Men zegge het voort (nr 853)

  Audenaert mag van de onderzoeksrechter geen contact meer hebben met Bruno Bulthé, de bekende procureur des Konings van Brussel, noch met Jean-Claude Leys, die destijds als onderzoeksrechter in Brussel de monsterfraudezaak-KB Lux in handen had. Dat schrijft De Tijd.

Het gerecht van Dendermonde stelt zich volgens de krant vragen bij enkele telefoongesprekken die de geschorste directeur van de federale gerechtelijke politie van Brussel had met Bulthé en Leys. De speurders hebben immers wekenlang Audenaerts telefoon mogen afluisteren.

Ze gaan na of Audenaert en Bul­thé hun boekje te buiten gingen wanneer ze informatie uitwisselden over bepaalde gerechtelijke dossiers in Brussel. Met Leys zou de politiebaas gesproken hebben over een bedrijf dat hij wilde oprichten om commerciële schepen te beschermen tegen zeepiraten.

Zowel Audenaert als Bulthé geeft geen commentaar. Leys wel. "In mijn hele leven heb ik Audenaert welgeteld vier keer gesproken. Twee keer omdat Audenaert enkele jaren geleden wilde toetreden tot het Grootoosten van België (de grootste groepering van vrijmetselaarsloges in ons land, red.), wat hem niet gelukt is. En onlangs nog twee keer omdat hij investeerders zocht voor zijn piraterijproject 'Odysseus'.

Dat leek me volledig legaal en dus bracht ik hem in contact met bepaalde personen, zoals Pierre Chevalier van de groep rond George Forrest. Voorts heb ik niets met Glenn te maken."

Als ik het land B vandaag meer verfoei dan gisteren, minachtte ik het gisteren onvoldoende.(op deze uitspraak heb ik al jaren geleden geen patent genomen, maar ze is wel de mijne)

Ray

Bij de begrafenis van het tot genie omgedoopte drankorgel Michel Daerden, waren er slechts enkele honderden aanwezigen.  Zo populair bleek de man dan ook niet te zijn in Wallonië en bij het officiële land B. Soit. De socialisten zijn verlost van een van hun farceurs die bewees hoe erg het gesteld is met het totale gebrek aan menselijke waardigheid in de rode stal.

En dan heb je nog die andere wereldberoemde Franstalige socialist en zuivere belg, Philippe Moureaux. Die is nog niet naar de Hemel vertrokken, die geniet nog elke dag van de nectar van zijn Marokkaanse Latifa, wat we de man best gunnen. Echt waar.  Mocht hij een privé persoon zijn, we zouden hem een oude beklagenswaardige dwaas noemen maar hem toch feliciteren.

 Philippe Moureaux is echter een publiek figuur, een minister van Staat, een fanatieke Franstalige en Vlamingenhater, een man met nog steeds veel invloed in het Brusselse, zij het dat die invloed tanende is, en hij is vooral de burgemeester van de eerste islamitische  gemeente, Sint-Jans-Molenbeek. Een buitenlandse enclave van Marokko, waar criminaliteit en wreedheid zich hult in de mantel van de godsdienst van de vrede om door het leven te gaan als een aanvaard cultuurverschijnsel.  Binnen de eigen politieke meerderheid van het schepencollege stuit Moureaux op weerstand. Te wijten aan zenuwachtigheid voor de verkiezingen, maar alleszins tekenend voor de échte toestand in deze Brusselse Township.  En de Vlaamse socialisten moeten maar best niet te veel afstand nemen van hun Franstalige moslimvriend, want de partij van Tobback staat broederlijk op één lijst in Sint-Jans-Molenbeek met de collabo Moureaux en diens moslimaanhang.

Het verbaast mij verder dat de onnozele Vlaamse gazetten vandaag uitpakken met nieuws dat al tenminste 5 of 7 jaar oud is, over de affaire van Staive Stevaert en Goedele Liekens

Lieve mensen, daar maakten wij een aantal jaren geleden al leuke allusies op, lang voor Stevaert van zijn sokkel gevallen was. Onze zegsman-influisteraar had het koppel gespot in een Brussels restaurant en uit de lichaamstaal van beiden was het meer dan duidelijk, wat er aan de hand was. Nog zo'n socialist van het zevende knoopsgat die zijn partij enkel gebruikt heeft, om zijn eigen fantasmes en frustraties in realiteit om te zetten. De geldhonger, machtsdrang en hang naar populariteit hebben Stevaert de das om gedaan.  Een trieste hakkelaar met een groot libido, dat blijft er over van deze Limburgse sukkel : het socialisme in Vlaanderen ten voete uit.

En dan is er nog nieuws over Van Gheiluwe. Maar dat is geen socialist. Alhoewel we het officieel niet weten.

Ray

Molenbeeks burgemeester Philippe Moureaux (PS) reageert erg gepikeerd op de uitspraken van zijn eigen schepen Jan Gypers (Open VLD). Die had de gemeente beschuldigd van een laks beleid ten opzichte van illegalen in parken. “Zijn uitspraken zijn haast ridicuul te noemen.”

Volgens enkele inwoners van Sint-Jans-Molenbeek maken daklozen en druggebruikers de parkjes in hun gemeente 's nachts onveilig. Het lawaai zou mensen uit hun slaap houden en de lege alcoholflessen die er 's morgens nog liggen kunnen gevaarlijk zijn voor kinderen, klinkt het.

De uithaal van Gypers kwam er omdat hij zich ergert aan stijgende overlast door illegale immigranten. Die zouden onder meer voor vuilnis in de parken van de gemeente zorgen. "Alle illegalen komen naar Molenbeek omdat hier de minste repressie is in heel Brussel", had Gypers gezegd. "Enerzijds wil men humanistisch en sociaal zijn, maar anderzijds doet men niets. Een burgemeester moet harde beslissingen durven nemen om zijn burgers te beschermen."

Een serieuze sneer die burgemeester Moureaux niet kan appreciëren. “Zijn uitspraken zijn haast ridicuul te noemen”, laat hij weten. “Een polemiek beginnen over het gemeentebeleid vanuit de meerderheid is volgens mij ook strijdig met de deontologie.”

Moureaux weerlegt ook dat de problemen in de parken te wijten zijn aan illegalen. “Vorige week heeft de politie nog drie mensen uit een park gezet en zij waren geen illegalen. Onze politie houdt trouwens regelmatig illegalen aan, maar de Dienst Vreemdelingenzaken geeft ons altijd de instructie hen vrij te laten, met een niet-uitvoerbaar bevel om het grondgebied te verlaten.”

Moureaux wijst er ten slotte op dat die laatste dienst onder Open-VLD staatssecretaris Maggie De Block valt.

 Brussel Nieuws    

De Griekse reders hebben de grootste handelsvloot ter wereld in handen: samen ruim 4100 schepen, goed voor 16 procent van de wereldhandelsvloot. Dat is meer dan de Japanners of de Chinezen. De Griekse rederijen verdienen meer dan de hele toeristische sector. In 2010 zagen de grote reders hun inkomsten stijgen tot 15,4 miljard euro. Het toerisme genereerde 9 miljard euro inkomsten. Toch vloeit van die rederij-miljarden haast geen cent naar de staat. De reders genieten sinds jaar en dag, via een netwerk van fiscale maatregelen, feitelijk een belastingvrijstelling. De fiscus kijkt hun rekeningen niet in. Elke Griekse miljonairsfamilie met aandelen in een rederij of in een maritiem consortium – samen zo’n duizend families – is op die manier vrijgesteld. Een goed geolied fiscaal paradijs. De reders bewaren hun geld in Zwitserland of in Cyprus, in Liechtenstein of in Londen.

De allerrijkste is Spiros Latsis, de zoon van de oude scheepsmagnaat John Latsis. De familie Latsis is ook actief in de scheepsbouw en de bankwereld. Zoon Spiros is bovendien de grootste aandeelhouder van Hellenic Petroleum. Op de lijst van de multimiljardairs in de wereld staat hij op nummer 68. Hij studeerde aan de London School of Economics, samen met ene José Manuel Barroso. In juni 2004 wordt Barroso voorzitter van de Europese Commissie. Twee maanden later, in augustus, is hij uitgenodigd voor een weekje vakantie op een pronkerig plezierjacht van de familie Latsis. Latsis heeft net PrivatSea opgestart, een exclusieve jachtclub die haar leden “een buitengewone ervaring aan boord van ’s werelds spectaculairste jachten” belooft. Inclusief de Alexandrer, die met zijn lengte van 400 voet het op drie na grootste jacht ter wereld is. Daar waar Aegaeus zich in zee stortte, trekken Barroso en Spiros Latsis samen de zwembroek aan op het dek van misschien wel het meest luxueuze jacht op aarde. Een maand later keurt de Europese Commissie 10,3 miljoen euro subsidie van de Griekse staat aan de scheepswerven van de familie Latsis goed. Toeval? Of “ons kent ons, wie doet ons wat”?

http://www.tref.eu/actueel/de-griekse-waarheid.htm

Waar is het monster ?

(Studio Rony)

Het is niet de rooms-katholieke kerk, die veel Latino's aantrekt. Het zijn ook niet de zwarte hallelujah-kerken. Nee, de snelst groeiende christelijke denominatie in de Verenigde Staten is een opmerkelijke: de wereldmijdende amish. .

Dat blijkt uit onderzoek van de Ohio State University dat deze week is gepresenteerd. Volgens het onderzoek is het aantal amish (afstammelingen van Europese doopsgezinden) sinds 1990 meer dan verdubbeld tot ruim 250.000 personen. De groei komt niet door nieuwe bekeerlingen maar door natuurlijke aanwas - een amishgezin telt doorgaans vijf tot tien kinderen.

Baard en staart
Uiterlijk lijken de amish een eenheid te vormen: ze kleden zich allen zeer traditioneel en houden zich verre van moderne zaken als televisie, telefoon of een auto. Maar intern heerst er hevige verdeeldheid. Die kwam vorig jaar aan het licht toen in de staat Ohio zestien amishmannen en -vrouwen werden aangehouden op verdenking van het aanvallen van geloofsgenoten. Met scharen en scheermessen zouden zij het bij mannen op de baard en bij vrouwen op de paardestaart hebben gemunt. Dat gold als een grove belediging, omdat getrouwde amish hun baard en staart niet mogen knippen.

Tekort aan landbouwgrond
In weerwil van hun wereldmijdende principes schakelden de belaagde amish justitie in. Deze week moesten de aanvallers, die hun daden niet ontkennen, zich voor de rechtbank verantwoorden. Een schikkingsvoorstel, waarbij sommigen van hen een celstraf van twee tot vier jaar wachtte en anderen vrijuit zouden kunnen gaan, wezen ze daarbij af. Volgens de aanvallers is er sprake van een interne kerkelijke kwestie en dient de rechtbank zich daar niet in te mengen. Alle aangeklaagde amish zeiden tegen de rechter dat zij zich realiseerden dat zij met het afwijzen van een schikking celstraffen tot twintig jaar riskeren. Behalve de interne verdeeldheid zorgt ook de groei van de amishgemeenschap voor problemen. Gezinnen leven van het land, maar met de toename van het aantal te voeden monden is er behoefte aan meer landbouwgrond. Naar verwachting zal daar op termijn een tekort aan ontstaan.

Bron : Trouw

Met de medewerking van vakbonden en door de doelgerichte belgicistische decimering van stemgerechtigde Vlamingen, zijn er twee soorten gemeenschappen ontstaan in Vlaanderen : die van de moeiteloos ontvangenden en die van de zich te pletter werkenden.

De gemeenschappen van diegenen die met moeite nog een huis kunnen kopen of huren en diegenen die de alle ruimtes opvretende sociale woningen toegewezen krijgen zonder enige tegenprestatie.

Ooit waren de Vlamingen (en langer geleden ook nog de Walen) de meest productieve arbeiders ter wereld. Waarom zou men echter in deze tijden de boel nog mee rechthouden?
Terwijl de actieven wijsgemaakt wordt dat de vergrijzing tot langer werken noodzaakt, blijven de sluizen van de ongebreidelde immigratie wagenwijd open. 

U werkt nog langer of nog harder : u spijst de immigratiefondsen ten koste van uw eigen gezondheid, terwijl lanterfanten genoeg is om nagenoeg hetzelfde pensioen te trekken door maximum één dag te 'werken'.  U bent dus suïcidaal bezig. U werkt zich naar een vroegtijdige dood terwijl anderen een win-for-life mogen ontvangen, woorden die ze niet eens kunnen lezen. Uw graf maakt middelen vrij, u bent enkel interessant als lijk, als een uitstervend ras terwijl rassen bij wet verboden werden.

Wie maakt het meeste kans op een rustige, gezonde oude dag denkt u? U gaat kapot aan stress, u probeert uw mond aan flarden te wauwelen/spreken omdat positief gediscrimineerden u niet hoeven te verstaan en ondertussen staat u stijf van de angst om zeker niet als racist bestempeld te worden. U wordt geculpabiliseerd en in één moeite door verplicht om met dichtgenaaide mond de gekunstelde diversiteit op de werkvloer en overal elders als normaal te beschouwen. Uw werkgever en uzelf betalen zich blauw aan RSZ en belastingen, vele verrijkers hebben slechts één werkgever : het mild schenkende OCMW.

U mag wel, zoals eerder gezegd, de boel rechthouden tussen de (meestal) ongemotiveerden en procentueel enkele zeldzame 'échten' die kortweg een échte verrijking zijn.

Het zijn niet de vreemdelingen die schuld hebben aan deze wantoestanden,  het zijn de ongelooflijk laffe Vlaamse non-beleid politici die onder de knoet van de PS zitten. Al diegenen die totnogtoe voor de traditionele partijen bleven stemmen hebben bloed aan de handen of hebben dringend geestelijke gezondheidszorg nodig en een cursus werkelijkheidszin.

"Het Vlaams Blok heeft het probleem onbespreekbaar gemaakt". Juist, zeer zeker. En daarom is het onomkeerbaar uit de hand gelopen en zijn verstandige en onschuldige mensen nu mee in de rode gevarenzone beland.

Zouden er in de toekomst cursussen karaktervorming voor recidiverende electoraat-opportunisten en seriële realiteitsverkrachters aangeboden moeten worden of moeten die mensjes later (na de butgeroorlog) gewoon voor een democratische rechtbank gesleurd  en veroordeeld om alle schade te vergoeden?

Enfin : Vlaanderen wordt binnenin nog eens verscheurd door het laten boeten van diegenen die moeten werken.

Bent u ook zo een idioot ? Allez, succes, met de nieuwe werkweek.

Jade

(afbeelding : Eugeen van Mieghem)

“In een recent interview drukt huidig IOC-baas Jacques Rogge zijn spijt en verwondering uit dat de jeugd alsmaar dikker en onsportiever wordt, terwijl de superatleten toch doorgaan met het verbeteren van elkaars record (zij het met steeds kleinere verschillen). De reden voor deze discrepantie is nochtans simpel: de staat heeft de volkssport niet meer nodig als premilitaire dressuur. Kleine, goed-geoefende beroepslegers en elite-commando’s zijn de nieuwe tactische operanten voor binnenlandse ordehandhaving en buitenlandse missies. In die optiek zijn de massasport en de globale fysieke conditie niet meer nodig en zelfs ongewenst (het gevaar voor volksopstanden!).
 
Er tekent zich dan een nieuwe constellatie af van aseksuele sportidolen die alles overhebben voor hun carrière en zich ook doperen, versus de bierdrinkende en worstvretende supportersmassa.”
 
 
( J. Sanctorum over de olympische spelen en sport als pre militaire dressuur van het volk. Bron: http://visionairbelgie.wordpress.com/2012/07/31/olympia/ )
 
       Johan Sanctorum – 1954 - Vlaams cultuurfilosoof, publicist en criticus.

 
*****

“In de sport tracht de moderne kuddemens zijn individualisme te redden.”
 
Leonhard Huizinga - 1906-1981, Nederlands schrijver

Michelle Martin heeft niet enkel de villa en het spaargeld van haar moeder gevrijwaard voor een claim van burgerlijke partijen in de zaak-Dutroux. Ze deed dat ook met een collectie juwelen en munten, zo blijkt uit stukken uit het dossier-Dutroux. Dit lezen we vandaag bij Het Laatste Nieuws.

Ze liet de kostbaarheden op naam van haar dementerende moeder zetten en deed na haar overlijden afstand van de erfenis. Ze kwamen zo in handen van haar kinderen.

De collectie is geïnventariseerd. Ze bevat gouden Krugerrandmunten, gouden Ecu's uit 1987, parelkettingen, broches, armbanden en ringen. In totaal gaat het om 57 juwelen, samen goed voor duizenden, mogelijk meer dan 10.000 euro. De juwelencollectie werd in augustus 1996 in beslag genomen tijdens huiszoekingen in het huis van Marc Dutroux en Michelle Martin in Sars-la-Buissière.

Met een brief aan onderzoeksrechter Jacques Langlois op 15 oktober 1997 verklaarde Henriette Puers, de moeder van Martin, die met een zware psychische stoornis in een instelling was opgenomen, dat de juwelen van haar zijn. De brief is echter geschreven door Martin en blijkens een krabbel onderaan 'met toestemming' van haar moeder. Puers overleed op 1 januari 2000. Via de notaris deed Martin afstand van de erfenis, die hierna integraal overging op de kinderen van Dutroux.

Vorige week raakte bekend dat Martin sinds 2004 het bedrag van 256 euro heeft bijeen gespaard om burgerlijke partijen te vergoeden. Jean Lambrecks, vader van de vermoorde Eefje, probeerde vorige week beslag te leggen op bezittingen die Martin liet verhuizen naar het klooster van de arme klaren in Malonne. "Het ging om een paar waardeloze potten en pannen", zegt hij. "Maar opmerkelijk: wij kregen op vrijdagavond al meteen een ingebrekestelling in de bus van de advocaat van de kinderen van Dutroux. Om ons erop te wijzen dat alle spullen nu op hun naam staan en wij hen met rust moeten laten. Het spel wordt bijzonder hard gespeeld."

Bron : HLN

De voorbije ingelaste snipperdagen van de angeltjesredactie beletten niet dat de carrousel van de  wereldse waanzin lustig verder draaide. Tussen de komkommers en de sperzieboontjes lag een en ander  te rapen.

.

Wanneer men enige dagen door verschillende landen heeft gereden en de moeite heeft willen doen om regelmatig de plaatselijke kranten te lezen, komt men snel tot de vaststelling dat er weinig nieuws is onder de zon. Of het nu gaat over het weer, de beurs of over verkeersongevallen, steeds herhaalt alles zich. Zelfs de beroepspolitiekers blijken in alle landen met dezelfde principes te werken om in leven te kunnen blijven. Het komt er steeds op aan om aan de kiezers iets te beloven waarmede de meesten onder hen de indruk hebben dat de genomen beslissing in hun voordeel was. Deze snoepjes kunnen gaan van verhoogde kinderbijslag, minder lang moeten werken om de pensioenleeftijd te bereiken,  tot het ontvangen van allerlei subsidies.

Wat kiezers zich nooit of zelden blijken af te vragen,  is van waar die centen vandaan komen om al deze snoepjes te betalen. Hierin zit juist de handigheid van de beroepspolitiekers. Natuurlijk moet al dit geld van de kiezers zèlf komen die bovendien nog de extra uitgaven moeten ophoesten om voor de herdistributie van die nieuwe inkomsten te zorgen. Deze laatste taak wordt met veel genoegen in handen genomen door de beroepspolitiekers en hun aangestelden. In grote lijnen komt het er feitelijk op neer dat van iedere nieuwe "inning" er ongeveer 80% terug wordt uitgedeeld aan diegenen die zelf voor de 100% zorgden via allerlei belastingen.

Het is zoals bij de LOTTO waar men week na week méér dan 20% van de geïnde bedragen afroomt om allerlei vormen van profitariaat te kunnen bekostigen. In totaliteit bekeken, zijn ALLE spelers reeds een klein vierde van hun inzet kwijt op de dag dat ze hun lotje kopen. Maar de weinige winners moeten steeds maar de indruk geven dat alles correct verloopt en iedereen wel eens aan de beurt zal komen. Dat de meesten nooit een cent zullen terugzien van hun jarenlange inzetten zal de organisatoren geen slaapproblemen opleveren.

Hetzelfde gebeurt iedere dag met onze beroepspolitiekers. Ze geven hun kiezers de valse indruk dat ze van alles krijgen dankzij hun politieke werkzaamheden. In werkelijkheid krijgen de belastingbetalers jaar na jaar steeds een kleiner gedeelte terug van wat ze zelf hebben betaald. Een steeds groter percentage gaat in de zakken van de beroepspolitiekers en hun benoemde vrienden die voor deze misplaatste vorm van "herverdeling" zorg dragen.

Het enige voordeel bestaat er nu in dat eveneens in al de ons omringende landen de ogen van steeds meer kiezers opengaan. Dit is de reden dat men overal begint vast te stellen dat de traditionele partijen, lees beroepsbelovers, als kaartenhuisjes beginnen ineen te storten. De steeds maar meer ontgoochelde kiezer zal nu echter in de toekomst goed moeten opletten om zijn stem niet te geven aan "vernieuwers" die even slecht zijn dan diegenen die ze zouden gaan vervangen. Een stem is als een wapen en moet dus met veel zorg behandeld worden.

Het is onze innige hoop dat bij een volgende verkiezing de meesten van al die "beroepsbelovers" zullen weggestemd worden en dat de kiezer zijn stem slechts zal geven aan personen of partijen die in het verleden steeds bewezen hebben het roer recht te willen houden en nooit aan enig profitariaat, in welke vorm ook, hebben deelgenomen.

Men zegge het voort ...

Freddy Van Gaever

Is de race naar Mars enkel een prestigeproject of is het meer dan dat ?

NASA-wetenschappers zijn nieuwe helden van Amerika

Het is een beeld dat we nog niet vaak hebben gezien: de anders zo ernstige ingenieurs van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA vlogen elkaar in de armen na de succesvolle landing van de Marsrover Curiosity.

Ze werden bovendien omarmd door hun landgenoten als de nieuwe helden van Amerika, want diezelfde landing en de nasleep ervan werden door duizenden mensen gevolgd via livestreams op het internet en zelfs via een groot scherm op Times Square in New York.

Onlangs kondigde ook India aan dat het Mars wil gaan exploreren. Maar is de race naar Mars niet meer dan een prestigeproject of is er iets anders aan de hand?

http://www.panoramas.dk/mars/greeley-haven.html 

 unieke panoramische beelden op Mars

Verkenningsdrang

Mars is met zekerheid de meest Aarde-achtige planeet die de mens tot nog toe heeft ontdekt en de kans dat er ooit leven op de planeet is geweest, en we dus niet alleen in dit universum ronddwalen, is zo goed als zeker. Vorige bezoekjes aan Mars hebben ons immers geleerd dat de planeet lang geleden, zo’n 4 miljard jaar, warmer en natter was en mogelijk vloeibaar water en zelfs leven bevatte. Maar de Marswedloop heeft ook te maken met de verkenningsdrang van de mens.

‘De mens is gemaakt om te verkennen’, zei Nancy Vermeulen, wetenschappelijk medewerker van het KMI daarover afgelopen week op Radio 1. ‘Door grenzen te verleggen, breng je een hele samenleving een stapje vooruit. Het verruimt de blik van de mensen.’ Vermeulen vindt dat de ruimte de mensen ook samenbrengt. ‘We zouden beter onze energie steken in het verkennen van buitenaards leven in plaats van in wapens en oorlogen.’

Bovendien is het ook een fascinerend project, meent Vermeulen. ‘Mars is zo’n klein stipje aan de sterrenhemel. Het moet dan ook adembenemend zijn om als mens op Mars te staan en beelden van dat kleine stipje dat de Aarde is te kunnen doorsturen.’

Lang verhaal

De succesvolle landing van het veelbesproken Marswagentje Curiosity is het meest recente hoofdstuk in een lang verhaal van Marsmissies die het de mensheid de voorbije decennia hebben mogelijk gemaakt de rode planeet beter te bestuderen dan eender welke andere planeet, behalve onze eigen Aarde.

Het had heel wat voeten in de aarde om tot bij Mars te komen. Rusland faalde in het begin van de jaren 60, met onder andere Sputnik 24, een Marslander die er zelfs niet in slaagde zijn baan rond de Aarde te verlaten. Ook de Verenigde Staten begonnen met een mislukte poging met de Mariner 3 in 1964.

De eerste succesvolle Marslanding van de mens gebeurde in mei 1971 met de Russische Mars 3-lander. De NASA kondigde datzelfde jaar aan dat het voor het eerst een ruimtetuig in een baan rond een andere planeet dan de Aarde gestuurd had. De verwachtingen waren dus hooggespannen voor de Viking-missie van de NASA in 1975, die 2 Marslanders bevatte, die op zoek moesten gaan naar kleine organismen.

Daarna volgden echter twee decennia van inactiviteit op Mars omdat de NASA zich wou toeleggen op de bemande ruimtevaart. Toen in 1984 op Antarctica een meteoriet werd gevonden, die wellicht afkomstig was van Mars, keek men opnieuw richting rode planeet. Enkele wetenschappers beweerden namelijk sporen van kleine fossielen te zien in de meteoriet. Hoewel niemand met zekerheid kon stellen dat de meteoriet daadwerkelijk van Mars kwam, groeide de interesse om terug te keren naar de planeet en vooral om bodemstalen naar de Aarde te halen voor verder onderzoek.

Eerste Marswagentje

Het eerste Marswagentje dat op de planeet landde, in 1997, had toen nog de grootte van een grote microgolfoven. De Marsjeeps Spirit en Opportunity, die in 2004 op Mars landden, hadden al de omvang van een golfwagentje. Het was Spirit die voor een doorbraak zorgde, toen het een bodemstaal ontdekte dat rijk was aan sulfaten. Deze ontdekking zou een aanwijzing kunnen zijn dat er op Mars ooit omstandigheden zijn geweest die leven mogelijk maakten.

Spirit hield het voor bekeken in 2010. Maar Opportunity rijdt nog altijd rond op Mars. In juli stuurde het zijn 100.000e foto door naar de Aarde. De rover ontdekte bovendien sporen van calciumsulfaat, wat aantoont dat er ooit water stroomde op Mars. De Mars Reconnaissance Orbiter, die in 2005 gelanceerd werd, ontdekte in 2008 een mineraal dat erop wijst dat er 2 miljard jaar geleden nog water stroomde op Mars, dat is een miljard later dan eerst werd aangenomen.

De veelbesproken Marsrover Curiosity zal de wetenschappers de komende jaren helpen in het verder zoeken naar mogelijk microbiologisch leven op Mars. Maar wat gebeurt er daarna? Niet veel, zo blijkt. Het budget van de NASA voor ruimtelijke exploratie is zodanig geslonken dat de toekomst van de Marsexploratie hoogst onzeker is. De volgende Marsmissie is de Mars Atmosphere and Volatile Evolution Mission (MAVEN), die gepland is voor eind 2013. Wat er daarna gebeurt, zal afhangen van de verkenningsdrang van de mens.

http://www.knack.be/nieuws/wetenschap/waarom-we-zo-gefascineerd-zijn-door-de-planeet-mars/article-4000161775614.htm?fb_ref=fb-article

In antwoord op een schriftelijke vraag aan de minister van Binnenlandse Zaken, Joëlle Milquet, in verband met het fenomeen van rondtrekkende Oost-Europese daderbendes, ontving senator Filip Dewinter interessante informatie over de evolutie van de criminele fenomenen waarbij rondtrekkende daderbendes betrokken zijn. Het betreft woninginbraken, inbraken in bedrijven, ramkraken, ladingdiefstallen, metaaldiefstallen, werfdiefstallen, diefstallen van werfvoertuigen, gauwdiefstallen, winkeldiefstallen en feiten gepleegd door zogenaamde “valse agenten”.
 
In het antwoord van de minister wordt de jaarlijkse evolutie geschetst van 2007 tot en met 2011. De minister acht de rondtrekkende daderbendes verantwoordelijk voor 20 à 40 procent van de gepleegde inbreuken. Sinds 2007 tot en met 2011 zien we – op 5 jaar tijd – voor wat de woninginbraken betreft een stijging van het aantal feiten met meer dan 20 procent. 
Het aantal ladingdiefstallen is meer dan verdriedubbeld op vijf jaar tijd (van 127 naar 348 feiten), het aantal metaaldiefstallen is gestegen van 3.873 in 2007 naar 5.015 feiten in 2011. Het aantal criminele feiten gepleegd door valse agenten is eveneens verdubbeld op 5 jaar tijd (van 260 in 2007 naar 516 in 2011). Het aantal winkeldiefstallen steeg van 18.365 in 2007 naar 23.253 feiten in 2011 (een stijging van meer dan 25 procent). Ook het aantal gauwdiefstallen steeg van 31.503 in 2007 naar 38.626 feiten in 2011. Enkel het aantal gevallen van werfdiefstallen en diefstallen van werfvoertuigen blijft min of meer stabiel. Het enige wat daalt is het aantal ramkraken: van 217 in 2007 naar 149 naar 2011.
 
Het ligt voor de hand dat de invloed van rondtrekkende daderbendes, meer bepaald uit Oost-Europa, grotendeels verantwoordelijk is voor de felle stijging van deze criminaliteitsfenomenen. Filip Dewinter vroeg de minister ook naar de initiatieven die ze neemt om het crimineel gedrag van rondtrekkende dadergroepen uit Oost-Europa aan banden te leggen. De minister liet weten dat zij werkt op basis van een actieplan dat dateert van 28 mei 2010: “De aanpak van rondtrekkende dadergroeperingen, vernieuwde uitdagingen”.
 
Filip Dewinter: “Uit het antwoord van de minister blijkt duidelijk dat er in België weinig tot geen onderzoek wordt gedaan naar de aard en de omvang van de criminaliteit, gepleegd door rondtrekkende daderbendes uit Oost-Europa. Cijfers zijn er niet of nauwelijks. Blijkbaar wordt de problematiek door onze overheid geminimaliseerd en onder de mat geschoven. De importcriminaliteit uit Oost-Europa is duidelijk geen prioriteit van deze regering. Opmerkelijk is dat de minister zelfs niet eens beschikt over enige wetenschappelijke analyse betreffende het fenomeen van de rondtrekkende daderbendes. In het antwoord op mijn parlementaire vraag melden dat 20 tot 40 procent van de criminaliteitsfenomenen, zoals hierboven beschreven, gepleegd worden door rondtrekkende daderbendes getuigt van een ontstellende lichtzinnigheid en gebrek aan interesse in de problematiek.”
 
De belgische regering moet een actueel actieplan opstellen waarbij vooral gewerkt moet worden aan betere grenscontroles en intensieve acties aan de grensovergangen van ons land. België is immers een klein land met relatief veel grensovergangen waardoor ons land bijzonder interessant wordt voor rondtrekkende daderbendes uit Oost-Europa. Cameratoezicht met nummerplaatherkenning aan de grensovergangen zou reeds een eerste belangrijke maatregel kunnen zijn om de daderbendes het leven zuur te maken.
 
Tevens is het Vlaams Belang voorstander van het invoeren van een autowegenvignet voor buitenlanders. Dit laatste betekent dat alle buitenlandse wagens die in ons land binnen rijden geregistreerd worden en voorzien worden van een autowegenvignet. Op deze manier kan de controle van buitenlandse wagens veel efficiënter gebeuren dan momenteel het geval is.