Win for Life

Tunesië is op zoek naar zichzelf.  Wie er nu als toerist heen gaat, wordt met open armen ontvangen.  Ieder die werkt in de toeristische sector, doet zijn uiterste best om het naar je zin te maken.  Zij weten, beter dan wie ook, dat hun broodwinning ervan afhangt. 

Een jaar geleden was er nog een vorm van chaos: ieder deed zowat zijn zin.  Het leek wel of de politie op de vlucht geslagen was.  Ook nu ziet men in Djerba weinig of geen politie en militairen :  de toestand lijkt genormaliseerd.  De stranden worden ’s morgens weer met tractoren vrij gemaakt van het aangespoelde neptunusgras (plantengroei die bij veel wind en golven op het strand aanspoelt), de kamelen- en paardenmest wordt weggeschraapt, het strand weer geharkt.  Alles netjes en proper – daar waar de hotels gevestigd zijn.  Het lijdt geen twijfel dat de hoteliers ervoor zorg dragen.  Wie verder kijkt, ziet dat er door de overheid niets ondernomen wordt.  Onkruid groeit tussen de aangelegde mozaÏekpaden van de met palmbomen omzoomde nieuwe straten.  De Blue Lagoon, een lagune met een geringe diepte vooral populair en uiterst geschikt om te leren kitesurfen, wordt omgeven door tonnen huisvuil.  In de hoofdstad Houmt Souk gaan de kinderen van de katholieke school, duidelijk herkenbaar in hun uniformpjes, ongehinderd naar school.   Men ziet er in twee weken minder gesluierde vrouwen dan in één uur in Antwerpen. 

Djerba ligt ver van Tunis en van de crisishaarden in het zuiden.  Het schiereiland wil duidelijk niets met de amokmakers te maken hebben.  Ze willen gewoon dat de toeristen weerkeren, dat de rust blijvend is en dat ze als vanouds weer allemaal een baan hebben in de toeristische sector en aanverwante economie.  Ze willen vooral dat de toeristen inzien dat Tunesië au fond niet veranderd is, dat de zon er onverminderd schijnt, dat de bevolking vriendelijk is, dat ze er niet over peinzen zichzelf de das om te doen door het moslimextremisme toe te laten.  Waarschijnlijk zouden ze graag de klok terugdraaien. 

Tunesië heeft het moeilijk.  Moeilijk met de keuzes die ze gemaakt hebben in het stemhokje, moeilijk om hun droom waar te maken.  Zoals in de post-koloniale tijd van menig Afrikaans land dachten ze dat na omwenteling van het regime en de vlucht van Ben Ali en de Trabelsiclan de gebraden kippen vanzelf in hun open monden zouden vliegen.  Niets bleek minder waar.  Er zijn meer werklozen, de prijzen stijgen, er is zelfs voedselschaarste, wat vroeger ondenkbaar was. 

De Libiërs zijn nu nog minder geliefd dan voorheen.  Behalve dan door handelaars want ze betalen woekerprijzen voor gewone basisproducten.  Ze trekken tot in Tunis om het land leeg te kopen.  Olie maakt lui en wie geld heeft kan gewoon alles kopen.   En de Tunesiërs hebben nog niet geleerd in te spelen op de verhoogde vraag naar voeding.  Ze produceren niet meer dan vroeger; daarom is er een schaarste.  De man in de straat is twee keer het slachtoffer.  Enerzijds is de werkloosheid enorm gestegen, hebben de gezinnen minder inkomens, en anderzijds moeten ze meer geld op tafel leggen voor gewone basisproducten.  Ook de hotels hebben problemen om aan voeding te geraken.  In een land waar tomaten, augurken, komkommers, uien, paprika’s, courgetten e.d. quasi wekelijks geoogst kunnen worden, is er nu een tekort. 

De tekorten worden in de hand gewerkt door de maatregel van de overheid dat 80% van de gebruikte producten uit eigen land afkomstig moet zijn.  Import wordt via de overheid geregeld.  Men heeft blijkbaar voor een sterk protectionisme gekozen.  Bij het aanbod van de rijkelijke buffetten merkt men het verschil met vroeger.  Er is gewoon minder verscheidenheid.  Niet dat dit dramatisch is – integendeel – qua kwaliteit is het zelfs erop verbeterd want de producten komen recht van het veld. 

Men merkt ook een verschil bij het personeel.  Waar de poetsdienst vroeger uit vrouwen bestond, duiken nu poetsmannen op.  Een baan wordt eerst aan een man aangeboden, want traditioneel is de man de kostwinner.  De lagere en hogere kaders daarentegen werden niet vervangen door mannen. 

En men merkt een verschil bij de voorgeschreven gedragscode, die van de gasten in de hotels verwacht wordt.  In de welkombrochure in de kamers, op berichtenborden aan het strand en aan het zwembad wordt duidelijk gemaakt dat monokini niet toegelaten is.  Enkele hardnekkige zonneaanbidsters worden er drie dagen lang aan herinnerd dat het écht niet kan en mag, tot de hoteldirecteur hen persoonlijk aanspreekt en hen voor de keuze plaatst hun borsten te bedekken of het hotel te verlaten.  Vroeger mocht het wel, stellen ze, tja… vroeger.

In West-Europa verneemt men niet veel meer over Tunesië.  Het lijkt wel alsof de zomer de rust in het land gebracht heeft.  Onderhuids of onopgemerkt blijft de ontevredenheid groeien.  In oktober moest er beslist worden over de nieuwe grondwet, waarvan men niet veel verneemt, behalve dan wanneer de principes van vrijheid en gelijkheid in het gedrang komen.  Zo zou godslastering strafbaar gemaakt worden en wordt de gelijkheid van de geslachten uitgehold.  Maandagavond – op vrouwendag - hebben duizenden mensen geprotesteerd tégen de zgn. gematigde Ennahdapartij en vóór vrouwenrechten.  Zij eisten dat de gelijkheid van man en vrouw in de nieuwe grondwet komt in plaats van man en vrouw dienen elkaar aan te vullen.  Hun slogans liegen er niet om: er wordt ronduit een tweede revolutie geëist.

Die nieuwe grondwet is er nog lang niet.  Zodra de grondwetscommissie haar taak beëindigd heeft, gaat het ontwerp naar de overgangsparlement waar er tijdens twee stemrondes een 2/3 meerderheid moet bereikt worden.  Indien dit niet bereikt wordt, gaat het ontwerp naar de bevolking voor een referendum.  Er werd geen plan B voorzien mochten de kiezers de nieuwe grondwet afwijzen.  Intussen zou een datum circuleren die nà de parlementsverkiezingen van 21 maart (ook een half jaar later dan gepland) ligt, nl. einde april 2013.  Strategie om de rekening niet gepresenteerd te kunnen krijgen bij de parlementsverkiezingen – zoveel is duidelijk.  De vraag is of de bevolking dit zal accepteren.

Ennahda heeft het niet gemakkelijk.  Er zitten wel degelijk fundamentalistische islamieten in hun rangen en dan is het moeilijk een gematigd discours te houden.  Zo heeft de overgangsregering de oprichting van de partij der salafisten toegestaan.  Geen slechte zet: naar buitenuit kunnen ze ongehinderd hun gematigd profiel aanhouden, want ze kunnen immers aantonen dat de extremen bij de salafistenpartij zitten.  Eigenlijk zijn er zelfs niet veel salafisten in Tunesië: naar schatting 10.000 op een bevolking van ca. 10 miljoen.  Die salafisten zijn voornamelijk afkomstig uit de gevangenissen en uit importterroristen uit extremistische moslimlanden.  Maar zij krijgen wel mediabelangstelling door hun strategie van rel schoppen en intimideren.  Het lijkt wel of het plaatsje Sidi Bouzid, waar de “martelaar” de lont in het kruitvat aanstak, het monopolie heeft om telkens opnieuw met geweld en demonstraties aandacht te krijgen van de pers.  Nu eisten ze niets minder dan een nationale staking omdat er – niet ongewoon in augustus, de heetste maand van het jaar – een watertekort was.  Het leger was verplicht in te grijpen en de minister van binnenlandse zaken gaf hen opdracht met rubberen kogels te schieten. 

De EU heeft beslist 12 miljoen uit te trekken om het zuid-oosten van Tunesië met 4 miljoen inwoners toegang te verlenen tot elementaire medische zorg.  Zo zouden er ziekenwagens aangekocht worden en opleidingen voor medische assistentie gegeven worden.  Wie in Tunesië op eigen houtje in de woestijn wil ronddwalen, weze gewaarschuwd dat Al Qaeda via de grensovergangen naar Libië en Algerije gewapende groepen laat infiltreren om westerse gijzelaars buit te maken – niet om hen te doden, maar om losgeld te kunnen eisen.  Tevens wordt er aangemaand voorzichtig te zijn op straat en markten voor gouwdieven.  Gedraag u dus zoals u het in Antwerpen gewoon bent. 

Tot zover een blik op de toestand in het land van jasmijn. 

Floriaan Terbeke

Bron: eigen berichtgeving aangevuld met diverse mediabronnen

Vlaams fractievoorzitter Joris Van Hauthem vraagt n.a.v. een aantal scherpe reacties van de Minister-President op recente verklaringen van de gouverneur van de Nationale Bank – onder meer over een herkapitalisatie van Dexia-Holding - een vervroegde bijeenkomst van de Commissie voor Algemeen Beleid, Financiën en Begroting en heeft hiertoe tevens een interpellatieverzoek ingediend.

Het gaat immers niet op dat de Minister-President over een dossier met dermate grote impact op de overheidsfinanciën in dit land in de pers een tipje van de sluier oplicht zonder dat hij in het Vlaams Parlement namens de  Vlaamse Regering de nodige tekst en uitleg komt geven.

Dat onze beleidsmakers noeste werkers zijn en in het bijzonder creatieve krakken in hun zoektocht naar broodnodig belastinggeld mag blijken uit een (voortijdige) uitgelekte nota van het kabinet Elio.

Het betreft de controle op het komende  wegenvignet voor de automobielkoe. Tegen 2016 worden er een slordige 800 intelligente camera's geplaatst op de snelwegen die de nummerplaten kunnen scannen van bestuurders die dit vignet niet bezitten en die toch gebruik maken van de autoweg. Het leeuwendeel van de camera's komt zoals naar gewoonte met dergelijke uitmelkerij in Vlaanderen.

Dat het een winstgevende bedoening wordt, is zo klaar als een klontje : de inkomsten in Vlaanderen van deze bijkomende afperserij wordt geraamd op 1 miljard euri. Wat er met die bijkomende poen zal gedaan worden is momenteel nog in volle discussie.

Er zijn drie mogelijkheden die weerhouden werden.

1) Brussel meer geld geven om zijn tafelschuimers en criminelen te voederen.

2) Dexia bank in leven te houden.

3) Een belgisch huis openen op Barbados om het hoofdkwartier van de EU aldaar de loef af te steken.

Voorstellen om met het te verwachten afgetroggelde geld de Vlaamse wegen te onderhouden, onze bejaarden beter op te vangen of de politie degelijk te bewapenen tegen de oprukkende criminaliteit, werden als onrealiseerbaar en te duur van de hand gewezen. Een ultiem voorstel van het V.B. om op elke bestaande flitspaal  èn bijkomende camera straatverlichting te plaatsen en dan de huidige zee van lantaarnpalen op de snelwegen te verwijderen werd op gehuil en boegeroep onthaald en afgedaan als populistische praat en kiezersbedrog.

 Kijk naar het vogeltje van Mijnheer Elio : Flits !  De rekening volgt.

Senior

Moslims in Hamburg krijgen het recht op islamitisch godsdienstonderwijs in openbare scholen. Drie moslimfeestdagen - het offerfeest, suikerfeest en ashura - worden als kerkelijke feestdagen erkend.

Moslimwerknemers mogen die dagen vrij nemen, moslimscholieren hoeven dan niet naar school. Dat staat in een uniek verdrag dat de stad Hamburg met de moslimorganisaties heeft gesloten. In Hamburg wonen zowat 180.000 moslims of 10% van de total bevolking.

Er is vijf jaar over het akkoord onderhandeld. Het moet alleen nog worden goedgekeurd door de gemeenteraad.Hamburg sloot eerder soortgelijke overeenkomsten met de katholieken (2005) en joden (2007).

Burgemeester Olaf Scholz (SPD) noemde het verdrag ‘een vanzelfsprekendheid’. Vertegenwoordigers van de moslimgemeenschappen spraken van een historische gebeurtenis.

Bron : Het Belang van Limburg

Het is vooral Johan Sanctorum die de term "Vlaamse republikein" heeft binnengesmokkeld in ons politiek taalgebruik en op gelijke hoogte heeft getorst met "Vlaamse nationalist".  Sanctorum is alles behalve een kamerfilosoof, hij bruist van overtuiging, hij roept controverse op en hij durft hard tegen ook Vlaamse schenen trappen. Soms wordt Johan emotioneel (wat hij niet graag zal horen) en daar houd ik van want ik ben zelf ver van een koele, rationele denker. Gelukkig is er onze rijke Nederlandse taal om mijn huifkar min of meer op het rechte pad te houden, maar zonder passie en temperament, is er voor mij geen engagement. Bij tijd en wijle herken ik datzelfde euvel bij Johan. Wat ik in hem bewonder is zijn analytische benadering van de belgische realiteit waarbinnen hij voortdurend de kansen afweegt van de Vlaamse inertie, de onhandige tactiek, het gebrek aan doorzicht en moed. Johan kijkt naar  het gehuppel om het belgische moederhuis te verlaten en tegelijk verbaast hij zich en windt hij zich op over de grote puberale angst om op eigen benen te staan.

Wie ontzettend veel kwaad gedaan heeft (en nog steeds doet) aan de tot voor enkele jaren duidelijke drang naar Vlaamse zelfstandigheid is de Nv-A en haar weight-watch voorzitter. Een hybride flamingant, een gefrustreerde neo-mannequin wiens voornaamste verandering schuilt in de eigen lichaamsomvang.  Hoe magerder Bart wordt, hoe meer Vlaamse overtuiging er wegsmelt. Het spijt me, ik kan niet rond de Nv-A pot draaien en doen alsof dit een Vlaams-republikeinse of Vlaams-nationale partij is.

Hieronder volgt het  laatste epistel van de militante filosoof Johan Sanctorum dat ik u heel warm aanbeveel en laat u vooral niet na, hier op te reageren.

Ray

     Wordt de N-VA de redder van de Belgische staat ?

Op 26 augustus e.k. vindt in het West-Vlaamse Steenstrate aan het Van Raemdonck-monument de elfde editie van de IJzerwake plaats.

Meer dan de 11-juli-vieringen, vandaag verworden tot bloempotmomenten van Kris Peeters en andere keuterboeren en tuinkabouters (dixit Bart Laeremans), en door Mark Grammens “het feest van de schaamte” genoemd, is dit jaarlijks IJzerwake-moment dé trefplaats van de radicale Vlaamse beweging geworden. Een sterke bezinningsplek met een uitermate volks karakter. De manier hoe het oorspronkelijke IJzertorenmonument in Diksmuide gekaapt werd door een neo-Belgicistisch conglomeraat, aangevoerd door, o ironie,  prof. Bruno De Wever (broer-van), zal ooit nog stof zijn voor historisch onderzoek. Zoals men nu pas toe is aan een wetenschappelijk-objectieve reconstructie van de dynamittering van de eerste IJzertoren door het Belgisch leger.

Feit blijft dat heel het fameuze IJzertestament, een grotendeels ongeschreven geheel van gedachten en emoties rond afkeer van de oorlogsgruwel, vredesutopie, identitair bewustzijn en de eis tot zelfbeschikking, niet los te maken is van een Vlaams-radicale impuls. In die zin is ze zowel pacifistisch als virulent-strijdvaardig.

Die ambiguïteit is uiteraard historisch geconditioneerd. Al in 1918 kwam de Vlaamse beweging tot het inzicht dat er met de Belgische staat niets te beginnen valt. De Frontbeweging brak definitief met de participationistische doctrine, die geloofde in geleidelijke veranderingen en ombouw van het systeem. Onvermijdelijk liep dit radicalisme in de jaren ’30 in het spoor van de collaboratie, waarvoor nadien een hoge prijs is betaald die tot op vandaag zijn sporen nalaat in het politieke landschap, waar radicaal-Vlaams automatisch met “extreem-rechts” wordt gelijkgesteld.

Verbrackisering

Partijpolitiek heeft dit radicaal flamingantisme altijd met zijn maagdelijkheid geworsteld. Hoever kon men gaan in de mars door de Belgische instellingen, zonder besmet te geraken? In de filosofie van de Frontbeweging is elke samenwerking met het Belgisch establishment abject. De geschiedenis heeft dat bevestigd: na Egmont was het eigenlijk afgelopen met de Volksunie. Onderhandelingen blijken zinloos, ze behoren immers tot de essentie van de Belgische compromis-logica die het status-quo nastreeft.

Het Vlaams Blok/later Belang heeft die maagdelijkheid wel consequent weten te behouden, met dank aan het cordon sanitaire, tot de N-VA op de proppen kwam, met een zogenaamd “democratische” variant van het Vlaams-nationalisme, alsof dat van het VB “ondemocratisch” was. Hierdoor liep ze in haar eigen val van wat sommigen de Verbrackisering noemen: uit electoraal opportunisme de boodschap zo laten verwateren dat ze inhoudloos in alle richtingen voortdobbert. Het succes van de N-VA verplichtte die partij immers tactisch tot het matigen van zijn Vlaams-radicalisme én tot het verbanvloeken van het Vlaams Belang, waar het zogezegd een republikeinse missie mee deelt. Zogezegd. Want elke dag neemt de formatie van Bart De Wever, in zijn ijver om de traditionele Vlaamse partijen te kannibaliseren, wat meer afstand van de Vlaamse beweging en zijn anti-Belgische onderstroom.

De transitie van protestpartij tot machtspartij maakt van de N-VA een systeempartij, die gedoemd is om radicalere varianten af te stoten. Een fataal schisma, waar het traditionele middenveld zoals Marnixring, Pro Flandria, de VVB niet aan ontsnapt. Van de Vlaamse VolksBeweging krijgt men, bij monde van het maandblad Doorbraak, ronduit de indruk dat ze het zelf ook niet meer weet en bijgevolg het radicaliteitsdebat verkrampt uit de weg gaat, uit angst om zelf in een existentiële impasse te geraken. Ook het totaal (in alle betekenissen) verouderde en redactioneel muf ruikende Pallieterke probeert de kool en de geit te sparen, en leunt nu eens op de ene, dan op de andere kruk.

Ik begrijp dan ook de viscerale angst niet van de Belgische francofonie en het koningshuis voor de N-VA. Als er één partij is, die de Belgische constructie kan overeind houden, weliswaar mits duchtig vertimmeren, dan is het wel de Nieuw-Vlaamse Alliantie.

De reguliere media anderzijds recupereren het N-VA-verschijnsel en de bijbehorende VB-demonisering met genoegen. Regimekranten zoals De Standaard, die niet ophouden om de partij van Bart De Wever te promoten als dé nieuwe Vlaamse centrumpartij, een epitheton dat ooit de oude CVP sierde. Maar ook Knack-directeur Rik Van Cauwelaert, die onlangs het Vlaams-nationalisme voor dood verklaarde. De vraag is, wat er dan wel in de plaats zou komen. Mogen de eisen tot zelfbestuur opgeborgen worden? Ligt de toekomst van Vlaanderen (terug) in België? 

Restauratie

Ondertussen zorgen de communicerende vaten tussen beide “V-partijen” voor commotie: oud-VB-kiezers (én mandatarissen) die zich tot de N-VA hadden bekeerd, bemerken verbijsterd dat de partij naar het midden opschuift en steeds meer water bij de wijn doet. Het verlangen om na 2012 in zoveel mogelijk schepencolleges te zetelen, noopt Bart De Wever tot salonfähigkeit en het behouden van een directe lijn met het Vlaamse politiek establishment. Op de weide van Steenstrate zal men de N-VA-voorzitter niet tegenkomen,- evenmin als enig ander kopstuk van die partij. Politicoloog Bart Maddens mag het dan wel steevast over de V-partijen hebben en hun gezamenlijk electoraal potentiëel, de realiteit is anders: analist Filip Van Laenen (“De Maddens- hypothese”) beschouwt het schisma als fundamenteel. De keuze voor een snelle-groei-strategie verplicht de partij van De Wever immers op een perverse manier tot ideologische ontmanteling, en laat de klassieke Vlaams-bewegers maar ook de nieuwe republikeinen verweesd achter.

Vanaf dan wenkt de restauratie. Eigenlijk is de N-VA het beste wat het Belgisch establishment kon overkomen: een burgerlijk-conservatieve reformpartij die de radicale VB neutraliseert, en alleen de uitwassen van het systeem aanklaagt, niet het systeem zelf. Ze staat op die manier niet zo gek ver af van de Witte Mars en andere opstoten van burgerlijk ongenoegen dat eigenlijk droomt van een gezuiverd Ancien Régime. Ik zie de royalist Pol Marchal ooit nog wel lid van worden van de N-VA, temeer daar het duivelse duo Dutroux-Martin gemakkelijk kan vereenzelvigd worden met het ontspoorde België en zijn groezelige parasitaire subculturen, als onkruid groeiend op de verlaten terrils van het Waalse bekken. Dat De Wever en C° daar nog nooit op gekomen zijn.

Ik begrijp dan ook de viscerale angst niet van de Belgische francofonie en het koningshuis voor de N-VA. Als er één partij is, die de Belgische constructie kan overeind houden, weliswaar mits duchtig vertimmeren, dan is het wel de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Het oerconservatisme van De Wever, die telkens weer de revolutie afzweert, laat een duidelijke opening voor dat neo-Belgisch reformisme. Publicaties zoals die van de uit de N-VA-kringen afkomstige Brecht Arnaert (“De Kwantumsprong”) maken openlijk komaf met de onafhankelijkheidsidee, die als “een zwaktebod” (sic) gekarakteriseerd wordt.

Eerlijk is eerlijk: er is vandaag geen meerderheid in Vlaanderen om de weg van de volwaardige staatkundige onafhankelijkheid op te gaan. Net daarom kan een Vlaams-republikeinse partij vandaag enkel een zweep- en drukkingspartij zijn, geen machtspartij. Het gaat er dan niet in eerste instantie om, op korte termijn electoraal te scoren, maar geduldig de publieke opinie te bespelen en mensen te overtuigen.

Anderzijds is de N-VA op langere termijn, zoals ze zich vandaag opstelt, gedoemd om als Vlaamse centrumpartij de lijn Kris Peeters voort te zetten: het zogenaamde confederaal model, met ruimte bevoegdheden voor de regio’s maar altijd weer gegijzeld door de wetten van het Belgische status-quo. Het Vlaamse zit hem voor de rest dan vooral in de Vlaamse kermissen, de protserige retoriek “wat we zelf doen, doen we beter”, en de 11-juli-toespraken (zie hoger). Het Belgische zit hem in de discrete stabiliteit van een bi- (en zelfs multi-)culturele federatie die overigens meer en meer aan Europa wordt vastgeklonken.

Niet toevallig dat de radicaalste partij, het VB, ook als enige de Eurosceptische klok luidt: het voortbestaan van België hangt intern af van de middelpuntzoekende (“staatsdragende”) krachten, maar extern van het Europese verhaal. Omgekeerd geldt evenzeer: het feit dat de Europese constructie op instorten staat, zou wel eens een grotere bedreiging kunnen zijn voor de Belgische constructie, dan het separatisme an sich.

Paringsdans

Conclusie: de kiezer moet in 2012 en 2014 weten waarvoor hij kiest. Bij het Vlaams Belang is dat duidelijk, bij de N-VA veel minder. De tegenstelling tussen het “linkse” Wallonië van Di Rupo en het “centrumrechtse” Vlaanderen van De Wever maakt van Brussel opnieuw de scheidrechter/verzoener, en van het Hof opnieuw de bruggenbouwer zoals Albert II het altijd gedroomd heeft. Filip zal dus, als hij intelligente raadgevers heeft, bij de duivel te biechten moeten gaan en de N-VA opvrijen. Zal Bart De Wever aan die paringsdans weerstaan? Als zijn partij met een tweetalige campagne ook in Brussel doorbreekt (de peilingen wijzen daarop), dan kan hij een redder des vaderlands worden en de nieuwe wonderboy van het Belgisch establishment. De Wetstraat 16 ligt dan binnen handbereik. De Vlaamse republiek kan dan als een fata morgana afgedaan worden (iets wat bv. Kris Peeters nu als stelselmatig doet), een verhaal dat thuishoort in de 19de eeuwse romantiek en niet in de 21ste eeuw.

Aan het Vlaams Belang om daar een radicaal en geloofwaardig alternatief tegenover te stellen: m.a.w. de republikeinse idee sexy maken en het participationisme te ontmaskeren als een doodlopend spoor. België is onze toekomst niét, in geen enkele vorm. We moeten ons niet bezig houden met “systemisch” oplapwerk, er is een paradigmatische wissel nodig, een maatschappelijk, politiek én cultureel breekpunt. Meteen is de marsrichting van die partij voor de komende jaren, en de kernmissie van Bruno Valkeniers’ opvolger duidelijk.

Johan Sanctorum 

De Brusselse politie registreerde in 2011 :  47.491 criminele feiten waarbij geweld werd gebruikt. Dat betekent dat er gemiddeld 130 gewelddelicten per dag werden geregistreerd, of één om de elf minuten.

Dat blijkt uit het antwoord van minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) op een parlementaire vraag van Karl Vanlouwe (N-vA).

Met 15.436 feiten spant Brussel Hoofdstad/Elsene de kroon.

In Brussel Zuid (Anderlecht, Sint-Gillis en Vorst) waren er 10.249 delicten

In Brussel West (Sint-Jans-Molenbeek, Sint-Agatha-Berchem, Ganshoren, Jette en Koekelberg) 7.359.

Brussel Noord (Evere, Schaarbeek en Sint-Joost-Ten-Node) kende 6.991 gewelddelicten.

Zone Ukkel (Oudergem, Watermaal-Bosvoorde en Ukkel) 3.845.

Zone Montgomery (Etterbeek, Sint-Pieters-Woluwe en Sint-Lambrechts-Wolume) 3.435.

176 feiten werden in het antwoord niet aan een zone toegewezen.

Tot zover Het Nieuwsblad en een dikke proficiat aan de circa 1000 Brusselse mandatarissen van de eerste Arabische stad van Europa.

Antwerpen doet het echter aanzienlijk beter. In 2011 werden 59409 criminele en geregistreerde feiten genoteeerd, een stijging van 5% op 1 jaar. Niet om luid voor te applaudisseren maar toch niet slecht.

Dit komt neer op 163 gewelddelicten per dag, of eentje elke 9 minuten. U ziet, de stad van allah doet het beter dan de Arabische hoofdstad van Europa. Janssens en zijn volgelingen mogen fier zijn.

Laten we ook niet uit het oog verliezen dat Brussel, zoals hierboven omschreven, bestaat uit de 19 randgemeenten met 1,1 miljoen inwoners en Antwerpen iets boven de 500.000 mogelijke slachtoffers telt. Je kan ook zeggen dat van elke 8,5 inwoners uit Antwerpen er 1 in aanraking komt met wat de hoofdactiviteit is van een aantal vreemdelingen, want die vormen de hoofdmoot van de daders. Wij willen de vreemde snuiters niet nodeloos culpabiliseren maar de feiten wegen zwaarder dan de burgemeester. Zowel diegene die momenteel de dienst uitmaakt, als de pretendent, die zich hult in een koningsblauw pak zoals de Lodewijken uit Frankrijk.

Van alle partijen en figuren die zich aandienen om de komende zes jaren de eerste viool te spelen op het Antwerpse stadhuis, is er zegge en schrijve, slechts één die nadrukkelijk de veiligheid van de burgers en de harde bestrijding van de criminaliteit in het programma heeft opgenomen. Dat is niet de Stadspartij van socialisten, katholieken, en enkele verdwaalde liberalen en groenen : die weten van niets en vinden het fijn zoals het is.

Dat is echter evenmin de triomfantelijke groep van De Wever en zijn bitch. Die zijn bang zich te vereenzelvigen met Vlaams Belang als zij iets zeggen over criminaliteit : de angst voor de waarheid verjaagt hen van de realiteit.  Over de Groenen kunnen we zwijgen, want die zijn meer geïnteresseerd in holebi's, travestieten, transgenders, vleermuizen, keverspinnen en wandluizen en een retour naar lemen hutten en mest als brandstof. Behalve voor de eigen Groene leiding, die huist in lofts. 

De liberalen zouden best een crimineeltje willen aanhouden, maar het is lastig dat de  minister die de justitiële puinhoop beheert,  hun lijst aanvoert en dat de hoofdcommissaris die jarenlang verantwoordelijk is geweest voor het flutbeleid thans de stoere flik wil spelen en dat advocaat Kris Luyckx, die geen affaire heeft met het genie Phaedra Hoste, zijn boterham verdient met vele Antwerpse zware jongens de vrijheid in te pleiten, met of zonder procedurefouten. 

Er blijft, of u het nu graag hoort of niet, slechts een partij over die de handen uit de mouwen wil steken om de criminaliteit hard aan te pakken. Juist ja, die partij die men op alle fronten monddood probeert te maken.

Ik kan hier enkel uit besluiten, dat de rest van de traditionele politici zich bewust ontfermt over en zich vereenzelvigt met ongure elementen, geboefte, gangsters, tuig van de richel, a-sociale prutsers en moordenaars.

U mag het voortzeggen ... (niet aan Freddy, want die weet het)

Ray

 Curiosity op Mars: Een Wand van de Galekrater
Credit: NASA, JPL-Caltech, MSS

Hier is één van de nieuwe ansichten vanaf Mars. De bovenstaande afbeelding werd digitaal bijgekleurd om te benaderen wat je zou zien wanneer het bovenstaande marslandschap op Aarde voorkwam. Opnamen van Mars die op deze manier van kleur zijn bijgesteld noemt men witgebalanceerd en zijn nuttig voor planetaire wetenschappers voor het identificeren van rotsen en landschapsvormen die vergelijkbaar zijn met die op Aarde. De afbeelding is een hoge-resolutie versie van een opname die werd vastgelegd door het vorige week op Mars gelande mobiele laboratorium Curiosity van een verre wand van de Galekrater. De afbeelding hieronder toont in werkelijke kleuren hoe dit landschap er op Mars uitziet. Het mobiele laboratorium Curiosity voert op dit moment nog zelfchecks uit en ontvangt nieuwe programmering van de Aarde alvorens aan zijn verkenningstocht over het oppervlak van Mars te beginnen. Hij zal beginnen een landschap te verkennen dat er uit ziet als een opgedroogde, bijzonder gelaagde rivierbedding.

In het midden van de afbeelding ziet u in de rug van de krater een licht kronkelpad slingeren.  Dat is ee restant van een snelweg. Maar zeker zijn we er niet van. Het landschap lijkt heel erg op Death Valley. En voor de rest is elk verhaal dat u er bij fantaseert onweerlegbaar juist.

Marsray

Zo was het : in bikini

Zo wordt het : in boerkini

Miss Italia draagt van af dit jaar geen sexy bikini maar wel een zedig badpak. De organisatoren willen zo meer de nadruk leggen op de innerlijke schoonheid. Is dit ook weer een gedeeltelijke toegeving aan de moslims ?

Walter

NvdR Angeltjes : absoluut, Walter, het gaat van nu af aan enkel om innerlijke schoonheid, en die is, zoals wij weten, uitermate ontroerend bij de aanhangers van de religie van vrede en tolerantie. I'll kill you.

Woensdag mogelijk onweer op Pukkelpopweide 14/08/2012
 Maar dat mag de weerman van Pukkelpop niet communiceren...

Na het drama dat vorige jaar op Pukkelpop plaats vond, schakelde het festival een weerman in en dat is Ruben Weytjens.
Ruben waarschuwde al voor hevig onweer op woensdagavond 15 augustus maar dat nemen enkele mensen hem niet in dank af.

"Nu er volgens meerdere weercomputers kans is op stevig onweer op woensdagavond mag ik dat volgens betrokkenen bij het Pukkelpop-festival niet verkondigen omdat ik daarmee onterecht paniek zou veroorzaken", vertelt de weerman op zijn website.

"Wel, ik zie het als mijn taak om op een rationele objectieve manier aan te geven wat de verschillende weercomputers op dit moment berekenen. Als er daarbij kans is op onweer dan zal ik dat ook 3 dagen voor aanvang van Pukkelpop gewoon melden, net als op andere tijdstippen van het jaar. Wie mijn weerberichten al langer volgt weet dat ik de laatste ben om sensatie te gaan zoeken. Ik ben ook steeds zeer voorzichtig in mijn uitlatingen en heb duidelijk aangegeven dat kampeerders best wachten op de weerberichten van dinsdagavond alvorens knopen door te hakken. "

Het is opmerkelijk dat iemand Ruben Weytjens met de vinger wijst. Ook al omdat Weytjens vorig jaar op die bewuste 18e augustus in de voormiddag al had aangegeven dat de kans groot was dat Kiewit die dag de volle lading zou krijgen. Dat Weytjens dat nu opnieuw doet is niet meer dan terecht want Weytjens gaat verder op verschillende computermodellen. Hij zegt en schrijft trouwens niet dat er effectief een hevig onweer zal lostbarsten boven de weide van Pukkelpop maar de kans bestaat wel en is vrij groot.
"Als de weerkaarten tegen woensdagochtend niet veranderd zijn thuis blijven tot het onweer langs is of het gevaar is geweken.
Wat is het je waard als het festival pas donderdag begint? En akkoord: de kans dat het uiteindelijk allemaal erg meevalt is uiteraard relatief groot. Zoals met elk onweer. En dat er dan door een deel van de organisatie en festivalgangers naar de "foutieve voorspellingen" zal worden gewezen is uiteraard zeer waarschijnlijk, maar daar mag een weersvoorspeller zich niet door laten initimideren. Kans op onweer is kans op onweer. Punt."

http://www.showbizzsite.be/nieuws/detail.asp?iImsNid=187361
 

De sympathieke Chokri weet het wel : liever rood dan dood

De traditionele facelift is uit de mode. Het is tegenwoordig niet meer 'hip' om je huid operatief strakker te laten trekken en overtollige huid te verwijderen. In de plaats daarvan kiezen steeds meer vrouwen voor 'face shaping', waarbij implantaten meer volume aan je gezicht geven.

"De plastische chirurgie is zich, net als alle andere dingen, constant aan het ontwikkelen", verklaart de wereldbefaamde chirurg dr. Laurence  Kirwan. "Een facelift wordt tegenwoordig gezien als iets ouderwets. Mensen denken aan hun oma's als het over facelifts gaat. Ze willen iets moderner, dat overeenkomt met de huidige manier van denken."

En dat is exact waar de 'face shaping' aan voldoet. Het is minder veeleisend voor de patiënt, want de verdoving is korter, net zoals de tijd die nodig is om te herstellen. Bovendien zijn er (voorlopig) minder negatieve connotaties aan verbonden dan aan de term facelift.

"We weten allemaal dat mensen die te veel facelifts laten uitvoeren er nogal uitgerekt uitzien, en zelfs niet meer op zichzelf lijken", zegt Kirwan. "Bij face shaping kan dat niet gebeuren, omdat er niets (lees: huid) weggenomen wordt van het gezicht. Er komt alleen iets bij, waardoor de contour van het gezicht verandert."

De implantaten bestaan in verschillende maten en stijlen voor de kin, kaken, neus en wangen. Bij de operatie wordt er een kleine insnijding gemaakt vlakbij de gewenste plaats van het implantaat. Dat gebeurt ofwel in een vouw van het gezicht, ofwel in de mond, daar waar het tandvlees en de lippen elkaar raken.

Daarna maakt de chirurg een soort zakje in de gezichtsweefsel, waar hij het implantaat inbrengt. Ten slotte wordt de insnijding weer dichtgenaaid. Het hele proces duurt één à twee uur en wordt meestal onder algemene verdoving uitgevoerd. Een vrij gemakkelijke ingreep dus.

"In vergelijking met de lange hersteltijd na een facelift, zullen mensen dus veel sneller hun normale leven weer kunnen opnemen", bevestigt dr. Kirwan. Bovendien is het resultaat van een shaping permanent, waardoor de procedure niet om de paar jaar opnieuw uitgevoerd moet worden.

"De meeste mensen associëren een facelift met een gevecht tegen het ouder worden, maar face shaping gaat veel verder. Veel mensen hebben bijvoorbeeld geen goed zichtbare kin of zijn ongelukkig met de vorm van hun jukbeenderen", gaat Kirwan verder. "De face shaping kan mensen hen helpen, alsook degene die een iets vollere kaaklijn willen, of een vollere neus."

"En, zoals met alle chirugische procedures, verandert het resultaat de manier waarop mensen over zichzelf denken", voegt hij toe. "Het verandert niet alleen hoe ze eruitzien, maar het geeft ook een boost aan hun zelfvertrouwen en hoe ze zichzelf tonen aan de buitenwereld", aldus dr. Kirwan.

Toch is de facelift nog niet helemaal ten dode opgeschreven. "Veel mensen laten tegelijkertijd een facelift en een faceshaping uitvoeren. Zo krijgen ze het beste van de twee ingrepen", besluit dr. Kirwan. (br.hln)

https://blog.seniorennet.be/athea/

Onwetendheid is de bron van alle kwaad.
 
Socrates, ca. 470 v.Chr. - aldaar, 399 v.Chr, klassiek Grieks / Atheens filosoof.
 

*****

 
“Onwetendheid maakt blind en onoplettendheid maakt onwetend. Onoplettendheid is stupide”
 
William-Adolphe Bouguereau, 1825 – 1905, Frans academisch schilder.

http://nl.wikipedia.org/wiki/William_Bouguereau

Amiens is een stad met 130.000 inwoners in Picardië (Noord-Frankrijk) op 120 kilometer van Parijs en vooral gekend voor zijn prachtige kathedraal

In de buitenwijken is Amiens bezet door hoofdzakelijk Noord-Afrikaanse migranten die reeds vele jaren een sfeer van vijandigheid en quasi onleefbaarheid veroorzaken.  Amiens wordt geterroriseerd door jeugdbendes die compleet los van de maatschappij hun eigen gemeenschap organiseren en op een bijna oorlogsvoet leven met het officiële Frankrijk.  De politie durft nauwelijks op te treden in deze verwoeste gebieden, waar de bevolking poogt een normaal leven te leiden.

De nacht van maan- op dinsdag zijn er hevige rellen losgebarsten na een identiteitscontrole van een chauffeur die als een wildeman door de straten reed.  Dit vormde de aanleiding voor de opstandige bendes om voor miljoenen euro's schade aan te richten, een school in brand te steken, auto's te vernielen, en een regelrecht gevecht aan te gaan met de politie en de CRS. 16 agenten zijn hierbij verwond. De nieuwe socialistische minister van Binnenlandse Zaken, Manuel Valls is ter plaatse geweest en hij veroordeelt "de onaanvaardbare feiten"

Kamerlid Rita de Bont voert de VB-lijst aan te Mortsel

Federaal parlementslid Rita De Bont trekt de lijst van Vlaams Belang in Mortsel. Een sterk signaal dat de partij volop voor de beloofde vervrouwelijking kiest, klinkt het. Op de lijst staan immers 15 vrouwen en 14 mannen.

Voor alle Maria's, Miekes, Marie's, Ria's, Marijkes, Marie-Louises, Maria-Henriëtta's, ach voor alle vrouwen, moeders, echtgenotes, dochters, grootmoeders, tantes, nichten, kleindochters, weduwen, stille geliefden : het is uw dag en onze redactie feliciteert u.

Dit jaar kozen wij speciaal voor u alleen het lied Maria uit Westside Story van Leonard Bernstein, gezongen door Johnny Mathis. En u krijgt er nog een heel stuk uit de musical bovenop, samen met mooie beelden. En als dit té frivool is, dames, presenteert de heer Savat in zijn Oranje Theehuis een Mozart Gala met de Wiener Philharmoniker. (te bereiken via de knop in de rechterkolom van deze blog).

De Redactie van Angeltjes