Stadhuisperikelen
De macht verliezen, herleidt de meest gehaaide dictator tot een hoopje ellende. Kijk naar Patrick Janssens, die zich jaren gedragen heeft als de onaantastbare Nero van Antwerpen. Hij dacht dat hij de verkiezingen ging winnen door 14 dagen voor datum een magazine uit te geven met zichzelf en zijn naakt nazaatje op de cover. En binnenin een resem lofzangen door klanten van zijn politieke winkeltje : halve artiesten, hele fantasten en niet te vergeten Patricks laatste aanwinst, de ravissante Yasmine Kherbache die niet langer op schoot wilde zitten bij Di Rupo.
Het volk van Antwerpen heeft zich niet laten vangen aan de humbug van Janssens en zijn lijst met katholiek samenraapsel. De nederlaag was totaal : op de linkerflank verschijnt plots de communistische PvdA met 4 zetels in de raad en van de 17 Stadslijstverkozenen zijn er slechts 12 socialisten.
Patrick Janssens die tien jaar geleden een stadsgreep pleegde door Leona Detiège (en met haar een hele rist vrouwen) uit het schepencollege te wringen, kan nu zelf afdruipen. Hij mag nadenken en een opstel schrijven over het onderwerp : *Hoogmoed komt voor de val*.
In de eerste dagen na de nederlaag, probeerde hij zich nog te positioneren door de eerste viool te spelen bij de onderhandelingen over een nieuwe coalitie. Even leek het er op, dat niet Bart het stadhuis binnengedragen werd door zijn troepen, maar dat Janssens nog altijd aan zet was, bijgestaan door de Antwerpse Onbetrouwbaarheid in Persoon, Tjeef de Peel, die de deur van het stadhuis hardhandig barrikadeerde voor De Wever. Helaas ook die droom werd aan flarden geschoten en Janssens mocht ten tweede male met de staart tussen de benen opstappen. De Nv-A die niet uitbinkt in strategisch doorzicht, kreeg een eerste gratis cadeau aangeboden, de toponderhandelaar van de tegenstrevers had zichzelf uitgeschakeld.
De rest van de perikelen kwam in een stroomversnelling terecht. De paniek sloeg toe : om de diepe verdeeldheid bij de socialisten te verbloemen, blies de oud-vakbondsleider Voorhamme de Stadslijst op en hypocriet de Peel, de expert in het vreemdgaan, schrok zich een hoedje door deze onverwachte wending. Als u nog een greintje geloof bezit in partijpolitiek na deze Antwerpse farce, dan bent u wel erg naiëf.
De Wever krijgt op een gouden schaaltje een politieke meerderheid aangeboden, niet door de eigen sluwe maneuvres of opvallende rechtlijnigheid maar door de paniek en de verdeeldheid in de rangen van de tegenstrevers. Laten we het er positief op houden, dat de feiten ook in dit geval belangrijker zijn dan de burgemeester (van Antwerpen). En dat we nu vertrokken zijn voor een nieuwe bestuursperiode, een ander beleid en hopelijk een meer democratische stijl. Na 88 jaar zijn de socialisten eindelijk veroordeeld tot een rol in de oppositie. Hiermede heeft Bart de Wever zich een plaats in de geschiedenis veroverd. Hoe dat beleid er zal uitzien, moeten we afwachten maar twee zaken zijn duidelijk :
- eindelijk wordt Antwerpen bestuurd door iemand die niet behoort tot de Rode garde en dat is een pluspunt ;
- De Wever & C° wordt zeer nauwlettend op de vingers gekeken door de bevolking die zich niet opnieuw in de luren wil laten leggen en gesust kan worden met one-liners. Verandering wordt verwacht, verandering moet er komen !
De Nv-A zal het niet onder de markt hebben met de stedelijke administratie die zeker aan de top in handen is van socialisten en ACOD-ers. Of die even vlug en paniekerig zullen capituleren als de politieke leiders, valt af te wachten. Zij zullen echter uit hun doppen moeten kijken, want de dames en heren zullen nu moeten bewijzen dat zij als neutrale ambtenaren moeten functioneren ten dienste van de bevolking en niet ten bate van het socialistische paradijs.
Ray
