Naar de autokeuring - Dr. David Levendesteen

Verleden week heb ik mijn auto laten keuren. Niet in de autokeuring waar ik gewoonlijk ga : dat is Anderlecht. Niet omdat ik zo aan die instelling gehecht ben, maar wel omdat zij het dichtst bij mijn woonplaats ligt. Om een echte multiculturele ervaring mee te maken is deze instelling echter uitermate geschikt. Men is er als autochtoon verre in de minderheid, men moet uren aanschuiven tussen mensen die luidop met mekaar tateren en op alle mogelijke manieren proberen om anderen uit de weg te dringen om zo een paar plaatsen te kunnen winnen, men moet het norse humeur van de “keurders” gelaten ondergaan, men moet opletten om niet uit te schuiven op de kleurrijke fluimen die de vloer versieren, men moet weer aanschuiven (dit keer in een piepklein, vuil en ijskoud hok) om de prijs voor de “schouwing” te betalen aan een eveneens norse dame die duidelijk te kennen geeft dat ze liefst ergens anders zou willen vertoeven.
Ik heb het ooit meegemaakt dat tijdens het aanschuiven een andere autochtoon, die ook gelaten naast zijn auto stond te wachten, mij in het oog kreeg en met uitgestoken handen naar mij toekwam. Hij greep mijn hand en schudde ze tot mijn arm pijn deed. “Doctor Livingstone, I presume?” zei hij met een stem waarin opluchting en vreugde om de voorrang vochten. Wij hebben toen allebei zo hartelijk gelachen dat de omstaanders ons met verbazing en wantrouwen bekeken.
Dus verleden week besloot ik om met de traditie te breken en ben met de auto naar een autokeuring in Vlaanderen gereden. Wat een verademing! Ik had nauwelijks de tijd om de autopapieren boven te halen of ik was reeds aan de beurt. De “schouwers” waren beleefd, vriendelijk en efficiënt en wezen mij op een klein mankement dat nog steeds door de beugel kon maar dat beter aangepakt werd voor de volgende keuring. De werkplaats was keurig in orde, de vloer was kraaknet.Ook de ruimte waar men even moest wachten op het in orde maken van het papierwerk alvorens te betalen was bijna klinisch net. Er stonden planten en stoelen, er waren zelfs tijdschriften voor diegenen die hoognodig wat wilden lezen. En de dames aan het loket waren uitermate vriendelijk.
Zo was het waarschijnlijk ook ooit in Anderlecht, maar de algemene verloedering heeft daar toegeslagen, en het zal waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd zijn voordat het in Vlaanderen dezelfde weg opgaat.
Dank u, multicultuurders. U rijdt waarschijnlijk ieder jaar met een geleasde nieuwe auto, en u moet dus nooit aanschuiven tussen de leidende voorwerpen van uw aanbidding om uw karretje gekeurd te krijgen. Toch zou ik u willen aanraden om er een paar uren te gaan vertoeven, zodat u enig idee krijgt waar onze samenleving naar toe aan het gaan is. Maar dat is teveel gevraagd natuurlijk. U dringt mooi uw “visie” van de “brave new world” aan ons op, maar u blijft zelf gespaard van de onaangename gevolgen van uw idiote beslissingen. Moge u daarvoor eeuwig branden in de multiculturele hel die u zelf geschapen hebt.
Dr David Levendesteen.










Inflatie : 100580%
2 reacties op dit bericht
ma ka ken de gij toch ook
We moeten ze met hun neus in de zelfgedraaide str... duwen GOVERDO
Wie heeft nog niks multucul meegemaakt? Genoeg gelult!
Ben een beetje boos.
nog nooit een allochtoon gezien.