|
Helmut Lotti, niet precies “my liewelingspersoon” en niet altijd even logisch, kreeg volgens Gazet van Antwerpen gisteren “sommige Vlamingen” over zich heen vanwege uitspraken die hij deed in het RTBF-programma “Bonnie & Clyde”.
Hij kreeg daar onder andere volgende vraag te verwerken: “In hoeveel talen zing je eigenlijk ?”. Waarop hij antwoordt: “Zestien of zeventien”. “En in welke het liefst ” ? “Engels en Spaans”, antwoordt Lotti. “En”, nu komt het, “in het Vlaams” ? “Nee, Vlamingen spreken Nederlands met een verschrikkelijk accent, een beetje zoals Oostenrijkers Duits spreken. Voor mij zou het niet natuurlijk klinken om in het Nederlands te zingen, en niet in het Vlaams. Je moet Nederlands zingen, want het moet geciviliseerd klinken. Vlaams dat klinkt … het is eigenlijk een dialect”. En toen kreeg hij dus een aantal “flaminganten” over zich heen. Die hadden hem verkeerd begrepen, zei Lotti nadien: “Waar ik van baal, is dat Vlamingen zeggen dat ze Vlaams spreken. Wij zijn Vlaams, maar wij spreken Nederlands. Vlaams is een verzameling van dialecten, waar ik op zich niks tegen heb, maar dat is niet onze standaardtaal.” En daar heeft Lotti gelijk in. Hij heeft ongelijk als hij veralgemeent en zegt dat (alle) Vlamingen “ Nederlands met een verschrikkelijk accent” spreken en vergeet dat de meeste Nederlanders (zeker zij die denken dat zij de standaard uitmaken) dat eveneens doen. Hij heeft ongelijk als hij zegt dat je in het Algemeen Nederlands, met de correcte uitspraak, moét zingen en vergeet dat je er ook voor kan kiezen slechts een beperkt publiek te bereiken door in een, vanzelfsprekend streekgebonden, dialect te zingen (ik versta als West-Vlaming zelfs de overal in Vlaanderen bejubelde Flip Kowlier niet). Hij heeft ongelijk als hij zegt dat Vlaams “eigenlijk een dialect” is of “een verzameling van dialecten”, want dat is het niet. En hij had ongelijk door niet meteen op de vraag van de RTBF te antwoorden wat hij later zei: “Waar ik van baal, is dat Vlamingen zeggen dat ze Vlaams spreken. Wij zijn Vlaams, maar wij spreken Nederlands. Vlaams is een verzameling van dialecten, waar ik op zich niks tegen heb, maar dat is niet onze standaardtaal”. Want in dat laatste heeft hij gelijk: er is niet zoiets als een “Vlaamse taal” of “het Vlaams”. Onze gemeenschappelijke taal, al spreken we dan thuis en in onze streek een dialect, is het Nederlands. Als Vlamingen zeggen dat ze “Vlaams” spreken, praten ze alleen maar het Franstalige Herrenvolk na. Dat laatste heeft het immers al een paar eeuwen over “le flamin”, het patois dat de Vlaamse keuterboertjes spreken. Alleen al de gedachte dat de Vlamingen én de Nederlanders tot het besef zouden komen dat ze dezelfde taal spreken (en dat ze daarom, bijvoorbeeld, eindelijk mogen ophouden tv-series die in het Algemeen Nederlands zijn gesproken - wat geldt voor bijvoorbeeld “Flikken” of “Flikken Maastricht” - te ondertitelen) en zo uiteindelijk misschien weer tot de conclusie dat ze tot een en hetzelfde volk behoren, bezorgt dat Franstalige Herrenvolk namelijk de koude rillingen. Vlamingen die het hebben over hun “Vlaamse taal” praten het Franstalige Herrenvolk naar de mond. Ze bevestigen de franskiljons in hun grootheidswaanzin. Zij spreken immers toch maar mooi (beweren ze toch, al is dat niet zo) het Frans dat “overal ter wereld” wordt gesproken, terwijl “le flamin” nergens anders dan in het aan Belgisch-francofone grenzen gebonden Vlaanderen wordt gehanteerd. Zolang Vlamingen niet leren inzien dat ze, onder andere, via hun taal deel uitmaken van hetzelfde volk als de Noord-Nederlanders, de Zuid-Vlamingen en de Afrikaners, zullen de Franstaligen geen enkel probleem hebben ze te kleineren. Wat zichzelf kleineert, hoeft niet eens meer gekleineerd te worden. Wel, ik laat mij niet kleineren. Ik ben Nederlandstalig. En u ? Björn Roose
|
Woensdag 8 oktober 2008
De eisen van de senaatsvoorzitter
De eisen van De Decker
08.10.2008 16.28u - Een veel gebruikt argument om de staatshervorming op de lange baan te schuiven, is dat de regering zich beter zou bezighouden met “de dingen die er echt toe doen”. Er wordt dan steevast verwezen naar de lage koopkracht en de financiële crisis. Charles Michel pleitte hier gisteren nog voor (zie actueel 07/10/08 Interview Charles Michel), maar vandaag spreekt zijn partijgenoot De Decker hem hierin tegen. Hij stelt dat een staatshervorming “onze economie doeltreffender zou kunnen maken”. Iets wat het Vlaams Belang altijd al gezegd heeft.
Maar dan komen de eisen van De Decker naar voren. “De nota van de bemiddelaars stelt dat we vanaf een witte bladzijde beginnen (…) maar,” zo voegt hij hieraan toe, “in de tekst van de bemiddelaars staat ook dat er aan de interpersoonlijke solidariteit niet geraakt mag worden.” De Decker pleit zelfs voor een uitbreiding van Brussel: “We moeten over de verhouding tussen Brussel en Vlaanderen praten, want Brussel zal nooit deel uitmaken van een onafhankelijk Vlaanderen (…) Er zal een moment komen waarop de grenzen van het Brussels Gewest besproken moeten worden, en ook het kiesdistrict BHV (…) Het heeft geen enkele zin om het tweetalige karakter van gemeenten met 75% Franstaligen niet te erkennen.” Met andere woorden: alles wat in het kraam van de Franstaligen past, in het bijzonder de uitbreiding van Brussel, moet besproken worden. Maar de ‘interpersoonlijke solidariteit,’ de geldtransfers dus, moeten buiten schot blijven…
De Decker bevestigt tenslotte nogmaals dat er voor de verkiezingen van 2009 geen concrete akkoorden over de staatshervorming bereikt zullen zijn: “Bepaalde essentiële toegevingen voor de aanvang van een staatshervorming zullen waarschijnlijk na de verkiezingen plaatsvinden. Maar nu kunnen er al heel wat zaken voorbereid worden. Het is bijvoorbeeld belangrijk om een vertrouwensklimaat te creëren.” Geen concrete verwezenlijkingen voor 2009 dus. Benieuwd hoe de Vlaamse regeringspartijen zich uit deze ‘dialoog’ gaan redden…
@ Vlaams Belang
Hoe kan iemand die de Eerste Kamer voorzit en geacht wordt in volledige neutraliteit te waken over de controlewerkzaamheden door àlle verkozenen, optreden als partijwoordvoerder in een puur politiek debat ? Dit land moet stoppen met land te zijn.
5 reacties op dit bericht
De Franse preken!
De Franse preken
Het is een eerder bevreemdende titel, maar de "geschiedenis van de Franse preken" blijft bewaard als één der merkwaardigste ondernemingen van Wim Maes en de V.M.O. Loonde het de moeite zich zo sterk te weren tegen de Franse preken, tegen het gebruik van het Frans in Vlaamse kerken ? Vlaanderen had toch andere zorgen ? Maar wanneer men het nu nuchter beschouwt, was het slechts één druppel, één druppel uit de belgische zee. Lang niet de eerste waarin men zijn tanden moest zetten en zeker niet de ergste. Maar wel even noodzakelijk als alle andere acties.
Al waren de Franse preken in Vlaamse kerken lang niet de ergste verschijnselen van franskiljonisme in Vlaanderen, het was wel de meest hatelijke vorm van het Franse, van het belgische anti-nationaal kolonialisme dat Vlaanderen heeft gekend. Het gebruik in de jaren 60 van het Frans op de kansel, niet als uitzonderingsgeval, doch in sommige kerken als iedere zondag terugkerende vaste regel, was een typisch belgisch kolonialistisch symbool, bezettingsteken en denationalizatieproces. Daarom ook loonde het de moeite zich hiertegen scherp te verzetten. Het was van Vlaams standpunt verantwoord tegen deze toestand stelling te nemen. Men had dit reeds gedaan ook. Men had zich tot de kerkelijke overheden gewend om van hen te bekomen dat zij een einde zouden stellen aan deze pijnlijke vernedering. Katholieke enkelingen en katholieke verenigingen in Vlaanderen hadden die stappen reeds gedaan. Maar zoals altijd : zeer eerbiedig, zeer beleefd, zeer onderdanig, zeer hoofs, zeer voornaam. Het ene woord niet hoger dan het andere. Zonder dreiging in die toon. Het gevolg was dan ook duidelijk : niets roerde. Men deed gewoon of men niets gehoord en niemand gezien had. Men deed gewoon alsof niemand die stap gezet had. Eens te meer moest worden vastgesteld dat de kerkelijke overheden Vlaanderen niet kenden, dat zij ontoegankelijk waren voor de argumenten van katholieke Vlamingen.
Wie de Vlaamse geschiedenis nagaat wordt hierdoor niet verrast. De hoogwaardigheidsbekleders van de katholieke kerk zijn in Vlaanderen in hoge mate steeds trouwe dienaars geweest van de belgische staat geweest. Op geen enkel ogenblik kon Vlaanderen, of de Vlaamse beweging, rekenen op de gezagsdragers van de katholieke kerk in Vlaanderen. Door de houding van de kerkelijke gezagsdragers zijn er herhaaldelijk in het wordingsproces van de Vlaamse beweging, ogenblikken geweest, waarop vele goede Vlamingen, goede Vlaams-nationalisten - tevens goede katholieken - voor scherpe gewetensconflicten werden gesteld. Met alle mogelijke gevolgen vandien. (We verwijzen maar naar de Oostfrontstrijders, die opgeroepen vanop de kansel, ten strijde trokken tegen het goddeloze bolsjevisme, en nadien door hun katholieke geloof in kerkers belandden...)
De kerkelijke overheden hadden dus al zeer lang maatregelen kunnen nemen, alvorens men tot actie zou overgegaan zijn ! Men kan Wim Maes dan ook geen verwijt maken dat hij overijld te werk is gegaan. Ook voor Wim Maes, als gelovig man, was het geen lachspelletje om deze actie te beginnen.
Niet iedereen was dan ook even geestdriftig wanneer werd vernomen dat Wim Maes met zijn militanten een actie begonnen was om het Frans als taal uit de Vlaamse parochiekerken te bannen. En evenmin was niet iedereen optimist van de goede afloop van deze actie. Het was inderdaad een delicate onderneming : actie in de kerk. Zou men dit begrijpen ? Zou men niet alleen begrijpen, zou men ook goedkeuren ? Daarbij, zouden Wim Maes en zijn mannen, zich de tanden niet stuk bijten op dit probleem? Beschikten de gezagsdragers van de kerk niet over teveel middelen om rustig af te wachten en toe te kijken ? Bestond ook het risico niet dat sommigen, gedreven door hun eigen ontstuimigheid, voortspruitend uit uit de echt bestaande verbittering, welke zich bij een aantal Vlaams-nationalisten sedert jaren - bij de ouderen reeds lang voor de oorlog, bij anderen niet het minst ten tijde van de belgische repressie - opgehoopt had tegen bedienaars van de kerk, en de gezagdragers van de katholieke kerk, hun eigen persoonlijke plan zouden beramen en uitvoeren ? Bij de actie tegen de Franse preken was het risico en het gevaar dat men een gebeurlijke uitschuiver dubbel zwaar zou aanrekenen des te groter gezien het feit dat er rond en in de kerk gamanifesteerd zou worden ? Dan was er ook de mogelijkheid tot uitputting. Zouden de nationalisten wel iedere zondag aanwezig zijn, konden ze rekenen op genoeg sympathie en steun en vooral zou de invloed van de franskiljonse kaste niet te sterk zijn wat zou leiden tot het zo gekende "belgische repressie-apparaat" ? Moest men niet vrezen dat de belgische politie - in uniform of niet - van week tot week harder en harder zou ingrijpen ? Dat het processen verbaal zou regenen, met als gevolg veroordelingen, gavangenisstraffen en boetes ?
Het was één van de ondernemingen van Wim Maes die spontaan gestart werden. Er waren geen lange voorbereidingen aan vooraf gegaan. Er was niet lang gesproken over de mogelijkheden en moeilijkheden, er was niet lang gewikt en gewogen. Geen planning !
Wat was het dan wel ? Het geloof dat bergen verzet ? Klinkt misschien wat overdreven, of wat romantisch, maar daar kwam het op neer. Wim Maes zag er iets in. Hij geloofde in de noodzakelijkheid de zaak zonder dralen aan te pakken en gedaan te maken met deze wantoestanden. En zoals dikwijls klonk zijn woord :"Wij moeten iets doen, de anderen zullen wel volgen". En wat velen niet voor mogelijk hielden, gebeurde. Men volgde ! Spontaan verschenen zondag na zondag nationalisten aan de kerk van de Heilige Geest in Antwerpen. Nadien ook nog aan de St Jozefskerk in de nabijheid van het Antwerpse stadspark. Later nog aan de kerken van andere Vlaamse steden. Niet te vergeten aan sommige kustkerken.
Actie in en buiten de kerk. Incidenten in en buiten de kerk.
De franskiljons zaten er maar witjes bij, maar buiten een paar enkelingen, gingen zij geen discussie aan met de Vlamingen. Tot wanneer pater Brauns tussen de betogers werd opgemerkt. Dat was ongehoor. En Jezuïet kon onmogelijk flamingant zijn ! "Un Jésuite parmi ces flamingants, c'est fanatiques ! Comment est-ce possible " ?
En ondanks het bespottelijke journalistengeschrijf bleven de betogers volhouden. Ondanks het ingrijpen van politie en gerecht zowel binnen als buiten de kerk. Maar de stok werd vlug gevonden. Het verstoren van de eredienst was strafbaar. Zoals altijd had belgië zijn teksten en paragrafen bij de hand om in te grijpen en het woord te laten aan "het beste gerecht ter wereld...". Zo begon de politie hardhandig in te grijpen buiten de kerk. In belendende straten kwam het voortdurend tot schermutselingen, die van week tot week scherper en nijdiger werden. Maar de betogers hielden stand. De matrakken, de processen verbaal, de gerechtelijke vervolgingen, de gevangenis hebben de wil om een einde te stellen aan "de Franse preken" niet kunnen breken. Wim Maes haalde zijn gelijk !
Na weken en weken manifesteren haalden de nationalisten hun slag in Antwerpen thuis. Op het punt van de Franse preken moesten de franskiljons wijken.
Twee van de aangehouden veroordeelden liepen een effectieve gevangenisstraf op : Wilfrieda Witters en Joris De Bois, wegens weerspannigheid en verstoren van een eredienst. Een aantal anderen kregen geldboetes. Het aangehouden blijven van twee gevangenen na de rellen in Koksijde was voor Wim Maes overigens het sein om niets onverlet te laten ten einde hen vrij te krijgen. In alle haast richtte hij een komitee op met het oog op een betoging in Brugge, waar Witters en De Bois gevangen zaten. Dit komitee verspreid een persbericht waarin ze de ant-Vlaamse houiding van het belgisch gerecht hekelt, en roept alle rechtgeaarde Vlamingen op deel te nemen aan de protestbetoging.
Ook de Vlaamse jeugd deed mee.
Wim Maes wist echter dat deze betoging onmiddeliijk zou verboden worden, en een massa politie en rijkswacht op de been zou worden gebracht. Hij koos daarom, in alle stilte, voor de "rustige methode". Zo kon hij van te voren verloren botsingen vermijden. Daarom trok hij die zondag met selchts enkele V.M.O. mannen naar Brugge om er kalm te betogen. Tot spijt van de massaal opgetrommelde politie en rijkswacht. Er waren meer persmensen dan V.M.O. mannen. Er werden enkele pamfletten uitgedeeld, en Wim Maes gaf een korte perconferentie op het terras van een Brugs café. Daarin stelde hij onder meer de vraag waarom in de Verenigde Staten, de negers, beschermd door de politie, voor hun rechten op straat mochten komen, terwijl in belgië elke betoging van Vlamingen, de meerderheid van het land, stelselmatig verboden wordt.
Tientallen mensen hebben kennis gemaakt met de gevangenis. Zware geldboetes zijn uitgesproken. En er was de zoveelste belgische repressie. Maar de V.M.O., Wim Maes en de nationalisten hebben doorgezet en hun slag thuisgehaald. Er waren geen Franse preken meer.
Al moeten we hier echter onmiddellijk aan toevoegen dat dit, op vandaag, aan de Vlaamse kust nog steeds anders is.
Bronnen
"Wim Maes" van Karel Dillen - Preken en militanten - aangepaste versie (met toevoeging van eigen inzichten)
Literatuur
"Wim Maes" van Karel Dillen
Fotos en afbeeldingen
"De V.M.O. in beeld " Kamiel Van Damme
Teeractie Diverse acties Taalgrensacties Bevier Delta Wolfsangel
Historiek Heldenhulde
Elke dag opnieuw
En nog gaan zogenaamde Vlamingen met dergelijk misdadig zootje aan één tafel zitten om zich een kl**t te laten aftrekken!!!
Van debielen gesproken, en zoiets moet een welvarende Vlaamse staat leiden!!!!! We kunnen beter spreken over 'lijden'.
Man, man toch, laten we héél snel stoppen met dit belastingsgeld verknoeiend gedrocht in leven te houden.
Laten we héél snel die franskiljons, die coburgers, die walen en die niet werkende vreemdelingen aanmanen 'op te krassen'.
Het is té degoutant, té kotsmisselijk én misdadig geworden met dat parasiterend zootje.
Kappen aub.
met voorbedachten rade,
De mannen van de zakbonden zeker niet, de democraten gaan nog liever op hunne buik liggen voor de waalsen draak.
Waarom gaat die smoelentrekker geen open dialoog aan met alle Vlamingen voor een zelfstandig Vlaanderen?
Laat de kwalen gaarkoken in hun eigen vet.
ze zitten nog nie allemaal in 't zothuis !
ofwel zijn die "vlaamse" onderhandelaars niet goed wijs.
ik denk het eerste. hoe kan nu een zinnig mens met het hart op de rechte plaats, staan bedelen aan de waalse poorten, opdat ze aub dat geld willen aannemen! ze denken er zelfs aan om nog een aantal gemeenten erbij te voegen om zeker te zijn dat ze geen blauwtje zouden lopen! er zijn er al voor minder bij Broeder Titus opgesloten !
Dit land moet...
niet dat ik het beter wil weten, maar het moest er weer eens af, sorry