenen, officieel voorgesteld in het plantsoen, belendend het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen.

Prins Willem van Oranje en burgemeester Marnix van Sint Aldegonde staan met de rug naar mekaar gekeerd als symbool voor de jammere scheiding tussen de 17 Provinciën in een protestants Noorden en   katholiek Zuiden

Mogen wij een, zoals steeds beleefde opmerking maken ? Neen, zeker ? Goed : dit sterke monument verdient onzes inziens een  meer markante plaats in de stad dan het plantsoentje van het Gewestmuseum dat voor een aantal jaren gesloten is.  Tenzij men speciaal de bezoekers van het nabijgelegen rendez-vous hotel Le Sud wilde inspireren met een artistieke hoogstand werk voor of na de erotische prestatie. 

 In de omgeving van het MAS en het populaire Eilandje moet er toch een goede plaats kunnen gevonden worden voor dit belangrijke kunstwerk, dat beslist zal mogen rekenen op de belangstelling van de vele Nederlandse aanwezigen in Antwerpen. En tevens ook aan de talrijke Antwerpenaars die wellicht niet op de hoogte zijn van de rol die beide protagonisten gespeeld hebben in de geschiedenis van hun stad. Hun stad ?  De stad van iedereen !

Ray

Mannen met Macht oefenen een grote aantrekkingskracht uit op het vrouwelijk geslacht. Dit wordt niet graag toegegeven door feministes, wat echter niets afdoet aan de gegrondheid van deze waarheid. De Machtige Patrick van 't Stad (midden, met zandkleurig colbert en een zelfgeschreven partijprogramma in de hand) wordt omringd door vrouwelijke fans, en enkele mannelijke aanbidders. Wie van deze schoonheden die allen ooit al eens de gunsten van de voortreffelijke Patrick hebben mogen genieten, zullen eerlang opnieuw op zijn mannelijke aandacht mogen bogen  ?  Wij gokken op het derde meisje van links, een half Algerijnse brunette met pretoogjes en slanke lenden. De heer Salvador Dali kijkt met ogen als bollen toe op het vreemde tafereel onder hem. 

foto : Gazet van Janssens

Dit gaan we niet zien tijdens onze wandeling

Zoals beloofd voor de vakantie, zijn wij druk in de weer om een originele stadswandeling doorheen multicultureel Antwerpen te organiseren.

Het wordt geen klassieke trektocht naar de gekende (en gewaardeerde) pleisterplaatsen maar een blik in de straten achter de vaak toeristische prestigeprojecten van de stad die  van iedereen is en hoe langer hoe minder van de Vlaamse Antwerpenaren. Het is de bedoeling aan onze lezers te tonen dat de talrijke bittere of ironische commentaren die wij leveren over het moeizame leven in deze stedelijke gemeenschap, steunt op realiteit.

U zal het met uw eigen ogen zien en oordelen of wij overdrijven. En u zal ons denkelijk zeggen, dat wij de toestand minimaliseren.

Vooraleer onze plannen defiintief vorm te geven,  moeten wij echter weten, of voldoende mensen zouden deelnemen. Let wel, het is geen politieke manifestatie, geen betoging, maar een gewone oriënterende wandeling van eerzame burgers die hun kennis over de multiculturele maatschappij willen toetsen.  Nieuwsgierig, kritisch en hoffelijk. Met minder dan 10 deelnemers beginnen we er niet aan en boven de 20 moeten we wellicht een tweede datum vastleggen. Laat ons rap weten of u geïnteresseerd bent.

Wat stellen wij voor ?  Alleszins op een weekdag, als de stad bruist (vermoedelijk 14 september) met vertrek in het stadscentrum (nabij het Centraal Station en de ondergrondse parking aldaar) om 10 uur  : wandeling + verplaatsing per tram tot rond 12 uur - Lunch bij een bevriend café - Van 13 uur tot circa 15 uur wandeling in een ander stadsgedeelte  (+ koffiepauze) en per tram terug naar het vertrekpunt. Einde rond 16 uur. Al bij al zijn we praktisch een ganse dag samen onderweg met heel wat wandelwerk maar ook de nodige rustpauzes en in een sfeer van goede vriendschap onder gelijkgezinden.

Onderweg krijgt u deskundige uitleg over de wijken die we passeren, historische achtergronden, actuele cijfers, en geen opgepepte commentaren of goed-nieuwsshow : kortom, het Antwerpen dat men u nooit toont bij een geleide gidsenwandeling, zoals die momenteel ingericht worden door de politiek-correcte Toeristendienst of door Antwerpen-Anders. Dat laatste is bevolkt met progressief groen personeel dat de teks en melodie van de 180 in Antwerpen levende nationaliteiten van buiten kent maar stampt van woede als het De vlaamse Leeuw hoort.

U krijgt een documentatiemap met stadsplan, de lunch (drank + broodjes), de verfrissing en de ritten met het openbaar vervoer zijn inbegrepen in de bescheiden deelnameprijs.

Laat ons dringend weten of u aanwezig wil zijn (+ aantal personen), zodat wij onze organisatie verder kunnen afronden of het initiatief moeten opdoeken. Een mailtje met uw naam en woonplaats onder referte : 't stad is van Angeltjes. Ik denk oprecht dat diegenen die deze stad slechts oppervlakkig of bijna niet kennen het zich niet zullen betreuren. Maar ook stadsgenoten zijn meer dan welkom, want zij hebben de gelegenheid hun eigen ervaringen mede te delen, zo zij dat willen. 

brave-angeltjes@hotmail.com

Wij houden u op de hoogte. Uw huidige antwoord is GEEN defintieve inschrijving en houdt geen enkele verplichting in. 

Dit gaan we zien tijdens onze wandeling en dit hieronder

Ray - Ingave 8 juli

Vraag van de dag

Vindt u dat het Vlaams Belang over de schreef gaat in zijn campagne?

Ja  27.27% 
   
Nee  72.73%  
 
http://www.gva.be/

(resultaat om 18.50 u)

De populaire pijnstiller Perdolan Compositum is al maandenlang bijna nergens meer te koop. De zetpillen nog wel, maar de gewone pilletjes niet meer. Het enige dat producent Janssen Pharmaceutica (Johnson & Johnson) kwijt wil, is dat dit te wijten is aan een productieprobleem.

De problemen zijn begonnen toen de productie verhuisd is van ons land naar Oekraïne.  In Oekraïne weet men van niets. Kandidaat-presidenten worden daar weliswaar vergiftigd maar met ordinaire pijnstillers is er absoluut niets aan de hand, volgens de heer ambassadeur van dit fijne land. Het enige wat tot de mogelijkheden behoort, is dat Janssen Pharmaceutica te weinig steekpenningen heeft betaald.

Een alternatief is Troc dat volgens de apotheker een zelfde werking heeft.  Nog beter is een frisse wandeling.

Ray

Angst

Heel argeloos begin je een gedicht.
Een aantal letters, aangenaam van vorm.
Het gaat vanzelf. Er slibben regels dicht.
Ze zwijgen nog. Ze wachten op de storm.

Uit dode krullen, schreven, lijnen, halen
Ontstaan - geen mens die weet waaraan het ligt -
Schermutselingen tussen de vocalen.
De consonanten brommen mee, ontsticht.

Pas dan ontpopt zich iets als een bericht.
Een sos uit een ver paradijs.
De voorhang scheurt. Je schrikt van het gezicht.

Doe dicht je ogen. Raak niet van de wijs.
Tart niet de woordeloze bliksemschicht.
Bepaal je tot je e's en o's en ij's.

uit: 'Hutten en paleizen', 2001.

.

In Antwerpen is vrijdag een meer dan 3 meter hoog standbeeld van Willem van Oranje en zijn rechterhand Marnix van Sint-Aldegonde onthuld. Het staat in de achtertuin van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen.

Marnix van Sint-Aldegonde, die het Wilhelmus zou hebben geschreven, was burgemeester van Antwerpen van 1583 tot 1585 en verdedigde de stad tegen de Spanjaarden. Willem van Oranje had hem benoemd. De Vader des Vaderlands werd vrijdag door de Antwerpse wethouder van Cultuur geroemd om zijn strijd tegen de Spaanse onderdrukking en zijn inzet voor een vreedzame en tolerante samenleving.

Het standbeeld is een werk van de onlangs overleden Belgische kunstenaar Jean-Paul Laenen.

Dit bericht konden wij lezen in de Nederlandse krant "Trouw" en andere Nederlandse kranten

Valt het u ook op als u een Nederlandstalige krant onder ogen krijgt? Men kan vrijwel geen vijf zinnen lezen zonder op een Engels woord te botsen. Alvast in de kwaliteitskranten. En zeker in stukken over nieuwe technologieën. Neem nu een artikel over computers, internet en al wat erbij komt kijken. Deze nieuwe technologie werd in de V.S. ontwikkeld en het ligt voor de hand dat alles wat erbij hoort Engelse namen kreeg. Die onvertaald bleven. 

Akkoord, het is een overdreven beeld. Maar toch exemplarisch voor het voortschrijdend Engels woordgebruik. Want iPad’s, smartphones, laptops, tablets, notebooks, blu-rayspelers en wat nog al worden meer en meer dagelijkse gebruiksvoorwerpen. Meteen krijgen woorden als bvb. hackers, cyberpesten, data en memory sticks hun plaats in de dagelijkse gesprekken. 

We bladeren in De Standaard van enkele dagen terug. Een bijdrage van de ombudsman over 'bloggen' kan uiteraard niet zonder specifiek taalgebruik en is ook bestemd voor een speciaal publiek, maar toch. De aandacht wordt vooreerst getrokken door de tussentitel. 'De richtlijn is dat de blog over trends moet gaan, het bredere verhaal geïllustreerd met cases', luidt het. Voor wie het nog niet wist: blog (afkorting van weblog) is een soort log- of dagboek dat je op je eigen een website neerschrijft en die iedereen kan meelezen. 

Het artikel gaat over een 'online'-rubriek, onderdeel van De Standaard.biz, nl. de 'Marketingblog'. Andere leuke woordjes of begrippen die erin voorkomen zijn nog: 'online banner', ‘blogposts’, ‘media planner’, ‘homepage’, ‘we posten hier de single’, en ‘de ceo blogt’. Ceo – spreek uit ‘sie-ie-oo’ – noopt tot een zijsprong. De chief executive officer is sinds enkele jaren niemand anders dan de vroegere ‘president-directeur-general’, de PDG genoemd. Er zijn trouwens nog tal van jobs die een Engelse naam kregen. Schoonmakers werden floor managers, een gastronomische schrijver noemt zich nu als hij een beetje mee wil zijn met zijn tijd een food writer, oudere journalisten worden, ook al hebben ze het soms moeilijk om de ‘deadline’ te halen, op de redactie verguld met de titel van senior writer, enzovoort. Mooi toch, die opwaardering in woorden? En nog mooier als het zich in het loonzakje zou vertalen.
Het is duidelijk: het Engels verdringt ook in België het Frans als tweede taal. Zeker bij de jeugd is dat het geval. Een recent onderzoek toonde trouwens aan dat de Vlaamse student erg goed is in die taal. Ten nadele van het Frans, dat hij maar met mondjesmaat beheerst. De tijden veranderen. 

Het is o.a. te merken in de ‘pop’-muziek (waarbij pop de afkorting is van popular). In de praktijk is het woordje geëvolueerd tot een verzamelnaam voor hedendaagse muziekgenres zoals rock, reggae, rhithm and blues, en heeft men het in het algemeen over de ‘pop’-cultuur. Onder dezelfde noemer in de genoemde krant trouwens een leuk stukje - een ‘column’ - met toch één Nederlands woord in de overigens korte titel. ‘Wijn on the rocks’ gaat erover dat die drank net zo min past bij ‘hardrock’ als hardrock bij wijn. Wijn is voor een klassiek geschoold pianist na een geslaagd recital, maar een hardrocker begeeft zich na elk optreden richting kleedkamer met een ‘groupie’ (een meisje dat met popgroepen meetrekt om allerlei diensten te verlenen) in de ene hand en een fles Jack Daniels(Amerikaanse whisky) in de andere. 

Drank (en drugs) horen bij de popcultuur als een molensteen om de nek. Door het vormen van een muziekbandje met uiteraard Engelse naam voelen jongeren er zich deel van worden. Toch zijn er nog uitzonderingen. Zoals in het Gentse met ‘Les bons vivants’, benaming die je zo niet zou verwachten van jongeren. 

Komt het doordat Gent lange tijd de naam had van meest verfranste Vlaamse stad dat er nog een latente voorkeur bestaat voor de taal van Molière? Of speelt hier snobisme? Het valt op dat, en niet alleen in Gent, vooral in de horecawereld vaak een Franstalig uithangbord aan de gevel komt. Zo bestaat er een ’Charlatan’ die vooral mikt op een jeugdig publiek, of opende onlangs de drankgelegenheid La Baraque. ‘Barak’ zal niet chique genoeg geweest zijn. Het bestaat zelfs dat het historische café ‘De Zwarte Kat’ aan de Gentse Vrijdagmarkt, waar de eerste vakbondsidealen in België ontkiemden, tot ‘Le chat noir’ werd omgedoopt. Niemand die reageerde, ook niet bij het stadsbestuur, misschien kenden ze hun lokale geschiedenis niet. 

Dat is meer in het Engelse bedje ziek en gaf aan de ‘site’ in ontwikkeling rond de tentoonstellingshallen van… ‘Flanders Expo’ de naam ‘The Loop’. Men wil met dit woord ernaar verwijzen dat hier ooit een vliegveld bestond,- overigens vooral gebruikt door de Duitsers in W.O.II om Engelse piloten neer te halen. 

Ook voor prestigieuze evenementen gaat de voorkeur naar het Engels. Zo wordt als opvolger van ‘Chambres d’amis’ en ‘Over the Edges’, een nieuwe grootschalige stadstentoonstelling op het openbare domein georganiseerd met als naam ‘Track’. Op één maand kwamen al bijna 60.000 bezoekers speciaal kijken. En de organisatoren hopen tegen de einddatum van 16 september op in totaal zo’n 250.000 belangstellenden. 

Het past wellicht allemaal in de drang om zich te profileren als internationale stad. Houdt men daarbij voldoende rekening met de voorkeur van de hedendaagse toerist naar originaliteit en authenticiteit? Overigens wachtte de beoogde internationalisering niet op Engelse naamgeving om zich in deze middelgrote stad door te zetten. Een voorbeeld? De recentste statistiek over de ‘rosse buurt’ leert dat onder de 327 prostituees er een insteek is van bijna 70 procent van niet-Belgische nationaliteit, allen uit niet-Engelstalige landen overigens. Natuurlijk is dat geen punt, want voor zover er in hun job uitleg nodig is, volstaan enkele Engelse woorden om zich verstaanbaar te maken.

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit. 
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.