Tot in het diepst van mijn ziel ben ik weer eens geraakt vandaag. De vriend Regus Patoff maakt ons in een van zijn reacties attent op het drama dat zich afspeelt met een van onze zeer goede Vlaamse auteurs, Eriek Verpale, de Oost-Vlaming uit Zelzate.
De man zit op zijn 56ste in diepe financiële en materiële ellende, niettegenstaande hij diverse grote literaire prijzen heeft gewonnen. Verpale is een ras-auteur met zeer veel talent en helaas geen tweede talentje ernaast om wat anders aan te vangen voor de dagelijkse bete broods. Hij heeft bovendien een zoon met een probleem en zijn moeder benodigt extra verzorging. Eriek kan echter niet schrijven op commando : broodschrijvers zitten meestal op redacties waar zij hijgend wachten op instructies om het regime te dienen.
Dit schrijnende geval legt na zovele jaren nog eens bloot welke ellende er kan bestaan in kringen van onze Vlaamse kunstenaars en op welk een onthutsend botte manier de schandminister voor multicultureel onze eigen talentvolle artiesten laat verkommeren en creperen. Auteurs zijn beschermd en worden betoelaagd in een aantal gevallen. Men zorgt vooral voor de grote en gekende namen die veel publiceren. De commissie(s) zijn bevolkt door partij-aanhorigen die voldoende haver leveren voor de eigen vriendjes. En zij die er tussenuit vallen, worden sociaal en fiscaal overgeleverd aan de botte administratie. Een volk dat zijn kunstenaars niet eert, is een schande voor de wereld. Gisteren lazen we dat Anciaux voor de islamieten van alles extra wil, terwijl hij de eigen mensen laat verkommeren.
Hieronder een brief die Eriek Verpale twee jaar geleden schreef naar de acteur Bob de Moor die een tekst van Verpale in Theater Malpertuis aan het opvoeren was :

Bob, ik ben niet zo zeker van jouw email-adres, maar kijk, ik probeer het dan toch maar. (Ik weet ook niet hoe vaak jij naar jouw inkomende post kijkt, enfin 'opent' heet dat tegenwoordig.)
In feite was ik er wel graag bijgeweest, bij de try-out nu aanstaande dinsdag, maar er zijn twee dingen, of eigenlijk drie, die er mij een beetje van weerhouden :
Ten eerste heb ik geen verstand van theater. Ik vind iets goed, dan wel notoir slecht, en bij het eerste schater ik dan meestal mijn laatste tanden uit mijn schietkramen-kermis-tote, of ik ga ongelooflijk wenen en wil dan iedereen kussen, ook de huishond op drie poten, of ik vertel al rokend mijn hele leven, beginnend bij de Dekabristenopstand in Rusland aan een verpieterde vrouwentong die daar ergens in hoekje staat te verkommeren, en daar doe ik niemand enig koewaad mee, maar bij het tweede, wanneer ik het slecht vind, ik bedoel wanneer het mij van binnen in mijn hart &/of oude legeronderbroek niet raakt, dan ga ik een uur lang met mijn tenen zitten krullen. Dit laatste is nooit een probleem geweest, ware het niet dat ik sinds november laatst een soort mankement heb aan mijn rechter grote teen, en dan doet het ook nog eens pijn. Op theaterkundig gebied probeert men de laatste tijd voortdurend en hardnekkig altijd maar opnieuw het warm water uit te vinden, en dat mag, terwijl diabetes - en dat begint meestal bij of met de grote teen - al duizenden jaren bestààt, dus waarom ? Dit staat helemaal los van theater, maar ik heb uit pure arremoede een paar keer geprobeerd om die nieuwe reeks over standup-comedians uit te zitten, op de televisie bedoel ik, in mijn keuken, en ik vind (vond) het allemaal zó ongelooflijk slecht, slecht, slecht : ik ben van lieverlede dan maar aan mijn grote blauwe rechterteen beginnen pulken, kreeg er zowaar nog wat stukjes nagel af, en bedacht ineens dat al die stand-ups thans op televisie komen omdat allerlei volk eigenlijk nooit meer in de gewone ordinaire (?) volkscafé's komt, waar er wel altijd ièmand (Morriez, Zéraard, De Zwètten van de Witten... ) een uur lang de stamgasten kon onderhouden met soms rake gezegdes, immitatie, enzovoorts. Dit alles intussen rijkelijk besproeid met Palm & Duvel & Dodelijke porto's uit de Aldi. Ik dwaal af.
Ten tweede ben ik zeer droevig. Ik bedoel : ik ben zeer geïnteresseerd in zowat àlles wat Malpertuis doet en programmeert, en ik hou van de mensen daar in Tielt, maar tegelijkertijd ben ik zeer bang, want vroeg of laat komt dan altijd de vraag : en, Eriek, en waarmee ben jij nu bezig ? Ik moet dan altijd liegen en zeggen dat ik 'bezig ben', maar in feite gaat het niet zo goed : ik kan het dan meestal ook niet uitleggen waarom. Iedereen is bezig, iedereen werkt, en ik lig zowat stil omdat ik pas nu van alles in mijn hoofd te verwerken krijg. Ik kan dat moeilijk uitleggen, en schouderklopjes helpen niet (meer). Ik voel mij, artistiek gesproken, ook niet meer zo goed thuis in al dat modern gedoe waarin men blijkbaar iets wil vertellen, maar in feite gaat het over niets : het gaat er de dag van vandaag om dat iemand graag (en dat is terecht) zijn ding wil doen, maar inhoudelijk keer ik met nix, nix, nix naar huis. Ik zal wel ouderwets zijn. Men neemt in feite ook geen enkel risico meer : het theater is 'vormelijk' geworden, in feite is het een soort dia-voorstelling van beelden geworden waarbij de herkenbaarheid & raakvlakken met het gewone leven in feite totaal zoek zijn geraakt. Men probeert (ik val in herhaling) voortdurend het warm water uit te vinden, en ik vind er doorgaans eerlijk gezegd geen zàk meer aan. Terwijl de tragiek eigenlijk dagdagelijks voor het rapen ligt - in warenhuizen, aan loketten in het gemeentehuis, in de Aldi, op de truin, op de bus - filosofeert men over 'taal', over 'beeld', over 'concepten', en wie ben ík dan nog met mijn eigenlijk vrij eenvoudige 'volks'-verhalen ? Ik sla je dood wanneer je dit verkeerd begrijpt, ik vergelijk mij hoegenaamd niet met die man, verre van (ik kan geen noot muziek spelen) maar het is nu 250 jaar geleden of zoiets i.v.m. Mozart, maar zijn onderwerpen (zeker kwa opera) waren op zijn minst triviaal : eenvoud siert. Ja, we moeten daar eens een gesprek over hebben.
Ten derde is het misschien beter dat jij me dinsdag 's avonds komt halen : want je moet al zo veel heen & weer reizen, met de auto, en dat heet "hectisch". Ik weet niet of je dit briefje (email) ontvangt, want ik ben niet zeker van jouw email-adres.
Maar ik verwacht je dinsdag.
Dag vriend,
eriek
5 reacties op dit bericht
stil protest
Misschien zou het eens nuttig zijn daarover enkele statistieken vrij te geven, alsook de 'staat van gepresteerde dagen', werkdagen van deze inboorlingen.
Via een kennis die voor het OCMW werkt , zijn zulke toestanden ook daar schering en inslag, dat is het multiculturele waarvoor zij respect moeten hebben.
We zijn in het Antwerps paradijs als zover, dat het opgelegd ' respect' een afbreuk doet aan een fundamenteel basisrecht op de werkvloer.
Werken met 'gevaarlijke producten' is dat niet iets voor de vakbonden?Veiligheid is een basisrecht,dat zei zelfs een bezopen A schepen, maar ik vrees dat wanneer deze de realiteit onder ogen krijgt, we hem nooit meer nuchter gaan zien, want het stille Vlaamse protest is dermate.
Voorlopig laten we hem nog in zijn benevelde toestand, bij de AA Club, op' t schoon verdiep.
Wel of niet terugvorderbaar
dertig jaar
een doodbrave vent ondertussen gepensioneerd en nog steeds in borgerhout wonende.Op zich al een hele prestatie.
Gans zijn leven is hij alleen gebleven, werkte en pakte zijn pintjes.In de jaren tachtig was hij door den drank aan lager wal geraakt, Toen werden regelmatig razia's gehouden in het statiekwartier, niet om bandieten op te pakken. maar om jongens van hier, zonder werk en vast adres op te pakken. Kwestie van de lanlopers kolonie in wortel te
bevolken.Ze kregen kost en inwoon, moesten afgedankte legerkledij dragen en werken aan 10 frang per uur.
Half van de jaren tachtig was dat land hier aan het vollopen met vreemde luizen, en die kregen direkt geld en een woning.Uit eerlijke schaamte hebben ze de wet op de landloperij afgeschaft Toen die tijd heeft onze witten een jaar van het OCMW geleefd. Hij vertelde dat het in de leopoldstraat, op dat kantoor alle dagen ambras was met bruine mannen. Voorkruipen want ze waren ergens in het zwart aan het werk? Messentrekken enz.Op een gegeven moment werd daar een appartheid ingevoerd. De belgen moesten op een bepaald uur komen, de bruine
mannen op een ander tijdstip. Ik spreek over meer dan dertig jaar geleden.
In die tijd had ik de kans een klein huisje op de kop te tikken voor hem, hij had terug vast werk en het is allemaal goed gekomen, elke zondag komt hij op bezoek
en ik hoop nog lang, want het is een goeie gast.
Piekant detail, onze witten moest het geld, van het OCMW terugbetalen. Maandelijks werd een stuk van zijn loon ingehouden. Een makoraan, die daar ook werkte lachte hem uit, want die had ook steun gekregen en moest niks terugbetalen.
@ Jos
benieuwd !