Eigen volk-hater

Laten we het doodzwijgen.  Deze foto werd genomen tijdens het weekeinde in Utrecht, waar het al weken onrustig is in één bepaalde wijk.

Het behoort tot de tactieken van de traditionele kwaliteitsmedia om dergelijke zaken te verdoezelen en als een futiel incidentje af te doen.  "Deze beelden werken de polarisatie en het fanatisme in de hand" is een veel gehanteerd argument op de redacties.

De werkelijkheid is dat we geconfronteerd worden met uitlopers van de mislukte integratie van meestal jonge moslims. Laten we de zaken benoemen, zoals ze zijn. 

Moeten onze eigen kinderen opgevoed worden in een wereld met brandende autowrakken als teken van niet-aanvaarding van de maatschappij ?  Met de dreiging van afpersing, slagen,  angst voor messteken door onaangepast tuig dat in een middeleeuwse realiteit opgroeit ? 

Door te doen alsof er niets aan de hand is, lossen we niet veel op.  De hoeveelste verloren generatie is dit ?  Wat zijn de vooruitzichten ?  Wanneer zal de overheid inzien dat er geen enkele aanleiding is te blijven volharden in het multicululturele sprookje en dat de eigen bevolking recht heeft op veiligheid en geborgenheid in de eigen gemeenschap ?

Ray

 In De Morgen (28 februari) schreef Paul Goossens een donderpreek tegen de “grootbaljuws van de Gravensteen”. Hij maakt daarbij wereldkundig dat Peter de Graeve allergisch is “voor alles wat links en  progressief is”; herleidt Etienne Vermeersch tot de status van “nuttige idioot”; en stelt hypocriete separatist Eric Defoort als valsspeler aan de kaak.

Trouwens, de Achttien pleiten in essentie voor separatisme, dixit Goossens. “Daar is niets mis mee, want ook domheid is een mensenrecht”.

Zo ook apodictische uitspraken.

Nergens wordt een argument aangebracht, laat staan een zinnig argument, tegen de inhoud van het Manifest. Wel worden in het warrige opstelletje betrokken: de overhitte planeet, de schande van Darfoer, de koopkracht van het gewone volk en de invicieke Duitse burgerij (van de Belgische geen kwaad). En voor het overige worden enkele modieuze gemeenplaatsen herkauwd en aftandse stellingen van de “Nieuwe plus Belgen” impliciet en zwakjes gereproduceerd.

De Achttien maken zich druk om bijkomstigheden, wat typisch Vlaams is.

Je zou natuurlijk de vraag kunnen stellen waarom Franstaligen zoveel belang hechten aan die bijkomstigheden…

&

Goossens maakt nog even van de gelegenheid gebruik om af te kondigen dat de Europese Unie “het meest fascinerende en hoopgevende politieke project van deze tijd” is. Waarom?

Omdat de Europese Unie met complexe culturen, belangen en identiteiten moet omgaan en geen definitieve grenzen heeft. Brussel als het ware, maar dan duizend keer groter.

Mooier argument ter aanmoediging van de soevereinisten kan nauwelijks bedacht worden.

&

Europa is ook het thema van Goossens’ artikel in de rubriek “aftellen naar 23 maart” op deredactie.be: "Raad van State knipt Europese vleugels van premier".

De Raad van State heeft nl. zijn advies ingediend, nodig om het Verdrag van Lissabon te laten ratificeren. De conclusie luidt onomwonden: “De overheden zullen een regeling moeten treffen voor de vertegenwoordiging, de standpuntbepaling en het stemgedrag in de Europese Raad.”

Goossens heft de waarschuwende vinger op:

Opnieuw kan dat communautaire heisa veroorzaken. Het risico bestaat bovendien dat de Belgische eerste minister in de toekomst onder curatele wordt geplaatst en nauwelijks nog bewegingsvrijheid krijgt.

Kortom, er zal dus “een doortastende premier” nodig zijn “om de vele parlementen in de pas te houden”.

De roeping van een Belgische eerste minister bestaat er kennelijk in, de parlementen onder curatele stellen.

&

De Nederlandse tekenaar Gregorius Nekschot laat op een erg duidelijke manier zien wat hij van de toestanden in Europa vindt.  Ook als zijn tekeningen expliciet grof kunnen zijn, daarom zijn ze niet minder een schrijnende aanklacht tegen de islamisering van onze landen en ons continent.

De kruipdieren van het CDA

Ies mooi, nie ?  Komme in Köln
Hele wijk voor uns. Straks hele  stad van uns

Deze mevrouw is aangenaam verrast ; ook voor haar is de lente in aantocht.

.

Zonder verscheurende voorzittersverkiezingen, in een geest van loyale samenwerking en eensgezindheid rond hét kernthema, de Vlaamse onafhankelijkheid, nam op 2 maart 2008 Frank Vanhecke afscheid als voorzitter van de partij Vlaams Belang.

Twaalf jaar intene werking, onafgebroken aandacht, begonnen met de oermoeilijke opvolging van de legendarische Karel Dillen, voerde hij de partij van de ene overwinning naar de ander, of zoals hij hetzelf zegde tijdens zijn afscheidsrede "van de ene zwarte Zondag naar de andere".



Deze man kreeg de obligate ruikers bloemen, ovationeel applaus en de grote dankbaarheid en het vertrouwen van de leden, militanten en mandatarissen van zijn partij.  Hij blijft uiterard deel uitmaken van het partijbestuur en lid van het Europees parlement. 

Dank, Frank, het klinkt simpel maar het is zeer echt bedoeld.

Ray

Na bekendmaking van de (verwachte) verkiezing barstten de aanwezigen uit in groot applaus en gejuich.  Ook de eerste toespraak van Bruno Valkeniers werd vaak met applaus onderbroken.

(foto Wim Peeters)

Bart De Wever op ATV over het VNJ :  " Het is een jeugdbeweging die sterk ideoligisch geïnspireerd is en  op termijn gedoemd te verdwijnen." .  Goed gezegd, de N-VA wordt duidelijker met de dag.

De opmerking van de rode  Journalist Apers  aan De Wever was ook raak  : " U zit nu in de zelfde positie die u het Vlaams Belang hebt verweten, u kijkt toe zonder uw handen vuil te maken". 

Slotvraag aan de heer De Wever "Bent u al aan het praten met LDD ? "  Het antwoord intresseerde me zelfs niet.

Walter Maes

Wij hebben al geruime tijd een artikel klaarliggen in onze reservekast, dat we niet durven of willen  publiceren : het staat op de Angeltjes-index, maar vroeg of laat, gooien we het op de blog. Het gaat over de plaats van de godsdiensten in onze samenleving.

De laatste tijd wordt de maatschappelijke, politieke dialoog in de Westerse wereld verrassend dikwijls overschaduwd door religieuze standpunten.  Alsof Darwin nog op zijn Beagle rondzwalpt in de Pacific en ons regelmatig op de hoogte houdt van zijn vaststellingen, commentaren en ontdekkingen.

In Caïro is er een Islamitisch-Christelijke Commissie bij mekaar geweest, bestaande uit een Franse kardinaal, een sjeik en een imam die een hoge pief schijnt te zijn. De oude mekkeraars hebben samen de herpublicatie van de Deense spotprenten veroordeeld evenals de "regelmatige aanvallen tegen de islam en andere godsdiensten".  In de lante komt het groepje terug bij mekaar.  In Rome, tenzij de moslims op het laatste moment weigeren de heilige stad te betreden. Voor mijn part vergaderen ze op de Zuidpool : de belgen hebben daar een lekker warm futuristisch huis gebouwd.

Ieder beleeft zijn leven op zijn manier met of zonder religieuze dimensie.  Wij respecteren dat. Mogen we van Rome en de islam verwachten dat zij ophouden met zichzelf als slachtoffers te beschouwen, terwijl ze zelf niet anders doen dan de financiële, materiële en geestelijke voordelen van deze gulle Westerse samenleving te melken ? 

Ray

Met vertraging hebben we pas zaterdagavond de uitzending van "de keien van de Wetstraat" bekeken, en dit  met stijgend enthousiasme.

Het Gelaarsde-vrouwtje-met-het-porseleinen-alwetende-hoofdje, Katrien Cools en de Gediplomeerde-Onbeleefde-Onderbreker Ivo de Vadder, hadden de delicate taak toegewezen gekregen Valkeniers te kraken, in het nauw te drijven en hem minimaal  geen goede reclamebeurt te gunnen op het scherm.  Tijdens de opname bleek spoedig dat de nieuwe voorzitter een apart man is : geen grote populistische bek, zoals sommigen die een politieke partij naar zichzelf noemen bij gebrek aan een duidelijk programma, maar een modern, fatsoenlijk Vlaams-nationalist, die de partij overneemt  met heel de inventaris, het groot eigen vermogen, schuldenvrij (met enkele kleine pekelzondes), een gezonde cash-flow en een enthousiast personeelsbestand !  En nu zetten wij met overtuiging een uitroepteken. En nog één ! Het product zal niet veranderen, misschien de verpakking.



Het zoetsappige, insinuerende toontje van het Gelaarsde vrouwtje pakte geen verf.  "Ja, ik ben conservatief, ik ben een kerkganger, ja in Amerika ben ik Republikein, ik ben tegen de hoofddoeken in openbaar ambt en onderwijs en ik beaam wat Filip de Man zegde dat democratie en moslims haaks op mekaar staan. Ik ben een teamspeler en een CEO (een algemeen directeur) die zijn managers laat scoren zoals ze dat altijd gedaan hebben.  En als de overheid haar taak doet en geen statistieken vervalst, dan hoeven wij geen crimi-webstek op te richten".  Het is maar een greep uit de menigvuldige reacties en antwoorden op de veelal oudbakken en tendentieuze vragen. Altijd hetzelfde refrein dat die journalisten van het zevende knoopsgat willen horen.

 Valkeniers is con brio geslaagd. Met de hand op het hart, dit is een voorbeeldig, correct man  met overtuiging die zonder stemverheffingen een eigen zakelijke stijl zal invoeren.  Op maat van een zelfde ideologie, waar hij geen snars aan zal veranderen, ook dat was duidelijk.

Wij hebben nooit onze sympathie weggestoken voor het triumviraat Vanhecke, Annemans en Dewinter en voor ieder van deze mensen apart.  Als Frank Vanhecke het wat kalmer wil doen na zovele jaren, is dat best aan te nemen en ons respect voor hem neemt niet af.  In Bruno Valkeniers zien wij een volwaardig vervanger voor Frank die samen met de fractievoorzitters in Kamer, Vlaams Parlement en senaat deze partij van de gewone en de goede Vlaming zal voeren naar het grote einddoel : Vlaanderen vrij van het sleurland belgië, de Republiek Vlaanderen.

De enthousiaste Redactie van Angeltjes :
Ray - Savat - Juffrouw Ellen

Guynokkio wil nog deelnemen aan de staatshervorming.  Als hij gevraagd wordt. Zijn expertise en zijn beroepszwakheden staan ter beschikking van zijn vaderland.

Guynokkio wil een boek schrijven over Europa vooraleer het fuseerde en verstikte in zijn eigen Unie. Guynokkio is geen historicus maar hij kàn dat.  Zoals hij ook zijn burgermanifesten neerschreef en in de praktijk net het tegenovergestelde deed van zodra af hij het hoogste ambt bekleedde. Guynokkio heeft jaren geleden enkele gesprekken gevoerd met de Peruaanse auteur Mario Vargas Llosa en sedertdien is hij zelf ook een getalenteerd schrijver.

Guynokkio zit niet te wachten op een hoog Europees mandaat.  Toen hij wél zat te wachten, heeft hij het in alle toonaarden ontkend.  Want Guynokkio heeft problemen met de waarheid.  Hij is een beetje verkeerd geboren, langs voren maar het had eigenlijk anders gemoeten.

Guynokkio wil meedoen aan de verkiezingen van 2009, dat wel.  Hij hoopt dat zijn partij hem zal "vragen".  Als zijn partij hem niet vraagt, zal hij enkele figuren onderuit halen, chanteren en desnoods in een donkerblauw straatje laten opwachten.  Geen misverstanden :  de grootste premier va het land B ooit, dingt niet naar een zetel in het belachelijk Vlaams parlement.  Vlaanderen dient enkel om het gat van de premier te kussen, Europa daar valt wat te rapen.

Op de vraag of Guynokkio niet graag terug zou komen als eerste-minister, wijst hij nederig naar de verkiezingsuitslag : "De Mensen hebben mij laten verstaan dat het genoeg was en de uitdukking van de Kiezers moet steeds gerespecteerd worden." Het feit dat die man die woorden kan zeggen, zonder door de bliksem getroffen te worden, staaft ons in de overtuiging dat Sint Pieter de laatste factuur van Electrabel niet vereffend heeft.

We hebben Verhofstadt, die beloftevol van start is gegaan, leren kennen als een onbetrouwbaar mens, die drijft op rethoriek, huichelachtigheid, nijd, ambitie-ambitie, en grote toegeeflijkheid tegenover machtige lobbygroepen. De omstandigheden hebben de man enig eerherstel gegund.  Kan dit niet volstaan ?  Is er nog niet voldoende geïntrigeerd, gelogen en slecht bestuurd ?  Moeten wij de kelk tot op de bodem ledigen ?

http://www.gazetvanantwerpen.be/nieuws/Politiek/default.asp?art={70EAE443-0F47-482B-833E-7012B4BE69BF}

Savat

In aanloop naar het ‘gemotiveerd advies’ dat de Senaat moet uitbrengen over Brussel-Halle-Vilvoorde na het door de Franstaligen ingeroepen belangenconflict, wordt een zoveelste dwaas voorstel gelanceerd. VLD-senator Filip Anthuenis pleit voor een volksraadpleging in de faciliteitengemeenten in ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Als de bevolking van die gemeenten daarvoor kiest, dan kunnen ze aanhechten bij Brussel, aldus Anthuenis en Richard Fournaux (MR). Over de taalkwesties willen beide heren naar eigen zeggen niet te moeilijk doen.

Het voorstel van Anthuenis is voor het Vlaams Belang absoluut onaanvaardbaar. Het kan niet dat een toevallige meerderheid Franstaligen in een faciliteitengemeente over Vlaams grondgebied zou beslissen. Het Vlaams Belang herinnert er trouwens aan dat alle partijen – ook die van Filip Anthuenis - zich ertoe hebben verbonden om de splitsing van B-H-V te realiseren zonder daarvoor een prijs te betalen. Die realistische en gematigde eis staat letterlijk in het Vlaams regeerakkoord.

In plaats van doldwaze voorstellen te lanceren, zou de partij van Anthuenis beter paal en perk stellen aan het Franstalig imperialisme en van de Franstaligen eisen dat zij hun vertragingsmanoeuvres inzake B-H-V staken. Voor het Vlaams Belang kan geen sprake zijn van een prijs voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, en nog veel minder van de uitverkoop van Vlaams grondgebied.

Joris Van Hauthem Fractievoorzitter Senaat

----------------------------------------------------------------------

Laat ons in Wallonië gaan wonen met een flink aantal Vlamingen, volgende verkiezingen zwieren we de burgemeester en zijn schepenen buiten, we organiseren een referendum, dat we naar Vlaanderen willen en hupsakee Vlaanderen telt een gemeente meer.  En zo kunnen we nog een tijdje verdergaan.  Hoe onnozel kan iemand zijn ?

Savat, Vlaams-nationaal-genetisch-bepaald-wringer

Nederlandse islamkenner jaar lang undercover bij moslims in de hoofdstadJe hebt hier vreselijke boekhandels, vol antisemitische en opruiende lectuur. Racistisch en bij wet verboden, maar de politie laat begaan

Het Planbureau komt tot de verrassende ontdekking dat de kosten voor de vergrijzing, verkaling en ontkalking van de bevolking niet zullen kunnen opgevangen worden.  Dat weet iedere burger, die sporadisch naar het gesproken dagblad luistert en de kwaliteitsvolle leugenaarsgazetten leest, al jàààren.  Het Planbureau maakt zich nù zorgen.

En de pensioenleeftijd, die moet omhoog !  Wat stelt het Planbureau zo al voor  : 70, 75 waarom geen 80 ?  Want wij zullen moeten blijven tjoeken voor het Waalse supervolk en voor de overdadig aanwezige vreemde medemensen die natuurlijk zo getraumatiseerd zijn door de cultuurschok, dat ze niet kunnen werken, enkel incasseren.

Al dat gezeur kan voorkomen worden, als we onze grenzen sluiten voor verdere immigranten, een inventaris opmaken van wie hier nu egenlijk aanwezig is en jammer, zeer jammer, wie niet beantwoordt aan de regels, moet vertrekken. Wie hier wil blijven moet zich aanpassen, het gaat niet op dat er voor onze eigen mensen niet voldoende reserves zullen overblijven om hun grijze of kale periode behoorlijk op te vangen.

Kan de overheid de vergrijzing opvangen?

za 01/03/08 - De overheidsfinanciën staan er nu minder goed voor om de vergrijzing op te vangen dan acht jaar geleden. Dat stelt het Federaal Planbureau in een rapport over het begrotingsbeleid van de voorbije paarse regeringen.

.The New York Philharmonic Ochestra o.l.v. Lorin Maazel was vorige week in Pyong-Yang (Noord Korea) wat toch een uitzonderlijke gebeurtenis is.  Kan muziek mensen die gescheiden zijn door politieke ravijnen dichter bij mekaar brengen ?  We betwijfelen het.  Opmerkelijk was alleszins dat de Amerikanen een meeslepende vertolking brachten van het Koreaanse lied Arirang, dat gaat over scheiding tusen mensen.  Betekenisvolle muziek in deze omstandigheden en prachtig gespeeld.

Prins Harry in Afghanistan (inmiddels terug in GB)

http://www.thisislondon.co.uk
(We hebben de link moeten inkorten, wegens weer eens te breed voor de Firefoxen : doe er eens iets aan, jongens en meisjes)

Moet het nu altijd, elke dag over politiek gaan ?  Wij worden dat soms zo beu op de redactie, dat we de boel dichtgooien en ons in ons salon neervlijen met een aangepast slurpdrankje, een loense blik op Juffrouw Ellen die uitsluitend collegiale gevoelens oproept en dan surfen we door televisieland met ons  Panasonic LCD-scherm van 45" om ademloos te blijven vasthaken aan een snertprogramma waar godenkind Koen Wauters ganse reclameblokken gratis wegschenkt aan bendes dolle kijkers. Bijvoorbeeld. "Onze koopkracht vermindert elke dag" declameert Koentje met een schalkse blik alsof  hij de goede boodschap brengt.  "Hoe heet het kindje van Kim Clijsters ? Nabucodonosor, Justine of Scheet ? Ja, u hebt een reclameblok gewonnen". Alweer politiek en dat willen we even niet.




Een documentaire over Kenya.  Vroeger vloog je over de Serengeti en dan zag je leeuwen de kuddes wildebeesten aanvallen of trage olifantenstoeten die woest met hun slurfen slingerden als ze de cameraploeg ontwaarden.  Huiveringwekkend mooi.  Nu vechten in Kenya negers  die niets bezitten tegen andere negers die het ook niet breed hebben en als ze geïnterviewd worden, spreken ze zoals Koffi Anan over democratie en "de anderen die begonnen zijn".  Omdat er niet voldoende wapens zijn om mekaar dood te schieten, worden de vrouwen verkracht, wat altijd en overal gans de onmenselijke geschiedenis door het geval is geweest. Alweer politiek en dat willen we even niet.

Twijfelt u, liefste lezeressen en goede lezers toch nooit aan onze diepmenselijke maatschappelijke betrokkenheid.  Wij zijn geen multiculturele kladschilders, of voorstanders van onrechtvaardige godsdiensten die moorden en discrimineren.  De wreedheid van de medemens en de kille onverschilligheid van vooral zij die veinzen op te komen voor de gelijkheid in de weireld  is zo ontstellend, dat wij elke dag terug ons harnas aantrekken, soms morrend en preutelend, ten strijde te trekken voor luttel recht. 

Vandaag is het een behoorlijk kalme dag. Om de dooie dood geen televisie, geen politiek maar wat achtergebleven lectuur, een goed gesprek en batterijen in rust.

De redactie.