Geachte Redactie - 5 oktober 2012 (2)

Yves Bogaerts, de hoofdcommissaris van de Mechelse politie, zet tijdelijk een stap opzij nadat hij vrijdagmorgen een vertrouwelijke e-mail naar de pers had gestuurd. In dat bericht laat hij burgemeester Bart Somers (Open Vld) weten dat sp.a-kandidaat en actrice Tine Van den Brande afgelopen nacht onder invloed door het rood is gereden

Zoals gewoonlijk berichtte de lokale politie vrijdag over de resultaten van een grootschalige actie tegen inbraken in de nacht van donderdag op vrijdag. Amper tien minuten later volgde een e-mail van zonechef Bogaerts met het volgende bericht: "Bart, Vertrouwelijk ter info. Tine Van den Brande die een rood licht negeerde en dan helaas voor positief blies zit in de 'WODCA-resultaten'. Mvg Yves."

En als u gelooft dat de Mechelse hoofdcommissaris deze mail per vergissing heeft gestuurd naar alle kranten, dan bent u van een goed jaar. Om Hoofdcommissaris te worden, hoef je geen groot licht te zijn, enkel een getrouw discipel van het plaatselijke regime. Maar totaal pc-analfabeet, daar geloven wij niks van. Het is wat leuk om burgemeester Bart een pleziertje te doen door een politieke tegenstrever die in de fout ging, publiek aan de schandpaal te nagelen. Hoe is het trouwens met Hans Otten ?  Zwalpt die niet ergens rond op een lijst in het Mechelse ?  

Ik heb al veel verkiezingen bewust en geëngageerd meegemaakt, ik denk van in begin jaren '60 en ik heb onveranderlijk voor Vlaams-nationale partijen gestemd, eerst voor de Volksunie, later voor de schildwachten van Vlaanderen die schuilgaan onder de initialen, VB.

Elke verkiezing wordt ons telkens door de partijen aangekondigd als dé belangrijkste, ook als het om gemeenteraadsverkiezingen gaat. Het verleden is dan plots onbestaand en enkel de toekomst wenkt ons glorend  toe : elke dag zal het zonnetje schijnen, de belastinginspecteur loopt lachend ons adres voorbij, de  homoseksuele premier laat zich in het openbaar een tongzoen welgevallen van een travestiet en iedereen lacht en applaudisseert,  bereidwillige  hangjongeren dragen onze zware boodschappentas ons huis in en nemen blozend afscheid als wij hen een cola aanbieden. En de postman belt tweemaal aan bij eenzame dames. U merkt het, wij denken aan alles en iedereen.

De kiezers worden aangescherpt zich te vereenzelvigen met  de verwachtingen van de partijen op een gouden toekomst in een dynamische, rechtvaardige maatschappij met werk en veel kansen en  een fijne oude dag in een glunderende gemeenschap waar welvaart en vrede heerst. De vogeltjes kwinkeleren, iedereen glimlacht en Sos Digneffe is op pensioen zodat de treinen doen waarvoor zij gefabriceerd zijn : rijden.  Ik word er mottig van, echt waar.  Laten we nu niet overdrijven (wat in mijn geval nogal moeilijk is) maar even de realiteit ontdoen van alle franjes : is er echt een met normaal verstand begiftigd iemand die zijn lot op een beter leven durft in handen leggen van een Turks vrouwtje dat staat te razen en tieren dat er in de binnenstad geen auto's meer mogen rijden en dat de Vlamingen die klagen dat ze het niet op prijs stellen door allochtone jeugd uitgekafferd, afgeslagen of beroofd te worden, racisten zijn die uit de stad moeten verbannen worden ?  Zeg mij, ook zonder overdrijven, is dat uw hartenwens, is dit Turks vrouwtje uw Toverfee, uw eigenste Tinkerbelletje ?  Of bent u Peter Pan niet ?

De Groenen verhinderen nu ook de tram om te rijden

Om het bij de vrouwen te houden : willen wij ons lot verbinden aan een madame die er uitziet als de dochter van Medusa die hier enkele maanden geleden is komen wonen, die van toeten noch blazen weet over het hart en de mentaliteit van de inwoners en die plots de pretentie heeft in deze stad burgemeester te worden ?  Het mens is ministerin van de grootste intrigantenverzameling van het land : justitie, waar recht elke dag kromgeslagen wordt.   De grappen die er binnen haar departement over haar verteld worden, tonen ons het onverwachte beeld van schaterende magistraten, nahikkende rechters die over hun carnavalsgewaden struikelen en perswoordvoerders die het uitproesten voor de camera's als ze blunders komen toelichten. Madame Turteltoet is vandaag op bezoek in Duitsland om haar dubbelgangster de hand te drukken.  Ze zullen samen een vliegritje maken per keerborstel over Stuttgart.  Ho, wat zijn wij daarvan onder de indruk. Dit is een overtuigend electoraal argument. Mens, stort neer en ga enkele jaren in revalidatie.

Gisteravond werd ons bij het Nieuws van VTM verteld dat Sabine, de vrouw van Patrick een zoon heeft gebaard van 4,07 kilogram en 51 cm lang, met de scharniernaam Casper-Jan.  De vorige zoon heette Willem-Frederik naar de Nederlandse polemische auteur Hermans. Het zijn mooie namen, echt waar, en mijn vrouw die gespecialiseerd is in Naamologie zegde direct dat zij haar stem zou geven aan de bedenker van deze opmerkelijke voornamen.  Toen ik er haar op wees dat de familienaam die er op volgt Janssens is, vroeg ze even bedenktijd.

Neen, da's allemaal flauwe kul. Ik ben niet meer zo in de ban van verkiezingen dan vroeger maar ik erken wel dat ditmaal de zenuwen zeer erg gespannen staan bij de traditionele partijen.  En bij de media die in hun kielzog gedijen. En dat doet deugd : de linkse ratten knijpen hem.  Er staat veel op het spel : elke gemeente is een kleine burcht waar de partijen hun leenmannen droppen, hun invloed uitbouwen en door voordelen en vriendendiensten te verlenen, partijtrouw verzamelen. Er zijn ongetwijfeld toegewijde, hardwerkende burgemeesters in alle partijen te vinden, maar daar gaat het niet eens om, de angst is groot dat de nieuwe formatie die de Nv-A is, roet in het gezapige eten komt strooien. Via de gemeentes wordt het land ontmand en dreigt de afscheuring en is het gedaan met het mooie leventje van verdeel en heers. De angst is groot, de modekleur is zwart, en Imodium is het populairste geneesmiddel. Ook al weten wij, Vlaamse republikeinen, dat de Nv-A er helemaal niet op uit is, Vlaanderen zelfstandig te maken.  De dubbelzinnigheid wordt echter graag in stand gehouden, zowel bij de traditionelen als bij de pezewevers zelf.

Bij mijn weten is het de eerste keer dat wij zelfs vergast worden op opiniepeilingen per stad.  De hoofdaandacht blijft gevestigd op Antwerpen maar dat onderwerp is al zo uitgemolken dat er niets nieuws meer over te vertellen valt. Dus zakken we nu af naar Gent (oef, Termont zal standhouden, juichen de regimemedia), Oostende (oef, de slaafjes van den Baard blijven overeind en hijzelf, de Oppercorrupte verschijnt bijna dagelijks in het Nieuws om onze elektriciteitsrekening te verlagen en zijn eigen participatie in de windmolenenergie en passant op te krikken), en ook in Hasselt ziet het er goed uit voor het onbenul Hilde Claes, met de bril in het haar en het verstand op zero.  In Rode Knack vermeit Walter Pauli zich in het ontwerpen van een wat-als-strategie om daar een mogelijke verkiezingsuitslag uit te puren.  En De Morgen, de cloaca van de Vlaamse journalistiek,  licht 13 kernsteden door en geeft ze een heus rapport met commentaar.  Ze zouden nog liever alle gemeentes in handen zien komen van de CD&V  dan één stad af te staan aan de nieuwkomers. Mocht Madame Blanche écht bestaan en over magische gaven beschikken, zij zou gouden zaken kunnen doen. Sommige journalisten dromen ervan dat zij die taak kunnen waarnemen en ze schrijven aandoenlijke artikels om de Hoop van de traditionele regimeclowns overeind te houden.

Zenuwen.  Tics.  Knipperende oogleden. Droge monden. Snuivende neuzen (da's een nieuw fenomeen bij een aantal politici en VIPS, niet enkel in het Antwerpse). En rammelende darmen.  De farmaceutische industrie kan er wel bij varen. En hopelijk ook na 14 oktober, na uw onverbiddelijk oordeel, voor zover dat niet gecorrigeerd wordt bij Digipolis. Alle middelen zijn tenslotte goed om de vijand te bestrijden. En de vijanden van belgië, dat zijn de Vlaamse republikeinen. De vermeenden en de echten.

Ray

In deze Chinees gesproken video, begeleid door Franse ondertitels, wordt gesuggereerd dat China een atoombom zou droppen op Mekka. Wij tonen deze video met tegenzin en enkel als een blijk van waarschuwing dat dergelijke suggesties wansmakelijk zijn en onze oprechte afkeuring verdienen. Deze film is nog erger dan de schandelijke Innocence of Muslims die enige terechte commotie veroorzaakte. 

 Uw verontwaardigde en diep geschokte redactie.

Muurschildering in Parijs

(dank aan Bouchnon Parfumé)

In dit artikel vergelijkt Daniel Greenfield de huidige situatie en vooral de houding van de overheid tegenover de Islam met een gelijkaardige situatie uit het verleden. Hij wijst op de talrijke overeenkomsten tussen de houding van de VS tegenover de USSR tijdens de oorlog en vervolgens tijdens de koude oorlog met de hedendaagse houding van de VS  tegenover de moslims en de islam.

Hij haalt de moeilijkheden aan die Orwell ondervond om zijn boek “Animal Farm” te publiceren en waarvan het voorwoord met opzet verwijderd werd om de Sovjets niet te beledigen.

Hier is een duidelijk bewijs dat de geschiedenis zich herhaalt met dezelfde fouten en hetzelfde foute gedrag. Het is ook schrikwekkend om dat vast te stellen want het betekent dat men niets heeft geleerd van het verleden. Het is ook duidelijk dat de communistische hersenspoelingen een enorm succes hebben geboekt, nooit gestopt werden en nog altijd succes boeken.

Hieronder volgt een vertaling van de meest relevante stukken. Enkel het gedeelte waar Greenfield zich verdiept in de politieke situatie van de VS in het verleden met betrekking tot het Bolsjewisme heb ik er uitgelaten. De rest is echter herkenbaar en van toepassing op de gedoog- en”aanvaard” mentaliteit die ook in Europa overheerst.

Het volledige artikel kan men hier lezen:

http://sultanknish.blogspot.be/2012/09/what-orwell-can-tell-us-about-liberal.html

Veronderstel dat er wereldwijd een beweging is die openlijk verklaart de intentie te hebben om uw land over te nemen en alle andere landen met als doel hun eigen systeem op te leggen aan iedere mens op aarde. Veronderstel ook dat deze beweging al moorden en terroristische aanvallen heeft uitgevoerd in uw land, dat leden van deze groep politieke invloed hebben gewonnen door het gebruik van geweld. Veronderstel ook dat het hoogst ongebruikelijk en politiek incorrect was om hiertegen te protesteren.

Ik heb het hier niet over de islam, maar over het communisme. De huidige golf van censuur en ontkenning tegenover de islam is niets nieuws. Het bestaat al lang. Islamofobie, net zoals “Red-Baiting” (het kwellen van de Roden) is een politieke term die dient om iedere discussie over dit onderwerp te verhinderen. Door het te verbieden kunnen geen feiten verzameld noch debatten gevoerd worden. Alleen door het onderwerp aan te snijden plaats je jezelf in een slecht daglicht als iemand met ideeën die onaanvaardbaar zijn voor het grote publiek.

Toen George Orwell geen uitgever kon vinden voor zijn boek “Animal Farm”, was de reden die hij steeds kreeg voor de weigering dat zijn boek de Sovjet Unie zou beledigen. Eén uitgever schreef Orwell en zegde hem dat een belangrijke ambtenaar van het Ministerie van Inlichtingen (dit zou het Ministerie der Waarheid worden in zijn boek: “1984”) hem had aangeraden het boek niet uit te geven en hem gezegd had dat de publicatie ervan, op dat moment, een slechte zaak zou zijn. Die ambtenaar was, toevallig, een Russische spion.

De uitgever verklaarde verder dat het boek meer aanvaardbaar zou zijn indien het over dictators in de rest van de wereld zou gaan maar niet specifiek over Rusland. Ten slotte, zegde de uitgever: “Het zou minder beledigend overkomen als de varkens niet de leidinggevende groep waren. Ik denk dat de keuze om de leiding aan de varkens te geven beledigend is voor veel mensen en vooral bij hen die vlug geraakt zijn, zoals de Russen ontegensprekelijk zijn."

Verander een paar namen en dit zijn de dezelfde afwijzende brieven die moedige schrijvers van boeken die de islam bekritiseren hebben ontvangen. Het is geen probleem om algemene kritiek te leveren op religieus fanatisme, zolang die kritiek wereldwijd wordt geuit en niet de overgevoelige mensen beledigt die hun religieus fanatisme soms op gevaarlijke wijze tot uiting brengen.

In een over het algemeen weggelaten voorwoord schrijft Orwell: “Het onheilspelende feit betreffende literaire censuur in Engeland is dat het meestal vrijwillig is. Onpopulaire ideeën kunnen verzwegen worden en lastige feiten kunnen verborgen blijven zonder de noodzaak voor een officiële ban. Gelijk wie die lang in een vreemd land heeft geleefd, kent sensationele feiten die niet in de Britse pers vermeld werden. Niet als gevolg door een tussenkomst van de overheid maar door een algemene stilzwijgende overeenkomst dat zoiets niet kan vermeld worden.”

“Wat de huidige heersende orthodoxie eist is een kritiekloze bewondering van Sovjet Rusland. Iedereen weet het, bijna iedereen doet het. Enige ernstige kritiek over het Sovjet regime, enige openbaring van feiten die de Sovjet regering liever verborgen houdt is zo goed als verboden,” schreef Orwell in zijn voorwoord van Animal Farm, getiteld Vrijheid van de Pers.

“Bijna niemand zal een aanval op Stalin publiceren, maar het is toegelaten om Churchill aan te vallen…. Gedurende vijf jaar van oorlog, waar we gedurende twee of drie jaar voor onze nationale overleving hebben gevochten werden ontelbare boeken, pamfletten en artikels, die een vrede door compromis verdedigden, zonder probleem gepubliceer … Zolang het aanzien van de USSR niet in opspraak kwam werd het vrije woord redelijk goed toegelaten.”

Wij hebben ook nu nog de vrijheid van meningsuiting. We worden aangemoedigd om onze regering te bekritiseren, hoewel niet echt de links-progressieven, maar zelfs dat is nog altijd een veilige zaak zolang het aanzien van de islam gevrijwaard blijft. Enkel wanneer de islam beledigd wordt, geldt het principe van de vrije meningsuiting niet meer.

Het betekende nooit een gevaar om Bush aan te vallen, maar een aanval zelfs op Bin Laden was op zijn best niet zo goed. En een aanval op meer gematigde figuren zoals Tariq Ramadan was zo goed als niet te publiceren. Terwijl het ongelooflijk gemakkelijk was om een stukje te publiceren waarin Bush wordt afgebeeld als een dolgedraaide oorlogsvoerende chimpansee die Irak binnenviel voor olie, Halliburton en Christelijk fundamentalisme, verklaarden de culturele elites dat dit getuigde van grote politieke moed. Maar ondertussen een artikel publiceren dat kritiek uitoefende op islamitische figuren was praktisch onmogelijk en in feite zeer gevaarlijk. En diezelfde elites behandelden dat als een misbruik van de vrijheid van meningsuiting.

***

Vandaag voeren we dezelfde discussie: ofwel een verbintenis aangaan met onze vijanden of hun vijandigheid aanvaarden als een feit. Het huidige diplomatieke corps is gevuld met pleiters voor een verbintenis met de Moslim Broederschap, met de Taliban en Al Qaida. Er is niemand waarmee ze geen verbintenis willen aangaan, zolang ze de VS maar haten en willen vernietigen.

Vier jaren met Obama hebben nog maar eens aangetoond dat een verbintenis niet werkt. Niet alleen werkt het niet, het moedigt de vijand aan en laat hem toe om diep in onze gemeenschap te infiltreren en onze instituties te corrumperen. Diezelfde verbintenis leidt tot censuur in de naam van vriendschap. Het geeft aanleiding tot artikels en boeken die niet kunnen gepubliceerd worden omdat ze de kans op vrede zouden kunnen saboteren.

De hoop voor vrede is de grootste censuur die er bestaat. Eens dat een verbintenis wordt voorgesteld als een sprookjesfee waarin we moeten geloven of anders sterft ze, dan wordt censuur absoluut noodzakelijk om de vrede te bewaren. Indien een boek dat kritiek geeft op het communisme de USSR zou beledigen dan is het beter om het niet uit te geven of anders de kritiek te milderen. Als moslims rel schoppen over Mohammed cartoons, dan is het een burgerplicht om ze niet te publiceren in de naam van vrede en verstandhouding.

Onze bewondering voor de slaafse houding van het moderne culturele leven tot op het punt dat islamitische beschouwingen zonder tegenspraak worden voorgesteld terwijl de samenleving zich volledig inzet om alle tegenstrijdige meningen te beschimpen hebben ook Rode precedenten.

“Het is verbazingwekkend hoe het grootste deel van de Engelse intelligente gemeenschap sinds 1941 de Russische propaganda onderdanig geslikt en herhaald heeft.” schreef Orwell. “Van ieder betwistbaar feit na een ander werd de Russische versie zonder verder onderzoek aanvaard en gepubliceerd zonder rekening te houden met de historische waarheid of intellectueel fatsoen."

Er zijn genoeg hedendaagse voorbeelden rondom ons en als een dokter van het totalitarisme maakt Orwell de juiste diagnose van de corruptie van de elites en hun val in een totalitaire volgzaamheid.

Als de intellectuele vrijheid, die zonder twijfel een van de voornaamste kenmerken is van de Westerse beschaving, nog iets betekent, dan moet iedereen het recht hebben om te zeggen en te schrijven wat hij/zij gelooft de waarheid te zijn. Het zijn enkel, of eigenlijk hoofdzakelijk, de literaire en wetenschappelijke intellectuelen, zij die de bewakers zouden moeten zijn van de vrijheid, die de vrijheid beginnen te verachten zowel in theorie als in de praktijk.

Het woord Oud onderlijnt het feit dat intellectuele vrijheid een diep gewortelde traditie is en dat onze karakteristieke westerse cultuur zonder die vrijheid maar een twijfelachtig bestaan zou hebben. Velen van onze intellectuelen keren zich zichtbaar af van die traditie. Zij hebben het principe aanvaard dat een boek uitgegeven kan worden of niet, geprezen of afgekeurd, niet naar verdienste maar al naar gelang de politieke voorkeur.

Dat is nu het belangrijkste principe van de linkerzijde. Deze totalitaire lafheid waarmede Orwell beschimpt werd, is nu verheven tot een onbetwiste morele standaard. “Animal Farm” wordt herdrukt en wijd verspreid, maar zonder Orwell’s voorwoord. Zoals “1984”, een boek dat zijn einde betekende, wordt het behandeld volgens het originele plan van de eerste uitgever: alles wat erop wijst dat het een bijtende satire is over Sovjetcommunisme en geen algemeen commentaar op tirannie wordt verwijderd.

Orwell’s voorwoord, dat praktisch nooit gepubliceerd wordt, eindigt met zijn motivatie om het te schrijven, “Het zijn de linksen die vrijheid vrezen en de intellectuelen die het intellect bevuilen.”

Vertaling en bewerking Maryse Palemans

Jaren geleden zat ik op de bus op weg naar een VB-manifestatie ergens in het land en achter mij beluisterde ik een bewogen monoloog die gedurende de ganse rit afgerateld werd en waarin zowel een beknopte geschiedenis van de Vlaamse Beweging, als de huidige politieke situatie en de dreigende gevolgen van de islamisering aan bod kwamen.  De stem van de jonge vrouw klonk vol passie en er was geen speld tussen te krijgen. Toen wij aankwamen op onze bestemming heb ik me voorgesteld en de dame gefeliciteerd met haar onderhoudende redevoering. Dit was mijn eerste kennismaking met Gaby Depauw, gemeenteraadslid in Zwijndrecht-Burcht, De gemeente telt ruim 18.000 inwoners.

Zwijndrecht ligt aan de Schelde, op de linkeroever van de rivier, tegen de provincie Oost-Vlaanderen. Zwijndrecht behoort tot het kieskanton Antwerpen en tot het vijfde gerechtelijk kanton Antwerpen. In 1977 fuseerden Zwijndrecht en Burcht.

Zwijndrecht is samen met Mortsel de enige gemeente in Vlaanderen met een Groene burgemeester. In Mortsel komt er hopelijk een einde ana het geknoei van Ingriet Pira en in Zwijndrecht is voor korte tijd de populaire communist Willy Minnebo die na het opdoeken van de KP zijn heil had gezocht bij Agalev, overleden. Minnebo was jarenlang, samen met de KP-er Louis Roth in Antwerpen, raadslid voor die partij in Burcht.  Hij was een man van het volk, die iedereen kende en begroette en zijn beleid was in tegenstrijd tot het bitter-nijdige neersabelen van de middenstand omwille van utopische anti-auto verbanning van Pira, gematigd en gewaardeerd. Ik spreek in algemene termen.  Minnebo werd opgevolgd door een Groen-collega die niet zou misstaan in het Politburo van de Sovjet-Unie. 

Het Zwijndrechts schepencollege is samengesteld uit 10 Groenen en 4 CD&V-ers. De oppositie bestata uit 5 VB-leden, 4 socialisten, 1 VLD-er en 1 afgescheurde zeteldief.

- Gaby, hoe doet Vlaams Belang het in Zwijndrecht ?

We hebben wederom een volle lijst waar we dan ook trots op zijn ,veel vaste waarden maar ook nieuwkomers.Ik ben oprecht blij dat er nog mensen zijn die voluit voor hun gedacht gaan al kunnen ze met de nek bekeken worden en neen niet door de gewone man of vrouw  in de straat maar door de zogezegde vertegenwoordigers van het volk, die enkel met zichzelf en hun partij bezig zijn. Op onze lijst staat op de 22ste plaats Isabelle Sezille de Mazancourt  afkomstig uit het Frans-Vlaamse Rijsel. Zij behoort tot de oudste Franse adellijke families. In Rijsel leerde zij Nederlands via avondlessen. Ondertussen woont ze in Zwijndrecht. Zeg nu nog wat wij niet openstaan voor vreemdelingen : zo lang ze ingeburgerd zijn en zich Vlaming onder de Vlamingen gevoelen, is er toch niets aan de hand ?

- Hoe zijn de verhoudingen met de Nv-A ?

We kennen mensen van de Nv-A persoonlijk die wel willen samenwerken maar niet mogen van hogerhand, er zijn punten in het VB progamma waar ze het mee eens zijn maar ze durven er niet openlijk voor uit komen. Ook zij houden het cordon in stand.

- En de nieuwe burgemeester, hoe stata die tegenover jullie fractie ?

Door het overlijden van Willy Minnebo hebben we nu zijn opvolger "gekregen" : Van De Vijver een zeer links getint persoon die wel bij Groen zit maar eerder communist is. Op een vorige gemeenteraadszitting waar hij pas als burgemeester was voorgedragen, zei hij tegen onze fractie dat hij "facisten" geen hand wenst te geven omdat het niet strookt met zijn overtuiging. Dit verwijt is niet alleen kwetsend en totaal ongepast maar het strookt totala niet de waarheid : wij zijn sociala bewogen Vlaams-nationalisten die aan de kant van de gewone Vlaming staan zonder compromissen.

- Hoe doet het vreemdelingenprobleme zich voor in Zwijndrecht ?

Als buffergemeente tussen de stad Antwerpen en het Het Waasland mety Beveren en Sint Niklaas, zijn er heel wat vreemdelingen en moslims in Zwijndrecht. De problematiek inzake hoofddoeken en asielzoekers zijn thema's die al ter sprake zijn gekomen en waarbij wij de partijstandpunten verdedigen.

- Gaby, ik durf het bijna niet vragen, maar heb je nog een kort specifiek iets dat je kwijt wil voor de lezers van Angeltjes ?

Mijn specifieke boodschap is dat de mensen voor het Vlaams Belang moeten stemmen voor hun belang.Want het zal van kwaad naar erger gaan en aan ons zal het niet gelegen hebben. Wij zenden de boodschap al meer dan 30 jaar uit het wordt tijd dat ze er iets mee doen.  Het cordon is ondemocratisch en dient om steeds dezelfden aan het roer te laten, om de dekseltjes op de stinkende potjes te laten en we zien hoe het dan afloopt ... Ik kan nog veel zeggen en me druk maken maar dat is de bedoeling niet zeker, he ?

- Neen, Gaby, doe dat maar in de gemeenteraad. Wij wensen jou en je collega's een goed resultaat toe.

Ray

VB-stand op braderij Burcht 2012 

Steeds meer Antwerpse sociale woningen toegewezen aan vreemdelingen. In 2011 43% Antwerpse sociale woningen naar vreemdelingen. 
 
Het Vlaams Belang pakte vandaag tijdens een persconferentie uit met nieuwe cijfers betreffende de wachtlijsten en de toewijzingen in de sociale huisvesting, ook betreffende het aandeel vreemdelingen hierin. Uit een antwoord van minister van Wonen Freya Van den Bossche op een schriftelijke vraag van Filip Dewinter blijkt dat in 2011 23,5% van de  sociale woningen over gand Vlaanderen toegewezen werden aan vreemdelingen (niet-Belgen). Van de totale wachtlijst in de Vlaamse sociale huisvesting (91.926 personen) is 26,8% vreemdeling.
 
In Antwerpen ligt het aandeel vreemdelingen in de toewijzingen en de wachtlijsten een pak hoger dan gemiddeld in Vlaanderen. In 2009 werd 33% van de Antwerpse sociale woningen toegewezen aan vreemdelingen. In 2010 was het aandeel al toegenomen tot 41% en volgens de recent verkregen cijfers werd in 2011 43% van de Antwerpse sociale woningen toegewezen aan vreemdelingen.

De Antwerpse huisvestingsmaatschappij ABC spande in 2011 de kroon met 57% toewijzingen aan vreemdelingen (4% EU en 53% niet-EU) . Woonhaven wees in 2011 45% van haar sociale woningen toe aan vreemdelingen (6% EU en 39% niet-EU) en De Ideale Woning wijst 29% van haar woningen toe aan vreemdelingen (3% EU en 26 niet-EU).
 
In Antwerpen stonden in 2011 22.386 personen op de wachtlijst voor een sociale woning. Bij De Ideale Woning staan 7.832 personen op de wachtlijst, bij Woonhaven 12.151 en bij ABC 2.403. Ook in de toekomst is een grote instroom van vreemdelingen in de Antwerpse sociale huisvesting gegarandeerd. Vreemdelingen maken immers 46 % uit van de totale wachtlijst (althans van het aantal wachtenden waarvan de nationaliteit gekend is).
 
De volgende legislatuur wordt cruciaal voor de toekomst van sociale woonwijken als Luchtbal,  Rozemaai en Europark, waarvan het patrimonium voor een groot deel bestaat uit sociale woningen. Nu reeds merkt men hoe deze wijken in toenemende mate geconfronteerd worden met misdaad en onveiligheid, een permanente instroom van alsmaar meer arme buitenlanders die het draagvlak van deze wijken ruimschoots overschrijdt en een uittocht van werkende Vlamingen. Wanneer we deze evolutie op zijn beloop laten zullen deze wijken verder evolueren naar onleefbare situaties die men nu meemaakt in de Franse banlieues.  
 
Het Vlaams Belang stelt daarom een reddingsplan voor de Antwerpse sociale huisvesting voor dat de Antwerpse sociale woonwijken opnieuw leefbaar moet maken. Het vijfpuntenplan bevat volgende concrete maatregelen:

1.  Vreemdelingen kunnen slechts aanspraak maken op een sociale woning na zeven van de acht voorbije jaren legaal in het land verbleven te hebben en  na eerst drie jaar een inkomen uit arbeid hebben verkregen.

2. Wanneer in een sociale woonblok het aandeel vreemdelingen de drempel van 15% bereikt heeft, worden er in die woonblok geen bijkomende woningen meer verhuurd aan vreemdelingen.

3. Er moet werk gemaakt worden van meer toezicht in en rond de sociale wooncomplexen door politie en personeel van de huisvestingsmaatschappijen. Huurders die de leefbaarheid aantasten moeten lik op stuk krijgen via consequente toepassing van administratieve boetes of uitzetting.

4. Per huisvestingsblok wordt een conciërge aangesteld die contacten onderhoudt met de huurders.

5. Ondernemingen en middenstanders die in deze woonwijken investeren moeten een premie en fiscale voordelen krijgen.

Sinds maandag is de debatmarathon ‘Strijd om de stad’ van start gegaan. Deze wordt georganiseerd door de krant De Standaard en omvat 11 debatten of chatsessies in 11 centrumsteden. Opvallend is dat er – op Antwerpen na - geen Vlaams Belangers plaats mogen nemen aan de debattafels.  

Bij navraag laat de politieke redactie weten dat de reden dient gezocht te worden in “het politiek evenwicht en de inhoudelijke afwegingen bij de selectie”. Dit argument is niet alleen goedkoop , het is pertinent incorrect. Zo is het Vlaams Belang in al deze steden vaak de grootste en enige oppositiepartij. In Brugge, Gent en Hasselt is het Vlaams Belang veruit de meest actieve fractie in de gemeenteraad. Desondanks worden wij monddood gemaakt in deze politieke debatten. Wat meteen de bedenking oproept of men de juiste betekenis van het begrip ‘debat’ nog wel begrijpt.

Dat De Standaard hiermee een zwaar deontologische fout maakt, zal hen zonder twijfel worst wezen. Afgelopen zomer verheugde de krant er zich nog op dat het Vlaams Belang het slechter deed in de peilingen: “De kop van de draak wordt afgehakt. Een implosie van deze sinistere vorm van het Vlaams-nationalisme is een goede zaak voor elke waarachtige democraat”, stond er letterlijk. Van enige argumentatie was uiteraard geen sprake.

Dat De Standaard de ‘democratische’ waarden die ze - naar eigen zeggen – hoog in het vaandel draagt zelf fnuikt door de enige afwijkende stem de mond te snoeren, geeft te denken. Naast misplaatst paternalisme krijgen we er nu ook een ver gevorderde vorm van journalistiek cynisme bij dat zijn gelijke niet kent.

Bruno Valkeniers & Jorius van Hauthem

Groen wil niet dat de leeftijd waarop iemand een overlastboete kan krijgen, verlaagt naar 14 jaar. Dat zeggen de Kamerleden Stefaan Van Hecke en Eva Brems in een reactie op het plan van het Kernkabinet om die leeftijd te verlagen van 16 naar 14 jaar.

"Uit de ervaring blijkt dat het al heel slecht is om overlastboetes op te leggen aan jongeren van 16 of 17 jaar. Met het voorstel van de regering wordt normaal jongerengedrag bestraft of er worden onevenredige sancties opgelegd. Jongeren louter repressief benaderen werkt contraproductief", zegt Eva Brems. Eerder had de sp.a voorgesteld om de leeftijd te verlagen tot 12 jaar, maar de socialisten kregen daarvoor alleen de steun van het VB.

Wat een naief mispunt is die Eva Boerka toch.  Als jongeren van 14 jaar zich gedragen als de kinderen die zij geacht worden te zijn, is er niets aan de hand. Maar helaas veel van de beoogde jongeren (vooral Marokkanen, laten we een varken geen schaap noemen) stellen daden van ordinaire volwassen boeven.  En ook hier geldt, dat wie niets uitsteekt en zich normaal gedraagt, niets te vrezen heeft. Met andere woorden, Eva is een fan van tuig.

Ray

Naar aanleiding van de brief van Veli Yuksel (CD&V) naar een vrederechter, komt onze vriend Jan de Moor, gedurende vele jaren lid van het OCMW in Gent (zowel voor VU als voor VB) terug op een affaire die hij ontdekte over het gewezen Vlaams parlementslid Dirk Holemans (Groen, toen Agalev) die ook een brief had geschreven. Een typisch detail hierbij is dat ook in die dagen vele onverdraagzame en onbeschofte milieuhisterici weigerden de hand te drukken met Vlaams-nationalisten. Een beleefde groet of zelfs een zuinig hoofdknikje kon er  niet af. Maar sjoemelen en achter de schermen foefelen, dat was best in orde. 

Wij citeren het stuk dat Jan op 3 oktober 2012 pleegde op Gent Blogt 

Zo herinner ik mij een aanbevelingsbrief daterend 6.1.2006 van oud-volksvertegenwoordiger Dirk Holemans, huidig 17e kandidaat op de kartellijst sp.a-Groen en lid Vast Bureau OCMW Gent, gericht aan de toenmalige OCMW-voorzitter om de toewijzing van een kunstwerk te agenderen op het vast Bureau en toe te vertrouwen aan amateur-beeldhouwster Geertrui Daem.

De beeldengroep van Geertrui Daems waar Holemans warm voor liep.  Voor beiden of voor een van beiden ?

I.v.m. met de wettelijk verplichte aankoop van een kunstwerk bij de bouw van het W.Z.C Campus De Liberteyt gebruikte Vast Bureaulid de heer Holemans zijn onmiskenbare invloed ten gunste van de aankoop van een werk van een goede bekende amateur-kunstenares Geertrui Daem. Om zijn tussenkomst te staven voegde hij er in bijlage een uitgebreide portfolio van haar kunstcreaties aan toe.

De voorzitter stuurde de vraag voor gunstig gevolg door naar het BCPB en het Vast Bureau . In de volgende raadszitting werd de toewijzing goedgekeurd en zonder opmerkingen toegekend aan Geertrui Daem zonder echter het aankoopbedrag vast te leggen. In de dossierstukken voor de raad ontbrak de brief van raadslid Holemans zodat de raadsleden er geen kennis konden van nemen. Het portfolio lag ter inzage in de secretarie.

De kunstenares ging al aan de slag hoewel zij nog geen formele toezegging had. Aangezien de bewuste dame uitkeringsgerechtigde werkloze was kwam zij in feite niet in aanmerking voor de opdracht. Het sleepte ongeveer een jaar aan toen via een achterpoortje in de wet op de Kunsten een strikt tijdelijk statuut als actief zelfstandig kunstbeoefenaar werd verworven.

Achteraf blijkt dat er ongeveer 5 miljoen BEF werd uitbetaald voor de beeldengroep in de voortuin van De Liberteyt . Wat voor dit kunstwerk nogal overdreven mag worden geacht. Bij raadpleging van dossierstukken van het PCPB botste ik heel toevallig op de gewraakte briefwisseling .
De brief van Dirk Holemans strookt uiteraard niet met de Deontologische Code zoals goedgekeurd door de OCMW- en gemeenteraad.
Ik citeer;
2. Begunstigingstussenkomsten Artikel 19
Begunstigingstussenkomsten zijn tussenkomsten waarbij de lokale mandataris zijn voorspraak aanwendt teneinde de afloop of het resultaat van een zaak of een dossier te beïnvloeden in de door de belanghebbende burger gewenste zin.
Dergelijke tussenkomsten zijn verboden.
Ook het OCMW Gent gaat in de fout door de brief niet op te nemen in het administratief dossier en de interveniënt hiervan in kennis te stellen.
Artikel 23
….. de OCMW-voorzitter en het Vast Bureau nemen de nodige maatregelen opdat de dossierbehandelende ambtenaren zijn tussenkomsten, welke ook de aard of de hoedanigheid van de interveniënt zij, opnemen in het desbetreffende administratief dossier.
De behandelende ambtenaar deelt de interveniënt mee dat de tussenkomst bij het dossier zal worden gevoegd.

Naderhand liet Jan ons nog weten dat niet alle Agalev'ers zich gedroegen als onbeschofteriken :

Een Agalev raadslid van de vorige coalitie dr psychiater Anita De Winter, echtgenote prof dr Jan De Maeseneir, verdedigde mij ooit met haar citaat: "Wie aan Mr De Moor raakt raakt aan mij". Toen was ik wel VU en geen VB.
 
Mijn opgestelde klacht tegen Holemans voor de Deontologische Commissie van de gemeenteraad werd geblokkeerd door gemeenteraadslid en fractieleider Francis Van den Eynde  die het niet kon hebben dat iemand anders dan hijzelf zou scoren.

Tot zover, geachte lezers en lezeressen enkele fraaie voorbeelden uit de dagdagelijkse politiek, zoals zij door mensen bedreven wordt, mensen die ons, de burgers, voortdurend de les willen spellen en menen dat zij verkozen zijn om op te treden als politie-agenten van ons geweten. Ze komen mijn huis niet binnen als toiletborstel, ook al heten ze Hollemans.

 Met dank aan Jan de Moor.

Ray

In onze straat is een buurtwinkel. Een sympathieke kruidenier, een kleine superette, met zeer persoonlijke bediening door mevrouw en mijnheer en een vaste winkeljuffrouw in dienst. Er worden fruit en groenten verkocht van de beste primeurkwaliteit en verder vind je er alles wat je nodig hebt voor de dagelijkse keuken en het dito huishouden.

De eigenaars zijn hardwerkende West-Vlamingen die een 30 jaar geleden naar de koekestad zijn verhuisd en hier met energie en volharding een zaak uit de grond hebben gestampt die in de buurt vele klanten telt en waardering geniet omwille van de prima service, het grote aanbod en de vriendelijkheid bij de bediening.  De winkel is tijdens de weekdagen geopend van 7 tot 19 uur (met een rustuurtje tussen de middag) en 's zaterdags in de ochtend.  Bovendien hebben ze vlug begrepen, dat trouwe klanten ook oud worden en minder gemakkelijk buiten komen. Vandaar dat er al jaren aan huis geleverd wordt door mijnheer en dat mevrouw in de ochtend panklare gerechten bereidt die eveneens thuis geleverd worden.

Onze kruideniers zijn, zoals vele West-Vlamingen, diep christelijk en ze schromen zich niet in hun winkel een kruisje op te hangen zoals dat vroeger gebruikelijk was. Maar de vele onkerkelijke of ongelovige klanten uit onze buurt storen zich totaal niet aan deze uiting van persoonlijk geloof.  Waarom zouden we ?  Als alle katholieken zich gedroegen als de eigenaars van onze buurtwinkel, er zouden minder afvalligen zijn en de wereld zou beter zijn. Maar daar gaat het niet om.

Twee jaar geleden is madame van de winkel getroffen door de ziekte. Wij zagen vaak dat familie- of gezinsleden uit de geboortestreek bijspongen en de niet geringe taken geheel of gedeeltelijk overnamen. De winkel bleef met ijzeren discipline doordraaien en de vriendelijke bediening bleef ongewijzigd.  Intussen is madame hersteld (na een lange chemokuur) en draait zij terug op volle toeren mee in de carrousel van de dagelijkse dienstverlening aan de buurt.  Op 20 minuten lopen hebben wij enkele grote supermarkten : een Delhaize, een Albert Heyn, nog wat verder Colruyt en Carrefour.  Er zijn natuurlijk zaken die we niet in onze buurtwinkel vinden (vlees en vis, om iets te noemen) en daar moeten we een eind voor op stap gaan. Maar de buurtwinkel blijft voor velen het ankerpunt. Waar we al eens blijven praten met onze buren en plaatselijke nieuwtjes uitwisselen. Onze buurt is niet van iedereen, maar van ons. Net zoals onze woningen ook van ons zijn. Wat is dat voor flauwe  kul, dat onze stad van god en klein Pierke zou zijn ? 

Eergisteren is onze buurtwinkel overvallen iets na 5 uur in de namiddag.  Een kerel met een nylonkous over het hoofd getrokken en een pistool in de hand wilde de kassa opeisen.  Er was niemand anders dan de eigenaar in de zaak op dat moment. In plaats van direct in te gaan op de dreigende eis, is hij van achter zijn toog gekomen en heeft hij zich op de overvaller gestort.  Deze was totaal verrast en hij heeft met zijn pistool op het hoofd geslagen van onze West-Vlaamse winkelier en heeft toen de benen genomen.  De politie is ter plaatse gekomen en heeft de nodige vaststellingen gedaan, zoals men dat pleegt te noemen.

Ik kwam gisterenmorgen de winkel binnen en zag Hubert achter zijn toog staan met een verband aan zijn hoofd en enkele blauwe vlekken boven zijn rechteroog.  Hij vertelde me kort wat er gebeurd was, hoeveel keer zal hij het nog moeten herhalen ?  De mensen van Slachtofferhulp hadden hem moed ingesproken en op aanraden van een van zijn zoons had hij voor te gaan slapen een pijnstiller genomen. En verder werkte hij gewoon door als elke dag met die koppige, bewonderenswaardige West-Vlaamse vanzelfsprekendheid.

Wij leven in een nette buurt, waar de vreemdelingen binnensijpelen net zoals overal in deze stad.  Bij Hubert is vorig jaar ingebroken in de winkel met heel wat schade tengevolge. En voordien is het nog gebeurd  De buurt is gealarmeerd en onze woningen en appartementen worden gebarrikadeerd. Als iemand verhuist, wordt er gegluurd wie de nieuwe bewoners worden en er wordt niet enkel meer gefluisterd maar luidop van gedachten gewisseld over de invasie die aan de gang is.  Met een aantal van onze nieuwe vreemde buren, is er niets aan de hand maar helaas er zijn er ook anderen die wel sociaal onaangepast gedrag vertonen.  Zoals maanden geen huur betalen en dan vertrekken met de Noorderzon. Bijvoorbeeld. Het Antwerpse OCMW zit op de loer om leegstaande woningen die verhuurd worden in te pikken en zij schenken die aan "iedereen" die hier neerstrijkt. Zoals Roma's die in onze buurtwinkel van alles laten verdwijnen dat niet te zwaar of te heet is. Het OCMW, de stad en de openbare besturen in het algemeen zijn geen populaire begrippen in onze buurt.  

Ook dit is een stuk werkelijkheid van de multicriminele maatschappij en de invasie waar niemand van ons ooit om gevraagd heeft. De hardwerkende kleine middenstander wordt niet alleen verjaagd uit zijn winkels in onze commerciële straten die overgenomen worden door vreemdelingen maar hij wordt ook nog eens bedreigd in zijn bestaan, figuurlijk maar ook letterlijk, door het gespuis dat op handen gedragen wordt door onverantwoorde politici. Zonder veel hoop op directe beterschap, hebben we alleszins de kans  op 14 oktober een duidelijk signaal af te geven en de voorstanders van de multicrimenele maatszchappij een afstraffing te geven.

Ray

De Leuvense CD&V-kandidate Evin Aydogan van Koerdische afkomst belooft gratis buikdanslessen als ze verkozen wordt tot gemeenteraadslid. "Extreemrechts pakt uit met karikaturen en stereotypen over moslims en allochtonen.Zo beweren ze bij hoog en laag dat mensen met ouders uit een niet-Europees land nooit een verrijking kunnen zijn voor onze Vlaamse cultuur. Ik wil het tegendeel bewijzen overeenkomstig de centrale CD&V-slogan  *Iedereen inbegrepen* en ik wil  werk maken van projecten te bevordering van de integratieproblematiek. Aldus Aydogan.

Buikdansen, een verrijking voor de Vlaamse cultuurbevorderdende integratie. Ziedaar, Wouter Beke heeft nu direct "een verhaal" voor zijn partij en Rik Torfs mag zijn kritieken op zijn buik schrijven. Evin Aydogan zal hem graag een handje toesteken.

PST : Vlug waar is het vlugzout voor Marc Eyskens ...

Dank aan Koenraad L.

Of het mag of niet, kan ons nauwelijks beroeren. Hieronder volgt een stukje van Koen Meulenaere uit Knack van 26 september ll. met Mia barones Doornaert in de hoofdrol, omringd door enkele schildknapen die enkel opgevoerd worden om Mia beter tot haar recht te laten komen. Geniet mee van de scherpe pen van Vlaanderens eerste satiricus.  Uiteraard een gevaarlijk man voor al wie sectair en nijdig is. En links, maar dat zijn allemaal synoniemen.

Mia Doornaert
woensdag 26 september 2012 om 04u56

De Kruitfabriek? TerZake? De Wereld Draait Door? Pauw & Witteman? Knevel en Jos Brink, of hoe heten die twee zuurmuilen van de Evangelische Omroep? Iedereen Beroemd? Man bijt hond? Villa Vanthilt? Manneke Paul? Reyers Blaat? Z-Expert? Familie?

Naar wat te kijken, naar wat te kijken? De week telt te weinig dagen en de dag te weinig uren voor de nieuws-gierige televisieconsument, die in deze almaar drukker en drukkender tijden met evenveel audiovisueel als papieren geweld om de oren wordt geslagen. Met de digicorder op volle toeren is het halfvier ‘s nachts vooraleer je doodvermoeid en suf getaterd je bed in sukkelt.
Welk van die programma’s is het beste? Eén ding is zeker: Login van Lisbeth Imbo (N-VA) niet. Daar kijkt geen hond naar, niet eens Siegfried Bracke. De eerste week geen 20.000 kijkers, dat betekent in de tabellen een streepje, en de weken nadien kalfde dat aantal stelselmatig verder af. Tot het negatief werd. Gelukkig heeft Lisbeth de flitsende documentaire over Leo Tindemans om zich aan op te trekken, want een mens met een ego zou anders nog depressief worden.

Om De Kruitfabriek eerlijk te beoordelen, is het vanzelfsprekend veel te vroeg. Behalve voor de hautaine commentatoren van de televisierubrieken, die ons ertoe nopen het voor de fabriek op te nemen. Zoals wij in onze jonge jaren als lid van de Marxistisch-Leninistische Beweging zo vaak hebben gedaan. Er gaan al genoeg fabrieken dicht in ons land, zij het Ford Genk en ArcelorMittal ondanks alle getoeter in de media niet. En omdat we na de splitsing in 2014 op niet te veel poeders vanuit de Fabrique Nationale meer hoeven te rekenen, kunnen we onze eigen kruitfabrieken maar beter in ere houden.

Een goede zet was in elk geval om in de eerste aflevering een zootje van die televisierecensenten uit te nodigen. Zodat iedereen eindelijk eens met zijn eigen ogen kon zien, en met zijn eigen oren horen, wat voor zielenpoten televisieprogramma’s de grond in boren. Journalisten zijn al niet het kruim van de schepping, columnisten nog minder, maar bij recensenten is de bodem in zicht. En bij televisierecensenten is hij bereikt. Nóg lager en er spuit olie omhoog.

Het grootste voordeel van De Kruitfabriek tot nu toe is dat alle kletsprogramma’s van andere stations een tandje bij hebben gestoken. De weken voordien al. Daarbij haalde niemand zo verwoestend uit als Reyers Blaat, dat Mia Doornaert vanonder de mottenbollen pulkte. Hoe komen ze op zo’n idee, niet? Bernard Arnault, naar werd gepapegaaid de rijkste Fransman, had de Belgische nationaliteit aangevraagd. Arnault is de eigenaar van LVMH, een consortium van bedrijven die een uitgebreid scala aan luxeartikelen op de markt brengen.

Schande alom. Dat een arme drommel die geen cent bezit hier asiel krijgt, dat zal wel zijn, de PS leidt niet voor niets de regering. Maar een rijke die zwemt in het geld? No way. Pas de chemin. Belastingontduiking zou zijn drijfveer zijn en wat we zelf doen, verdragen we niet van een ander.

Rond de koffietafel zaten Geert Noels, econoom en vermogensbeheerder, en Mia barones Doornaert, gewezen afgevaardigde van de socialistische vakbond toen ze voor een katholieke krant schreef en tussendoor meewerkte aan een Vlaams-nationalistisch weekblad, alvorens na haar verheffing in de adelstand pro-Amerikaanse en belgicistische royaliste te worden en te gaan werken voor de christendemocratische premier Yves Leterme.

Men zou verwachten: Geert Noels verdedigt de heer Arnault, die tot zijn marktsegment behoort, en Rooie Mia hakt hem aan spaanders. Fout. Het tegendeel was waar. Om te beginnen is het niet langer Rooie Mia maar Oranje Mia, en helaas niet alleen in ideologische zin. Net als eerder dit jaar bij een debat in de Gentse Vooruit was ze ook nu letterlijk van kop tot teen in het oranje beschilderd, bepoederd, bezalfd en bebotoxt, en behangen met zowat alle producten die het bedrijvenimperium van de heer Arnault op de markt brengt. Zoals een spuiter op de Knack-redactie opmerkte: ‘Weinig vrouwen geven zo veel geld uit om er zo slecht uit te zien als Mia.’

De oranje barones zat niet alleen te pochen dat ze een graaggeziene klant is in de dure boetieks rond de Avenue Louise waar ze de LVMH-stock aan de vrouw brengen, maar liet ook uitschijnen dat ze kind aan huis is bij de heer Arnault zelf, én bij diens goede vriend Albert Frère. Verklapte langs haar neus weg enkele privénieuwtjes: ‘U moet weten dat de dochter van Arnault, Delphine, meter is van de kleindochter van Frère: Julieke. En de dochter van Frère, Ségolène, is meter van een nichtje van Arnault, de kleine Audrey, een schatje.’ Met de nonchalante toevoeging van die namen wekte Mia met graagte de indruk dat ze als de geliefde suikertante als eerste wordt uitgenodigd wanneer met Klaas of kerst ten huize Arnault de cadeautjes worden uitgepakt. Met enige geometrische vrijheid noemde ze de nieuwste Belg één van haar buren. Alsof ook zij nu een dure woonst in Ukkel betrekt.

De zelfgenoegzaamheid van Mia steeg niet met de minuut maar met de seconde. Het had niemand verbaasd mocht ze van tevredenheid met zichzelf uit het scherm zijn gespat. Ze onderstreepte dat haar Franse vriend zijn belastingen in Frankrijk bleef betalen zonder ook maar één aftrekpost in te brengen, en sprak met klem tegen dat hij de Belgische nationaliteit wou gebruiken als tussenstation naar de Monegaskische. Daar had hij haar nooit iets over gezegd.

Blij dat Geert Noels er was. Die pleitte voor een rijkemanstaks van 85 procent in de hele Europese Unie, voor de opheffing van het bankgeheim, en voor het onmogelijk maken van fiscale migratie. Daarna noemde hij de drang naar geld en luxe van sommige mensen onzedelijk. Het overtuigende bewijs zat naast hem.

Koen Meulenaere