Witte minderheidssenioren missen hun eigen warme bakker en veel meer ...

Verander de naam Rotterdam in dit artikel door deze van een van onze Vlaamse steden en het verhaal klopt.
Veertig jaar geleden? Toen was het Oude Noorden nog gezellig. Voor brood en vlees toog je naar bakker Van der Helm en slagerij Both. De Sint Agathastraat, waar Koos Rouss (76) toen al woonde, was ‘een grandioos straatje’. ,,Zodra het kon, gingen we met een kissie bier buiten zitten. En heerlijk voor de deur barbecuen. Dat gebeurt niet meer, en niet alleen omdat je op straat geen alcohol meer mag drinken.’’
Voor autochtone ouderen als Koos Rouss moet meer aandacht komen, stelt het Sociaal Platform Rotterdam (SPR) in ‘Witte Senioren’, het allerlaatste advies dat zij uitbrengt en 19 januari aanbiedt aan wethouder Jantine Kriens (PvdA, welzijn). In de sterk veranderde stadswijken voelt een groot deel van de achtergebleven ouderen zich ontheemd. Hun vertrouwde middenstanders maakten plaats voor toko’s en Turkse bakkers. Buurtgenoten trokken weg. Was in de jaren zeventig en tachtig vooral aandacht voor de nieuwe minderheden, die zich zo snel mogelijk thuis moesten voelen, gaandeweg werden de ‘witte’ ouderen zélf een minderheid. Ze zijn volgens het SPR volledig verdwenen uit het blikveld van politici en bestuurders. Met meer aandacht, geld, een betere samenwerking tussen huisartsen en ouderenadviseurs en ontmoetingsplekken met elan, moeten zij de erkenning krijgen die zij verdienen.
,,Geluk is : ergens bij horen,’’ zegt Hans Becker, lid van het SPR en bestuursvoorzitter van Humanitas Rotterdam. ,,De witte senioren stopten de afgelopen jaren met werken en verloren als het tegenzat hun partner. En dan veranderde hun wijk ook nog. Wijkgebouwen richtten zich voornamelijk op allochtonen. Winkelstraten veranderden snel, mede doordat allochtone ondernemers in de jaren tachtig alvast mochten beginnen zonder vergunning. Waar hoor ik nog bij, gingen de achtergebleven ouderen zich afvragen.’’ Vandaar een van de aanbevelingen van het SPR om meer ‘overdekte dorpspleinen’ aan te leggen, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, maar ook ouderenadviseurs én huisartsen te vinden zijn.
Een groepje koffie drinkende ouderen in seniorencomplex Humanitas Bergweg knikt instemmend zodra zij horen over dit ‘steuntje in de rug’. ,,Echt thuis voelen we ons niet meer in het Oude Noorden,’’ bekent de 68-jarige Jo Schaap. ,,Hollandse winkels zijn er bijna niet meer. Ik mis een lekkere warme bakker. Bij de Turkse bakker koop ik niks, al krijg ik geld toe.’’ En als je dat hardop zegt word je voor racist uitgemaakt, weet het groepje.
Waarom niet weggetrokken naar de randgemeenten, zoals zo veel van hun wijkgenoten deden? ,,Je bent hier toch opgegroeid,’’ klinkt het. Dat is precies waar het SPR op doelt als het stelt dat de senioren zich ondanks alles tóch nog verbonden voelen met hun buurt. ,,Zij wonen er tenslotte nog steeds en pleiten actief voor verandering,’’ schrijft het platform.
Jo en Koos beseffen dat ze hun vertrouwde winkels niet terugkrijgen. ,,Maar misschien kunnen we wel eens geld krijgen voor onze feestavondjes. Want wíj krijgen nooit ergens subsidie voor.’’





















4 reacties op dit bericht
@ Regus Patoff - Steniging
Het is jammer dat zulke mooie volksgebruiken tot een einde komen, vind ik.
Het ophangen aan hijskranen is weliswaar spectaculairder maar de rechtsreekse betrokkenheid van de bevolking is passiever. En zo zien we maar, dat ook in die prachtlanden de traditie moet wijken voor modernisme. Helaas.
Niet zo ver gaan zoeken Regus
En ... verleden jaar Juni hebben ze er ene over het viaduktdam gezwiert, want die zat in een jongensbar, en het "Monica De Koning instituut" wordt overspoelt met aanvragen voor gratis herstel der maagdenvliesjes, want het "wit laken is weer" in.
Toch tof he, die anderstaligen.
In de plaats krijgen wij dan wel dit :
Twee overspelige Iraniërs gestenigd
Twee voor overspel veroordeelde mannen zijn in Iran door steniging ter dood gebracht. Dat heeft een woordvoerder van de Iraanse justitie bekendgemaakt. De executie vond plaats in Mashhad, in het noordoosten van het land.Tot middel ingegraven
In Iran is het gebruikelijk dat een man die veroordeeld is tot dood door steniging tot zijn middel worden ingegraven. Daarna bekogelen de uitvoerders van de straf hem met stenen tot hij dood is. Als het hem lukt te ontsnappen, krijgt hij zijn vrijheid. Bij vrouwen zal dat niet snel lukken, omdat die tot de nek worden ingegraven. De woordvoerder geeft toe dat er een derde terdoodveroordeelde was, maar die kon uit het hol ontsnappen en gaat dus vrijuit.
Zeldzame straf
In de eerste jaren na de Islamitische Revolutie van 1979 werden in Iran veel mensen terechtgesteld door middel van steniging, maar tegenwoordig gebeurt dat nog maar zelden. De laatste keer dat er melding van werd gemaakt was in juli 2007. Ook toen betrof het de steniging van een overspelige man. (ap/adb - Zo uit HLN geplukt)
Vervang Iran en Iraniërs door .... en ..... (in te vullen naargelang persoonlijke voorkeur). Stenigen in plaats van de barbecue. Het is weer eens wat anders. Wie zei ook weer dat alle koeltoeren gelijkwaardig zijn?
herkenbaar
Ik herken dit verhaal heel goed, en begrijp de noodzaak van den bakker en den beenhouder, den drogist, de poelier, de schoenmaker de coiffeur,de gazettewinkel.Maar het is allemaal weg, en vervangen door door vreemde opschriften en gebedhuizen, waarvoor wij onze welgemeende dank uiten aan de socialisten!