Wurlitzerdromen
Goede morgen dromertjes,
Een dame die niet mag ontbreken in mijn Wurlitzerdromen is Hildegard Knef. Wie herinnert zich nog de bloedmooie actrice, de latere zangeres, de liedjesschrijfster, de nog latere auteur van bestsellers ?
Laten we beginnen bij haar geboorte. Ze zag het levenslicht als Hildegard Frieda Albertine Knef in Ulm op Onnozele Kinderendag in het jaar 1925, als dochtertje van de tabakhandelaar Hans Theodor Knef (van Vlaamse afkomst) en van zijn echtgenote Frieda Auguste Gröhn. Aan papa zou ze geen herinneringen overhouden, want hij stierf in 1926 aan syfilis. Mama trok vervolgens naar Berlijn en huwde in 1933 met de lederfabrikant Wilhem Wulfestieg. Hildegard volgde een opleiding als tekenaar in de tekenfilmafdeling van de UFA-filmstudio’s, waar grote baas Wolfgang Liebeneier haar in 1943 opmerkte en haar liet omscholen tot actrice. Nog voor het einde van WO II kreeg ze al filmrollen aangeboden. In 1945 vond men haar terug op de planken van het cabaret en van het toneel. In 1947 leer ze de Amerikaanse officier Kurt Hirsch kennen en trouwde met hem. Ze kreeg de eer in de eerste naoorlogse film – Die Mörder sind unter uns – een rol te mogen spelen en het werd haar internationale doorbraak. In 1948 kreeg ze in Locarno de prijs voor de beste actrice. Op 1 augustus 1948 mocht Hildegard de titelbladzijde van de eerste Stern illustreren. Naar aanleiding van haar Duits succes nodigde de Hollywoodproducent David O. Selznick haar uit naar de VS te komen. Begin 1948 tekende ze een contract voor een periode van 7 jaar, een contract dat haar wel wekelijks van een mooi loonbriefje voorzag, maar niet tot filmrollen leidde. Tussen taallessen en proefopnamen in leerde Hildegard Marlene Dietrich kennen. In 1950 zou ze de Amerikaanse nationaliteit aannemen.
In datzelfde jaar keerde ze even naar Duitsland terug om daar de beruchte film „Die Sünderin” (De zondares) te draaien. De film werd na protest van de katholieke kerk verboden wegens een korte naaktscène met een blote borst en omwille van het taboe van de prostitutie, euthanasie en zelfdoding. De ban van de kerk, de betogingen, gebarrikadeerde bioscopen, het verbod in talrijke Duitse en Europese steden en de processen zorgden ervoor dat een middelmatige film een kaskraker werd. Alleen in Duitsland kochten meer dan 7 miljoen mensen een bioscoopkaartje. In oktober 1951 zou de film tot de opname van Hildegards eerste plaatje leiden: “Ein Herz ist zu verschenken”.
Terug in de VS begon ze aan een reeks filmen van 20th Century Fox, afgewisseld met Duitse, Britse en Franse filmproducties. Na een geschil met Fox verbrak ze eenzijdig haar contract en verhuisde opnieuw naar Duitsland. Daarmee had ze haar filmcarrière in de VS beëindigd. Ze zou hoofdzakelijk gevraagd worden in Frankrijk en Groot-Brittannië, waar ze haar latere tweede echtgenoot, David Cameron, leerde kennen. In de late 50-er jaren zou Hildegard zich meer op haar zangcarrière gaan toeleggen. Naar aanleiding van het succes van haar liedjes, werd ze weer in Duitsland geaccepteerd. In 1962 had ze met “Er war nie ein Kavalier” een hit, gevolgd door haar eerste elpee in 1963. Haar liedjes weken af van de massa schlagers: het waren luisterliedjes, vervuld met heimwee, verlangen, liefde en zwarte humor. Ze schreef een groot deel van haar teksten zelf. Ella Fitzgerald noemde haar “de beste zangeres zonder stem”. Inderdaad werd de rauwe, rokerige stem samen met het ingestudeerd-amateuristische voordragen der teksten haar handelsmerk.
Uit haar huwelijk met David Cameron werd dochter Christina in 1968 geboren. In de roddelblaadjes was ze niet weg te slaan met een beeldverslag van hoe ze bijna het leven liet bij de bevalling en met foto’s van haar “nieuwe” gezicht, één van de eersten die een schoonheidsoperatie waagde. Ze kreeg zelfs een eigen TV-show. En toen besloot La Knef een andere richting in te slaan. In 1970 verscheen het autobiografische boek “Der geschenkte Gaul” (Ned. vertaling onder de titel “Een gegeven paard”). Het werd in 17 talen vertaald en werd een wereld-bestseller. In 1975 volgde “Das Urteil” (Ned. vertaling “Het vonnis”) met een gedetailleerd verslag van haar strijd tegen borstkanker. Een jaar later stond het boek op de 2de plaats van de Amerikaanse bestsellerslijst. In dat jaar zou de scheiding van haar tweede echtgenoot uitgesproken worden.
De platenverkoop ging omgekeerd evenredig. Ze trouwde een derde keer met de 15 jaar jongere Paul von Schell van Hongaars-Amerikaanse afkomst. Duitsland spuwde haar een tweede keer uit. Haar Hollywoodallures konden de Duitsers niet langer bekoren. Dus vluchtte ze een tweede keer naar de VS in 1982, ditmaal naar Los Angeles, waar ze wel nog kon teren op haar roem. In de Engelstalige landen was zij bekend onder de naam Hildegarde Neff. In de filmindustrie kon zij echter geen vaste voet meer aan wal krijgen. In 1987 vluchtte ze opnieuw, ditmaal voor een schuldenberg, richting Duitsland. Ook daar vlotte het niet zoals zij het zich gewenst had. Er werd in 1992 wel een nieuwe plaat uitgebracht, ze kreeg eervermeldingen, speelde enkele bijrolletjes in televisiefilmen en mocht in menige televisieshow even opduiken. Haar nieuwe elpee in 1999 had wel succes, maar dit tijdperk in haar leven werd overschaduwd door haar zwakke gezondheid. De laatste jaren woonde Hildegard Knef met haar echtgenoot Paul von Schell aan de rand van Berlijn. Makkelijk was het niet, want zij was vaak ziek. Er werd kanker geconstateerd en Hildegard werd tientallen keren geopereerd. Na een maandenlang verblijf in het ziekenhuis kreeg zij op 27 juni 2001 weer de Duitse nationaliteit.
In de nacht van 1 februari 2002 overleed ze aan de gevolgen van een longontsteking. De 76-jarige Hildegard was al lange tijd aangewezen op een rolstoel en een zuurstofapparaat. Ze kreeg een eregraf op het Waldfriedhof Zehlendorf in Berlijn.
Hildegard Knef heeft toch wel een memorabele c.v. achter gelaten: ze zong 23 elpees vol, er verschenen 320 verschillende nummers, waarvan 130 door haar zelf geschreven.
Ze draaide 49 filmen, waarvan 19 buitenlandse producties. Ze stond in 15 toneelstukken op het podium, o.a. in Cole Porters Musical “Silk Stockings” met de rol van Ninotschka. Ze scheef 7 boeken die in meerdere talen vertaald werden.
Ik heb voor jullie het lied uitgekozen dat ze schreef na de geboorte van haar dochtertje: “Für mich soll’s rote Rosen regnen” over een vrouw en haar onblusbare levenslust en –verwachtingen:… Ich will, ich will…
Kusjes van jullie Lolita
